III SA/Wa 815/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Hieronim Sęk, , po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia ... stycznia 2007 r., nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić J. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z dnia ... lutego 2007 r. J. K. - Skarżący w niniejszej sprawie, nadał drogą pocztową w dniu 22 lutego 2007 r. na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia ... stycznia 2007 r., wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników za zaległości w podatku od towarów i usług za 2002 r. W powyższej decyzji pouczono Skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Ze znajdującego się w aktach podatkowych "Potwierdzenia odbioru" (karta nr...) wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 25 stycznia 2007 r. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu w dniu 27 lutego 2007 r. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt III KO/Wa 58/07, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), została przekazana do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w dniu 28 lutego 2007 r. (data stempla pocztowego - karta nr... akt sądowych). W dniu 3 kwietnia 2007 r. organ zwrócił Sądowi skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. skargę należało odrzucić. W myśl art. 53 § l i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z powyższych regulacji wynika, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego odbywa się w trybie pośrednim. Skargę otrzymuje bowiem najpierw organ, który może dokonać samokontroli zaskarżonego orzeczenia i rozpatrzeć ewentualne wnioski złożone w przedmiocie ochrony tymczasowej (art. 54 § 3 i art. 61 § 2 p.p.s.a.). Po dokonaniu tych czynności organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, o czym stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a. Przyjęcie takiego rozwiązania oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne wszczyna się z dniem, w którym organ otrzymał skargę. O zachowaniu terminu do skutecznego wszczęcia takiego postępowania decydować więc będzie data wpłynięcia skargi do organu na jego biuro podawcze, w sytuacji osobistego składania skargi, bądź data nadania na poczcie skargi na adres tego organu, jako miarodajna przy wnoszeniu pism drogą pocztową. Przesłanie zatem skargi bezpośrednio na adres Sądu, nie będzie wszczynało postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku nadal będzie biegł termin do wniesienia skargi zaadresowanej w sposób wadliwy. W konsekwencji o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje za każdym razem, przy wnoszeniu jej drogą pocztową, data jej nadania w urzędzie pocztowym ale na adres właściwego organu, tj. tego, którego działania lub bezczynność zaskarżono. Powyższy pogląd ma wsparcie w rozwiązaniach wykształconych na gruncie procedury cywilnej, odnoszących się do analogicznej sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem zarówno orzecznictwa (por. uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., sygn. III CZP 33/87), jak i doktryny (por. K. Piasecki (red.) [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, C.H. BECK, Warszawa 2002, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) [w:] Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, t. I, Warszawa 2004, s. 684.) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Ma on również swoje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 1167/06 nie publik.). Za wskazaną wyżej interpretacją przemawia także rozwiązanie przejściowe, które zostało przyjęte w związku z wprowadzeniem dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego z dniem 1 stycznia 2004 r. Na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a. Oznaczało to, że tylko w tym dwuletnim okresie, który upłynął z dniem 31 stycznia 2005 r., skarga wniesiona bezpośrednio do Sądu, z zachowaniem terminu do jej wniesienia, uznawana była za wniesioną tak, jak bezpośrednio do organu. Wobec skarg wnoszonych po tej dacie omawiany przepis nie znajduje już zastosowania. W rozpoznanej sprawie należało zatem wskazać, że termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczął biec w dniu 26 stycznia 2007 r. i upłynął z dniem 26 lutego 2007 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 2 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że we wskazanym wyżej terminie skarga nie została nadana na adres właściwego organu. Jak już wspomniano wpłynęła ona do Sądu w dniu 27 lutego 2007 r., a następnie została ona przesłana (nadana droga pocztową) do organu w dniu 28 lutego 2007 r. Nastąpiło zatem uchybienie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając to na uwadze, Sąd w oparciu o wskazane przepisy postanowił jak w sentencji. Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Na tej zatem podstawie Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego w sprawie wpisu na rzecz strony Skarżącej.