III SA/Wa 883/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Hieronim Sęk, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. w S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od września 2003 r. do lipca 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz M. w S. kwotę 1186 zł (słownie: tysiąc sto osiemdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wszczął z urzędu postępowanie w w sprawie określenia dla Skarżącego – M. w S. zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od lipca 2003 r. do lipca 2006 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Prezes Zarządu PFRON umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie określenia wysokości wpłat na PFRON prowadzone wobec Skarżącego za okres od lipca 2003 r. do sierpnia 2003 r. oraz określił wysokość zobowiązań Skarżącego z tytułu wpłat na PFRON za poszczególne miesiące w okresie od września 2003 r. do lipca 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, iż obowiązek dokonywania wpłat na Fundusz jest określony w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o rehabilitacji", zaś dokonując wyliczenia wysokości zobowiązań za okres objęty postępowaniem oparł się na wykazanych przez Skarżącego, wysokościach zatrudnienia pracowników (w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy) oraz wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia stosownie do art. 21 ust. 1 i ust. 2a ustawy. Zdaniem organu, Skarżący stosuje błędną podstawę rozliczeń z tytułu wpłat na PFRON przyjmując za właściwy art. 21 ust. 2b zamiast art. 21 ust. 2a ustawy o rehabilitacji. M. w S. jest placówką oświatowo-wychowawczą, a nie placówką opiekuńczo-wychowawczą, o której mowa w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej niewłaściwe uzasadnienie rozstrzygnięcia. Skarżący podniósł, iż organ nie wyjaśnił dlaczego przyjął, że pensum godzin dydaktycznych ma stanowić o pełnym wymiarze czasu pracy nauczyciela. Skarżący nadmienił, że nigdy nie zatrudniał 25 osób lub więcej w pełnym tygodniowym wymiarze czasu pracy. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji stanowił przepis art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), który mocą art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji ma zastosowanie do wpłat na Fundusz. Poinformował, że przepisy art. 21 ust. 1 i art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zobowiązują pracodawców zatrudniających co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy do dokonywania miesięcznych wpłat na Fundusz do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat. W przypadku dokonania wpłaty po terminie powstaje zaległość, od której naliczane są odsetki za zwłokę. Minister podał także, że stosownie do treści art. 55 § 1 Ordynacji podatkowej pracodawca, który nie dokonywał wpłat w terminie, zobowiązany jest naliczać odsetki i wpłacać je bez wezwania organu. W odniesieniu do zarzutów odwołania Minister wskazał, że zgodnie z § 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz. U. Nr 52 poz.467) młodzieżowe domy kultury są placówkami oświatowo-wychowawczymi, zaś przepis art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji dotyczy wyłącznie tych pracodawców, którzy są w nim wymienieni. Przepis ten wskazuje na typ podmiotów, a nie na rodzaj prowadzonej działalności. Oznacza to, zdaniem organu odwoławczego, że jeśli podmiot nie został w przepisie wymieniony, to nie znajdzie w stosunku do niego zastosowania art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji. Ustawodawca wymienił w przepisie podmioty będące placówkami opiekuńczo-wychowawczymi, a nie oświatowo-wychowawczymi, jaką jest Skarżący. W konsekwencji Skarżący winien rozliczać się z Funduszem na podstawie art. 21 ust. 2a albo art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji. Placówkami opiekuńczo-wychowawczymi są, zgodnie z art. 6 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.), jednostki organizacyjne pomocy społecznej. W skardze do Sądu na powyższą decyzję Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Uzasadniając skargę Skarżący podniósł, że ustawa z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) w art. 2 ust. 2 pkt 3 wskazuje placówki oświatowo-wychowawcze. Wychowankami tych placówek są zarówno dzieci i młodzież zdrowa jak i niepełnosprawna, podobnie jak to ma miejsce w placówkach opiekuńczo-wychowawczych. Zasadniczym zaś celem ustawy o rehabilitacji jest zapewnienie równego prawa osobom sprawnym i niepełnosprawnym we wszystkich sferach życia. Jednym z instrumentów służących realizacji tego celu jest wprowadzenie ulg w zobowiązaniach na rzecz Funduszu dla tych jednostek, które zapewniają odpowiednie warunki osobom niepełnosprawnym zatrudniając je, bądź zajmując się nimi w inny sposób, jak to ma miejsce m. in. w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych. W takim kontekście pozbawienie placówek oświatowo-wychowawczych ulg z tytułu uczestnictwa w nich dzieci i młodzieży niepełnosprawnej, jest w opinii Skarżącego bodźcem do nie przyjmowania takich osób. Niewątpliwie bowiem niepełnosprawni wychowankowie wymagają znacznie większego zaangażowania pracowników pedagogicznych i obsługi. Trudno w rezultacie przyjąć, by zamiarem ustawodawcy było nierówne traktowanie w tej sferze podmiotów, których zadania i cele określone innymi ustawami (np. ustawą o systemie oświaty) są identyczne. Skarżący wskazał ponadto, iż na czas pracy pracowników pedagogicznych zgodnie z art. 42 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97 poz. 674 ze zm.) składają się nie tylko godziny zajęć dydaktycznych ustalone w ramach wymienionego w tym przepisie pensum. Przepis ten określa, iż czas pracy nauczyciela zatrudnionego w pełnym wymiarze zajęć nie może przekraczać 40 godzin na tydzień i wymienia jego obowiązki w ramach tego 40-godzinnego czasu pracy oraz ustalonego wynagrodzenia. Przepisu tego wynika, że przeliczenie czasu pracy nauczyciela na jeden etat nie może być ograniczone tylko do tzw. pensum zajęć dydaktycznych tj. do 18 godzin tygodniowo, ale musi też uwzględniać inne zajęcia wskazane w art. 42 ust. 2 Karty Nauczyciela. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega badanie legalności wydawanych aktów administracyjnych, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie zaś do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Badając niniejszą sprawę w granicach przyznanych uprawnień Sąd dokonał analizy materiałów sprawy pod kątem stosowanych w niej przepisów jak też przy uwzględnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 344/08. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wyrok ten zapadł po rozpoznaniu skargi M. na poprzednio wydaną przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej, decyzję w sprawie określenia składek na Fundusz. Obecnie badane decyzje zostały wydane po ponownych rozpatrzeniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2008 r., uchylając decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wskazał, iż uzasadnienie decyzji Prezesa Zarządu PFRON nie spełnia wymogów przepisów art. 124 i 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Spowodowało to, że Sąd wówczas nie mógł poddać ocenie zasadność zarzutu, wniesionej wówczas przez M. skargi, co do wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na rzecz Funduszu tym bardziej, iż w aktach sprawy nie było żadnych dokumentów źródłowych, co uniemożliwiało kontrolę sposobu obliczenia zobowiązania. W wydanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził jednak, że M. w S. jest placówką, o której mowa w art. 21 ust. 2a) ustawy o rehabilitacji, a więc przy spełnieniu pozostałych warunków M. winien dokonywać wpłat na Fundusz w wysokości wskazanej właśnie w tym przepisie. Z tej przyczyny Sąd, obecnie badający sprawę, nie może ponownie analizować tej okoliczności, będąc związany stanowiskiem tutejszego Sądu. 3. Sąd stwierdza, że obecnie akta administracyjne zawierają dane o zatrudnieniu pracowników M. za okres od lipca 2003 do lipca 2006 r., co pozwoliło określić wpłaty na Fundusz w poszczególnych miesiącach. Jednakże nadal są niekompletne, brak jest takich dokumentów jak uchylonych przez Sąd decyzji i samego wyroku, który ze względu na cytowaną treść art.153 p.p.s.a. stanowił podstawę i zakres prowadzonego przez Prezesa Zarządu Funduszu ponownego postępowania. Sądowi znany jest on z urzędu. 4. Z decyzji Prezesa Zarządu Funduszu wynika, że od lipca 2003 r. M. zatrudniał powyżej 25 pracowników w przeliczenia na pełny wymiar czasu pracy. M. aczkolwiek podał dane służące takiemu wyliczeniu to zarówno w odwołaniu jak i w skardze kwestionował to wyliczenie, dowodząc, że ustalenie pełnego wymiaru czasu pracy winno uwzględniać czas pracy wskazany w kodeksie pracy nie zaś w sposób jaki przyjął Prezes Zarządu PFRON to jest obowiązujące nauczycieli godzinowe i tygodniowe pensum zajęć dydaktycznych, wychowawczych czy opiekuńczych. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, dane o ilości pracowników odpowiadające różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w stosownej wysokości, a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych winny być przemnożone przez iloczyn 40,65 % przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w gospodarce narodowej w poprzednim, dla tego miesiąca, miesiącu, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Monitorze Polskim. Przepis wymaga wskazania ilości pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i określonego iloczynu przeciętnego wynagrodzenia. W ocenie Sądu, w wydanej decyzji, Prezes Zarządu PFRON nie ustalił w sposób prawidłowy danych, aby być w zgodzie z art. 21 ustawy o rehabilitacji. Decyzja powinna przestawić matematyczne wyliczenie co do każdego miesiąca, obejmujące wszystkie elementy wymienione w przepisie. Brak opisowego, matematycznego wyliczenia utrudnia kontrolę zastosowanych funkcji. Najistotniejszym elementem ulgi za zatrudnienie osób niepełnosprawnych jest sposób liczenia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Sprowadza się on do przeciętnego miesięcznego udziału procentowego osób niepełnosprawnych w zatrudnieniu ogółem, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Zatrudnienie ogółem oznacza zatrudnienie na podstawie przepisów prawa pracy, a więc do zatrudnienia ogółem nie wylicza się osób, z którymi zawarto umowy cywilnoprawne np. o dzieło czy zlecenie. W przepisie wyraźnie jest mowa o ustaleniu ilości zatrudnionych w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy to znaczy osób posiadających umowy o pracę. Czasem pracy zatrudnionego nauczyciela jest zgodnie z art. 129 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94) - 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy. Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r., Nr 97, poz. 674) w art. 42 ust. 1 wyraźnie wskazuje, że czas pracy nauczyciela zatrudnionego w pełnym wymiarze zajęć nie może przekraczać 40 godzin na tydzień powtarza więc zasadę Kodeksu pracy. Przepis art. 42 ust. 2 Karty Nauczyciela wyjaśnia, że " W ramach czasu pracy, o którym mowa w ust. 1, oraz ustalonego wynagrodzenia nauczyciel obowiązany jest realizować: 1) zajęcia dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze, prowadzone bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz, w wymiarze określonym w ust. 3 lub ustalonym na podstawie ust. 4a albo ust. 7; 2) inne zajęcia i czynności wynikające z zadań statutowych szkoły, w tym zajęcia opiekuńcze i wychowawcze uwzględniające potrzeby ....." "3. Tygodniowy obowiązkowy wymiar godzinowy zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych prowadzonych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz, nauczycieli zatrudnionych w pełnym wymiarze zajęć ustala się......" (pkt 9) dla nauczycieli pałaców młodzieży, młodzieżowych domów kultury w wymiarze 18 godzin. Nie oznacza to, że pełny wymiar czasu pracy nauczyciela to 18 godzin lecz 40 godzin. Przepis art. 66 ustawy wskazuje Kodeks pracy jako akt prawny, który winien być stosowany do ustawy – Karta Nauczyciela w sprawach przez nią nieunormowanych. Zasadnie więc dyrektor M. uważał, że ustalenie ilości pracowników, uwzględniające współczynnik pełnego wymiaru czasu pracy winno mieć w podstawie 40 godzin nie zaś 18 godzin. Sposób wyliczenia czasu pracy w decyzji Prezesa Zarząd PFRON nie jest wiadomy, gdyż przede wszystkim, nie ustalił on poprzez przesłuchanie lub zobowiązanie do pisemnego wyjaśnienia Dyrektora M. w jaki sposób określił dla Funduszu czas pracy nauczycieli – czy poprzez kodeksowy czas pracy czy dydaktyczny, z Karty Nauczyciela. W ten sposób nie jest wiadome czy wskazanie w decyzji np. 5/18 etatu dotyczy proporcji godzin, mające w podstawie 18 godzin czy też jest to proporcja w rzeczywistości dotycząca kodeksowych 40 godzin czasu pracy, a użyta w liczniku liczba 5 oznacza godziny proporcjonalne do 18 godzin. Praca nauczyciela przez 5 godzin dawałoby inny rezultat w zależności od mianownika - 18 lub 40. Mając na uwadze, że jest to dla bytu art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji okoliczność pierwszorzędnej wagi – Sąd uchylił decyzje Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W ponownym postępowaniu należy raz jeszcze przeanalizować dane otrzymane od Dyrektora M., przesłuchując go na okoliczność ilości zatrudnionych w latach 2003-2006, na podstawie umów o pracę, a następnie dokonać ustaleń, czego wymagają przepisy art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, stosowane w prowadzonych sprawach wpłat na Fundusz. Należy więc ustalić prawidłową ilość etatów, według czasu pracy wskazanego w Kodeksie pracy, a następnie proporcje pomiędzy etatami nie dający ulgi i osobami niepełnosprawnymi. Stwierdzenia wydanej decyzji muszą być precyzyjne i jednoznaczne, stąd konieczność wskazania szczegółowych wyliczeń, gdyż dane przyjęte przez decyzję nie mogą stanowić domniemań. Wynagrodzenia w decyzji wskazano prawidłowo, za danymi statystycznymi. Okoliczność, iż do decyzji wydawanych w sprawie wpłat na Fundusz stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej zobowiązuje organ administracji do szczegółowych wyliczeń, dających w konsekwencji wymiar zaległych wpłat. 5. Analizując skargę należy stwierdzić, że Sąd nie podzielił zarzutu skargi o naruszeniu w postępowaniu przepisu art. 200 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to niewątpliwie miało miejsce przed organem pierwszej instancji, który po uzupełnieniu, na wniosek Skarżącego, materiału sprawy, nie zawiadomił ponownie Dyrektora D. o możliwości zapoznania się przez niego z aktami postępowania i złożeniu wyjaśnień. Czynność ta jednak została konwalidowana przed Ministrem Pracy i Polityki Społecznej. Zawiadomił on bowiem M. o uprawnieniach z art. 200 Ordynacji podatkowej. Wówczas bowiem Dyrektor D. mógł zgłosić uwagi, zastrzeżenia czy nawet nowe dowody, a organ, stosownie do art. 187 Ordynacji podatkowej winienbył je ocenić lub przeprowadzić. Uwzględnienie dowodów oznaczałoby ponowne zawiadomienie M. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału. Dyrektor M. nie skorzystał z tego prawa wobec czego nie może, po wydaniu decyzji, powoływać się na tę okoliczność. Analogicznie jak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007r. sygn. akt V SA/Wa 866/07, wydanym co prawda w sprawie celnej ale aktualny prawnie i w niniejszym postępowaniu,: "Fakt, iż skarżącej nie umożliwiono wypowiedzenia się w sprawie w zakreślonym przez ustawę terminie, przed wydaniem decyzji l instancji, nie pozbawił jej możliwości podniesienia zarzutów związanych przede wszystkim z nienależytym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy oraz oparciem rozstrzygnięcia na niewłaściwej umowie - w odwołaniu, oraz w toku postępowania odwoławczego. Szerokie uprawnienia organu II instancji w postępowaniu odwoławczym w zakresie uzupełniania materiału dowodowego, a przede wszystkim takie skonstruowanie przez ustawodawcę postępowania podatkowego (a w związku z treścią art. 262 Kodeksu celnego również i celnego) powodują iż organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu l instancji. Nie było więc przeszkód, aby zarzucane przez stronę nieprawidłowości, których nie podniosła przed wydaniem decyzji pierwszej instancji, lecz dopiero w odwołaniu, "naprawić" w toku postępowania odwoławczego."(LEXnr344613). 6. Co do podnoszonego zarzutu przedawnienia, Sąd stwierdza, że zobowiązania na rzecz Funduszu Niepełnosprawnych za lata 2003-2006 przedawniały się, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a więc po 5 latach, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. A więc za 2003-ci rok miały się przedawnić 31 grudnia 2008, za 2004-ty – 31 grudnia 2009 r. Bieg terminu przedawnienia został jednak przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego. Stanowi o tym przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2003 r.), a mianowicie po przerwaniu biegu przedawnienia, wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, termin przedawnienia biegnie na nowo od dania następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne, przy czym kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa już biegu przedawnienia. Oznacza to, że czynność egzekucyjna zastosowania wobec M. przerwała 5 letni okres przedawnienia zobowiązania i 5 letni termin biegnie od początku. Tytuł wykonawczy – podstawa egzekucji, został wystawiony 18 listopada 2008 r., a więc w okresie pierwszych 5 lat (dane z akt sprawy), środek egzekucyjny został zastosowany 30 grudnia 2008 r. Zaznaczyć przy tym należy, że zastosowany przez organ egzekucyjny, Urząd Skarbowy w S., środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności na koncie bankowym, miał w swej podstawie tytuł wykonawczy nr [...], w którym egzekwowaną kwotą było 4.576,00 zł. z odsetkami 2.843,00 zł. i z dalszymi odsetkami. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany w zakresie danych, wskazanych w tytule wykonawczym. Z tego względu, zdaniem Sądu, Minister Pracy i Polityki Społecznej powinien skontrolować przebieg postępowania egzekucyjnego, gdyż Sądowi dostępne są tylko załączone akta, a okoliczność ta może mieć istotne skutki prawne dla przyszłej decyzji, niezależnie do ustaleń odnoszących się do stanu faktycznego. 7. Mając na uwadze opisane naruszenia, Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Sąd stwierdził też, stosownie do art. 152 p.p.s.a., że decyzja nie może być wykonana do uprawomocnienia wyroku, a o kosztach orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a..