III SA/Wa 81/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, sędzia WSA Anna Sękowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS" lub "organem odwoławczym") w związku z odwołaniem z dnia 21 czerwca 2013 r. wniesionym przez A. P. (zwaną dalej: "Skarżącą") od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (zwanego dalej: "NUS" lub "organem pierwszej instancji") z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] , określającej kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do kwietnia oraz od czerwca do grudnia 2007 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy za maj 2007 r., postanowieniem z dnia[...] listopada 2013 r., nr [...] , pozostawił odwołanie wniesione przez Skarżącą bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. DIS przedstawił opisany poniżej przebieg postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie postanowienia tego organu. Działając na podstawie imiennego upoważnienia NUS z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] , pracownicy wskazanego organu przeprowadzili u Skarżącej kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. Następnie, w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, NUS decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] określił Skarżącej wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do września, listopad i grudzień 2007 r. oraz wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik 2007 r.. Skarżąca pismem z dnia 11 maja 2010 r. wniosła odwołanie od powyżej decyzji, zaś DIS w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 02 marca 2011 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję DIS z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] , zaś wskazany Sąd wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1140/11, uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Następnie DIS po zapoznaniu się ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r. oraz argumentacją podniesioną w odwołaniu Skarżącej z dnia 11 maja 2010 r., decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] , uchylił decyzję NUS z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie zebrany materiał dowody nie jest kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług. W efekcie uzupełnienia materiału dowodowego oraz ponownego rozpatrzenia sprawy, NUS decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] określił Skarżącej kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do kwietnia i od czerwca do grudnia 2007 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy za maj 2007 r. Pismem z dnia 21 czerwca 2013 r. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji NUS z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] . W treści przedmiotowego odwołania Skarżąca w punktach wskazała, że była okradana, szykanowana przez pracowników Urzędu Skarbowego. Przedstawiła również przebieg swoich kontaktów z pracownikami [...] Urzędu Skarbowego W. oraz ich wpływ na jej życie i sytuację rodzinną. DIS po zapoznaniu się z treścią odwołania, pismem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] , wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków odwołania poprzez wskazanie zarzutów przeciw decyzji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie, z pouczeniem że nieuzupełnienie odwołania w wyznaczonym terminie, spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Po upływie wyznaczonych przez organ terminu, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., znak [...] orzekł o pozostawieniu przedmiotowego odwołania bez rozpatrzenia. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że po otrzymaniu akt sprawy wraz z odwołaniem przeprowadza tzw. postępowanie wstępne, w którym podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne i zawiera wymagane prawem elementy oraz czy zostało wniesione w przewidzianym prawem terminie. Organ odwoławczy zauważył też, że w art. 228 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) - zwanej dalej: “O.p.", wskazano trzy możliwe formy zakończenia tego postępowania przez organ odwoławczy, tj. podjęcie 1) postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, 2) postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, lub 3) postanowienia pozostawiającego odwołanie bez rozpatrzenia z uwagi na niespełnienie warunków, o których mowa w art. 222 O.p. W niniejszej sprawie organ odwoławczy sprawdził, czy zaistniały przesłanki dopuszczające merytoryczne rozpatrzenie sprawy, zaś zakończenie sprawy na etapie formalnej oceny odwołania spowodowało wedle tego organu, iż nie zachodziły okoliczności uzasadniające poinformowanie Skarżącej o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału. DIS zauważył następnie, że zgodnie z treścią przepisu art. 222 O.p. odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Natomiast stosownie do treści art. 228 § 1 pkt 3 i § 2 O.p., organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wymienionych w art. 222 O.p. Biorąc pod uwagę treść powołanych przez siebie przepisów organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie odwołanie Skarżącej z dnia 21 czerwca 2013 r. zawiera wyłącznie ogólny opis dotyczący życia prywatnego Skarżącej oraz jej kontaktów z pracownikami organu podatkowego pierwszej instancji. Przy tym treść wskazanego odwołania w żaden sposób nie odnosi się do zakończonego przed organem pierwszej instancji postępowania podatkowego i decyzji tego organu z dnia [...] maja 2013 r.. Wobec tego zdaniem organu odwoławczego, złożone przez Skarżącą odwołanie nie spełnia wymogów wskazanych w art. 222 O.p. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia DIS wskazał następnie, że w tej sytuacji pismem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] , wezwał Skarżącą w trybie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia jej odwołania o elementy wskazane w art. 222 O.p., w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pouczając ją jednocześnie iż nieuzupełnienie odwołania spowoduje pozostawienie go bez rozpatrzenia, stosownie do dyspozycji art. 228 § 1 pkt 3 O.p. Wedle relacji organu odwoławczego, przedmiotowe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 17 października 2013 r., co oznacza że ustawowy 7-dniowy termin na uzupełnienie odwołania upłynął dla Skarżącej w dniu 24 października 2013 r. Jednakże do dnia wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia organu odwoławczego, Skarżąca nie zastosowała się do ww. wezwania organu odwoławczego. Biorąc powyższe pod uwagę organ ten uznał, że w przedmiotowej sprawie odwołanie Skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji było obciążone brakiem formalnym, który czyni niemożliwym jego merytoryczne rozpatrzenie, zaś Skarżąca uchybiła terminowi do jego uzupełnienia. Ponadto zdaniem organu odwoławczego, merytoryczne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, przy stwierdzonym braku formalnym odwołania, dotknięte byłoby wadą rażącego naruszenia prawa. Skarżąca zaskarżyła następnie postanowienie DIS z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w piśmie z dnia 10 grudnia 2013 r. W przedmiotowej skardze Skarżąca nie zawarła określonych wniosków oraz zarzutów przeciwko zaskarżonemu postanowieniu organu odwoławczego, wskazując natomiast w uzasadnieniu, że została okradziona przez pracownika [...] Urzędu Skarbowego W. z wpłaconego podatku od towarów i usług, co doprowadziło też w konsekwencji do likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą. W piśmie z dnia 3 stycznia 2014 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę DIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta – stosownie do postanowień art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U z 2012 poz. 2170 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") – obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli, decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mający wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania. Nadto, zgodnie z oceną wyrażoną w uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09), Sąd ma prawo, ale jednocześnie obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wtedy gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Innymi słowy Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które wskazano w skardze. Kierując się powyższymi kryteriami, a w szczególności korzystając z uprawnienia wynikającego z przytoczonych przepisów, Sąd przy wydawaniu wyroku uwzględnił naruszenia prawa występujące w niniejszej sprawie, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesione. W rozpoznawanej sprawie, Sąd stwierdza, iż doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jedn. tekst Dz. U z 2012 r. poz. 749 z późn. zm, dalej "O.p."), polegającego na uchybieniu treści art. 228 § 1 pkt 2 tejże ustawy. Stosownie do wyżej wskazanego przepisu, w przypadku gdy odwołanie złożone zostanie z uchybieniem terminu, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Treść tego przepisu została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stąd, w razie stwierdzenia że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Jak wskazuje się literaturze oraz w orzecznictwie, stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy bowiem od uznania organu odwoławczego, ale obowiązek taki wynika wprost z ustawy. (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. TNOiK, Toruń 2002, s. 747-748; A. Kabat, (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wydanie 7, Warszawa 2011, str. 885; wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 372/09, LEX nr 786866, wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn akt II FSK 1487/11, LEX nr 1336863). W rozpatrywanej sprawie, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przytoczonego powyżej art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ odwoławczy pominął okoliczność, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem ustawowego terminu. Analiza akt sprawy wykazała, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 29 maja 2013 r., co potwierdza stosowna adnotacja oraz podpis pełnomocnika strony złożony na znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Zatem, skoro w myśl art. 223 § 1 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (bądź jak w rozpatrywanej sprawie pełnomocnikowi strony), termin do złożenia odwołania upływał w dniu 12 czerwca 2013 r.. Natomiast odwołanie zostało złożone w dniu 24 czerwca 2013r.. Nie ulega zatem wątpliwości, że odwołanie zostało złożone 12 dni po upływie terminu do jego złożenia. Dodać w tym miejscu należy, że uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie. Jak wskazano już powyżej, konsekwencją uchybienia ustawowego terminu do wniesienia odwołania, jest zamknięcie drogi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. W rozpatrywanej sprawie natomiast, organowi odwoławczemu umknęła okoliczność, że odwołanie złożone zostało z uchybieniem terminu i podjął on nieuprawnione w tej sytuacji czynności (wezwanie w oparciu o art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia braków odwołania) zmierzające do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Czynności te, w ocenie Sądu o tyle trzeba uznać za nieuprawnione, że w razie prawidłowego wypełnienia wezwania, organ odwoławczy rozpatrzyłby odwołanie, co wobec obiektywnie istniejącej przeszkody, w postaci złożenia odwołania z uchybieniem terminu, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Niezależnie od powyższego, jakkolwiek na skutek wydania zaskarżonego postanowienia odwołanie nie zostało merytorycznie rozpatrzone, to jednak – w ocenie Sądu – wydanie zaskarżonego postanowienia naruszyło systematykę oraz kolejność działań, jakie zobligowany jest podjąć organ odwoławczy, na wstępnym etapie postępowania. Wskazać bowiem należy, że w myśl postanowień zawartych w art. 228 § 1 O.p., organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia: 1) niedopuszczalność odwołania, 2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania; 2) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. Z treści cytowanego przepisu wynika, że organ odwoławczy zobligowany jest do przeprowadzenia – przed merytorycznym rozpoznaniem odwołania – postępowania wstępnego zmierzającego do weryfikacji istnienia podstaw do takiego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W tych zaś ramach, organ powinien zbadać w pierwszej kolejności dopuszczalność odwołania w sensie przedmiotowym i podmiotowym; w drugiej kolejności – wniesienie odwołania z zachowaniem terminu; w trzeciej zaś kolejności – spełnienie wymogów, co do treści odwołania (art. 222 Ordynacji podatkowej). Dopiero spełnienie wszystkich wymienionych w tym przepisie warunków formalnych, warunkuje prawną skuteczność odwołania. Brak którejś z powyższych przesłanek skutkuje natomiast koniecznością wydania przez organ jednego z postanowień, o których mowa w powołanym przepisie. (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 542/14, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Przy tym z brzmienia tego przepisy wynika, że w zależności od tego jaki brak formalny wystąpi, ustawodawca przewidział odmienne rozstrzygnięcia, które wydać powinien organ odwoławczy. W ocenie Sądu, wymienienia w art. 228 § 1 O.p. kolejność dopuszczalnych rozstrzygnięć, przesądza w konsekwencji o kolejności działań, które organ odwoławczy powinien przedsięwziąć w ramach postępowania wstępnego. Organ odwoławczy zatem badając poprawność wniesionego odwołania od strony formalnej, winien we wskazanej w tym przepisie kolejności, sprawdzać spełnienie każdej z wymienionych w nim przesłanek. Tym samym sprawdzenie przez organ odwoławczy czy odwołanie spełnia wymogi określone w art. 222 O.p. może się odbyć dopiero po uprzednim sprawdzeniu przez organ czy odwołanie jest dopuszczalne, a następnie czy zostało wniesione w terminie i pozytywnym zweryfikowaniu każdej z wymienionych okoliczności. W przeciwnym wypadku, tj w razie ustalenia że odwołanie nie jest dopuszczalne, organ winien wydać postanowienie określone w art. 228 § 1 pkt 1 O.p., zaś w razie ustalenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem, jest wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 O.p.. O konieczności weryfikowania formalnej dopuszczalności odwołania we wskazanej w przepisie art. 228 § 1 O.p. kolejności przesądza również założenie o racjonalności ustawodawcy. Wobec sformułowania przez ustawodawcę różnych rodzajów rozstrzygnięć, które nie stanowią merytorycznego rozpatrzenia odwołania oraz zróżnicowania przesłanek uzasadniających wydanie każdego z tych rozstrzygnięć, kolejność sprawdzenia tych przesłanek przez organ odwoławczy (a w konsekwencji kolejność podejmowanych rozstrzygnięć) winna być dokonywana zgodnie z systematyką wskazanego przepisu. Nie zachowanie wymogu takiej kolejności, w razie zbiegu okoliczności uzasadniających brak merytorycznego rozpatrzenia odwołania, powodowałaby dowolność wydania któregokolwiek rozstrzygnięcia. Takiej sytuacji w ocenie Sądu nie dopuszcza racjonalny ustawodawca. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że wydanie postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 3 O.p., w sprawie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, w sytuacji gdy odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, stanowi naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić bowiem należy, że zarówno postanowienie wydane w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. (stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania) jak i postanowienie wydane w trybie art. 228 § 1 pkt 3 O.p. (stwierdzające pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia) kończą postępowanie w sposób niemerytoryczny. Na postanowienia te przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadku zatem, gdy odwołanie zostało złożone po terminie, a organ odwoławczy wydał postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia z uwagi na braki formalne odwołania przejawiające się w niespełnieniu przez odwołania warunków wynikających z art. 222 O.p., i sąd rozpatrujący skargę nie podzieliłby poglądu organu odwoławczego co do niespełnienia przez odwołanie warunków wynikających z art. 222 O.p., wówczas – na skutek uchylenia postanowienia przez sąd – mogłoby dojść do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, które zostało wniesione z uchybieniem terminu. To zaś stanowiłoby o rażącym naruszeniu prawa, a w konsekwencji obciążeniu decyzji wadą powodującą jej nieważność. W świetle wskazanych wyżej okoliczności, prawidłową czynnością procesową organu odwoławczego, winno było być orzeczenie postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., nie zaś pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia w trybie art. 228 § 1 pkt 3 O.p.. W konkluzji niniejszego wątku należy zatem stwierdzić, że organ odwoławczy niezasadnie zastosował w sprawie art. 228 § 1 pkt 3 O.p., wobec ciążącego na organie obowiązku orzeczenia o stwierdzeniu uchybienia terminu. W związku z powyższym wadliwe postanowienie organu odwoławczego należało wyeliminować z obrotu prawnego. Należy jednakże podkreślić, że uchylenie zaskarżonego postanowienia nie prowadzi automatycznie do powtórnego otworzenia postępowania odwoławczego w sprawie w całości. Organ odwoławczy bowiem ma jedynie uwzględnić uwagi dotyczące wskazanego powyżej trybu postępowania oraz prawidłowego zakończenia sprawy. Wskazane wyżej przez Sąd okoliczności, przesądzają o wystąpienie uchybień natury procesowej, co w konsekwencji oznacza, że rozpatrzenie merytoryczne zarzutów skargi byłoby niezasadne. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.