III SA/Wa 545/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant p. o. referenta stażysty Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy P. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia nieważności w części uchwały w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. uchyla zaskarżoną uchwałę w części obejmującej orzeczenie nieważności przepisu § 3 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. oraz pozycji 42-46 załącznika Nr 1, pozycji 29-34 załącznika Nr 2 do uchwały, 2. w pozostałym zakresie skargę oddala, 3. zasądza od Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. na rzecz Gminy P. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Rada Miejska w P., w dniu [...] kwietnia 2013 r. wydała uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, składanej przez właścicieli nieruchomości, położonych na terenie Gminy P.. 2. Następnie, Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. uchwałą z [...] kwietnia 2013 r. nr [.] orzekło o nieważności uchwały z dnia [...] kwietnia 2013 r. w części, tj. § 3 i poz. 42 - 46, 92 załącznika nr 1 i poz. 29 - 34, 80 załącznika Nr 2 do tej uchwały. Zdaniem Kolegium, § 3 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej jako dokument potwierdzający dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości zamieszkałych wskazuje fakturę za zużycie wody, pomimo iż wybraną metodą ustalania opłaty od mieszkańców Gminy jest liczba mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość. Dlatego, weryfikacja danych, zawartych w deklaracji, nie może odbywać się za pomocą innej metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W odniesieniu do § 3 pkt. 2 uchwały Rady Miejskiej, Kolegium zwracając uwagę na art. 6n ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.), na podstawie którego gmina jest uprawniona do określenia wykazu dokumentów, potwierdzających dane, zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi podkreśliło, że w § 3 pkt. 2 Rada Miejska nie określiła wykazu dokumentów, ich rodzaju, a jedynie okoliczności, jakie mają one potwierdzać, dlatego też przedmiotowe postanowienie uchwały narusza art. 220 § 1 pkt. 2 lit. a) k.p.a. Dodało, że zgodnie z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej do organu gminy składane są wnioski o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, o zmianę wpisu, zawieszenie, wznowienie oraz wykreślenie. Organ gminy jest też zobowiązany do przesłania wniosku przedsiębiorcy do CEIDG. Nie może więc żądać składania dokumentów dotyczących zdarzeń, których ustalenie jest możliwe przez organ na podstawie posiadanych przez niego danych. Kolegium wskazało, że postanowienia, zawarte w obu wzorach deklaracji, a dotyczące informacji o rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, o liczbie odpowiednio: pracowników, uczniów/dzieci w szkole, przedszkolu, miejsc konsumpcyjnych w lokalu gastronomicznym/stołówce, łóżek w hotelu, pensjonacie itd., wykraczają poza delegację zawartą w art. 6n ust. 1 cyt. ustawy. Kolegium uznało, że objaśnienia do wzoru deklaracji tj. do pkt 5 (załącznika Nr 1) i do pkt 3 (załącznika Nr 2) ustalają minimalną ilość odpadów, za jaką właściciel będzie ponosił opłatę. Zdaniem Kolegium, brak podstaw prawnych do żądania kopii uprzednio zawartej umowy na odbieranie odpadów komunalnych, gdyż 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw dotyczy sytuacji, gdy właściciel nieruchomości, który ma zawartą umowę na odbiór odpadów, korzysta ze zwolnienia od opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pobieranej przez gminę, a okres tego zwolnienia nie może trwać dłużej niż do 30 czerwca 2013 roku. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w Gminie P. będzie obowiązywała od 1 lipca 2013 r. Gmina P. wniosła skargę do WSA w Warszawie na ww. uchwałę zarzucając naruszenie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 6n ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach oraz w związku z art. 220 § 1 pkt 2 lit. a k.p.a. i w związku z art. 26 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 2 października 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1604/13), oddalił skargę Gminy P. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia nieważności w części uchwały w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jego zdaniem, w sprawie doszło do istotnego naruszenia art. 6 n ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...].06.2012 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy P., art. 11 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 1.07.2011 o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw oraz art. 220 § 1 pkt 2 lit a k.p.a w związku z art. 26 ust. 2 i ust. 4 ustawy o samorządzie działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, przepisy prawa miejscowego stosowane przez radę gminy powinny być jasne i przejrzyste, tak aby ich stosowanie nie mogło być dowolnie interpretowane: wymóg ten nie został zachowany, co było przyczyną stwierdzenia ich nieważności przez Kolegium. Nadto wskazał - w odniesieniu do § 3 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej wprowadzającej jako dokument potwierdzający zawarte w deklaracji dane fakturę za zużycie wody - że weryfikacja danych zawartych w deklaracji nie może odbywać się za pomocą innej metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w sytuacji, gdy wybraną metoda ustalania opłaty od mieszkańców Gminy jest liczba mieszkańców, zamieszkujących daną nieruchomość. Zdaniem Sądu, w § 3 pkt. 2 Rada Miejska nie określiła wykazu dokumentów, potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ich rodzaju, a jedynie okoliczności, jakie mają one potwierdzać. Uprawnienie gminy do określenia wykazu dokumentów, potwierdzających dane zawarte w deklaracji, wynika z art. 6n ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Postanowienie § 3 pkt. 2 uchwały narusza też art. 220 § 1 pkt. 2 lit. a) k.p.a. Dlatego zdaniem Sądu, Gmina nie może żądać składania dokumentów o zdarzeniach, których ustalenie jest możliwe przez organ na podstawie posiadanych przez niego danych. Zasadnie – w ocenie Sądu I instancji - Kolegium uznało, że postanowienia, zawarte w obu wzorach deklaracji, a dotyczące informacji o rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, o liczbie odpowiednio: pracowników, uczniów/dzieci w szkole, przedszkolu, miejsc konsumpcyjnych w lokalu gastronomicznym/stołówce, łóżek w hotelu, pensjonacie itd., wykraczają poza delegację zawartą w art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Sąd podzielił też stanowisko Kolegium w zakresie braku podstaw prawnych do żądania kopii uprzednio zawartej umowy na odbieranie odpadów komunalnych. 4. Gmina P. w skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6n ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 220 § 1 pkt. 2 lit. a k.p.a. i w związku z art. 26 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej przez błędną wykładnię. 5. RIO w W., w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. 6. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną , "aczkolwiek nie w całości". Zauważył, ze chociaż w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku w całości, to jednak nie wszystkie elementy, których nieważność stwierdziła zaskarżona do WSA uchwała, zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Podstawą skargi kasacyjnej były zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 6n ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – dalej zwana u.u.c.p.g. poprzez jego błędną wykładnię. Gmina nie zgadza się ze stanowiskiem, jakoby naruszyła wspomniane przepisy w zakwestionowanym przez Regionalną Izbę Obrachunkową zakresie tj., że: 1) w § 3 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w P. nie określiła wykazu dokumentów zgodnie z art. 6n ust. 2 u.u.c.p.g. w zakresie żądania zaświadczeń (oświadczeń) możliwych do ustalenia na podstawie posiadanych przez organ gminy danych – tj. wniosków o wpis do CEIDG; 2) przepis art. 6n ust. 1 u.u.c.p.g. nie dawał podstaw do zawarcia we wzorze deklaracji postanowień dotyczących informacji o rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, o liczbie odpowiednio: pracowników, uczniów w szkole, dzieci w przedszkolu, miejsc konsumpcyjnych w lokalu gastronomicznym/stołówce, łóżek w hotelu, pensjonacie itp. Zdaniem Gminy, dołączenie kopii umowy jako załącznika do wypełnionej deklaracji nie ma wpływu na jej prawidłowość i nie powoduje ujemnych skutków dla składającego deklarację. NSA wskazał, że zgodnie z treścią art. 6n ust. 1 u.u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały Rady Miejskiej w P. - Rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ułatwienia składania deklaracji określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego - 1) wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji; 2) warunki i tryb składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (...). Zgodnie z ust. 2 przywołanego przepisu - "Rada gminy w uchwale, o której mowa w ust. 1, może określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi". Natomiast w Uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w § 3 pkt 2 wskazano, że określa się wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości niezamieszkałych – dokument potwierdzający zmianę miejsca wykonywania działalności, likwidację działalności gospodarczej, zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Regionalnej Izby Obrachunkowej, Rada Miejska w § 3 pkt 2 nie określiła wykazu dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty, a jedynie okoliczności, jakie mają one potwierdzać. Zdanie to podzielił Sąd I instancji wskazując, że postanowienie uchwały w tym zakresie narusza art. 220 § 1 pkt 2 lit a) k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli jest to możliwe do ustalenia przez organ na podstawie posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów i innych danych. Dlatego zdaniem NSA rację ma Gmina twierdząc że pojęcie "wykaz dokumentów" nie zostało wyjaśnione przez ustawodawcę. Dokumenty te mają potwierdzać dane zawarte w deklaracji. Tym samym rację ma strona twierdząc, że ze względu na zróżnicowane formy organizacyjne przedsiębiorców nie jest możliwe ustalenie zamkniętego katalogu wszystkich dokumentów które potwierdziłyby zdarzenia wymienione w § 3 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej. Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej prowadzona jest wyłącznie dla przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, a organy gminy nie prowadzą ewidencji przedsiębiorców będących osobami prawnymi. Nie ulega również wątpliwości, że takie podmioty również są zobligowane do składania przedmiotowych deklaracji. Z tego względu organ gminy nie dysponuje informacjami w sprawie prowadzenia, zawieszenia lub zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby prawne lub spółki osobowe wymienione w Kodeksie spółek handlowych, które to podmioty nie są wpisane do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zdaniem NSA, chociaż prawdą jest, że Gmina nie może żądać składania dokumentów o zdarzeniach, których ustalenie jest możliwe przez organ na podstawie posiadanych przez niego danych., to Sąd I instancji nie odniósł się i nie wskazał (zresztą tak jak Regionalna Izba Obrachunkowa) z jakiej przyczyny powyższe przyjął również co do danych dotyczących podmiotów prowadzących działalność gospodarczą nie będących osobami fizycznymi, których danymi w tym zakresie nie dysponuje. Dlatego NSA uznał, że § 3 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej nie został sformułowany w sposób niezrozumiały, że w istocie uniemożliwiając jego zastosowanie przez podmioty, do których jest skierowany. Zdaniem NSA trafny jest zarzut, że w zaskarżonym wyroku brak jest wyjaśnienia dlaczego niezgodne z prawem jest żądanie informacji zawartych w załączniku Nr 1 w poz. 42-46 oraz w załączniku Nr 2 w poz. 29-34. Wskazane pozycje dotyczyły w załączniku nr 1 nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość na której zamieszkują mieszkańcy oraz w części na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Natomiast załącznik nr 2 dotyczy nieruchomości na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W pozycjach tych żąda się od składającego deklaracje do wskazania: rodzaju prowadzonej działalności, ilości zatrudnianych pracowników, uczniów/dzieci w szkole, przedszkolu, żłobku (średnia ilość za poprzedni rok), miejsc konsumpcyjnych w lokalu gastronomicznym/stołówce (bieżąca ilość), łóżek w hotelu/pensjonacie itp. (bieżąca ilość). Nie ulega wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że podejmując uchwałę rada gminy zobowiązana jest uwzględnić konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponadto dane te muszą być niezbędne do prawidłowego obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie dane te zapewniają prawidłowe obliczenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W przypadku tych nieruchomości (na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady) opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (stawki za pojemnik o określonej pojemności). Wskazane dane umożliwią ustalenia ilości pojemników, które gmina będzie zobowiązana odbierać z nieruchomości na której odpady powstały. Zdaniem NSA, Gmina przyjęła wskaźnik powstawania odpadów na osobę w zależności od rodzaju działalności prowadzonej w/na nieruchomości, co było usprawiedliwione. Umożliwi to bowiem prawidłowe obliczenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Słusznie kasator wskazał, że przy dokonywaniu oceny prawnej wzoru deklaracji nie można pominąć celu, któremu ma ona służyć, którym jest zapewnienie możliwości obliczenia wysokości opłaty przez właściciela nieruchomości. Dane zawarte w wymienionych pozycjach są niezbędne do określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z tego też względu wbrew twierdzeniu Sądu I instancji postanowienia te nie wykraczają poza delegację zawartą w art. 6n ust. 1 u.u.p.c.g. NSA zwrócił też uwagę na to, że w poz. 92 załącznika Nr 1 i poz. 80 załącznika Nr 2 należało wskazać, czy w właściciel nieruchomości miał zawartą w dniu 1 stycznia 2012 r. z przedsiębiorcą umowę na odbieranie odpadów komunalnych i w przypadku posiadania takiej umowy zobowiązany był kopię tej umowy dołączyć do pierwszej deklaracji. W tym brak jest podstawy prawnej do żądania kopii uprzednio zawartej umowy na odbieranie odpadów komunalnych. 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8. Skarga jest częściowo uzasadniona 9. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). 10. Sąd podkreśla ponadto, że na mocy art. 190 zd. 1 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy też zwrócić uwagę na treść art. 170 P.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. 11. W związku z tym Sąd jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanych w sprawie wyroku z 2 grudnia 2015 r II FSK 3983/13, w którym NSA uwzględnił skargę kasacyjną Gminy, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 października 2013 r IV SA/Wa 1604/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. 12. Sąd, biorąc powyższe unormowania pod uwagę, w szczególności treść art. 145, art. 190, art. 170 i art. 171 P.p.s.a., jak również wydane w sprawie orzeczenie NSA i stwierdza, że występują w rozpoznawanej sprawie naruszenia prawa, które warunkują wynik sprawy. 13. Sąd rozpoznając – ponownie – sprawę jest związany treścią zaleceń NSA z wyroku wydanego w sprawie oraz, pośrednio, granicami rozpoznania skargi kasacyjnej przez NSA (art. 183 §1 u.p.p.s.a.) i granicami formułowania przez NSA możliwych ocen w sprawie. 14. Sąd, za NSA wskazuje, że chociaż w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku w całości, to jednak nie wszystkie elementy, których nieważność stwierdziła zaskarżona do WSA uchwała, zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej (zob s 4 i 5 uzasadnienia wyroku NSA). W szczególności, skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie prawa materialnego art. 6n ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. I tym właśnie, tj zakresem zaskarżenia, wyjaśnia Sąd zakres rozstrzygnięcia w sprawie, ponieważ w mocy pozostały wskazania Sadu I instancji niepodważone skutecznie w trybie postępowania kasacyjnego przed NSA, o czym wyżej. 15. NSA zauważył, że w Uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w § 3 pkt 2 wskazano, że określa się wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości niezamieszkałych – dokument potwierdzający zmianę miejsca wykonywania działalności, likwidację działalności gospodarczej, zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej. Zarazem, zdaniem Regionalnej Izby Obrachunkowej, Rada Miejska w § 3 pkt 2 nie określiła wykazu dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty, a jedynie okoliczności, jakie mają one potwierdzać. Pogląd ten podzielił Sąd I instancji wskazując, że postanowienie uchwały w tym zakresie narusza art. 220 § 1 pkt 2 lit a) k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli jest to możliwe do ustalenia przez organ na podstawie posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów i innych danych. NSA wskazał – w odróżnieniu od Sądu I instancji i RIO, że pojęcie "wykaz dokumentów" nie zostało wyjaśnione przez ustawodawcę. Dokumenty te mają potwierdzać dane zawarte w deklaracji. Rację ma strona twierdząc, że ze względu na zróżnicowane formy organizacyjne przedsiębiorców nie jest możliwe ustalenie zamkniętego katalogu wszystkich dokumentów które potwierdziłyby zdarzenia wymienione w § 3 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej. Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej prowadzona jest wyłącznie dla przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, a organy gminy nie prowadzą ewidencji przedsiębiorców będących osobami prawnymi. Dlatego nie ulega wątpliwości NSA oraz Sądu orzekającego obecnie, że takie podmioty również są zobligowane do składania przedmiotowych deklaracji. Z tego względu organ gminy nie dysponuje informacjami w sprawie prowadzenia, zawieszenia lub zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby prawne lub spółki osobowe wymienione w Kodeksie spółek handlowych, które to podmioty nie są wpisane do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. 16. I chociaż NSA potwierdził, że Gmina nie może żądać składania dokumentów o zdarzeniach, których ustalenie jest możliwe przez organ na podstawie posiadanych przez niego danych, to jednak w niniejszej sprawie Regionalna Izba Obrachunkowa nie odniosła się do tego, z jakiej przyczyny powyższe zostało przyjęte również co do danych dotyczących podmiotów prowadzących działalność gospodarczą nie będących osobami fizycznymi, których danymi w tym zakresie nie dysponuje. Dlatego też § 3 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej, wbrew poglądom RIO i pomimo braku precyzji, nie został sformułowany w sposób niezrozumiały, że uniemożliwiając jego zastosowanie przez podmioty, do których jest skierowany. 17. Sąd badający niniejszą sprawę podziela poglądy NSA, zgodnie z którymi w wyroku WSA w Warszawie z 2 października 2013 r IV SA/Wa 1604/13, a zatem i w zakwestionowanej przed tym Sądem uchwale RIO, brak jest wyjaśnienia podstaw uznania za niezgodne z prawem żądania informacji zawartych w załączniku Nr 1 w poz. 42-46 oraz w załączniku Nr 2 w poz. 29-34. W szczególności, wskazane pozycje dotyczyły w załączniku nr 1 nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość na której zamieszkują mieszkańcy oraz w części na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Natomiast załącznik nr 2 dotyczy nieruchomości na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W pozycjach tych żąda się od składającego deklaracje do wskazania: rodzaju prowadzonej działalności, ilości zatrudnianych pracowników, uczniów/dzieci w szkole, przedszkolu, żłobku (średnia ilość za poprzedni rok), miejsc konsumpcyjnych w lokalu gastronomicznym/stołówce (bieżąca ilość), łóżek w hotelu/pensjonacie itp. (bieżąca ilość). 18. Dlatego też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale też Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, oczywistym jest, że podejmując uchwałę rada gminy zobowiązana jest uwzględnić konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dane te muszą być niezbędne do prawidłowego obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. W szczególności należy podzielić pogląd, że dane te zapewniają prawidłowe obliczenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W przypadku tych nieruchomości (na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady) opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (stawki za pojemnik o określonej pojemności). Wskazane dane umożliwią ustalenia ilości pojemników, które gmina będzie zobowiązana odbierać z nieruchomości na której odpady powstały. Gmina przyjęła wskaźnik powstawania odpadów na osobę w zależności od rodzaju działalności prowadzonej w/na nieruchomości, do czego była uprawniona. Powyższe z kolei umożliwi prawidłowe obliczenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem Sądu, przy dokonywaniu oceny prawnej wzoru deklaracji nie można pominąć celu, któremu ma ona służyć, którym jest zapewnienie możliwości obliczenia wysokości opłaty przez właściciela nieruchomości. Dane zawarte w wymienionych pozycjach są niezbędne do określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z tego też względu wbrew twierdzeniu Sądu w wyroku z 2 października 2013 r IV SA/Wa 1604/13 postanowienia te nie wykraczają poza delegację zawartą w art. 6n ust. 1 u.u.p.c.g. 19. NSA uznał, a Sąd badający w wykonaniu wyroku NSA niniejsza sprawę ten pogląd podziela, ze w poz. 92 załącznika Nr 1 i poz. 80 załącznika Nr 2 należało wskazać czy w właściciel nieruchomości miał zawartą w dniu 1stycznia 2012 r. z przedsiębiorcą umowę na odbieranie odpadów komunalnych i w przypadku posiadania takiej umowy zobowiązany był kopię tej umowy dołączyć do pierwszej deklaracji. Dlatego należało uznać, podzielając pogląd z wyroku z 2 października 2013 r IV SA/Wa 1604/13, że brak jest podstawy prawnej do żądania kopii uprzednio zawartej umowy na odbieranie odpadów komunalnych, gdyż art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw dotyczy sytuacji, gdy właściciel nieruchomości, który ma zawartą umowę na odbiór odpadów, korzysta ze zwolnienia od opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pobieranej przez gminę, a okres tego zwolnienia nie może trwać dłużej niż do 30 czerwca 2013 r., natomiast opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w Gminie P. będzie obowiązywać do 1 lipca 2013 r. Z tego też względu, ocena zakwestionowanych pozycji 92 załącznika nr 1 i pozycji 80 załącznika nr 2 jako nie znajdujących podstawy prawnej - jest prawidłowa, a oddalenie skargi także w tym zakresie – zasadne. 20. Podsumowując RIO będzie zobowiązana uwzględnić wskazania dotyczące orzeczenia nieważności § 3 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. oraz pozycji 42-46 załącznika Nr 1, poz 29-34 załącznika Nr 2 do uchwały zawarte w wyroku NSA z 2 grudnia 2015 mr II FSK 3983/13 i powtórzone w niniejszym wyroku z 16 marca 2016 r III SA/Wa 545/16. W pozostałym zakresie, z uwagi tak na zakres skargi kasacyjnej rozpatrywanej przez NSA, jak ocenę zarzutów, skargę należy oddalić. 21. Z tych powodów, wskazanych powyżej, Sąd, na podstawie art. 148 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji W pozostałym zakresie, z przyczyn wskazanych powyżej, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a.