III SA/Wa 708/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), Protokolant referent Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę W dniu 27 lutego 2015 r. do Urzędu Skarbowego [...] wpłynęło zeznanie Skarżącego o wysokości osiągniętego dochodu [poniesionej straty] w 2014 r. [PIT-36], w którym żona Skarżącego J. P. nie wykazała żadnych wartości dotyczących przychodów, kosztów ich uzyskania oraz dochodów, wykazując jedynie odliczenie od podatku [ulga na dzieci] w kwocie 1 120,04 zł. Z kolei R. P. [dalej: "Skarżący", "Strona", "Podatnik"] wykazał: przychód ze stosunku pracy w kwocie 360 000,00 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 1 335,00 zł, dochód w kwocie 358 665,00 zł, zaliczki pobrane przez płatnika w kwocie 66 556,00 zł, przychód z działalności wykonywanej osobiście [w tym umowy o dzieło i zlecenia] w kwocie 1 428,58 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 285,72 zł, dochód w kwocie 1 142,86 zł, pobrane zaliczki 0,00 zł, składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 21 473,99 zł, dochód po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne w kwocie 338 333,87 zł, podstawę obliczenia podatku w kwocie 169 167,00 zł, obliczony podatek w kwocie 83 207,00 zł, składkę na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 30 578,04 zł, odliczenie od podatku [ulga na dziecko] w kwocie 1 112,04 zł, podatek należny w kwocie 50 405,00 zł, nadpłatę w kwocie 16 151,00 zł. Nadpłata została zwrócona w dniu 25 marca 2015 r. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] ["NUS"] decyzją z [...] lipca 2016 r., określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 0,00 zł. Od ww. decyzji Skarżący złożył [...] lipca 2016 r. odwołanie, w którym wniósł o zmianę decyzji poprzez uznanie, że G. sp. z o.o. ["Spółka"] prowadziła i prowadzi działalność gospodarczą w dalszym ciągu. Decyzją z [...] października 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości ww. decyzję NUS i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku przeprowadzonego ponownie postępowania podatkowego NUS, decyzją z [...] września 2017 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 0,00 zł. Od ww. decyzji, pismem z 16 października 2017 r., Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o zmianę decyzji poprzez uznanie, iż Spółka prowadziła i prowadzi działalność gospodarczą w dalszym ciągu. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ["DIAS"] decyzją z 9 stycznia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję NUS. Zdaniem organu odwoławczego, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż brak jest jakichkolwiek wiarogodnych dowodów, które potwierdzałyby, że w latach 2010-2014 Spółka prowadziła działalność gospodarczą. Brak jest również dowodów świadczących o podejmowanych przez Spółkę działaniach składających się na przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej [produkcja wyrobów budowlanych z betonu]. W ocenie organu, Spółka przez wiele lat nie podejmowała działań mających charakter działalności gospodarczej, tj. świadczenia usług czy obrotu towarami w zakresie zgodnym ze wskazanym, jako przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej, w Krajowym Rejestrze Sądownym; Spółka nie dokonywała obowiązkowych rozliczeń z Urzędem Skarbowym, z ZUS; nie prowadziła dokumentacji księgowej i finansowej co najmniej od 2007 r. Organ zaakcentował, że z ustaleń NUS wynika, że ostatnie jakiekolwiek działania Spółki związane z działalnością gospodarczą przypadły na rok 2006. Natomiast w latach następnych brak jest dokumentów, które potwierdzałyby działania Spółki, jako podmiotu gospodarczego [oprócz spraw sądowych], co w toku przesłuchania potwierdził zarówno Skarżący, jak i W. B. [Prezes Spółki]. Organ zauważył, że na pytanie czy Spółka uzyskiwała przychody, Skarżący udzielił odpowiedzi: "Trudno mi powiedzieć. Odpowiedzi na to pytanie może udzielić tylko Prezes. Wszystkie sprawy finansowe prowadził Prezes", zaś z protokołu przesłuchania Strony z 25 kwietnia 2016 r., wynika, że do obowiązków Skarżącego należało prowadzenie księgowości. Zasady księgowania polegają na ewidencji zarówno przychodów, jak również kosztów uzyskania przychodów. Zatem nie jest możliwe, żeby osoba, która zajmowała się prowadzeniem księgowości, nie posiadała wiedzy, czy Spółka uzyskiwała przychody. Przedłożone przez Podatnika kserokopie faktur, które w ocenie Podatnika potwierdzają poniesione przez Spółkę koszty prowadzonej działalności gospodarczej, głównie w latach 2010-2011 oraz jednostkowo 2012-2013, dokumentują jedynie wydatki związane z: eksploatacją i użytkowaniem samochodów [zakup paliwa, oleju samochodowego, płynów samochodowych, części samochodowych, akumulatorów, opłaty parkingowe, naprawy, wymiana opon, mycie samochodu], usługami telekomunikacyjnymi [opłaty za dostęp do sieci Internet, abonament telefoniczny, oplata za usługi telefoniczne telefonii komórkowej], zakupem smartfona, zakupem tonera, zakupem laptopa. Z kolei materiał przedstawiony na dwóch płytach DVD zawiera głównie skany dokumentów składających się na akta spraw sądowych [apelacje, korespondencja W. B. skierowana do Sądu, tj.: usprawiedliwienie nieobecności, zwolnienia lekarskie, wnioski o zwolnienie z opłat sądowych itp., postanowienia Sądu wydawane w trakcie trwającego postępowania sądowego, pisma procesowe, pełnomocnictwa] oraz skany decyzji – pozwoleń na budowy w K., pierwsze strony i wypisy z Dzienników Budów, umowy o zastępstwo inwestycyjne zawarte pomiędzy Spółką a B. sp. z o.o. [budowa dotyczy W. w K., która została wstrzymana w 2007 r.]. Zdaniem organu, trudno uznać, że zarówno wskazane wyżej wydatki, jak i dokumenty znajdujące się na płytach DVD potwierdzają prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę w zakresie produkcji wyrobów betonowych. DIAS zwrócił również uwagę, że pracodawca prowadząc działalność gospodarczą i zatrudniając pracowników zobowiązany jest do przestrzegania obowiązków pracodawcy wynikających z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy [t.j. Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm., zwanej dalej "k.p."], a z protokołu przesłuchania Strony z 25 maja 2017 r. wynika, że Spółka nie kierowała pracowników na okresowe badania lekarskie, nie prowadziła regularnych szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, nie prowadziła regularnie akt osobowych pracowników. Powyższe – zdaniem organu – oznacza, że Spółka nie wypełniała swoich obowiązków jako pracodawca. Ponadto, zdaniem DIAS, niezgodne z logiką, doświadczeniem życiowym i ekonomiką prowadzenia działalności gospodarczej jest, aby Spółka, która nie prowadziła żadnych inwestycji w latach 2010-2014 i nie osiągała żadnych przychodów, wypłacała swoim pracownikom tak wysokie wynagrodzenia [Skarżący w 2014 r. z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy uzyskał przychód w kwocie 360 000,00 zł, tj. 30 000,00 zł brutto miesięcznie]. DIAS wskazał również, że wynagrodzenie wypłacane było w gotówce, zaś obecnie powszechnie stosowaną praktyką w obrocie środkami finansowymi jest dokonywanie płatności za pośrednictwem rachunku bankowego. Organ zauważył, że z zeznań Podatnika oraz z zeznań świadka [Prezesa Spółki] wynika, że ze względów finansowych Spółka nie składała żadnych deklaracji, zeznań i nie płaciła zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników, nie regulowała również zobowiązań w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, a wynagrodzenie wypłacane było z prywatnych środków W. B. Jak zauważył NUS, przedłożone listy płac sporządzone zostały komputerowo, dotyczą całego roku kalendarzowego i zawierają podpisy pracowników za każdy miesiąc osobno. Nie jest możliwe, aby pracodawca na początku roku przewidział wynagrodzenie, które wypłaci pracownikowi w trakcie roku, jak również nie jest możliwe, aby pracownik podpisywał jedną listę wynagrodzeń co miesiąc, stworzoną komputerowo na cały rok. Nie można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę prowadzenia przez Prezesa Spółki spraw sądowych, które dotyczą innych podmiotów i angażowanie w te sprawy pracowników zatrudnionych w Spółce, która za świadczenie pracy była zobowiązana wypłacić wynagrodzenie pracownikom, w tym m.in. Podatnikowi. Niezrozumiałe w opinii DIAS jest również i to, że Spółka przez wiele lat nie składała żadnych obowiązkowych rozliczeń [dokumentów] w urzędzie skarbowym, jako podmiot gospodarczy, natomiast sporządzane i składane były informacje o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 dla pracowników. Pismem z 8 lutego 2018 r., Skarżący zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] stycznia 2018 r., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa [t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., zwanej dalej "O.p."], tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 oraz art. 81 § 1 k.p. poprzez niedopełnienie obowiązku prawidłowej i obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie granic swobody w ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że Skarżący nie był zatrudniony i nie wykonywał pracy na rzecz Spółki oraz, że Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo Skarżący wniósł o dopuszczenie nowych dowodów w postaci Wykazu dłużników firmy G.sp. z o.o. z 31 grudnia 2017 r. oraz Opinii Biegłej Sądu Okręgowego dla [...] w zakresie rachunkowości I. D. z 19 czerwca 2017 r. dla Sądu Okręgowego [...] w W. V Wydział Karny sygn. akt [...], dotyczącej współpracy pomiędzy firmami G. Sp. z o.o. a G. S.A. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Płaszczyznę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy Skarżący w 2014 r. osiągnął z tytułu umowy o pracę w G. sp. z o.o. dochód do opodatkowania. Skarżący, powołując się na umowy o pracę, dokumenty księgowe Spółki, twierdzi, że w 2014 r. uzyskał dochód w kwocie 358 665 zł. Organy podatkowe po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, w tym szczegółowego postępowania dowodowego, wyrażają zapatrywanie, że wbrew stanowisku Skarżącego materiał dowodowy jednoznacznie świadczy, że Skarżący nie osiągnął z tytułu pracy w G. jakiekolwiek dochodu. W ocenie organów podatkowych dokumenty mające świadczyć o osiąganiu przez Stronę dochodów ze stosunku pracy mają charakter fikcyjny, nie odzwierciedlając rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenę organów podatkowych w tym zakresie podziela. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych [t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307, ze zm., dalej "u.p.d.o.f."], opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52. 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku [ust. 1]. Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nic stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów [ust. 2]. Katalog źródeł przychodów zawiera art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., który w pkt 1 wskazuje jako jedno ze źródeł przychodów stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę. Jak stanowi art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W myśl art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Z analizy akt sprawy wynika – wbrew opinii Skarżącego – że brak jest jakichkolwiek wiarogodnych dowodów, które potwierdzałyby, że w latach 2010-2014 Spółka G. prowadziła działalność gospodarczą. Brak jest również dowodów świadczących o podejmowanych przez Spółkę działaniach składających się na przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej [produkcja wyrobów budowlanych z betonu]. Spółka przez wiele lat nie podejmowała działań mających charakter działalności gospodarczej, tj. świadczenia usług czy obrotu towarami w zakresie zgodnym ze wskazanym jako przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej w Krajowym Rejestrze Sądowym. W szczególności, Spółka nie dokonywała obowiązkowych rozliczeń z Urzędem Skarbowym, z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, nie prowadziła dokumentacji księgowej i finansowej co najmniej od 2007 r. Z ustaleń organów podatkowych wynika dodatkowo, że ostatnie jakiekolwiek przejawy aktywności Spółki cechujące się działalnością gospodarczą przypadły na rok 2006. Natomiast w latach następnych brak jest dokumentów, które potwierdzałyby działania Spółki jako podmiotu gospodarczego [oprócz spraw sądowych, w większości niedotyczących zresztą Spółki, lecz jej kontrahentów czy Prezesa], co w toku przesłuchania potwierdził zarówno Skarżący, jak i W. B. [Prezes Zarządu Spółki]. Przedłożone przez Skarżącego kserokopie faktur, które w jego ocenie mają potwierdzać poniesione przez Spółkę koszty prowadzonej działalności gospodarczej, głównie latach 2010-2011 oraz jednostkowo 2012-2013, dokumentują jedynie wydatki związane z: eksploatacją i użytkowaniem samochodów [zakup paliwa, oleju samochodowego, płynów samochodowych, części samochodowych, akumulatorów, opłaty parkingowe, naprawy, wymiana opon, mycie samochodu], usługami telekomunikacyjnymi [opłaty za dostęp do sieci Internet, abonament telefoniczny, opłata za usługi telefoniczne telefonii komórkowej], zakupem smartfona, zakupem toneru, zakupem laptopa. Z kolei materiał przedstawiony na dwóch płytach DVD zawiera głównie skany dokumentów składających się na akta spraw sądowych [apelacje, korespondencję Pana W. B. skierowaną do Sądu, tj.: usprawiedliwienie nieobecności, zwolnienia lekarskie, wnioski o zwolnienie z opłat sądowych itp., postanowienia Sądu wydawane w trakcie trwającego postępowania sądowego, pisma procesowe, pełnomocnictwa] oraz skany decyzji wobec spółki. Zwrócić również należy uwagę, na co wskazał organ pierwszej instancji, że pracodawca prowadząc działalność gospodarczą i zatrudniając pracowników zobowiązany jest do przestrzegania obowiązków pracodawcy wynikających z przepisów prawa pracy. Z protokołu przesłuchania Strony z 25 maja 2017 r. wynika natomiast, że Spółka nie kierowała pracowników na okresowe badania lekarskie, nie prowadziła regularnych szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, nie prowadziła regularnie akt osobowych pracowników. Powyższe oznacza, że Spółka nie wypełniała swoich obowiązków jako pracodawca. Jednocześnie, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżący w istocie nie świadczył pracy na rzecz Spółki. Na pytanie, czy Spółka uzyskiwała przychody, Skarżący udzielił odpowiedzi: "Trudno mi powiedzieć. Odpowiedzi na to pytanie może udzielić tylko Prezes. Wszystkie sprawy finansowe prowadził Prezes" [protokół przesłuchania z dnia 25 maja 2017 r., karty 198-190187 akt administracyjnych]. Z kolei, jak wynika z protokołu przesłuchania Strony z 25 kwietnia 2016 r. [karty 51-53 akt administracyjnych], do obowiązków Skarżącego należało prowadzenie księgowości oraz windykacja należności od wcześniejszych kontrahentów. Zasady księgowania polegają na ewidencji zarówno przychodów, jak również kosztów uzyskania przychodów. Zatem nie jest możliwe, by osoba, która zajmowała się prowadzeniem księgowości, nie posiadała wiedzy, czy Spółka uzyskiwała przychody. Jeśliby zatem Skarżący rzeczywiście świadczył pracę na rzecz G. sp. z o.o. i wykonywał wskazywane czynności, to byłby w stanie szczegółowo nie tylko je opisać, wraz ze wskazaniem rezultatów tej pracy ale także wykazać przejawy działalności swego postulowanego pracodawcy. Natomiast podczas przesłuchania w dniu 28 listopada 2018 r. [karty 156-158 akt administracyjnych] Skarżący na pytanie, jakie czynności wykonywał w 2014 roku w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, odpowiedział: "Prowadzenie kilku toczących się spraw sądowych, bieżące sprawy. Na pewno należało do mnie prowadzenie terminarza spotkań, składanie deklaracji ZUS-owskich, sporządzanie list wynagrodzeń". Tymczasem Spółka nie dokonywała obowiązkowych rozliczeń z Urzędem Skarbowym ani z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, zaś listy płac zostały sporządzone ex post i nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Natomiast branie udziału w rozprawach sądowych, których stroną nie była Spółka, w charakterze świadka czy pełnomocnika Prezesa Zarządu Spółki [wobec którego toczyła się sprawa karna], nie jest świadczeniem pracy na rzecz Spółki, tylko co najwyżej na rzecz tego oskarżonego. Jednocześnie z tytułu stawiennictwa w charakterze świadka w sprawach cywilnych sąd mógł przyznać zwrot kosztów podróży, kosztów noclegu i utraconych zarobków lub dochodów, związanych ze stawiennictwem w sądzie, nie było więc powodów, aby Spółka zatrudniała Skarżącego jedynie w celu występowania przez niego w charakterze świadka w sprawach sądowych. Ponadto, niezgodne z logiką, doświadczeniem życiowym i ekonomiką prowadzenia działalności gospodarczej jest, aby Spółka, która nie prowadziła żadnych inwestycji w latach 2010-2014 i nie osiągała żadnych przychodów, wypłacała swoim pracownikom tak wysokie wynagrodzenia [Skarżący w 2014 r. z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy miał uzyskać przychód w kwocie 360 000,00 zł, tj. 30 000,00 zł brutto miesięcznie]. Wskazać również należy, że wynagrodzenie wypłacane było w gotówce, zaś obecnie powszechnie stosowaną praktyką w obrocie środkami finansowymi jest dokonywanie płatności za pośrednictwem rachunku bankowego. Jednocześnie z zeznań Skarżącego i z zeznań Prezesa Zarządu Spółki wynika, że ze względów finansowych Spółka nie składała żadnych deklaracji, zeznań i nie płaciła zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników, nie regulowała również zobowiązań w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, zaś samo wynagrodzenie wypłacane było z prywatnych środków W. B. Przedłożone listy płac sporządzone zostały komputerowo, dotyczą całego roku kalendarzowego i zawierają podpisy pracowników za każdy miesiąc osobno. W ocenie Sądu nie jest możliwe, by pracodawca na początku roku był w stanie przewidzieć wynagrodzenie, które wypłaci pracownikowi w kolejnych miesiącach w trakcie roku, w sytuacji, gdy – jak zeznał Skarżący w dniu 28 listopada 2016 r. [karta 156 akt administracyjnych] – umowa opiewała na kwotę 16 000 zł wynagrodzenia zasadniczego oraz premię do wysokości 100% wynagrodzenia. W tej sytuacji okoliczności sprawy wskazują, że dokument w postaci listy płac za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. dotyczący Skarżącego [karta 60 akt administracyjnych], w którym przy każdym miesiącu widnieje kwota niewynikająca wprost z umowy o pracę [30 000 zł] został stworzony ex post i nie może być uznany za wiarygodny dowód przekazania środków pieniężnych. Potwierdza to wcześniejszą tezę, że dokumenty mające świadczyć o osiąganiu przez Stronę dochodów ze stosunku pracy mają charakter fikcyjny, nie odzwierciedlający rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Powyższej oceny nie zmieniają dokumenty w postaci wykazu dłużników firmy G. sp. z o.o. z 31 grudnia 2017 r. oraz opinii biegłej Sądu Okręgowego dla W. w zakresie rachunkowości I. D. z 19 czerwca 2017 r. dotyczącej współpracy G. ze spółką G. S.A. Żaden z tych dokumentów nie wskazuje, żeby w 2014 r. Spółka prowadziła działalność gospodarczą czy Skarżący wykonywał pracę na rzecz Spółki. Stwierdzić zatem należy, że rację miały organy podatkowe, że brak jest wiarygodnych dowodów potwierdzających prowadzenie działalności gospodarczej przez G. Sp. z o.o. i tym samym brak jest wiarygodnych dowodów na rzeczywiste świadczenie pracy przez Skarżącego na rzecz tej spółki. Tym samym stwierdzić należy, że Spółka nie była uprawniona do sporządzania dla pracowników informacji PIT-11, a co za tym idzie sporządzona przez Spółkę informacja o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 za 2014 r. jest nierzeczywista i tym samym nie może stanowić podstawy rozliczenia podatkowego. Mając powyższe na uwadze, nie znalazły potwierdzenia stawiane w skardze zarzuty naruszenia przepisów, w tym art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 oraz art. 81 § 1 k.p. poprzez niedopełnienie obowiązku prawidłowej i obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie granic swobody w ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że Skarżący nie był zatrudniony i nie wykonywał pracy na rzecz Spółki oraz, że Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej. Przeprowadzone przez organy postępowanie potwierdza, że Skarżący nie uzyskał przychodu z tytułu zatrudnienia w G. sp. z o.o. a w konsekwencji, że wysokość zobowiązania podatkowego Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. wynosi 0,00 zł. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.