III SA/Wa 824/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za III kwartał 2010 r. postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz E. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) Postanowieniem z 21 lipca 2014 r. przyznano Skarżącemu – W.R. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczona została E.K. . Wyrokiem z 11 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 824/14, oddalił skargę Skarżącego. W piśmie z dnia 2 marca 2015 r. pełnomocnik Skarżącego – adw. E.K. wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub w części. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz E.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł. Pismem z dnia 30 kwietnia 2015 r. pełnomocnik wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Zdaniem pełnomocnika, przedmiotem sprawy jest należność pieniężna, zatem wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej z urzędu powinno zostać przyznane w oparciu o § 18 ust. 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, jeżeli nie został on odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu spowodowało zatem usunięcie z obrotu prawnego postanowienia referendarza sądowego z 20 kwietnia 2015 r. Pod względem skutków prawnych jest ono traktowane jako nieistniejące. Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). W myśl § 20 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie § 6 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł (lit. b), a w innych sprawach – 240 zł (lit. c). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za III kwartał 2010r. Wyjaśnić tutaj wypada, odnosząc się do stanowiska pełnomocnika, że w sytuacji takiego przedmiotu sprawy wpis od skargi nie jest stosunkowy, to jest uzależniony od wartości przedmiotu zaskarżenia, lecz stały. Fakt ten ma bezpośredni wpływ na wysokość zasądzanego wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu, dlatego też wskazać należy, że kwestia rodzaju wpisu od skargi w sprawach dotyczących odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółek kapitałowych była niejednokrotnie rozstrzygana przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 15 maja 2008 r., sygn. II FZ182/08, z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. I FSK 1855/08, z dnia 19 października 2010 r., sygn. II FZ 471/10, z 25 maja 2011 r., sygn. II FZ 233/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekający w niniejszej sprawie, pogląd ten podziela. W tego typu decyzjach, jak w niniejszej sprawie, organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) dla odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe. Decyzja taka nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy. Przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. W tym stanie rzeczy stawkę minimalną określa w sprawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia i wynosi ona 240 zł. Zatem pełnomocnikowi z urzędu należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wysokości, która podlega podwyższeniu o kwotę 55,20 zł, stanowiącą wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.