III SA/Wa 824/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Dudra (del.), Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Jolanta Sokołowska (spr.), Protokolant Marcin Bącal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...].02.2005r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. K. od decyzji Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...].06.2003r. nr [...] określającej należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999r. w kwocie 53.029,80 zł - uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił należny podatek dochodowy za rok 1999 w kwocie 49.029,80 zł. Z motywów decyzji wynika, że Urząd Skarbowy ustalił, w oparciu o postanowienia art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), iż M.K. prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów za 1999r. : - błędnie zaksięgowała zakup gablotki i klosza do lampki, - bezzasadnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów zakup czasopism, nie mających związku z wykonywanym zawodem, - nieprawidłowo zaliczyła w koszty całość poniesionych opłat za zużytą wodę i ścieki, - bezpodstawnie zaliczyła w koszty uzyskania przychodów opłatę skarbową od umowy renty zawartej w dniu 30.11.1999r.. Ponadto według Urzędu Skarbowego podatniczka zaniżyła przychód poprzez pominięcie w księgach otrzymanych odsetek od środków na rachunkach bankowych i bezzasadnie odliczyła od dochodu rentę w wysokości 10.000 zł, ustanowioną na rzecz M. K. (ojca) w zamian za przeniesienie własności obrazów - dzieł sztuki wraz z opłatą skarbową w wysokości 2.250 zł, a także niesłusznie skorzystała z ulgi inwestycyjnej z tytułu zakupu komputera z oprzyrządowaniem. Mając na uwadze powyższe organ I instancji decyzją z dnia [...].06.2003r. obliczył należny podatek dochodowy za rok 1999 w kwocie 53.029,80 zł. W odwołaniu M. K. zakwestionowała procentowe wyliczenie zużycia wody przez kancelarię, w której prowadzi działalność gospodarczą, ponieważ zużycie wody było w każdym miesiącu inne. Utrzymywała, że zasadnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu wydatki na zakup czasopism i prasy ogólnej dla klientów oczekujących na usługi notarialne, gdyż wpływa to na pozytywną ocenę okoliczności załatwienia sprawy. W ocenie podatniczki zakwestionowanie przez organ podatkowy prawa do odliczenia ustanowionej renty stoi w całkowitej sprzeczności z treścią art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz orzecznictwem podatkowym. Jej zdaniem w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ podatkowy wypowiedział się w kwestii odsetek ustawowych nie biorąc pod uwagę treści art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...].08.2003r. Nr [...] utrzymała w mocy ww. decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi wniesionej na powyższą decyzję Izby Skarbowej, wyrokiem z dnia 15 października 2004r. Sygn. akt III SA 2423/03 uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu organy podatkowe nie miały podstaw do kwestionowania odliczenia ustanowionej renty, ponieważ nie wykazały, że zawarta na tę okoliczność umowa ma na celu obejście prawa, a ustanowiona renta nie odpowiada regułom wynikającym z kodeksu cywilnego. Sąd nie zakwestionował stanowiska organów podatkowych w pozostałym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu odwołania stwierdził, iż zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia zużycia wody przez kancelarię jest nieuzasadniony. Przyznał, że zużycie wody mogło być w każdym miesiącu inne i tylko w przypadku istnienia odrębnych dla kancelarii wodomierzy byłoby możliwe dokładne ustalenie zużycia wody . W rozpatrywanej sprawie Urząd podjął wszelkie możliwe kroki w celu ustalenia prawidłowego zużycia wody przez kancelarię, opierając się na wyliczeniach Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji, z których wynika, że zużycie wody w kancelarii wynosi 2 m3, natomiast zużycie wody ogółem w zakładach znajdujących się w budynku (Kancelaria, Optyk, Amis) wynosi 10 m3 - wobec powyższego podatniczka w podatkowej księdze przychodów i rozchodów winna zaksięgować 20% kwot wynikających z faktur wystawionych przez PWiK na zakłady na ogólną kwotę 500,90 zł, tj. 100,18 zł, zaksięgowano zaś całą kwotę, zawyżając w ten sposób koszty uzyskania przychodu o kwotę 400,72 zł. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż nie stanowi kosztu uzyskania przychodu za rok 1999r. wydatek na zakup niefachowych czasopism i prasy (Claudia, Oliwia, Moje mieszkanie, Polityka, Przekrój, Twój Styl, Wprost), gdyż jest to wydatek osobisty, nie mający związku z przychodem podatniczki. Argumenty odwołania podnoszone w tym zakresie uznał za nietrafne. Stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie miał podstaw do zakwestionowania odliczonej renty w kwocie 10.000 zł, ustanowionej przez podatniczkę na rzecz ojca M. K. w zamian za przeniesienie własności obrazów. Natomiast odnośnie odliczenia od podstawy opodatkowania kosztów opłaty skarbowej od umowy renty w wys. 2.250 zł zauważył, że koszty tej opłaty nie mieszczą się w pojęciu "rent i innych trwałych ciężarów", o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem odliczeniu może podlegać jedynie kwota wypłaconego świadczenia - renty - na rzecz rentobiorcy, a nie kwota dodatkowych opłat poniesionych w związku z zawarciem umowy renty. W kwestii odliczeń premii inwestycyjnej z lat poprzednich, powołując się na treść art. 26a ust. 22 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyjaśnił, że podatniczce nie przysługuje prawo do odliczenia naliczonej ulgi inwestycyjnej w kwocie 7.052,88 zł, ponieważ posiada ona zaległość podatkową za rok 1999 w kwocie 5.016,40 zł (przy kwocie należnego podatku 49.029,80 zł), co stanowi 10,2% kwoty należnego podatku. W skardze M. K. podniosła, że ustalenia dotyczące zużycia wody stanowią swobodną interpretację organów podatkowych, nie są one poparte żadnymi dowodami. Utrzymywała, iż zakup niefachowych czasopism pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym pomiędzy wydatkami a osiąganym przychodem. Jej zdaniem dokonanie odliczenia opłaty skarbowej oparte jest na tytule prawnym i pozostaje w bezpośrednim związku z ustanowionym trwałym świadczeniem, tj. rentą. Zdaniem skarżącej organ podatkowy arbitralnie i dowolnie ustalił wysokość zaległości podatkowej, nie czekając na ostateczne rozstrzygnięcie. Poza tym uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest enigmatyczne i nie wyjaśnia przesłanek, jakimi kierował się organ przy wyliczaniu zaległości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje sposób ustalenia zużycia wody przez kancelarię, pozbawienie jej prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu wydatków na zakup niefachowych czasopism i prasy oraz prawa do odliczenia od podstawy opodatkowania kosztów opłaty skarbowej od umowy renty i wydatków inwestycyjnych. Wobec tego rozważenia wymaga każda z tych kwestii. Jednak przedtem przypomnieć należy, iż jednym z elementów mającym wpływ na dochód jako przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym są koszty. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wyszczególnia wszystkich rodzajów kosztów uzyskania przychodów, ograniczając się do ogólnej ich definicji. Zgodnie z tą definicją (art. 22 ust. 1 ustawy) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem tych, których ustawa nie uznaje za koszty, a które wymienione zostały w jej art. 23 ust. 1. O zakwalifikowaniu danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu decyduje więc poniesienie wydatku w celu uzyskania przychodu i niezakwalifikowanie tego wydatku do grupy wydatków nie uznanych za koszty uzyskania przychodów. Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca nie posługuje się kategorią kosztów prowadzonej działalności, lecz wiąże pojęcie kosztu z pojęciem przychodu. Koszt jest wydatkiem i zaliczenie konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od wykazania bezpośredniego związku tego wydatku z prowadzoną działalnością oraz jego odpowiedniego udokumentowania. Utrwalonym w orzecznictwie jest pogląd, że przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. Jednakże zasadniczym i oczywistym warunkiem zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest ich rzeczywiste poniesienie i udokumentowanie w sposób nie budzący wątpliwości. Pogląd taki jest też prezentowany w wielu wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki: z dnia 17.09.1999r. sygn. akt I SA/Gd 1508/97, LEX nr 42713, z dnia 23.06.1999r. sygn. akt I SA/Gd 1238/97, LEX nr 38985, z dnia 21.05.1999r. sygn. akt I SA/Lu 256/98, LEX nr 37837). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się również, że podatnik nie może ciążących na nim obowiązków przerzucać na organy podatkowe i obarczać te organy za swe działania naruszające obowiązujące prawo (por. wyroki NSA: z dnia 2.12.1993r. sygn. akt SA/Po 2020/93, publ. w "Monitor Podatkowy" z 1994r. Nr 5, poz. 147, z dnia 7.03.2001r. sygn. akt III SA 64/00, LEX nr 47489, z dnia 27.01.1998r. sygn. akt III SA 1345/96, LEX nr 41554). Wprawdzie przepis art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie może to oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyroki NSA z dnia 1.06.1999r. sygn. akt III SA 5688/98 i z dnia 6.06.2000r. sygn. akt III SA 1252/99). Obowiązek poszukiwania prawdy obiektywnej nie zakłada bowiem nakazu podejmowania bliżej nie sprecyzowanych i nie ograniczonych w czasie czynności dowodowych. W ślad za wcześniejszym orzecznictwem sądów administracyjnych przyjąć też należy, iż podatnik musi liczyć się z negatywnymi w sferze prawa podatkowego skutkami braku udokumentowania podejmowanych przez siebie czynności. W świetle powyższego nie można organom podatkowym zarzucić, iż nieprawidłowo ustaliły zużycie wody w kancelarii skarżącej. Skoro podatniczka sama nie rozliczyła zużycia wody z uwzględnieniem innych użytkowników i w koszty uzyskania przychodów zaliczyła całą kwotę wynikającą z faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji (PWiK), podczas gdy wodę pobierały jeszcze dwa inne podmioty, to organ musiał podjąć trud rozliczenia zużycia wody we własnym zakresie. Jak wynika z akt sprawy, w celu poczynienia prawidłowych ustaleń w tym zakresie Urząd Skarbowy zwrócił się do PWiK o udzielenie informacji odnośnie zużycia wody w kancelarii prowadzonej przez M. K.. PWiK poinformowało, że w budynku, w którym znajduje się kancelaria, jest jeden wodomierz i dokonało procentowego wyliczenia zużycia wody w oparciu o ankiety wypełnione przez M. i J. K. oraz obowiązujące normy zużycia wody (PWiK wystawiało oddzielne faktury na część mieszkalną i użytkową). Według tych wyliczeń zużycie wody w kancelarii wynosiło 2 m3, natomiast zużycie wody ogółem w zakładach wynosiło 10 m3. Ponieważ faktura wystawiona przez PWiK opiewała na kwotę 500,90 zł organ podatkowy uznał, iż skarżąca mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 20% tej kwoty, tj. 100,18 zł. Trudno zatem zgodzić się w tej sytuacji z zarzutem skargi, iż stanowisko organu nie jest poparte dowodami i jest wyrazem "swobodnej interpretacji". Z akt sprawy wynika też, że podatniczka zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym. Słusznie też ograny podatkowe przyjęły, iż wydatki na niefachowe czasopisma i prasę nie stanowią kosztów uzyskania przychodów notariusza. Zdaniem podatniczki wyrażonym w odwołaniu "czytanie prasy wpływa na pozytywną ocenę okoliczności załatwienia sprawy" i dlatego istnieje związek przyczynowo-skutowy pomiędzy wydatkami a przychodem. Nie sposób ocenić tego poglądu jako trafny. Jak już wcześniej powiedziano zaliczenie konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od wykazania bezpośredniego związku tego wydatku z prowadzoną działalnością. Zasadniczo o wyborze kancelarii notarialnej nie decyduje możliwość zapoznania się z prasą w trakcie oczekiwania na załatwienie sprawy, lecz niewątpliwie brane są pod uwagę inne kryteria, chociażby kryterium fachowości lub ceny, a nie można też wykluczyć kryterium punktualności w przyjmowaniu klientów, co w obecnych warunkach nie pozostaje bez znaczenia. Tak więc argument, jakoby zapewnienie klientom możliwości spędzenia czasu na czytaniu czasopism miało bezpośredni wpływ na osiągane przez skarżącą przychody, nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podziela też poglądu skarżącej, według którego kwota opłaty skarbowej uiszczonej w związku z zawartą przez nią umową renty powinna pomniejszyć dochód. Kwotę tę podatniczka wykazała w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako koszt prowadzonej działalności. Jednakże oczywistym jest, że wydatek ten nie został poniesiony w celu uzyskania przychodu, a tylko takie wydatki, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu. Przede wszystkim wydatek ten nie miał żadnego związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą. Wiązał się on ustanowieniem renty, ta zaś podlega odliczeniu od dochodu w trybie art. 26 ust. 1 pkt 1 wyżej powołanej ustawy. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu kwot rent i innych trwałych ciężarów opartych na tytule prawnym, nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów oraz alimentów, z wyjątkiem alimentów na rzecz dzieci, w wysokości ustalonej w wyroku alimentacyjnym. Do żadnej z kwot wymienionych w przytoczonym przepisie nie może być zakwalifikowana opłata skarbowa. Z pewnością obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej nie znajduje oparcia w tytule prawnym, jakim jest umowa renty, lecz wynika z ustawy o opłacie skarbowej. W tym miejscu należy przywołać wielokrotnie wskazywaną przez sądy administracyjne zasadę, iż wszelkie ulgi i zwolnienia w prawie podatkowym stanowią wyjątek w stosunku do powszechności obowiązku podatkowego. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem (por. wyrok SN z dnia 16 stycznia 1992r. III ARN 39/91, wyrok NSA z dnia 19 marca 1991r. sygn. akt SA/Po 1902/92, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 1994r. sygn. akt SA/Po 1598/93) stosowanie przepisów dotyczących ulg podatkowych powinno być ścisłe, jako przepisów szczególnych w systemie prawa podatkowego i stanowiących odstępstwo od zasady sprawiedliwości podatkowej. Ostatnią ze spornych kwestii jest sprawa odliczenia od dochodu w ramach ulgi inwestycyjnej kwoty wydatkowanej na zakup komputera wraz z oprzyrządowaniem. Organy podatkowe powołując się na art. 26a ust. 22 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dowodziły, iż podatniczce nie przysługuje prawo do odliczenia naliczonej ulgi inwestycyjnej w kwocie 7.052,88 zł, ponieważ posiada ona zaległość podatkową za rok 1999 w kwocie 5.016,40 zł (przy kwocie należnego podatku 49.029,80 zł), co stanowi 10,2% kwoty należnego podatku. Istotnie w myśl postanowień przywołanego przepisu podatnicy tracą prawo do odliczeń wydatków inwestycyjnych, jeżeli przed upływem trzech lat od końca roku podatkowego, w którym skorzystali z odliczeń, wystąpią u nich za poszczególne lata zaległości we wpłatach składek na ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków stanowiących dochody budżetu państwa, przekraczające odrębnie z każdego tytułu 3% (w tym odrębnie w każdym z podatków) kwot należnych za te lata [..]. M. K. skorzystała z odliczenia ulgi inwestycyjnej w 1999r. i wystąpiły u niej zaległości podatkowe w kwocie przekraczającej 3% kwoty należnego podatku za ten rok podatkowy, dlatego utraciła ona prawo do odliczenia wydatków inwestycyjnych. Zdaniem skarżącej organ podatkowy arbitralnie i dowolnie ustalił wysokość zaległości podatkowej, nie czekając na ostateczne rozstrzygnięcie. W związku z tym wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 51 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie płatności. Za zaległość podatkową uważa się także nie zapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23 § 4, lub ratę podatku. Zaległość podatkowa ma charakter obiektywny. Jej powstanie jest związane z niezapłaceniem podatku w terminie płatności. Jest niezależna od woli, zamiaru, bądź winy po stronie podatnika ("Ordynacja Podatkowa Komentarz" S. Babiarz, B Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 205). Poza tym stosownie do przepisu art. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik prowadzący działalność gospodarczą, a M. K. do tej kategorii osób w 1999r. zaliczała się, obowiązany był bez wezwania w ciągu roku podatkowego wpłacać zaliczki miesięczne na podatek poczynając od miesiąca, w którym powstał dochód przekraczający kwotę powodującą obowiązek zapłacenia podatku. Zaliczki miesięczne za okres od stycznia do listopada podatnik wpłacał do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, zaliczkę zaś za grudzień podatnik uiszczał do dnia 20 grudnia w wysokości zaliczki należnej za listopad. Należy więc stwierdzić, że wpłata zaliczek na podatek dochodowy następuje w formie tzw. samoobliczenia, na podstawie deklaracji o wysokości osiągniętego dochodu od początku roku. Wskazać trzeba, że za grudzień podatnik wpłaca zaliczkę nawet wówczas, gdy nie osiągnie dochodu do dnia 20 grudnia. Obowiązek wpłaty zaliczek na podatek jest więc niezależny od rezultatu rocznej działalności podatnika. Jeżeli zaistnieje różnica pomiędzy podatkiem należnym za dany rok a sumą zaliczek wpłaconych, to równowartość tej różnicy podatnik składając roczne zeznanie obowiązany jest uiścić na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Należy wskazać, że brzmienie art. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prowadzi do wniosku, iż zaliczki na podatek stanowią instytucję prawnopodatkową, która w swej istocie ma zapewnić stopniowy wpływ należności podatkowych w czasie trwania roku podatkowego, w proporcji do powstającego z tego tytułu obowiązku podatkowego. Zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie sądowym, akceptowany jest pogląd o odrębności zobowiązań z tytułu zaliczek na poczet podatku oraz zobowiązań z tytułu podatków, co znajduje potwierdzenie w przedstawionych wyżej odmiennościach, cechujących zaliczki i sam podatek. Dlatego też nie budzi wątpliwości stwierdzenie, iż w trakcie trwania roku podatkowego organy podatkowe są uprawnione do kontrolowania składanych przez podatników deklaracji o wysokości osiągniętego dochodu od początku roku, w tym i wysokości wpłacanych zaliczek na podatek. Uprawnienie to organy podatkowe mogą realizować w drodze określania prawidłowej wysokości tych zaliczek, zaległości w tych zaliczkach, a także określania wysokości odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek. Niewątpliwą podstawę prawną do takiego działania organów podatkowych stanowią przepisy art. 21 § pkt 1, § 3 i 4 oraz art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej, a także art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedstawiona regulacja prawna potwierdza zatem tezę, że niewpłacona w terminie lub w zaniżonej wysokości zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych stanowiła w 1999r. zaległość podatkową. Jak już powiedziano wcześniej nie ma znaczenia, czy powstanie zaległości nastąpiło na skutek świadomego zaniechania obowiązku podatkowego, czy też np. z błędnego przekonania, że zaliczka lub podatek zostały zapłacone w prawidłowej wysokości. Z powyższych względów zarzut skargi nie może być uznany za trafny. Dodać jedynie można, że decyzja nieostateczna podlega wykonaniu, w tym w drodze egzekucji administracyjnej, zgodnie bowiem z art. 224 § 1 Ordynacji podatkowej wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego nie wstrzymuje jej wykonania. Oznacza to, że już po określeniu przez organ I instancji kwoty zaległości podatkowej, czy kwoty zobowiązania podatkowego, decyzja podlega wykonaniu. Inaczej mówiąc, nie jest konieczne oczekiwanie na uprawomocnienie się decyzji. Ponieważ skarżąca utrzymywała, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest enigmatyczne i nie wyjaśnia przesłanek, jakimi kierował się organ przy wyliczaniu zaległości zauważyć trzeba, że Dyrektor Izby Skarbowej, wbrew temu twierdzeniu, wskazał przesłanki, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie, powołał przepisy, które legły u jego podstaw i podał szczegółowe wyliczenie kwoty zobowiązania podatkowego. Uzasadnienie spełnia wymogi art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, a więc podniesiony przez skarżącą ww. zarzut nie mógł stać się przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji. Zauważenia wymaga też, że identyczne stanowisko w kwestiach, które legły u podstaw skargi, było zawarte w decyzji Izby Skarbowej z dnia [...].08.2003r., która była już poddana kontroli Sądu i spośród jej elementów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 października 2004r. sygn. akt III SA 2423/03 zakwestionował jedynie rozstrzygnięcie w zakresie pozbawienia prawa podatniczki do odliczenia od podstawy opodatkowania renty. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), postanowiono jak w sentencji.