III SA/Wa 594/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), sędzia del. SO Agnieszka Baran, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 6 października 2020 r. o numerze [...], obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za m-c maj 2012 r. w kwocie należności głównej 43 579,00 zł oraz odsetek w kwocie 32 239,50 zł. W celu realizacji dochodzonych należności, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 7 października 2020 r. nr [...] dokonał skutecznego zajęcia wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z tytułu kosztów postępowania sądowego zgodnie z wyrokami WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3580/15 oraz NSA z dnia 29 stycznia 2020 r. sygn. akt I FSK 1277/17. Zawiadomienie o zajęciu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. otrzymał w dniu 9 października 2020 r., natomiast P. sp. z o.o. otrzymała wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 13 października 2020 r. W dniu 20 października 2020 r. R.K. - pełnomocnik Skarżącej, wniósł za pośrednictwem e-puap pismo z tego samego dnia zatytułowane "Zarzuty", w treści którego powołując się na art. 33 § 2 pkt 1, art. 33 § 2 pkt 4, art. 33 § 2 pkt 5 w związku z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), dalej: u.p.e.a. i art. 7 w związku z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej: k.p.a., podniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w związku z wydaniem tytułu wykonawczego o nr [...] wystawionego w dniu 6 października 2020 r. przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.. Tego samego dnia, pełnomocnik Skarżącej wniósł pismo zatytułowane "Skarga na czynności egzekucyjne". W powyższym piśmie pełnomocnik Strony powołując się na art. 54 § 1 § 2, § 3 w zw. z art. 89 § 1 u.p.e.a., wskazał, że wnosi skargę na czynności egzekucyjne przeprowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. polegające na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, mianowicie kosztów postępowania sądowego zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3580/15 oraz NSA z dnia 29 stycznia 2020 r. sygn. akt I FSK 1277/17 u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., dokonanej zawiadomieniem z dnia 7 października 2020 r. nr [...]. W skardze zarzucono, że czynność egzekucyjna przeprowadzona została bez zbadania jej dopuszczalności, z zastosowaniem niedopuszczalnego środka egzekucyjnego, z uwagi na fakt, iż obowiązek wskazany jako podstawa prowadzenia egzekucji administracyjnej nie istnieje oraz naruszyła zasady postępowania, tj. prawdy materialnej. Pełnomocnik Strony podniósł, że wnosi na podstawie art. 59 § 1 pkt 1, § 4 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 60 § 1 u.p.e.a. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, odnosząc się do treści przepisu art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. stanowiącego, że podstawą skargi jest dokonanie czynności z naruszeniem prawa, iż w orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje, się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalno-prawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pełnomocnik Strony pismem z dnia 2 grudnia 2020 r., wniesionym za pośrednictwem e-puap w tym samym dniu, złożył zażalenie na ww. postanowienie organu I instancji. Zaskarżone zostało w nim postanowienie w całości, a Strona podnosiła zarzuty i argumentację tożsamą jak w przypadku pierwotnej skargi. Domagała się również umorzenia postępowania egzekucyjnego, jak i odstąpienia od czynności egzekucyjnych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] (doręczonym do Skarżącej w dniu 22 stycznia 2021 r.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. Organ II instancji, podobnie jak organ I instancji, wskazywał na niedopuszczalność badania w postępowaniu wszczętym poprzez skargę na czynność egzekucyjną materialnoprawnych podstaw prowadzenia egzekucji oraz ograniczony zakres badania okoliczności faktycznych. Organ uznał, że nie ma podstaw do weryfikowania zasadności wystawienia przez wierzyciela tytułów wykonawczych, czy też istnienia egzekwowanego obowiązku. Strona w takim stanie rzeczy, w dniu 2 lutego 2021 r. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego w całości, zasądzenie kosztów sądowych zgodnie z właściwymi przepisami oraz rozpatrzenie niniejszej skargi na rozprawie. Zaskarżonemu postanowieniu organu II instancji zarzuciła naruszenie przepisów: • art. 54 § 4 u.p.e.a. poprzez uznanie przez organ, że Naczelnik US zasadnie oddalił skargę na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z dnia 07.10.2020 r. nr [...], pomimo, że została ona dokonana z naruszeniem przepisów u.p.e.a.; • art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. w związku z art. 54b § 1 u.p.e.a. oraz w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieodniesienie się w sposób kompleksowy przez Dyrektora IAS do argumentacji Strony wskazującej na konieczność uchylenia z urzędu czynności egzekucyjnej, która została dokonana z naruszeniem przepisów u.p.e.a., tym bardziej, że Spółka wskazywała na niedopuszczalność prowadzenia egzekucji, mianowicie: o naruszenie art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenia zawiadomienia o zajęciu bez zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, co z kolei przyświadczyłoby o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego, o naruszenie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego, z uwagi na fakt, iż obowiązek wskazany jako podstawa prowadzenia egzekucji administracyjnej nie istnieje, bowiem wygasł wskutek zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc lipiec, wrzesień, październik oraz listopad 2011 r., zatem organ egzekucyjny nie był uprawniony do naliczenia dochodzonych odsetek, a w konsekwencji dokonania czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności, o naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasad postępowania, mianowicie zasady prawdy obiektywnej, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających wpływ na poprawność dokonywanych przez organ egzekucyjny działań; • art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez niezbadanie przez Dyrektora IAS kwestii związanej z nieodstąpieniem przez organ egzekucyjny od czynności egzekucyjnych, w sytuacji okazania przez Spółkę dowodów stwierdzających wykonanie zobowiązania podatkowego, od którego naliczone zostały odsetki, stanowiące podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej; • art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej, mianowicie poprzez niewyjaśnienie dokładnego stanu faktycznego sprawy, mając na względzie słuszny interes Spółki; • art. 59 § 1 pkt 1, § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 60 § 1 u.p.e.a. poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji, poprzez nieuchylenie dokonanych przez Naczelnika US czynności egzekucyjnych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., po zapoznaniu się z zarzutami zawartymi w skardze podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie według powyższych kryteriów Sąd nie stwierdził naruszeń, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Skarga nie jest więc zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo wniosku Strony o wyznaczenie rozprawy, skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 122 p.p.s.a. sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Przywołane przepisy stanowią więc, że to do decyzji sądu pozostawiona została kwestia skierowania sprawy takiego rodzaju do rozpoznania w trybie uproszczonym. Nie jest przy tym wymagane złożenie stosownego wniosku przez stronę postępowania, a jednocześnie złożenie wniosku przeciwnego, tj. o skierowanie sprawy na rozprawę, nie implikuje obowiązku sądu do podjęcia takiego rozstrzygnięcia przez sąd. Z tych też powodów, pomimo wniosku Skarżącej o przeprowadzenie rozprawy, nie był on wiążący dla Sądu i możliwe było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (por. w wyrokach WSA w Krakowie z dnia 9 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 59/19 oraz NSA z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt III FSK 2430/21). Sąd na podstawie ustalonego stanu faktycznego oraz zgromadzonych w aktach postępowania dokumentach, nie dostrzegł żadnych podstaw do skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu jawnym. Jednocześnie, również Skarżąca, w żaden sposób nie uargumentowała swojego wniosku i nie wskazała okoliczności przemawiających za takim rozstrzygnięciem. Odnosząc się do meritum sprawy, wskazać należy, że kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Dyrektora IAS w W. z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie złożonej skargi na czynności egzekucyjne – zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej Skarżącej wobec Dyrektora IAS w W. Czynność ta dokonana została przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w dniu 7 października 2020 r. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 6 października 2020 r. o numerze [...], obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za m-c maj 2012 r. w kwocie należności głównej 43 579,00 zł oraz odsetek w kwocie 32 239,50 zł. Instytucja skargi na czynności egzekucyjną przewidziana została w art. 54 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Służy ona jednak zobowiązanemu do kwestionowania konkretnej czynności organu egzekucyjnego, gdyż nie może stanowić konkurencyjnego lub zamiennego, w stosunku do innych, środka zaskarżenia. Ma bowiem wyraźnie ograniczony przez ustawodawcę zakres stosowania. W ramach skargi na czynności egzekucyjne badana jest jedynie prawidłowość przeprowadzenia danej czynności egzekucyjnej, która stanowi jej przedmiot. Skarga ta nie może być natomiast wykorzystywana jako uniwersalny środek zaskarżenia służący do kwestionowania wszystkich działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego, czy tym bardziej zasadności i zgodności z prawem samych tytułów wykonawczych oraz materialnej podstawy istnienia obowiązku podatkowego. Zdecydowanie szersze zastosowanie do materialnej kontroli podstaw działań organów egzekucyjnych znajduje instytucja zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 u.p.e.a.), z których to Strona skorzystała wnosząc stosowne pismo. W art. 33 § 2 u.p.e.a. wskazano bowiem szereg przypadków, które stanowią podstawę do zgłoszenia zarzutów, w tym m.in.: nieistnienie obowiązku, wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części, czy brak wymagalności obowiązku. Mając na uwadze to, że zasadą postępowania jest brak konkurencji różnych środków zaskarżenia, tam gdzie zastosowanie znajdzie jeden z takich środków, w tym przypadku zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, nie mogą znaleźć zastosowania inne środki zaskarżenia, w tym skardze na czynność w postępowaniu egzekucyjnym. Przedmiotem skargi nie mogą być zatem podnoszone przez Skarżącą ewentualne naruszenia prawa przez organ w postaci niezbadania dopuszczalności wszczęcia postępowania, naruszenie prawdy obiektywnej, niezbadania kwestii istnienia obowiązku podatkowego, czy też ewentualnego jego wygaśnięcia. Skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze wykonawczym i tylko takie, które nie mogą być zaskarżone innym środkiem prawnym przewidzianym w u.p.e.a. (zarzuty, zażalenie, wyłączenie spod egzekucji). Nie jest natomiast środkiem, którym można zwalczać czynności procesowe organu rozstrzygające o uprawnieniach i obowiązkach uczestników postępowania. Jej przedmiotem mogą być zatem jedynie zarzuty formalnoprawne odnoszące się do regulacji dotyczących przeprowadzenia konkretnej czynności egzekucyjnej (por. w wyrokach: NSA z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3048/15; WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 816/20, WSA w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1934/19). W postępowaniu wszczętym na podstawie skargi na czynność egzekucyjną nie orzeka się również o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 290/13). Za niezasadne uznać należy zatem argumenty Skarżącej sprowadzające się do kontestowania zasadności i wymagalności obowiązku podatkowego. Nie jest bowiem w kompetencji Sądu rozstrzygać w niniejszej sprawie, czy przedmiotowy tytuł wykonawczy stanowiący podstawę do wszczęcia postępowania był prawidłowy, czy też nie. Strona ma do tego inne środki zaskarżenia, z których z powodzeniem skorzystała. O tym, że zajęcie innej wierzytelności pieniężnej jest prawnie dopuszczalnym sposobem egzekucji świadczenia publicznoprawnego przesądził ustawodawca w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 5 u.p.e.a. Tryb zajęcia takiej wierzytelności, jaka zajęta została w niniejszej sprawie, określa natomiast art. 89 u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. W myśl art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia tytułu tych dostaw, robót i usług. Zgodnie natomiast z art. 89 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1 (art. 89 u.p.e.a.), organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Dokonane przez organ egzekucyjny zajęcie spełnia wszystkie te wymagania. Do dłużnika zobowiązanego zostało przesłane stosowne zawiadomienie, sporządzone według obowiązującego wzoru, określonego dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339). Przedmiotowe zawiadomienie zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zostało ono doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności otrzymał w dniu 9 października 2020 r., zaś Skarżącej wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 13 października 2020 r. Prowadzone wobec Skarżącej postępowanie egzekucyjne zmierza do ściągnięcia należności z tytułu zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2012 r. Nie jest przy tym zasadny zarzut naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez niezbadanie przez organy z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m.in. podatki, w tym podatek od towarów i usług. Czyni to zarzut naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. niezasadnym. Skarżąca natomiast w postępowaniu wszczętym pismem z dnia 20 października 2020 r. zatytułowanym "Skarga na czynności egzekucyjne" wskazywała na niedopuszczalność egzekucji i wadliwość zastosowanego środka egzekucyjnego, powołując się na nieistnienie obowiązku w związku ze złożeniem przez siebie wniosków o przeksięgowanie kwot dotyczących zwrotu podatku z deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2011 r na poczet dochodzonych należności. W ocenie Sądu sformułowane przez Skarżącą zarzuty wykraczają poza wyżej przedstawiony zakres przedmiotowy środka ochrony prawnej, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne. Dlatego też nie mogły zostać rozpatrzone w trybie art. 54 u.p.e.a. Tym samy nie jest zasadny sformułowany przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji nieuchylenie dokonanych przez Naczelnika US czynności egzekucyjnych. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 20 października 2020 r. Skarżąca złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, wskazując na naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 i art. 33 § 2 pkt 4 i art. 33 § 2 pkt 5 w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. Tym samym kwestie te zostaną rozpatrzone w odrębnym postępowaniu. Podkreślić należy, że Skarżąca w skardze na czynność egzekucyjną postulowała umorzenie prowadzonej wobec niej egzekucji administracyjnej. Za trafne, w ocenie Sądu, należy uznać stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., że w rozpoznanej sprawie zastrzeżenia Skarżącej w tym zakresie nie mogły być w ogóle rozpatrywane. Tym samym, nie mogły być one również skuteczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym, tj. prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W przedmiotowym przypadku Skarżąca niewątpliwie miała możliwość wniesienia innego środka zaskarżenia, jakim jest zarzut przeciwegzekucyjny i - jak to zostało wyżej wskazane - z możliwości tej skorzystała. W sytuacji zaś, gdy przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidują środki prawne służące kwestionowaniu przez zobowiązanego poszczególnych działań i czynności podejmowanych na kolejnych etapach postępowania egzekucyjnego, brak jest podstaw, aby w ramach skargi obejmującej jedną tylko czynność tego postępowania, gdy podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie zostały skutecznie zakwestionowane w trybie zarzutów, podlegały analizie wszelkie zarzuty i okoliczności związane z dochodzonym obowiązkiem. Zasadnie zatem organy orzekające przy rozpatrywaniu wniesionej przez Skarżącą skargi na czynność egzekucyjną skupiły się na ocenie formalnej poprawności zakwestionowanej czynności, nie odnosząc się do zagadnień, które mogły podlegać badaniu w ramach innego środka zaskarżenia. Organy administracji dokonały przy tym szczegółowej analizy prawidłowości dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia innej wierzytelności pieniężnej. Powołując się na konkretne przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wykazały, że zajęcie odbyło się zgodnie z tymi przepisami oraz z poszanowaniem praw Skarżącej. Nie budzi przy tym wątpliwości, że organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne wymienione w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Prawidłowo więc DIAS uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów normujących zajęcie innej wierzytelności pieniężnej, tj. art. 89 u.p.e.a. Wobec powyższego Sąd uznał, że dokonana przez organy administracji ocena poprawności zakwestionowanej czynności egzekucyjnej była prawidłowa. Zajęcie innej wierzytelności pieniężnej przeprowadzone zostało w sposób właściwy, co skargę Skarżącej czyniło niezasadną. W konsekwencji, nie znalazły potwierdzenia postawione zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., a także art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez nie odstąpienie od czynności egzekucyjnych, przez wzgląd na fakt, iż organ egzekucyjny był do tego zobowiązany, bowiem Spółka przedstawiła dowody stwierdzające wykonanie oraz nieistnienie obowiązku. Do odstąpienia od czynności egzekucyjnych nie wystarczy samo oświadczenie zobowiązanego o wystąpieniu okoliczności wskazanych w dyspozycji tego przepisu, lecz musi on organowi egzekucyjnemu przedstawić dowody na ich zaistnienie. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Zaliczenie zwrotu, o który m mowa w art. 76b w zw. z art. 76 § 1 i 76a § 1 O.p. odnosi się do wykonanego, zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrotu podatku, a nie prawa do tego zwrotu jeszcze niezrealizowanego. Do czasu zatem, gdy organ podatkowy nie uzna, że podatnikowi przysługuje zwrot podatku w określonej kwocie, podatnik nie może powoływać się na związane z istnieniem tego zwrotu skutki i twierdzić, że wykazany zwrot - poprzez zaliczenie - pokrył istniejącą zaległość podatkową. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń o charakterze materialnoprawnym czy procesowym. Bezpodstawne okazały się zarówno twierdzenia strony dotyczące niewywiązania się przez organ podatkowy z obowiązków procesowych, jak i sugestie odnoszące się do niewłaściwego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W konsekwencji postawione w skardze zarzuty nie zasługiwały na akceptację, zaś zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.