III SA/Wa 739/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Kozik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Minister Finansów postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 17, art. 18 i art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm., nazywanej dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia PPHU "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") z [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., działając jako wierzyciel wystawił na spółkę PPHU [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. tytuły wykonawcze: - z 3 grudnia 2012 r. Nr [...] obejmujący zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r. w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę; - z 11 marca 2013 r. Nr [...] obejmujący zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę; - z 5 kwietnia 2013 r. Nr [...] obejmujący zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2013r. w wysokości [...]zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę; - z 7 maja 2013 r. Nr [...] obejmujący zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę; - z 10 maja 2012 r. Nr [...]obejmujący zaległość z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za okres: I-IV/2012 r.; - z 10 maja 2012 r. Nr [...] obejmujący zaległość z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za okres: V-VIII/2012 r.; - z 10 maja 2012 r. Nr [...] obejmujący zaległość z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za okres: IX-XII/2012 r.; - z 10 czerwca 2013 r. Nr [...] obejmujący zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Klauzulę o skierowaniu przedmiotowych tytułów wykonawczych do egzekucji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. nadał odpowiednio w dniach [...] grudnia 2012 r., [...] marca 2013 r., [...] kwietnia 2013 r., [...] maja 2013 r., [...] czerwca 2013 r. i [...] czerwca 2013 r. Zawiadomieniem z 18 czerwca 2013 r. nr [...], na podstawie tytułów wykonawczych o ww. numeracji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w Banku [...] S.A w G.. Zobowiązana Spółka otrzymała ww. odpisy tytułów wykonawczych, wraz z zawiadomieniem o zajęciu 25 czerwca 2013 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zajęcie 24 czerwca 2013 r. Pismem z 3 lipca 2013 r. nr [...] Bank [...] S.A. poinformował organ egzekucyjny, że Bank nie prowadzi rachunków dla wskazanego podmiotu. Pismem z 2 lipca 2013 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., Strona wniosła zarzuty do ww. tytułów wykonawczych, którym zarzuciła naruszenie prawa. Kolejnym pismem z 8 lipca 2013 r. Strona wniosła skargę na czynność egzekucyjną, tj. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego dokonaną zawiadomieniem z 18 czerwca 2013 r. nr [...], w której wniosła o uchylenie zajęcia oraz wyznaczenie jednego organu, który będzie prowadził egzekucję. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że "obecnie egzekucję przeciwko dłużnikowi prowadzi kilku komorników. Taka sytuacja jest niedopuszczalna i rażąco narusza prawa dłużnika". Postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: "DIS") oddalił skargę Spółki. Na powyższe postanowienie DIS, Spółka, pismem z 9 września 2013 r. złożyła zażalenie do Ministra Finansów, w którym ponowiła argumenty zawarte uprzednio w skardze na czynność zajęcia rachunku bankowego. W wyniku rozpatrzenia złożonego środka prawnego. Minister Finansów postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. Nr [...] uchylił postanowienie DIS z [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że ocena czynności polegającej na zajęciu rachunku bankowego dokonana została z pominięciem przepisów regulujących procedurę dokonania tej czynności, tj. art. 80 i następne u.p.e.a, co narusza przepisy art. 6 i art. 7 K.p.a. DIS postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu skargi z [...] lipca 2013 r. wniesionej przez Spółkę na czynność egzekucyjną, działając na podstawie art. 17 § 1, art. 18. art. 23 § 1 § 4 pkt 2 oraz art. 54 § 1 i 5 u.p.e.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu DIS wyjaśnił, że zajęcie rachunku bankowego w Banku [...] S.A. w G. było jednym ze środków egzekucyjnych dopuszczalnych w świetle art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a. Stosując ten środek organ egzekucyjny, na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a., dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Jak wynikało z akt sprawy, odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego zostały doręczone Spółce 25 czerwca 2013 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności ww. zawiadomienie odebrał 24 czerwca 2013 r. (art. 80 § 2 i § 3 u.p.e.a.). Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z [...] czerwca 2013 r. Nr [...] zawierało wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. i spełniało wymogi określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Analizując ponownie przedmiotową sprawę DIS nie dopatrzył się również jakichkolwiek uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Druk zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego odpowiadał wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w obowiązującym wówczas rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r., Nr 137. poz. 1541 z późn. zm.). Ww. zajęcie zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności oraz zobowiązanej Spółce. Ponadto organ egzekucyjny, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy egzekucyjnej, zmierzał bezpośrednio do przymusowego wykonania obowiązku stosując środki egzekucyjne dopuszczalne przez ustawę. Wobec powyższego organ nadzoru, analizując czynność organu egzekucyjnego podejmowaną przy dokonaniu zajęcia rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia o ww. numerze, nie stwierdził uchybień formalnoprawnych, które skutkowałyby uwzględnieniem skargi. Powyższego nie mógł zmienić również fakt, że sama czynność okazała się nieskuteczna. Zatem zastosowanie środka w postaci zajęcia rachunku bankowego było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze kwestii, tj. niedopuszczalności egzekucji z uwagi na prowadzenie jej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego i kilku komorników, DIS uznał ten zarzut za niezasadny, gdyż z akt sprawy wynikało, że dokonane przez organ egzekucyjny zajęcie wierzytelności okazało się nieskuteczne, bowiem pismem z 3 lipca 2013 r Nr [...] Bank [...] S.A. poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego Spółki, a tym samym nie można mówić o jakimkolwiek zbiegu egzekucji. Wobec powyższego żądanie Spółki wyznaczenia jednego organu do prowadzenia egzekucji było bezpodstawne. Pismem z 10 stycznia 2015 r. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie DIS z [...] stycznia 2015 r., wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi. W uzasadnieniu zażalenia Spółka wyjaśniła, że skarga dotyczy czynności realizowanej w zakresie egzekucji Podatnika. Egzekucję przeciwko Podatnikowi prowadził Urząd Skarbowy w Z. oraz kilku komorników, a wszyscy również do rachunku bankowego. Przedmiotowe zajęcie skierowane zostało do rachunku w Banku [...] S.A., w którym Skarżąca nigdy nie miała rachunku. Zajęcie było więc bezprzedmiotowe i naruszało prawo, tym bardziej, że ujawniona został tajemnica skarbowa. Minister Finansów po rozpatrzeniu stanowiska Spółki zawartego w zażaleniu, jak również po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie stwierdził nieprawidłowości i naruszenia prawa przez organ egzekucyjny, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.. Organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej, do której upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zastosowany środek egzekucyjny jest wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12a u.p.e.a. Środek został zastosowany w prawidłowy sposób, zgodnie z art. 80 u.p.e.a. Minister Finansów uznał, że wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 67 art. 80 i art. 81 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione i zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zostało dokonane zgodnie z powołanymi wyżej przepisami. Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, zostało doręczone do Banku [...] S.A. w G. [...] czerwca 2013 r. a zobowiązanej Spółce [...] czerwca 2013 r. Zawiadomienie o zajęciu zostało podpisane przez uprawnionego pracownika, a jego forma odpowiadała formie przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zastosowanie powyższego środka egzekucyjnego było więc zgodne z przepisami prawa regulującymi tę kwestię. Odnosząc się do podnoszonych przez Spółkę w zażaleniu argumentów o naruszeniu prawa przez skierowanie zajęcia do banku, w którym Spółka nie miała rachunku, DIS wskazał, że nie były one uzasadnione. Organ egzekucyjny, dokonując zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem działał zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które nie uzależniają możliwości dokonania zajęcia rachunku bankowego od pewnej wiedzy organu, co do faktu jego prowadzenia przez bank. Dopiero bowiem po dokonaniu zajęcia dłużnik zajętej wierzytelności, którym w tym wypadku był bank, składa oświadczenie czy uznaje zajęcie. Jak wynika z akt sprawy, dokonane przez organ egzekucyjny zajęcie wierzytelności okazało się nieskuteczne, albowiem Bank [...] S.A. pismem z 3 lipca 2013 r. znak: [...] poinformował, że nie prowadzi rachunków dla wskazanego podmiotu. Co zaś tyczy się zarzutu prowadzenia egzekucji przez wiele organów egzekucyjnych z rachunku bankowego, zauważa się, że w sprawie dłużnik zajętej wierzytelności nie prowadzi rachunku bankowego dla Spółki, zatem niezrozumiały był zarzut prowadzenia egzekucji z jej rachunku bankowego. Z tego samego powodu niemożliwe było wyznaczenie przez Sąd jednego organu do prowadzenia postępowania, gdyż w sprawie nie doszło do zbiegu egzekucji. Pismem z 2 lutego 2016 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] grudnia 2015 r., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Po rozpoznaniu sprawy Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującym prawem. Mając na uwadze całość akt administracyjnych sprawy należy przyjąć, że przedmiot sporu dotyczy dwóch kwestii: prawidłowości dokonanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika będącego bankiem oraz prawidłowości takiego postępowania w sytuacji, gdy zgodnie ze złożonym przez Bank [...] S.A. z siedzibą w G. oświadczeniem z 3 lipca 2013 r. nie prowadził rachunków skarżącej Spółki. Spółka pismem z 8 lipca 2013 r. wniosła skargę na czynność egzekucyjną, stosownie do art. 54 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne może być wnoszona na faktyczne czynności o charakterze wykonawczym podejmowane w celu zrealizowania środka egzekucyjnego. Przyjęcie takiego stanowiska powoduje, że skarga nie przysługuje na czynności procesowe polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, władczo rozstrzygających o prawach i obowiązkach uczestników postępowania egzekucyjnego, np. postanowienia. Skoro bowiem dana czynność objęta jest możliwością zaskarżenia jej w drodze innego środka zaskarżania, to nie ma podstaw do uznania, że służy na nią skarga w rozumieniu przepisu art. 54 u.p.e.a. Tym samym w skardze można podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. W ramach tego środka zaskarżenia można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, więc mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, organy obu instancji zasadnie ograniczyły się do rozpoznania podnoszonych przez Skarżącą zarzutów związanych z zajęciem praw majątkowych, stanowiących wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności tj. Banku [...] S.A. z siedzibą w G.. Przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a. definiuje pojęcie "czynności egzekucyjnych", stanowiąc, że są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne (a nie akty prawne). Ten środek prawny służy wyłącznie zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne – stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego – ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny (por. wyroki WSA w Warszawie z: 6 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1433/07, z 3 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1580/07, z 21 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 885/15, wyrok NSA z 5 marca 2015 r., II FSK 290/13). Przedmiotem skargi zatem nie mogą być kwestie materialnoprawne. W wyroku z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13 NSA stwierdził, że przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. W sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunku bankowego. Rozpoznając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego, obowiązkiem Sądu było ocenić, czy czynność ta była zgodna z art. 80 u.p.e.a., który reguluje kolejność następujących po sobie czynności organu w zakresie egzekucji z rachunku bankowego, aby w następstwie tego móc orzec, czy postępowanie organów podatkowych było prawidłowe. Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. W myśl § 2 cyt. przepisu zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Zgodnie z art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność (wierzytelności) z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem z 18 czerwca 2013 r. nr [...] wraz z odpisami tytułów wykonawczych z 3 grudnia 2012 r. nr [...], z 11 marca 2013 r. nr [...], z 5 kwietnia 2013 r. nr [...], z 7 maja 2013 r. nr [...], z 10 maja 2013 r. nr [...], nr [...] i nr [...] oraz z 10 czerwca 2013 r. nr [...] doręczono zobowiązanej Spółce 25 czerwca 2013 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności 24 czerwca 2013 r. Do zajęcia wierzytelności zastosowano druk "Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem", który odpowiada wzorowi ustalonemu w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zakwestionowana przez Skarżącą czynność egzekucyjna została dokonana zawiadomieniem spełniającym wymogi określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zatem należy stwierdzić, że wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 80 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Organ dopełnił wymogów odnoszących się do zgodnego z przepisami zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego. Odnosząc się do problemu skierowania zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności do banku, który nie prowadził rachunku Spółki, Sąd przyznał rację Ministrowi Finansów, że organ egzekucyjny, dokonując próby zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika zajętej wierzytelności będącego Bankiem [...] S.A. z siedzibą w G. działał zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.e.a., w tym art. 80 u.p.e.a., które nie uzależniają możliwości dokonania zajęcia rachunku bankowego od wiedzy organu, co do faktu jego prowadzenia przez bank. Organ ma prawo podejmować próby zajęcia majątku zobowiązanego także przez skierowanie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, w sytuacji gdy organ nie wie czy adresat zawiadomienia jest dłużnikiem zobowiązanego. Podjęcie próby zajęcia wierzytelności, która okaże się nieskuteczne w żaden sposób nie narusza prawa zobowiązanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 673/16). Jak wynika z akt sprawy, w rozpoznanej sprawie podjęta przez organ egzekucyjny próba zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego okazało się nieskuteczne, albowiem bank [...] S.A. z siedzibą w G. poinformował, że nie prowadzi rachunku Skarżącej. Nie oznacza to, że działanie organu było niezgodne z prawem. Powyższe rozważania pozwalają stwierdzić, że zaskarżone postanowienie Ministra Finansów, jak również poprzedzające je postanowienie DIS nie naruszyły art. 54 i art. 80 u.p.e.a. Stwierdzenie to każe uznać za nieuzasadniony zarzut Spółki podniesiony w skardze o wydaniu zaskarżonego postanowienia o rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., które zachodzi wtedy, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że rozstrzygnięcie takie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.