III SA/Wa 736/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "O." sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz "O." sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 1200 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją Nr [...] z [...] listopada 2011 r. określił Skarżącej – O. sp. z o.o. z siedzibą w P. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 rok w wysokości 208.371 zł, oraz wysokość odsetek za zwłokę z tytułu nieuiszczonych w ustawowym terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych: za czerwiec 2006 roku w kwocie 166,00zł, za sierpień 2006 roku kwocie 707,00zł, za październik 2006 roku kwocie 740,00zł, za listopad 2006 roku kwocie 200,00zł, -za grudzień 2006 roku kwocie 200,00zł. W uzasadnieniu Organ wskazał, że Skarżąca prowadziła w 2006 r. działalność gospodarczą, której przedmiotem było wykonywanie robót ogólnobudowlanych, związanych ze wznoszeniem budynków, zagospodarowaniem i sprzedażą nieruchomości. W zeznaniu rocznym CIT-8 za 2006 r., złożonym 2 kwietnia 2007 r. Skarżąca wykazała: przychód - 2.815.717,61 zł, koszty uzyskania przychodów -2.144.396,82 zł, dochód - 671.320,69 zł, odliczenia od dochodu z tytułu strat z lat ubiegłych.- 133.497,28 zł, podstawę opodatkowania - 537.823 zł, podatek należny wg stawki 19% - 102.186 zł. Organ, w wyniku kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., ustalił, że Skarżąca zaniżyła w zeznaniu rocznym zobowiązanie podatkowe o kwotę 106.185 zł, ponieważ zawyżyła koszty uzyskania przychodów na łączną kwotę 568.849,61 zł poprzez zaliczenie do kosztów podatkowych badanego okresu następujących wydatków: - na kwotę 111.224,59 zł - stanowiących wartość poniesionych nakładów na budowę segmentu w budynku oznaczonym numerem 1, niesprzedanym do końca 2006 r., które w ocenie organu I instancji, na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), dalej "u.p.d.o.p.", nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2006 r., - na kwotę 270.263,26 zł - stanowiących wartość poniesionych nakładów na budowę segmentów w budynku oznaczonym numerem 4, niesprzedanym do końca 2006 r., które w ocenie organu pierwszej instancji, na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Skarżącej w 2006 r., - na kwotę 45.399,96 zł - stanowiących wartość poniesionych nakładów na budowę segmentów w budynkach oznaczonych numerem 1 i 4 (koszty ogólnobudowlane), niesprzedanych do końca 2006 r., które w ocenie organu I instancji, na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Skarżącej w 2006 r., - na kwotę 129.555,80 zł - udokumentowanych kserokopiami faktur VAT, dotyczącymi robót budowlanych, wystawionymi przez Zakład I. A.W. Organ pierwszej instancji uznał, iż kserokopie faktur na ww. kwotę nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy wskazanymi na nich podmiotami, zatem powyższe wydatki na podstawie przepisów art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., nie stanowią kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej, prowadzonej przez Skarżącą w badanym okresie, - na kwotę 7.406 zł - udokumentowanego fakturą VAT nr [...] z 14 marca 2006 r., wystawioną przez E. Spółka z o.o., dotyczącego usługi turystycznej, tj. wyjazdu na K. członków zarządu Skarżącej, który zdaniem Organu pierwszej instancji, na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust.1 pkt 38 u.p.d.o.p. nie stanowi kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2006 r., - na kwotę 5.000 zł, udokumentowany duplikatem rachunku nr 34/12/02 z 19 grudnia 2002 r., za wykonanie robót elektrycznych (częściowych) w budynku nr 1 i nr 2 w O. ul. W., wystawionego 26 kwietnia 2006 r. przez E. Z.S. Organ pierwszej instancji uznał, iż powyższy rachunek na ww. kwotę nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy wskazanymi na nich podmiotami, zatem powyższy wydatek na podstawie przepisów art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie stanowi kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej, prowadzonej przez Skarżącą w badanym okresie, - zaniżenia kosztów uzyskania przychodów Skarżącej na kwotę 9.985,24 zł, na skutek nieuwzględnienia w kosztach podatkowych Skarżącej wartości części sprzedanych gruntów, stosownie do przepisów art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o ponowną analizę przedstawionych faktów, uwzględnienie argumentacji i zaliczenie kwestionowanych wydatków w koszty 2006 r. Skarżonej decyzji zarzuciła, że wystawca spornej faktury na kwotę 5.000 zł wykonywał w ramach prowadzonej działalności instalacje elektryczne wewnątrz segmentów mieszkalnych, budowanych na działce [...] w O., na podstawie podpisanej umowy, na kwotę 4.470 zł za segment. Za wykonane roboty Skarżąca nie otrzymała faktury, w związku z czym poproszono kontrahenta o wydanie jej duplikatu, który po otrzymaniu dano księgowej celem zaksięgowania w koszty, uznając, iż stanowi koszty uzyskania przychodów badanego okresu. Ponadto Prezes Spółki osobiście pobierał od księgowej oryginały kwestionowanych faktur VAT, wystawionych przez firmę A.W. celem rozliczenia wykonawcy robót i prawdopodobnie po ich skserowaniu zostały zniszczone razem z dokumentami Skarżącej za poprzednie lata podatkowe. Zdaniem Skarżącej, w koszty księgowane były oryginały spornych faktur, a nie ich kserokopie, natomiast kontrahent wyparł się, że nie wystawiał kwestionowanych dokumentów. Odnośnie wydatku na kwotę 7.406 zł Skarżąca wyjaśniła, że powyższy wydatek dotyczył wyjazdu Prezesa Spółki wraz z żoną (będącą członkiem zarządu Spółki) na K. i stanowił tylko część (40%) kosztów wyjazdu, ponieważ Skarżąca nie tworzyła funduszu socjalnego, ponadto członkowie zarządu nie pobierali wynagrodzenia za swoją pracę na rzecz Skarżącej (dotyczącą np. aktów notarialnych sprzedaży budowanych segmentów, rozmów i analizy kosztów, rozmów i umów z wykonawcami, zakupu materiałów, spraw sądowych Spółki, rozmów telefonicznych i licznych wyjazdów). Skarżąca podniosła ponadto, że powyższy wydatek dotyczy wartości niesprzedanego segmentu o nr [...], na który Skarżąca podpisała w 2006 r. umowę przedwstępną (przewidująca kary za niedotrzymanie terminu jego oddania do użytku i wydania nabywcy), odnośnie przekazania segmentu w terminie do 31 grudnia 2006 r. Z uwagi na trudności z dokumentami, umowa sprzedaży została podpisana 2 marca 2007 r., natomiast koszty na wykończenie tego segmentu Skarżąca poniosła w 2006 r. Skarżąca nie zgodziła się na traktowanie powyższych wydatków jako produkcji w toku, gdyż budowa segmentu trwa przeciętnie 2 lata, należy jeszcze wykonać wszystkie media, drogi, chodniki, bramę, furtkę, śmietnik, oświetlenie terenu, aby go sprzedać. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. powołał się na art. 122, art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej “O.p." i ustosunkowując się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów, po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał je za bezzasadne. Wyjaśnił, że Skarżąca zaksięgowała w koszty podatkowe badanego okresu wydatki na łączną kwotę 111.224,59 zł, dotyczące poniesionych nakładów na budowę segmentu w budynku nr 1, sprzedanym nie w 2006 r., ale w 2007 r. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Warunkiem uznania wydatków za koszt uzyskania przychodów jest występowanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem. Jednocześnie wydatki, wymienione przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., nawet jeśli zostały poniesione w sposób celowy nie mogą być uznane za koszty podatkowe. Moment potrącania wydatków uznanych za koszty podatkowe określony został w przepisie art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p., zgodnie z którym koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe, w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione. Zdaniem Organu drugiej instancji, koszty budowy budynku mieszkalnego (segmentu) stanowią koszty bezpośrednio związane z przychodami ze sprzedaży tego budynku nabywcy. W kontrolowanej sprawi Organ uznał, że koszty poniesionych nakładów na budowę segmentu mogły być potrącone w 2007 r. W 2006 r., w którym zgodnie z załączoną do odwołania kserokopią przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości z 25 września 2006 r. spółka uzyskała wyłącznie zaliczkę na poczet ceny sprzedaży w kwocie 5.000 zł, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p. nie zaliczaną do przychodów, natomiast pozostałą kwotę z tytułu sprzedaży zobowiązana miała wpłacić w dniu podpisania umowy końcowej. Organ odwoławczy podkreśłił także, że Skarżąca zaksięgowała w koszty uzyskania przychodów 2006 r. wydatki, dotyczące usług budowlanych na łączną kwotę 129.555,80 zł, udokumentowanych kserokopiami faktur VAT, wystawionymi przez Zakład I. A.W. W prowadzonej przez Skarżącą ewidencji rozliczeń dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych nie wykazano danych wystawcy kserokopii faktur VAT. Skarżąca podnosiła w toku postępowania, prowadzonego przez organ pierwszej instancji, że zapisy w księgach, dotyczące kwestionowanych wydatków na łączną kwotę 129.555,80 zł dokonano na podstawie oryginałów spornych kserokopii faktur VAT, jednakże nie okazała ich organowi pierwszej instancji twierdząc, iż przez pomyłkę uległy zniszczeniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że A.W. nie potwierdził faktu ich wystawienia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Skarżąca zaksięgowała w koszty uzyskania przychodów 2006 r. wydatek, dotyczący usług elektrycznych na kwotę 5.000 zł, udokumentowany duplikatem rachunku z 26 kwietnia 2006 r. wystawionym 19 grudnia 2002 r. przez E. Z.S. Z akt sprawy wynika ponadto, iż sporny duplikat rachunku nie znajduje się w zbiorze dokumentów źródłowych okazanych Organowi pierwszej instancji w toku czynności sprawdzających u kontrahenta. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał organowi I instancji na przyjęcie stanowiska, iż brak jest przesłanek uprawniających Skarżącą do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2006 r. spornych wydatków, dotyczących: -robót budowlanych, udokumentowanych kserokopiami faktur VAT wystawionych przez A.W. na łączną kwotę 129.555,80 zł, -robót elektrycznych, udokumentowanych duplikatem rachunku, wystawionego przez Z.S., na kwotę 5.000,00 zł. Zaliczając ww. wydatki do kosztów podatkowych Skarżąca naruszyła dyspozycję art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Dyrektor Izby Skarbowej, wyjaśnił, że nie dał wiary wyjaśnieniom Skarżącej, które są mało wiarygodne i niespójne z przywołanymi wyżej zeznaniami świadków (wystawców spornych dokumentów). Organ zauważył ponadto, że znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, wyjaśnienia i przesłuchania świadków samodzielnie nie rozstrzyga w sposób jednoznaczny o okolicznościach spornych usług, jednakże w połączeniu w szczególności ze składanymi zeznaniami przez Skarżącą oraz innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami (protokołami czynności sprawdzających), świadczy o prawidłowej ocenie organu pierwszej instancji w przedmiocie braku wykonania spornych usług. Odnosząc się do usługi turystycznej dotyczącej wyjazdu na K. w kwocie 7.406 zł Organ wyjaśnił, że dotyczył on dwóch członków zarządu Skarzącej spółki (będących jej udziałowcami), M.S. i K.S., z którą nie łączy ich stosunek pracy. Organ wyjaśnił, że w art. 16 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz udziałowców (akcjonariuszy) lub członków spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, zakup usługi turystycznej ma charakter świadczenia na cele osobiste, nie został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów Skarżącej i nie można go zakwalifikować jako wyjazdu integracyjnego, jak opisano na odwrocie spornej faktury. Ponadto przedmiotowy wydatek jest jednostromiym świadczeniem ze strony Skarżącej, gdyż nie towarzyszy mu ekwiwalentne działanie ze strony udziałowców, a fakt, iż członkowie zarządu Spółki O. nie pobierają wynagrodzenia za pełnienie swoich funkcji, nie może stanowić przesłanki do uznania zakupu usługi turystycznej za koszty uzyskania przychodów Skarżącej, na podstawie powołanych wyżej przepisów. Organ odwoławczy przeanalizował również i zgodził się z ustaleniami Organu instancji, dotyczące zawyżenia kosztów uzyskania przychodów na łączną kwotę 315.663,22 zł (270.263,26 zł + 45.399,96 zł), stanowiącą wartość poniesionych nakładów na budowę segmentów niesprzedanych w 2006 r., zaniżenia kosztów uzyskania przychodów na kwotę 9.985,24 zł, dotyczących wartości sprzedanych gruntów. Również w zakresie, dotyczącym odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące: czerwiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. potwierdził słuszność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] listopada 2011 r. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organów podatkowych, które "wymierzyły jej dodatkowy podatek w oderwaniu od rzeczywistego stanu sprawy i po części posiadanych dokumentów", jak również prowadzą do dodatkowego ukarania Skarżącej za przestępstwa skarbowe jej kontrahentów. Podniosła dodatkowo, że prace, które były podstawą do wystawienia spornych rachunków (których jedynie kopiami dysponuje Skarżąca) zostały wykonane przez ich wystawców, co oznacza, poniesienie kosztów materiałów, pracy specjalistów, ciężkiego sprzętu. Zdaniem Skarżącej fakt wykonania przedmiotowych robót, potwierdzających autentyczność spornych kopii rachunków można udowodnić, czym nie były zainteresowane organy podatkowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, chociaż nie wszystkie podniesione przez Skarżącą zarzuty okazały się zasadne. I. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] listopada 2011 r. określajacą spółce O. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 rok oraz wysokość odsetek za zwłokę z tytułu nieuiszczonych w ustawowym terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Decyzja odwoławcza wydana została [...] grudnia 2011 r., ale doręczono ją 2 stycznia 2012 r. O ile fakt ten nie miał wpływu na możliwość orzeczenia o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2006 r., to miał istotne znaczenie dla orzeczenia o odsetkach za zwłokę od zapłaconych od zaniżonej wysokości zaliczek. Decyzja odwoławcza od decyzji określającej m.in. wysokość odsetek za zwłokę od zaliczek weszła bowiem w życie po przedawnieniu tychże odsetek, które nastąpiło z dniem 31 grudnia 2011 r. Wskazać tu należy na tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. II FPS 5/09, w której Sąd stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r. odsetki od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zapłaconych w zaniżonej wysokości oraz odsetki od zaliczek niewniesionych w terminie przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek zapłaty zaliczek. Mimo, że uchwała ta dotyczyła podatku dochodowego od osób fizycznych oraz stanu prawnego obowiązującego w 2004 r., to w świetle uregulowań obu ustaw podatkowych kierunek przedstawionej wykładni zachowuje aktualność w odniesieniu do kwestii przedawnienia odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2006 r. Organ odwoławczy powołuje się na zawieszenie biegu terminu przedawnienia z uwagi na wszczęcie dochodzenia w przedmiocie zatajenia prawdy w zeznaniu CIT-8 za 2006 r., jednakże w aktach sprawy brak dowodu zawiadomienia Strony o tym fakcie przed upływem okresu przedawnienia. Na konieczność takiego zawiadomienia wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11 stwierdzając, że: "Art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." II. Brak oryginałów faktur na podstawie, których dokonano księgowań dotyczących kosztów uzyskania przychodów, w opinii Sądu, nie uprawnia automatycznie organu podatkowego do pominięcia tychże kosztów w rozliczeniu podatkowym. O ile skutek w postaci pominięcia w rozliczeniu podatkowym zakupów wynikających z nieoryginalnych faktur zasadny jest w świetle postanowień ustawy o VAT, bo tam możliwość odliczenia podatku naliczonego uzależniona jest od dysponowania przez podatnika oryginałem bądź duplikatem faktury zakupu; to w rozliczeniu podatku dochodowego brak właściwego dokumentu księgowego, na podstawie którego dokonano zapisów w księgach podatkowych oznacza jedynie nierzetelność tychże ksiąg. Jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że podatnik wydatki takie bezspornie poniósł, organ podatkowy winien je uwzględnić albo na postawie art. 23 § 1 O.p. (w drodze oszacowania), albo na postawie art. 23 § 2 O.p. (jeżeli uzyskane w toku postępowania inne niż faktury dowody pozwalają na ich określenie). Na Skarżącej ciąży jednakże obowiązek udowodnienia, że jej kontrahent usługi te wykonał i otrzymał należność w wykazanej wysokości, a jedynie nie zaewidencjonował należności w księgach podatkowych. Okoliczności te mogą zostać wykazane także innymi niż dokumenty środkami dowodowymi. III. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skarga jest całkowicie bezzasadna. 1. Słusznie podnosi Dyrektor Izby Skarbowej, że powołany art. 22 § 2 O.p. (nb. wadliwie powołany) w ogóle nie ma w sprawie zastosowania, gdyż dotyczy zwolnienia płatnika z obowiązku poboru podatku. 2. Zasadnie również zakwestionowano uwzględnienie w zeznaniu strony za 2006 r. wydatków związanych z przychodami uzyskanymi dopiero w następnym roku podatkowym. U.p.d.o.p. reguluje bowiem sposób rozliczania kosztów bezpośrednich w powiązaniu z przychodami. Moment potrącania wydatków uznanych za koszty podatkowe określony został w przepisie art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p., zgodnie z którym koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe, w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione. Koszty budowy budynku mieszkalnego (segmentu) stanowią koszty bezpośrednio związane z przychodami ze sprzedaży tego budynku. Z akt sprawy wynika, że koszty poniesionych nakładów na budowę segmentu mogły być potrącone w 2007 r., gdyż dopiero w tym roku uzyskano przychód ze sprzedaży segmentów. Uzyskana w 2006 r. zaliczka na poczet ceny sprzedaży, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p. nie zaliczana była do przychodów 2006 r. 3. Nie podlega rozliczeniu w 2006 r. wydatek wynikający z duplikatu rachunku mającego pochodzić z 2002 r. Wynikające z niego koszty nie mogą bowiem mieć związku z przychodami 2006 r., ponadto, jak wykazał organ, dokument ten nie jest nierzetelny, gdyż osoba figurująca jako wystawca rachunku, nie prowadziła działalności gospodarczej w 2002 r. 4. Zasadnie został wyłączony z kosztów uzyskania przychodów wydatek za usługę turystyczną nabytą na rzecz udziałowców spółki. Jest to bowiem wydatek jednoznacznie wyłączony z kosztów uzyskania przychodów przez art. 16 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.p.: "Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (...) wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz udziałowców (akcjonariuszy) (...);" Podawany przez stronę fakt niedokonywania przez spółkę odpisów na ZFSS, miałby znaczenie jedynie wtedy, gdyby wydatek dotyczył świadczeń urlopowych pracowników, o których mowa w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych; gdyż zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p. kosztem uzyskania przychodów są świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych; świadczenia te przysługują jedynie pracownikom. Upływ terminu przedawnienia spowodował, że postępowanie dot. określenia wysokości odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek podlega umorzeniu; z tego powodu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako "P.p.s.a.") Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a., a o kosztach na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.