III SA/Wa 641/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2009 r. oddala skargę Prezydent. W. decyzją z dnia [...] października 2012 r. ustalił R. B. (dalej "Skarżący") wysokość podatku rolnego za 2009 r. w kwocie 68 zł. W uzasadnieniu zaznaczył, że wymiar podatku ustalono na podstawie danych z Ewidencji gruntów i budynków dotyczących działek nr [...] i [...] z obrębu [...] położonych w W. na terenie Dzielnicy [...] przy ul. [...], sklasyfikowanych jako grunty orne. Skarżący w odwołaniu z dnia 10 grudnia 2012 r. wskazał, że przedmiotowa działka została kupiona 2 października 1958 r. jako działka budowlana i dotychczas podatek wnoszono jak od działki niezabudowawej, a nie rolnej. Ponadto podkreślił, że dysponuje licznymi dowodami, iż niniejsza działka dotychczas nie była traktowana jak działka rolna m.in. posiada zgodę na budowę domu wraz z warsztatem stolarskim, postanowienie Sądu Powiatowego dla W. Wydział III Ksiąg Publicznych w W. Skarżący zwrócił uwagę, że [...] posiadają plan zagospodarowania przestrzennego, który zostanie zatwierdzony na początku 2013 r. W tym planie przedmiotowa działka figuruje jako działka budowlana. Ze względu na te wszystkie okoliczności Skarżący nie zgodził się na traktowanie przedmiotowej działki jako działki rolnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ powołał się na treść art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej jako: "u.p.r."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej jako: "P.g.k.") oraz art. 7a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Jednocześnie zwrócił uwagę, że z informacji będących w posiadaniu organu podatkowego wynika, że działki o numerach [...] (o powierzchni 0,2246 ha) i [...] (o powierzchni 0,0070 ha) położone przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] zostały oznaczone jako grunty orne - symbolem "Rlllb". Tym samym w jego ocenie brak jest podstaw do opodatkowania przedmiotowych działek podatkiem od nieruchomości. Końcowo podkreślił, że Skarżący nigdy nie występował do właściwego Starosty o zmianę zapisów w ewidencji. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. W uzasadnieniu podniósł, że przedmiotowa nieruchomość od chwili objęcia jej w posiadanie przez jego ojca była uznana przez Prezydenta W. jako działka budowlana, a nie rolna. Jego zdaniem powyższe decyzje naruszają jego prawa nabyte wynikające z płacenia przez 54 lata podatku od przedmiotowej nieruchomości jak od nieruchomości budowlanej. Skarżący powielając argumentację zawartą w odwołaniu powołał się na zasadę ochrony praw nabytych oraz gwarancji ochrony praw majątkowych, w tym prawa własności, które mają zastosowanie do ochrony jego prawa do przedmiotowych nieruchomości jako działki budowlanej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do jednego zagadnienia, tj. klasyfikacji działki nr [...] i [...] położonej w W. przy ul. [...], która w ewidencji gruntów oznaczona została jako grunt orny – symbol RIIIb. Skarżący kwestionuje tę kwalifikację podnosząc, że dotychczas działka ta traktowana była jako działka budowlana i opłacany był za nią podatek od nieruchomości, a nie rolny. Od działki tej organy podatkowe wymierzyły z kolei podatek rolny, wskazując, że w tym wypadku decydujące znaczenie mają zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu w sporze tym rację należy przyznać organom podatkowym. Zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Powyższy przepis odsyła więc – przy ustalaniu charakteru gruntu na potrzeby jego opodatkowania podatkiem rolnym – do ewidencji gruntów. Tym samym trafne jest spostrzeżenie organu odwoławczego, iż treść tej ewidencji ma w niniejszej sprawie decydujące znaczenie. Do treści ewidencji nawiązuje także art. 21 ust. 1 P.g.k., stanowiąc, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na tle tego przepisu w orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyroki NSA: z 11 lipca 2013 r., II FSK 2081/11; z 18 lutego 2010 r., II FSK 1586/08 i przytoczone tam orzecznictwo; z 5 listopada 2009 r., II FSK 835/08; z 16 października 2009 r., II FSK 791/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej w skrócie: "CBOSA"). Tożsame poglądy wyrażane są w literaturze (zob. L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24; Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz, praca zbiorowa, ODDK 2009 r., s. 152). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę poglądy te w pełni podziela. Skoro zatem ze znajdujących się w aktach tej sprawy wypisów z rejestru gruntów wynika, że sporne działki zostały sklasyfikowane jako grunty orne, to słusznie organy podatkowe - w oparciu o te właśnie dane – wymierzyły podatek rolny. Jak to już wskazano wyżej przedmiotem opodatkowania tym podatkiem są bowiem grunty sklasyfikowane jako użytki rolne. Powyższego zapisu ewidencyjnego organy podatkowe nie mogły kwestionować. Podważenie takiego zapisu może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwym niepodatkowym organem administracji. Organem uprawnionym do prowadzenia ewidencji jest - na mocy art. 22 ust. 1 P.g.k. – starosta. Zasadą jest, iż to podatnik kwestionujący prawidłowość zapisów w ewidencji powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym tę ewidencję. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, by Skarżący procedurę tę zainicjował. Tym samym rację ma organ odwoławczy wskazując, że brak było podstaw do opodatkowania spornych działek podatkiem od nieruchomości. Oceny tej nie podważają przedłożone przez Skarżącego dokumenty w postaci postanowienia Sądu Powiatowego dla W., udzielonego w formie aktu notarialnego pełnomocnictwa do nabycia na własność działki budowlanej i domu jednorodzinnego, czy umowy sprzedaży. Z dokumentów tych nie wynika bowiem charakter gruntu. Samo zaś określenie "niezabudowana działka gruntu" nie przesądza jeszcze o tym, iż mamy w niniejszej sprawie do czynienia z działką budowlaną. Działką taką będzie grunt sklasyfikowany w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli zatem Skarżący uważa, że ewidencja ta zawiera zapisy niezgodne z rzeczywistością, powinien doprowadzić do jej zmiany w postępowaniu prowadzonym przez organ ewidencyjny. W praktyce oznacza to, że zawarty w skardze wniosek o uznanie działki jako budowlanej i wpisanie jej jako takiej do ewidencji Skarżący powinien skierować do starosty. Postępowanie przed sądem administracyjnym nie może być wykorzystane jako drogi prawna do dokonania takiej zmiany. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę jako niezasadną.