III SA/Wa 730/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010 r. oddala skargę W dniu 19 stycznia 2011 r. J. G.(dalej jako: "Skarżący") złożył w Urzędzie Miasta Z. wniosek o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2010 wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 944 zł. Uzasadniając wniosek wskazał, iż utrzymuje się z zasiłku w wysokości 444 zł miesięcznie. Z kwoty tej płaci alimenty w wysokości 200 zł. Opłaty miesięczne za prąd i gaz wynoszą 65 zł. Wobec powyższego nie jest on w stanie uiścić podatku od nieruchomości. Decyzją z [...] stycznia 2011 r. Burmistrz Miasta Z. odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2010 w łącznej kwocie 833 zł oraz odsetek w kwocie 111 zł. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako: "O.p.", organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ wyjaśnił, że umorzenie zaległości jest instytucją nadzwyczajną i wymaga od podatnika udowodnienia istnienia szczególnych okoliczności, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które nie mógł mieć wpływu i które były niezależne od sposobu jego postępowania. Możliwość umorzenia zaległości podatkowych jest odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania i powinna mieć charakter wyjątkowy. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej zasady. Zdaniem organu, w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które można byłoby określić, jako "ważny interes podatnika" ani też nie występują przesłanki o charakterze " interesu publicznego". Argumenty Skarżącego nie stanowią sytuacji nadzwyczajnej oraz wystarczających przesłanek do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Organ wskazał, że Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (udział 3/40) i właścicielem nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]. Na wniosek Skarżącego, Starostwo Powiatu W. - Wydział Geodezji, przesłało wypis z rejestrów gruntów, na podstawie którego zmieniono w decyzji podatkowej naliczenie za ww. grunty odpisując znaczące kwoty za podatek wstecz do 5 lat. Mimo, że zmiana klasyfikacji gruntów znacząco obniżyła wysokości podatku to i tak Skarżący nie wpłacił nawet najmniejszej kwoty podatku. Skarżący wielokrotnie korzystał z pomocy w formie umorzeń zaległości i odsetek w podatku od nieruchomości. Ciągłe umarzanie należności podatkowych mogłoby skutkować zwolnieniem go od obowiązku podatkowego, a tym samym naruszać interes publiczny. Sytuacja Skarżącego jest niezmienna i znana dla organu od wielu lat. Skarżący nie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy i nie posiada statusu osoby bezrobotnej. Utrzymuje się z zasiłku przyznanego przez Ośrodek Pomocy Społecznej decyzją z [...] października 2006 r. w wysokości 444 zł. Nie wykazuje on żadnej aktywności w celu uzyskania dochodów, choćby dzięki wykorzystaniu posiadanego majątku. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że w sprawie brak jest przesłanek wskazujących na istnienie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Pismem z 21 marca 2011 r. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zakwestionował wysokość dochodzonych przez organ podatkowy należności z tytułu podatku od nieruchomości i nie zgodził się z poglądem, że umorzenie zaległości podatkowej jest uzasadnione jedynie w przypadkach, gdy zaległość podatkowa powstała wskutek zdarzeń niezależnych od podatnika. Zarzucił decyzji brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Ponadto wskazał na swoją niepełnosprawność, oraz wyjaśnił, że nie jest prawdą, iż nie czyni starań w celu zmiany swojej sytuacji życiowej. Zdaniem Skarżącego organ nie przeprowadził prawidłowo postępowania dowodowego oraz nie wziął pod uwagę nienależnie pobieranego podatku od nieruchomości w latach 1980 - 1999 za grunt o pow. 232 m2 stanowiący drogę publiczną. Skarżący w odwołaniu oraz piśmie z 29 listopada 2011 r. podniósł, iż Burmistrz Miasta Z. naruszył zasadę równości wobec prawa odmawiając umorzenia jego zaległości podatkowej, a umarzając zaległości innym osobom mieszkającym na terenie gminy. Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że określone w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. ulgi stosowane są wyjątkowo, bowiem stanowią odstępstwo od zasady, że zobowiązania podatkowe określone ustawami mają charakter powszechny. Decyzja w sprawie przyznania ulgi jest decyzją uznaniową, z której istoty wynika pozostawienie organowi swobody wyboru określonego rozwiązania, co musi być odpowiednio uzasadnione. Ustalenie istnienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie przyznania ulgi, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". W rozpatrywanej sprawie, Skarżący jako "ważny interes podatnika" uzasadniający przyznanie ulgi wskazał brak środków płatniczych na uregulowanie zadłużenia. Jak wynika z oświadczenia o stanie majątkowym Skarżący utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 444 zł miesięcznie. Opłaty miesięczne za prąd i gaz wynoszą 65 zł. Skarżący jest właścicielem nieruchomości o pow. 2775 m² zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. 100 m² i budynkiem gospodarczym o pow. 32 m². Skarżący jest również współwłaścicielem nieruchomości położonej w K. (udział 3/40). Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z [...] maja 2002 r. wynika, iż Skarżący ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności o charakterze trwałym. Ustalono, że Skarżący nie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy i nie posiada statusu osoby bezrobotnej. W piśmie z 8 kwietnia 2011 r. organ podatkowy wskazał, iż "podatnik decyzjami z 1998 r., 2000 r., 2001 r., 2002 r. i 2003 r. uzyskał zaniechanie poboru podatku od nieruchomości". Biorąc powyższe pod uwagę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w sprawie brak jest "ważnego interesu podatnika" lub "interesu społecznego" stanowiącego przesłankę do przyznania ulgi. Za taki nie może być w uznana sytuacja finansowa Skarżącego i fakt, że nie posiada on środków wystarczających na pokrycie zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Fakt, iż Skarżący jest osobą niepełnosprawną nie może automatycznie skutkować, zdaniem organu, uznaniem, iż w jego sprawie istnieje przesłanka "ważnego interesu podatnika". Z akt sprawy wynika, że nie jest on osobą trwale niezdolną do pracy. Jak wskazał organ pierwszej instancji, Skarżący jest bezrobotny od roku 1998, w chwili obecnej nie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy i nie posiada statusu osoby bezrobotnej. Okoliczność tą potwierdził również w odwołaniu Skarżący. Analizując sytuację finansową Skarżącego organ zwrócił uwagę na fakt, iż jest on właścicielem nieruchomości położonej w Z. i współwłaścicielem w udziale 3/40 nieruchomości położonej w K., a więc jest właścicielem mienia o znacznej wartości. Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, jednakże sytuacja ta nie powstała na skutek nadzwyczajnych okoliczności i trwa od wielu lat. Od 1998 r. do 2003 r. umarzano zaległości podatkowe Skarżącego z powodu trudnej sytuacji finansowej. Analiza jego sytuacji rodzinnej, zdrowotnej i ekonomicznej również nie prowadzi do stwierdzenia, iż w jego sprawie zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika" czy też "interesu społecznego". Pomimo niepełnosprawności Skarżący jest zdolny do podjęcia pracy. Okoliczności te zdaniem organu, uzasadniają odmowę udzielenia mu ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wysokości należności, do której spłaty zobowiązany jest Skarżący organ wyjaśnił, iż wysokość zobowiązania podatkowego została ustalona w decyzjach, które nie były kwestionowane przez Skarżącego i są ostateczne. Pismem z 8 lutego 2012 r. Skarżący wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której zarzucił naruszenie: - art. 122 O.p. - tj. naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; - art. 187 § 1 O.p. - tj. naruszenie obowiązku uzasadnienia prawnego decyzji i wskazania w uzasadnieniu faktycznym przyczyn, dla których niektórym dowodom organ podatkowy odmówił wiarygodności; - art. 121 O.p. - tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. W związku z powyższym Skarżący wniósł o zmianę decyzji w części dotyczącej umorzenia należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2010 r. lub alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria doprowadziła Sąd do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co z kolei uzasadniło oddalenie skargi. Organy podatkowe przeprowadziły bowiem prawidłową wykładnię przepisów prawa i w konsekwencji należycie wyjaśniły okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd uznał za prawidłowy stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 67a § 1 pkt 3 O.p. oparty na tzw. uznaniu administracyjnym. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu organy podatkowe, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, mogą umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Rozpatrując wniosek podatnika o przyznanie jednej z wyżej opisanych ulg, organ podatkowy jest zobowiązany do dokonania oceny dwóch przesłanek, a mianowicie: "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Przesłanki te mają zostać rozważone biorąc pod uwagę całokształt występujących w sprawie okoliczności faktycznych. W razie stwierdzenia, że jedna, bądź obydwie przesłanki występują, przepis ten uprawnia, a nie obliguje do pozytywnego załatwienia wniosku strony. Decyzje organów podatkowych w tym przedmiocie są bowiem wydawane w ramach tzw. "uznania administracyjnego". Znamiennym dla tego typu postępowań jest to, iż kognicja sądu nie wkracza bezpośrednio w zakres owego uznania. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje więc zasadniczo samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, a rozstrzygnięcie wyłącznie w zakresie oceny, czy nie przekroczono granic "uznania administracyjnego", pozwalającego organowi na wybór konsekwencji prawnych powstania sytuacji, do której odnosi się dyspozycja normy prawnej. Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się zatem do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Postępowanie to powinno być przy tym przeprowadzone z zachowaniem przepisów procedury, zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych, w tym zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i ich oceny w świetle ustawowych przesłanek umorzenia oraz powinności ujęcia tej oceny w uzasadnieniu decyzji nie zaś istnienia materialnoprawnego uprawnienia podatnika do skorzystania z ulgi. Rzeczą sądu jest kontrola poprawności przeprowadzonego w tym zakresie postępowania, w szczególności, czy połączenie decyzji o charakterze uznaniowym z pojęciami stanowiącymi zwroty niedookreślone, będącymi podstawą jej wydania jest zgodne z prawem. Sąd badając tego typu decyzje może zatem również prowadzić badanie w kierunku ustalenia, czy organy podatkowe nie przekroczyły przyznanych im granic "uznania administracyjnego". W razie przekroczenia tych granic, Sąd jest również władny do uchylenia zaskarżonych decyzji. O istnieniu "ważnego interesu podatnika", jak podnosi się w literaturze przedmiotu, nie decyduje jego subiektywne przekonanie o tym, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym "ważny interes podatnika" definiuje się m.in. jako sytuację, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków doszło do znacznego obniżenia zdolności płatniczych dłużnika, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że podatnik nie jest w stanie uregulować należności podatkowych. Przykładowo wymienia się tu utratę możliwości zarobkowania, utratę losową majątku (por. np. wyrok NSA z 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98). Pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można jednak ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji rodzinnej podatnika (zob. wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 31/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Definiując kolejną przesłankę zastosowania ulgi podatkowej, tj. istnienia "interesu publicznego", należy wskazać, iż przez pojęcie to doktryna rozumie dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego, itp. Zasadą pozostać musi płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 522 i n. tezy 14,15 i 18 do 20 i powołane tam orzecznictwo). Należy mieć przy tym na uwadze, że ulgi w spłacie należności stanowią – choć dopuszczone przez ustawodawcę i niezbędne z punktu widzenia kompletności systemu podatkowego – to jednak odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 443/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tej więc przyczyny równie wyjątkowy charakter muszą mieć okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, co oznacza w istocie rezygnację Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego z należnych im wpływów. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że istotą postępowania w zakresie ulg jest możliwość swobodnego wyboru przez organ podatkowy rozstrzygnięcia (w granicach tak zwanego uznania administracyjnego), po uprzednim wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w kontekście zaistnienia przesłanek umożliwiających ich zastosowanie. Skutkiem czego dokonywana przez Sąd kontrola pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego ogranicza się, jak zostało to już wcześniej podane, do zbadania, czy organ podatkowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regułami oraz czy nie zostały przekroczone granice swobodnego uznania. Zatem w sytuacji, gdy organ podatkowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy i nie przekroczył granic przyznanego mu swobodnego uznania, Sąd nie może uchylić podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia nawet wówczas, gdy stwierdzi istnienie przesłanek umorzeniowych, o jakich mowa w Ordynacji podatkowej (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1098/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ podatkowy dokonał prawidłowego ustalenia sytuacji materialnej Skarżącego, jak również należycie uzasadnił, że w jego przypadku nie zachodzą przesłanki pozwalające na zastosowanie ulgi podatkowej. Zaskarżona decyzja zasadnie wskazuje, iż Skarżący dysponuje majątkiem o znacznej wartości. Biorąc pod uwagę, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w Z. i współwłaścicielem nieruchomości zlokalizowanej w K. należy stwierdzić, że w żadnym wypadku nie może być uznany on za osobę ubogą. Już dysponowanie tak znacznym majątkiem wystarczyłoby do uznania, że po stronie Skarżącego brak jest ważnego indywidualnego, lecz obiektywnego interesu uzasadniającego zastosowanie ulgi. Rację ma także organ podatkowy twierdząc, że Skarżący nie wykazuje żadnej aktywności w celu uzyskania dochodów z posiadanego majątku. Sąd podziela te spostrzeżenia organu podatkowego I instancji i Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Należy przy tym pamiętać, że zaległości podatkowe, o których umorzenie toczyła się sprawa, wynoszą 833 zł – należność główna i 111 zł - odsetki. Nic nie stoi przy tym na przeszkodzie, aby Skarżący w jakikolwiek sposób starał się wykorzystać posiadane nieruchomości celem spłaty zaległości podatkowych. Sam Skarżący nie wykazał przy tym, aby próbował podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do zagospodarowania, czy zbycia swoich składników majątku, w celu spłaty obciążających go zobowiązań. Właściwie organy podatkowe stwierdziły, że Skarżącemu udzielane już były ulgi w zapłacie podatku poprzez umorzenie i w związku z tym Skarżący nie może czynić z tej instytucji stałej formy unikania zapłaty podatku. Tymczasem działanie Skarżącego sprowadza się do tego, aby w ogóle nie płacić podatku. Skarżący chciałby zatem należeć do kręgu osób wyjątkowo uprzywilejowanych, które poprzez wykorzystywanie możliwości umorzenia podatku, będą generalnie zwolnione z opodatkowania. Zachowania takiego nie można jednak w ocenie Sądu zaakceptować. Nie można również pominąć odczuć społecznych w przypadku udzielenia Skarżącemu wnioskowanej ulgi. Doszłoby w takim przypadku do sytuacji, w której osoba dysponująca majątkiem uzyskuje ulgę podatkową i majątek ten zachowuje. Działanie takie naruszałoby zasady sprawiedliwości społecznej i w żaden sposób nie prowadziłoby do realizacji zasady "interesu społecznego". W ocenie Sądu, organ podatkowy, w oparciu o poprawnie zebrany materiał dowodowy prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 67a § 1 pkt 3 O.p.. Organ podatkowy ocenił bowiem sytuację materialną i zdrowotną Skarżącego, uznając, że nie jest ona łatwa (z uwagi na wysokość osiąganych miesięcznie stałych dochodów), ale równocześnie przyjął, że nie może ona stanowić sama w sobie przesłanki do zastosowania ulgi podatkowej, jaką jest umorzenie zaległości podatkowej oraz umorzenie odsetek od zaległości podatkowej. Trafnie zatem sformułowano wnioski, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów o jakiej mowa w art. 191 O.p., realizując przez to w sposób poprawny zasady wynikające z art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 233 § 2 O.p. Powyższe doprowadziło Sąd do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 67a § 1 pkt 3 O.p. ani przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania podatkowego. Z tych przyczyn, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji