III SA/Wa 861/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi G.J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. prowadził egzekucję do majątku G. J. – dalej "Skarżąca" – na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 4 stycznia 2013 r. obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono Skarżącej w dniu 30 stycznia 2013 r. wraz z zawiadomieniem z dnia 14 stycznia 2013 r., nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym, tj. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w Oddział w G. - Inspektorat G.. Natomiast przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 16 stycznia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. - Inspektorat G. pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. poinformował o zbiegu z egzekucją sądową do świadczenia z ubezpieczenia społecznego Skarżącej.  Pismem z dnia 1 lutego 2013 r. Skarżąca, wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w G. skargę na czynności egzekucyjne wraz z wnioskiem o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Skarżąca zarzuciła Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w G. naruszenie art. 79 § 1 - § 4 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie. W ocenie Skarżącej organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązków wynikających z tych przepisów ponadto wskazała, że zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego jest nieprawidłowe bowiem nie określono rodzaju egzekwowanych należności i naliczono nieprawidłowo odsetki oraz koszty egzekucyjne. Dyrektor Izby Skarbowej w G. postanowieniem z [...] marca 2013 r. oddalił wniesioną skargę. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w G. uznał, iż zajęcie prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego dokonane zostało zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W dniu 8 kwietnia 2013 r. Skarżąca złożyła zażalenie do Ministra Finansów, wnosząc o uchylenie w całości przedmiotowego postanowienia i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Zarzuciła, iż przedmiotowe postanowienie narusza: 1. art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art.79 § 1 - § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm.) – dalej "u.p.e.a." poprzez błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż organ egzekucyjny zaniechał prawidłowego zawiadomienia o zastosowanym środku egzekucyjnym, a samo zawiadomienie przesłane jedynie do banku nie spełnia wymagań ustawowych, 2. art.124 § 1 i § 2, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej "k.p.a." w związku z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ nadzoru do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W treści zażalenia Skarżąca zarzuciła, iż rozstrzygnięcie i uzasadnienie postanowienia są nieprawidłowe oraz że organ nadzoru nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w skardze i bezzasadnie ją oddalił. Dodatkowo Skarżąca podniosła zarzuty dotyczące samego tytułu wykonawczego jak również zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej m.in. na podstawie art. 33 u.p.e.a. Minister Finansów postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonywania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynności egzekucyjne nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być np. przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonywanych przez organ egzekucyjny. W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1 a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także renty socjalnej. Podstawę zastosowania przedmiotowego środka egzekucyjnego stanowił tytuł wykonawczy o numerze [...] z dnia 4 stycznia 2013 r., wystawiony przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G.. Odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono Skarżącej w dniu 30 stycznia 2013 r. Organ egzekucyjny stosując wyżej wymieniony środek egzekucyjny zastosował tryb postępowania określony w art. 79 ww. ustawy, poprzez przesłanie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. - Inspektorat G. zawiadomienia z dnia 14 stycznia 2013 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej Skarżącej z tytułu świadczenia z ubezpieczenia społecznego do wysokości egzekwowanych należności wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu niezapłacenia należności w terminie płatności oraz kosztami egzekucyjnymi. O dokonanym zajęciu ww. wierzytelności powiadomiono również Skarżącą w dniu 30 stycznia 2013 r., przesyłając jej odpis ww. zawiadomienia o zajęciu. Do zajęcia wierzytelności wykorzystano druk zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym, który odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druku w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). W związku z powyższym, w ocenie Ministra Finansów, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego zawiadomieniem z dnia 14 stycznia 2013 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja ze świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego. Minister Finansów podkreślił, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialnoprawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. W ramach postępowania egzekucyjnego Strona posiada bowiem ochronę prawną na każdym jego etapie. Stąd kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 u.p.e.a. i art. 59 u.p.e.a. Postępowanie skargowe zatem nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia w ramach którego można podnosić kwestie podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania. Przy tym ogólna reguła postępowania określona w art. 19 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, co również wyklucza rozstrzyganie w szerszym zakresie niż przewidziany dla danego trybu postępowania. Strona zatem nie może oczekiwać, że w ramach tego postępowania instancyjnego dotyczącego skargi na czynność egzekucyjną zostaną zweryfikowane kwestie odnoszące się globalnie do postępowania przed wierzycielem. Minister Finansów wskazał również, że w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej i sądowej na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w G. sygn. akt [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. akta prowadzonego postępowania egzekucyjnego przekazano do komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. (R. R. - organu wyznaczonego do łącznego prowadzenia egzekucji). Dodatkowo wskazał, że w związku z decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. uchylającą w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. wydał postanowienie z dnia [...] października 2014 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 4 stycznia 2013 r. W świetle powyższego odnosząc się do wniosku Skarżącej o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia, Minister Finansów stwierdził, że nie znalazł podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, iż organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W związku z powyższym uznał, iż organ nadzoru wydając zaskarżone rozstrzygnięcie właściwie ocenił stan faktyczny oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art.7 k.p.a. Pismem z dnia 18 lutego 2015 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, 2. art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 79 § 1 - § 4 u.p.e.a. poprzez błędne zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy Skarżąca wykazała, iż organ egzekucyjny zaniechał prawidłowego zawiadomienia o zastosowanym środku egzekucyjnym, a samo zawiadomienie przesłane do organu rentowego nie spełnia wymagań ustawowych, 3. art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu skargi Skarżąca stwierdziła, że skarga została oddalona bezzasadnie, ponieważ zajęcie świadczeń z ZUS nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 79 § 1 - § 4 u.p.e.a., które zostały nieprawidłowo zastosowane przez organ egzekucyjny. Organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązków wynikających z tych przepisów. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego jest nieprawidłowe, bowiem nie określono rodzaju egzekwowanych należności i naliczono nieprawidłowo odsetki oraz koszty egzekucyjne. Skarżąca wskazała również, że Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., uchylił w całości decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] sierpnia 2009 r., (będącą podstawą prawną należności objętych tytułem wykonawczym nr [...]), doręczoną w dniu 31 sierpnia 2009 r., która utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] grudnia 2007 r., ustalającą wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za 2001 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w kwocie 24.992 zł, co podważa zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o powyższą decyzję oraz orzeczenia sądowe związane z powyższą sprawą podatkową. Postępowanie egzekucyjne, które było prowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] zostało prawomocnie umorzone postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] października 2014 r., doręczonym w dniu 23 października 2014 r. Dalej Skarżąca wskazała, że Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., umorzył postępowanie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych podjętych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 4 stycznia 2013 r. wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G.. Skarżąca wskazała ponadto, że na podstawie przepisu art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1 - 8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FPS 8/13: "Uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 1015 ze zm.) postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia art. 70 § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749). Umorzenie egzekucji powoduje pozbawienie zastosowanych środków egzekucyjnych ich mocy prawnej oraz skutków prawnych, które zostały przez nie wywołane. Następstwem umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przywrócenie stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji. W ocenie Skarżącej postanowienia organów obydwu instancji zostały wydane w z naruszeniem przepisów art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1467) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c) p.p.s.a.) a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wskazać należy, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa postępowanie i środki przymusowe stosowane w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Jednocześnie ustawa zawiera gwarancje i procedury, które stwarzają możliwość podjęcia prawnej weryfikacji czynności egzekucyjnych oraz przewiduje określone następstwa, gdy czynności te zostały podjęte z naruszeniem ustawy. Gwarancje te służą zobowiązanemu w zależności od rodzaju i momentu naruszenia jego interesu prawnego, przy czym ustawa nie przewiduje możliwości stosowania zamiennych środków ochrony przy naruszeniu tego samego dobra prawnego. Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej (w niniejszej sprawie – zajęcie prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego - art. 79 u.p.e.a.) zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego (w tym przypadku - egzekucji ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego a także renty socjalnej - art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 3 u.p.e.a.). Skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. służy zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym (zob. Dariusz Jankowiak w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., s. 390; zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/08, niepubl. oraz wyrok NSA z 22 września 2010 r. sygn. II FSK 568/09). W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie z 14 marca 2008 r., III SA/Wa 85/08, niepubl.; z 30 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1262/07, niepubl.; z 28 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1626/07, niepubl.). Nie jest zatem możliwe w trybie tego środka prawnego podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynności egzekucyjne nie będzie więc przysługiwać w sytuacjach, gdy ustawa przewiduje w związku z określonymi zdarzeniami w postępowaniu egzekucyjnym wniesienie np. zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje wniesienie pozwu do sądu. Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której miałaby występować konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w u.p.e.a. mających prowadzić – w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych. Wskazuje się, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyroki WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r., III SA/Wa 644/08, LEX nr 489600 oraz z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/09, LEX nr 486252). Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego przysługuje zobowiązanemu (art. 54 § 1 u.p.e.a.). Przy czym przez czynność egzekucyjną należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie Skarżąca w skardze na czynności egzekucyjne podniosła, że organ egzekucyjny w zawiadomieniu o zastosowaniu środka egzekucyjnego nie określił rodzaju egzekwowanych należności i naliczył nieprawidłowo odsetki oraz koszty egzekucyjne. W ocenie Sądu, słuszne jest stanowisko organów nadzoru, że czynności egzekucyjne związane z zajęciem świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego Skarżącej dokonane zostały zgodnie z prawem. Organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit a u.p.e.a. tj. egzekucję ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także renty socjalnej. Podstawę zastosowania przedmiotowego środka egzekucyjnego stanowił tytuł wykonawczy o numerze [...] z dnia 4 stycznia 2013 r., wystawiony przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G.. Odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono Skarżącej w dniu 30 stycznia 2013 r. Organ egzekucyjny stosując wyżej wymieniony środek egzekucyjny zastosował tryb postępowania określony w art. 79 u.p.e.a., poprzez przesłanie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. - Inspektorat G. zawiadomienia z dnia 14 stycznia 2013 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej Skarżącej z tytułu świadczenia z ubezpieczenia społecznego do wysokości egzekwowanych należności wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu niezapłacenia należności w terminie płatności oraz kosztami egzekucyjnymi. O dokonanym zajęciu ww. wierzytelności powiadomiono również Skarżącą w dniu 30 stycznia 2013 r., przesyłając jej odpis ww. zawiadomienia o zajęciu. Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym zostało sporządzone na przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.) z dnia 22 listopada 2001 r. druku i skierowane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. – Inspektorat G. z jednoczesnym powiadomieniem Skarżącej poprzez przesłanie jej odpisu ww. zawiadomienia, a podjęte czynności dotyczyły zastosowania środka egzekucyjnego - zajęcie wierzytelności pieniężnej Skarżącej z tytułu świadczenia z ubezpieczenia społecznego - znajdującego się w katalogu środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 67 § 2 u.p.e.a. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Odnosząc się więc do zarzutu Skarżącej dotyczącego braku określenia w zawiadomieniu o zajęciu z dnia 22 listopada 2012 r. rodzaju egzekwowanych należności Sąd stwierdza, że zarzut ten jest bezzasadny albowiem ani z przepisu art. 67 § 2 u.p.e.a., ani też ze wzoru zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., nie wynika, że w zawiadomieniu o zajęciu wskazać należy rodzaj egzekwowanego obowiązku, gdyż te elementy wynikają z tytułu wykonawczego wymienionego w zawiadomieniu o zajęciu i doręczonego Skarżącej w dniu 30 stycznia 2013 r. wraz z tym zawiadomieniem. Ponadto podkreślić należy, że kwestie prawidłowości naliczenia odsetek i kosztów egzekucyjnych nie podlegają badaniu w postępowaniu prowadzonym w trybie skargi na czynność egzekucyjną na podstawie art. 54 u.p.e.a., lecz na podstawie odpowiednio art. 33 i 64c tej ustawy. Odnosząc się zaś do podnoszonej przez Skarżącą kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 4 stycznia 2013 r., nr [...], co - zdaniem Skarżącej - uzasadnia uznanie za zasadną skargi na czynność egzekucyjną dokonaną w ramach tego postępowania, stwierdzić należy, że jak słusznie wskazał organ podatkowy umorzenie postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nie oznacza, że czynność egzekucyjna, polegająca na zajęciu świadczenia w ZUS na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia 14 stycznia 2013 r., została dokonana z naruszeniem przepisów. W dacie dokonania tej czynności postępowanie egzekucyjne dotyczące zobowiązania objętego ww. tytułem wykonawczym było w toku, a w obrocie prawnym była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] sierpnia 2009 r., wskazana w tym tytule wykonawczym jako podstawa prawna dochodzonej należności. Późniejsze uchylenie decyzji stanowiącej podstawę dochodzonej należności skutkuje umorzeniem postępowania egzekucyjnego oraz co do zasady uchyleniem dokonanych czynności egzekucyjnych na podstawie art. 60 ustawy egzekucyjnej - jak słusznie stwierdzono w skardze - a nie uznaniem czynności za dokonane niezgodnie z przepisami prawa w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 tej ustawy. Reasumując, stwierdzić należy, iż w świetle powyższego słusznie organy rozpoznające niniejszą sprawę uznały, iż czynności egzekucyjne zostały przeprowadzone w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd, biorąc powyższe pod uwagę, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak również nie stwierdzając innych naruszeń prawa, skargę jako nieuzasadnioną oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.