III SA/Wa 736/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów ewidencjonowanych za 2016 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ("Dyrektor", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] października 2017 r. ("Naczelnik", "Organ I instancji") określającej wobec M.T. ("Strona", "Skarżąca") przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów ewidencjonowanych za 2016 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 13 lutego 2017 r. Strona złożyła do właściwego urzędu skarbowego zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2016 r. (PIT-28) oraz informację o przychodach podatnika z działalności na własne nazwisko (PIT-28A), w których wykazała przychód opodatkowany według stawki 3% z działalności prowadzonej na własne nazwisko w kwocie 128 794 zł, a także przychód opodatkowany według stawki 8, 5% z działalności prowadzonej na własne nazwisko w kwocie 40 462, 87 zł. Ogółem przychód z działalności prowadzonej na własne nazwisko wyniósł 169 256, 87 zł. Przychody te zostały zaewidencjonowane na podstawie raportów dobowych, obejmujących sprzedaż na podstawie paragonów przy zastosowaniu kas rejestrujących. W toku wszczętej przez Organ I instancji kontroli podatkowej dokonano analizy przedłożonych przez Skarżącą raportów okresowych, które są dowodami źródłowymi stanowiącymi podstawę dokonania zapisów w ewidencji przychodów za 2016 r. oraz przedłożonych kopii paragonów z kas fiskalnych, które są dowodami identyfikacyjnymi sprzedaż w dwóch punktach gastronomicznych - w C. i w W. W dniu 2 października 2017 r. Naczelnik wydał decyzję określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2016 r. w wysokości 96 798 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości 5 155 zł, a nadto zabezpieczył te kwoty na majątku Skarżącej. Jak ustalił Organ I instancji, zaewidencjonowany przychód za 2016 r. w łącznej kwocie netto 169 593, 50 zł nie jest tożsamy z przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej wykazanym w korekcie zeznania PIT-28 za 2016 r., złożonej do Urzędu Skarbowego w C. w dniu 13 lutego 2017 r. Dokonując analizy paragonów fiskalnych Naczelnik ustalił, że obejmowały one sprzedaż różnych asortymentów i towarów związanych z prowadzoną działalnością gastronomiczną w formie baru z kuchnią orientalną wietnamską/chińską. Organ I instancji obliczył wartości netto przychodu zaewidencjonowanego w kwotach brutto, z którego wynika, że przychód w kwocie 119 219, 33 zł netto uzyskany został z tytułu działalności gastronomicznej, natomiast przychód w kwocie 37 974, 11 zł netto to usługi oznaczone symbolem PKWiU 56.21.Z, tj. przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering). Łączny przychód netto wynosił zatem 157 193, 44 zł. Naczelnik ustalił, że Strona zakupiła w 2016 r. towary handlowe na łączną kwotę netto 161 519, 32 zł i nie przedłożyła w toku kontroli protokołów strat, a wykazała przychód netto w wysokości 157 193, 44 zł. W ocenie Naczelnika oznaczało to, że sprzedaż dokonywana była z marżą ujemną. Zaprzecza to idei prowadzenia działalności gospodarczej nakierowanej na osiągnięcie zysku. W szczególności Naczelnik podkreślił, że Strona do prowadzonej działalności gospodarczej w 2016 r. zakupiła łącznie 47188 sztuk naczyń plastikowych i styropianowych. W oparciu o przedłożone paragony fiskalne sporządzono zestawienie sprzedaży towarów w 2016 r. W zestawieniu podano daty, w których nastąpiła sprzedaż danego rodzaju dania oraz ilość sprzedanych dań. Analiza powyższych danych wykazała, że Skarżąca dokonała sprzedaży 14306 dań, natomiast w spisie z natury na dzień 31 grudnia 2015 r. oraz na dzień 31 grudnia 2016 r. nie wykazała naczyń plastikowych, styropianowych i sztućców. W związku z powyższym, skoro na przedstawionych arkuszach spisu z natury brak jest wykazanych ww. naczyń, Naczelnik ustalił, że zostały one zużyte w całości. Po uwzględnieniu powyższych ustaleń stwierdzono znaczną rozbieżność między ilością zakupionych pojemników do serwowania dań w ilości 47188 sztuk, a ilością dań zaewidencjonowanych z użyciem kasy fiskalnej - 14306 sztuk, co wskazuje, że nie cała sprzedaż została zaewidencjonowana na kasie fiskalnej. Na podstawie menu oraz cennika baru zlokalizowanego przy ul. [...] w C., kontrolujący Organ I instancji ustalił średnią cenę netto sprzedaży danego rodzaju dania. Zatem wartość sprzedaży dań ustalona przez kontrolujących na podstawie zakupu naczyń plastikowych i styropianowych wyniosła 585 196, 80 zł. Na podstawie faktur VAT zakupu Naczelnik stwierdził, że Skarżąca do prowadzonej działalności gospodarczej w 2016 r. zakupiła różnego rodzaju napoje. Z powodu braku ww. napojów na przedstawionych arkuszach spisu z natury uznano, że napoje zostały sprzedane. Na podstawie przedłożonego menu ustalono średnią cenę netto sprzedaży danego rodzaju napoju, co pozwoliło ustalić przychód uzyskany przez Podatnika w 2016 r. z tytułu sprzedaży napojów w kwocie 20 649 zł. Naczelnik obliczył, że wartość netto przychodu zaewidencjonowanego przez Skarżącą wynosi 157 193, 44 zł, co w związku z powyższymi ustaleniami powoduje zaniżenie przychodu w 2016 r. o kwotę 448 653, 48 zł (585 196, 80 + 20 649 zł – 157 193, 44 zł + 241, 86 zł - 240, 74 zł). Według Naczelnika Skarżąca osiągnęła w 2016 r. przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 605 846, 92 zł, w tym przychód niezaewidencjonowany w wysokości 448 653, 48 zł. Ryczałt od niezaewidencjonowanego przychodu opodatkowanego według stawki 3% wynosi pięciokrotność stawki 3% z kwoty 341 380, 43 zł. tj. 51 207, 07 zł (5 x 3% z 341 380, 43 zł), a ryczałt od niezaewidencjonowanego przychodu opodatkowanego według stawki 8, 5 % wynosi pięciokrotność stawki 8, 5 % z kwoty 107 273, 05 zł, tj. 45 591, 05 zł (5 x 8, 5% z 107 273, 05 zł). Zatem przybliżona kwota zobowiązania w zryczałtowanym podatku od przychodów ewidencjonowanych od osób fizycznych za 2016 r. wynosi, według Naczelnika, 96 798, 12 zł. Od ww. decyzji Strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła: – naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej też "Op"), polegające na błędnym przyjęciu, że zachodzi uzasadniona obawa, iż ewentualne zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę nie zostanie wykonane w sytuacji, w której nie wykazano, aby Skarżąca trwale nie uiszczała wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, lub aby dokonywała czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję, jak również nie ustalono bieżącej sytuacji majątkowej Strony; – naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Op, poprzez niezbadanie wszelkich okoliczności przedmiotowej sprawy, a w szczególności zużycia przez Stronę pojemników do dań w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej na potrzeby jej prowadzenia, wyrzucania pojemników z uwagi na ich uszkodzenie, posiadania w dalszym ciągu przez Stronę pojemników, wydawania dodatkowych pojemników na prośbę klienta, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i przełożyło się na wymiar przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego; – naruszenie art. 33 § 1 w zw. z § 2 oraz § 4 pkt 2 Op, poprzez dokonanie zabezpieczenia na majątku w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przestanki określone w tych przepisach, a w szczególności Organ nie wykazał, aby swoich zobowiązań o charakterze publicznoprawnym Skarżąca nie uiszczała w terminie, lub aby dokonywała czynności, które mogłyby utrudnić lub udaremnić ewentualną egzekucję. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika z dnia [...] października 2017 r. Dyrektor wskazał, że przybliżona kwota zobowiązania Strony w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2016 r. określona została przez Naczelnika stosownie do powziętych informacji o rozmiarach, zakresie i źródle nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli podatkowej. Organ I instancji określił także prawidłowo należne od ww. kwoty odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji, co łącznie wypełniło dyspozycję art. 33 § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 Op. W przekonaniu Dyrektora analiza sytuacji finansowo-majątkowej Strony, przeprowadzona na podstawie zgromadzonego materiału pod kątem istnienia przesłanek do zabezpieczenia, przemawia w niniejszej sprawie za stwierdzeniem o uzasadnionej obawie niewywiązania się Strony ze zobowiązań podatkowych, i że spełnione zostały przesłanki z art. 33 § 1 Op. W szczególności istnieją podstawy sądzić, że Strona nie będzie w stanie uregulować przyszłych zobowiązań, jakie zostaną określone decyzją wymiarową w łącznej przybliżonej wysokości 96 798 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Obawę niewykonania przez Stronę zobowiązania podatkowego potwierdza m.in.: – nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych poprzez świadome zaniżenie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2016 r., będące następstwem nieewidencjonowania znacznej części sprzedaży dań i napojów w prowadzonych punktach gastronomicznych; – zaniechanie weryfikacji rozliczeń podatkowych i zapisów w urządzeniach księgowych w związku z zaistniałymi w 2016 r. zdarzeniami gospodarczymi; – ryzyko sprzedaży posiadanych przez Stronę i jej męża pojazdów, mogących być przedmiotem zabezpieczenia. Zdaniem Dyrektora Organ I instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, niezbędny do wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia. Ponadto, badając istnienie przesłanek do zastosowania zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33 Op, Naczelnik ocenił okoliczności na podstawie całego zebranego materiału dowodowego i udowodnił, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przez Stronę zobowiązania podatkowego. D ecyzja zawiera uzasadnienie faktyczne, w szczególności wskazanie faktów, które Organ I instancji uznał za udowodnione, i dowodów, którym dał wiarę. Uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie godząc się z powyższą decyzją Skarżąca wniosła skargę do Sądu. W skardze ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazała, że Organy w przedmiotowym postępowaniu nie poczyniły żadnych ustaleń faktycznych w zakresie sytuacji majątkowej Skarżącej, czy też związanej z trwałym nieuiszczaniem przez Skarżącą wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. W szczególności nie dokonano żadnych faktycznych ustaleń w zakresie: – czy Skarżąca na koniec 2016 r. posiadała zakupione pojemniki i w jakiej liczbie, zważywszy na fakt, że Skarżąca w ramach prowadzonej działalności nie prowadziła sprzedaży pojemników, tym samym nie miała obowiązku ujawniania ich na spisie inwentarza; – czy Skarżąca zużywała zakupione pojemniki do prowadzenia działalności gospodarczej, tzn. czy przechowywała w nich zakupione produkty, wytworzone półprodukty, produkty; – czy jakaś część pojemników uległa zniszczeniu, jeżeli tak, to jaka; – czy dodatkowe pojemniki były wydawane klientom na ich prośbę; – czy pojemniki były zużywane przez pracowników Skarżącej. Skarżąca stwierdziła, że Naczelnik, w celu wyliczenia jak najwyższej kwoty podatku, dokonał wyliczenia w stosunku 1 do 1 - jeden pojemnik, jedno danie, co jest sprzeczne z jakimikolwiek zasadami logiki. W ocenie Skarżącej w przedmiotowej sprawie Organy nie wykazały, iż Skarżąca celowo i świadomie zaniżyła zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku od przychodów ewidencjonowanych. Nie wykazały jednocześnie, iż takie zobowiązanie faktycznie zaistnieje. Zdaniem Skarżącej o zaistnieniu zobowiązania podatkowego nie może świadczyć przede wszystkim wyliczenie Organu I instancji dokonane na podstawie zakupionych przez Skarżącą pojemników. Pojemniki te bowiem ulegały zniszczeniu, były wykorzystywane przez Skarżącą do przechowywania produktów, dodatkowe pojemniki były wydawane klientom, czy też zużywane były przez pracowników Skarżącej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawą dokonanego w sprawie zabezpieczenia był art. 33 Ordynacji podatkowej. Sformułowane w skardze zarzuty zmuszają do przypomnienia kilku istotnych w kontekście tych zarzutów uwag o tym przepisie Ordynacji. Otóż przedmiotowe zabezpieczenie nazywane jest w doktrynie podatkowej "przedwymiarowym". Polega ono na zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego przed terminem płatności, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w art. 33 § 1 Ordynacji (istnienie obawy niewykonania zobowiązania) można dokonać również w toku kontroli podatkowej (tak, jak w niniejszej sprawie), przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji). W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie danych, którymi dysponuje, dotyczących wysokości podstawy opodatkowania, określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji). Organ, który zamierza zabezpieczyć zobowiązanie w omawianym trybie, ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jego celem jest ustalenie istnienia przesłanek zabezpieczenia wskazanych w art. 33 § 1 Ordynacji. Wspomniany obowiązek jednoznacznie wynika z treści przepisów art. 122 , art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. przepisów kształtujących zasadę prawdy materialnej w postępowaniu podatkowym (por. np. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 373/05). Art. 33 § 1 Ordynacji wprost stanowi o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o "wykonaniu" zobowiązania, a więc nie tylko wykonaniu dobrowolnym, ale i przymusowym, tj. w drodze egzekucji. To, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku, pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych (por. np. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 594/11). Art. 33 § 1 Ordynacji reguluje nie tylko przesłankę dokonania zabezpieczenia, którą jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz zawiera również przykładowe (tylko przykładowe – mogą wystąpić też inne w konkretnym stanie faktycznym) wyliczenie okoliczności, które mogą uzasadniać tę obawę. Okolicznościami tymi są trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest otwarty, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 Ordynacji zwrot "w szczególności". Stąd też za prawidłowe uznać należy stanowisko, że organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody i ustalenia faktyczne, uzasadniające zaistnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego (por. np. wyroki NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1230/10, z dnia 11 listopada 2009 r. sygn., akt I FSK 1383/08, z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 970/12). Taką wskazówką istnienia "obawy" jest także sytuacja finansowa bądź – szerzej – majątkowa podatnika, świadcząca o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo. Zabezpieczenie ma w takiej sytuacji za zadanie zapobiec jeszcze większemu uszczupleniu tych aktywów, choćby nawet podatnik nie podejmował dotychczas żadnych kroków wskazujących na zamiar celowego wyzbywania się majątku. Przy czym podkreślić trzeba, że zabezpieczenie w żadnym wypadku nie pozbawia ostatecznie podatnika rzeczowych bądź obligacyjnych uprawnień do zabezpieczonych przedmiotów lub praw. Zgodnie bowiem z art. 33a Ordynacji, decyzja o zabezpieczeniu wygasa z mocy prawa w okolicznościach wskazanych w tym przepisie. W innych przypadkach decyzja taka wygasa na podstawie art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji. Mając na uwadze powyżej wskazane uniwersalne zasady dokonywania zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych uznać należy, że w niniejszej sprawie Organy podatkowe uprawdopodobniły wystąpienie okoliczności uzasadniających wydanie decyzji w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania Skarżącej i zabezpieczenia tej kwoty na majątku. Przy czym rolą decyzji zabezpieczającej nie jest wykonanie zobowiązania, lecz właśnie jego zabezpieczenie, co wskazuje, że argumentacja skargi zmierzająca do wykazania, iż zobowiązanie Skarżącej zostało zadeklarowane prawidłowo, jest chybiona. Prawidłowa wysokość samego zobowiązania będzie ewentualnie określona w przyszłości, w decyzji wymiarowej. Przed jej wydaniem, w ramach postępowania zabezpieczającego, Organy wykazały zaistnienie okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania w przyszłości. W wyniku kontroli podatkowej ustalono bowiem, że Skarżąca nabyła w 2016 r. towary handlowe za kwotę 161 519, 32 zł, podczas gdy zadeklarowany przychód to 157 193, 44 zł. Z takiego rozliczenia wynikała więc strata. Doświadczenie życiowa wyklucza prowadzenie takiej działalności. Dodatkowo ustalono, że ilość zakupionych pojemników na serwowane dania w porównaniu z ilością zaewidencjonowaną jako dania sprzedane, a także nabycie napojów w porównaniu z brakiem ich zaewidencjonowania jako sprzedanymi, uzasadniały przypuszczenie, że Skarżąca nierzetelnie prowadziła księgi podatkowe i zaniżyła przychód. Okoliczności te w sposób oczywisty uzasadniały obawę niewykonania zobowiązania. Podane w art. 33 § 1 Ordynacji podstawy zabezpieczenia (trwałe nieuiszczanie zobowiązań oraz zbywanie majątku) są tylko przykładem. Ponadto zadeklarowane rozlicznie wskazuje, że Skarżąca nie byłaby w stanie zapłacić prognozowanej kwoty zobowiązania. Okoliczności prawdopodobnego zaniżenia przychodu oraz relatywnie niewielki dochód zadeklarowany stanowią "dane", o których mowa w art. 33 Ordynacji podatkowej, jakie uzasadniały wniosek o możliwym niewykonaniu zobowiązania. Zarzuty skargi zmierzają do wykazania, że rozliczenie Skarżącej było prawidłowe. Tymczasem, w ocenie Sądu, jakkolwiek takiej możliwości nie można wykluczyć, to powtórzyć należy, że w postępowaniu zabezpieczającym nie rozstrzyga się stanowczo prawidłowości rozliczenia podatnika. Jeśli tylko organ podatkowy dysponuje własnymi danymi, które wskazują na możliwość nieprawidłowości w tym rozliczeniu, to może zabezpieczyć przybliżoną kwotę zobowiązania zawsze wtedy, gdy zachodzi racjonalna obawa jego niewykonania (dobrowolnego lub przymusowego). Prawdą jest, że w niniejszej sprawie "...Organy nie wykazały, iż Skarżąca celowo i świadomie zaniżyła zobowiązanie...", ale przecież w postępowaniu zabezpieczającym - jak wyżej Sąd wyjaśnił – takiej okoliczności się nie ustala (jest to domena postępowania wymiarowego). Przedmiotem stosownych ustaleń w przedmiocie zabezpieczenia jest jedynie ryzyko unikania zapłaty podatku, które występuje zawsze wtedy, gdy pojawia się podejrzenie zaniżenia zobowiązania oraz wadliwego prowadzenia ksiąg podatkowych. Ryzyko takie nie musi być skutkiem podejrzenia wyjazdu podatnika za granicę. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Ppsa, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.