III SA/Wa 887/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi P.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oraz wysokości straty z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2010 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ("NUS") wszczął wobec Strony Skarżącej P. M. i A. M. postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. NUS włączył do akt postępowania podatkowego, m.in.,: dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających, protokół kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec J. P. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2013 r., protokół z czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniach 14 i 15 kwietnia 2014 r. wobec E. Sp., z o.o., pismo J. P. z dnia 18 kwietnia 2014 r. NUS ustalił, iż w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. u J. P., zakończonej protokołem z dnia 18 kwietnia 2014 r.. stwierdzono, że J. P. wykonywał usługi na rzecz E. Sp. z o.o. na podstawie umowy o współpracy zawartej w dniu 1 kwietnia 2009 r. Natomiast w wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych w E. Sp. z o.o. w dniach 14-15 kwietnia 2014 r. w związku z ww. kontrolą podatkową, ustalono, że spółka ta w zbiorze swoich dokumentów posiada oryginały faktur VAT niezaewidencjonowanych w ewidencji sprzedaży VAT prowadzonej przez J. P. NUS stwierdził, że E. Sp. z o.o. przedłożyła wydruki potwierdzeń zapłaty, z których wynika, że w 2010 r. dokonała zapłaty za niezaewidencjonowane przez J. P. faktur VAT o nr 31/2009, 3/2010, 5/2010, 8/2010, 1/04/2010, 12/2010 w łącznej wysokości 25.620.00 zł. Zapłaty dokonano na wskazane w tych fakturach rachunki bankowe prowadzone w A. Banku należące do A. M. A. M. w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec J.P., że wystawione przez nią faktury VAT, których nie ma w dokumentacji księgowej J. P., nie dokumentują usług doradczych wynikających z umowy zawartej pomiędzy E. Sp. z o.o. a J. P. NUS, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] określił małżonkom A. i P. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oraz wysokość straty z tytułu prowadzonej przez P. M. w 2010 r. pozarolniczej działalności gospodarczej A. S.C. (50% udziałów) w wysokości 18.852.03 zł. Zdaniem NUS, przychody uzyskiwane przez Skarżącą w 2010 r. od L. Sp. z o.o. w wysokości 25.620.00 zł. stanowią źródło przychodu wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm. zwana dalej u.p.d.o.f.) określone jako inne źródła. NUS nie uznał za dowód podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez A. S.C. P. M., S. M. za 2010 r., w części, w jakiej zaewidencjonowano w kwotach brutto faktury VAT nr 524952680110 z dnia 25 stycznia 2010 r. i nr 527032070210 z dnia 25 lutego 2010 r. wystawione przez P. Sp. z o.o. oraz w części dotyczącej zaewidencjonowania faktur VAT wystawionych przez L. Sp. z o.o., a dotyczących wydatków na świadczenia zdrowotne wspólników spółki i ich rodziny. Nadto, zdaniem NUS, w wyniku błędnego ewidencjonowania odpisów amortyzacyjnych dotyczących samochodu specjalnego M. Typ [...]. A. S.C. zaniżyła w 2010 r. koszty uzyskania przychodów. NUS nie uwzględnił odliczenia od dochodu wydatków z tytułu użytkowania sieci Internet. Pełnomocnik Skarżącego P. M. w odwołaniu z [...] września 2016 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy NUS do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Zarzucił naruszenie: • art. 2 Konstytucji RP i art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako "O.p."); • art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f; • art 121, art. 122, art. 123 § 1 oraz art. 124. art. 180. art. 187 § 1. art. 191. art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. A. M. poinformowała, iż "nie ma nic do wniesienia w sprawie". Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("DIS"), decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 O.p., utrzymał w mocy decyzję NUS z [...] sierpnia 2016 r. Nadto, DIS, postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. po rozpoznaniu wniosku o przeprowadzenie rozprawy w toku postępowania odwoławczego - odmówił przeprowadzenia rozprawy. Pełnomocnik Skarżącego P. M., pismem z 12 grudnia 2016 r. wskazał dodatkowo, że wyjaśnienia wymaga kwestia, czy J. P. samodzielnie dokonał skorygowania zobowiązana w podatku VAT. Określenie obrotu związanego z fakturami, na których wskazano dane J. P., skutkuje koniecznością rozliczenia przez niego przychodu z działalności gospodarczej za 2010 r., ponieważ pojęcie obrotu w rozumieniu ustawy o VAT oraz przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozostają w ścisłym związku. Być może dochód wynikający z ww. faktur został dobrowolnie rozliczony przez J. P. w drodze korekty zeznania podatkowego za 2010 r. Wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty, na podstawie których powyższa okoliczność zostałaby wyjaśniona. Ponadto zawarł w ww. piśmie uwagi P. M., co do wniosków wynikających z analizy udostępnionego do wglądu wyciągu z decyzji NUS. Nadto ponownie wniósł o przeprowadzenie rozprawy przez organ drugiej instancji. Skarżący, pismem z dnia 27 stycznia 2017 r., zakwestionował decyzję DIS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji DIS oraz poprzedzającej ją decyzji NUS z [...] sierpnia 2016 r., jak też o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił decyzji DIS naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: • art. 120, art. 121 Op. art. 122 Op. art. 123 § 1 Op. art, 124 O.p. oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania 1 wydanie decyzji z naruszeniem norm rangi zasad ogólnych postępowania podatkowego, co godzi w konstytucyjną zasadę praworządności; • art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 O.p. w zw. z art. 124 O.p. poprzez błędne podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wadliwe uzasadnienie decyzji w szczególności z pominięciem oceny, które dowody organ podatkowy przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia oraz które dowody organ podatkowy odrzucił: • art. 180 Op., art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. oraz art. 191 O.p. poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie norm w zakresie prawidłowego postępowania dowodowego; • art. 200 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa Strony do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie w wydanym rozstrzygnięciu stanowiska Strony przedstawionego w trybie art. 200 O.p.; 2. przepisów materialnego prawa podatkowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 10 ust 1 pkt 9 u.p.d.o.f. poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie do będącego przedmiotem sprawy stanu faktycznego. W szczególności, zdaniem Skarżącego, pomimo wniesienia do DIS pisma z 12 grudnia 2016 r., w terminie 7 dni od zapoznania się w dniu 5 grudnia 2016 r. z nowymi, nieznanymi Stronie dowodami i dokumentami, organ drugiej instancji, nie czekając na stanowisko Strony, wydał w dniu [...] grudnia 2016 r. zaskarżoną decyzję. Nadto, organy podatkowe nie wyjaśniły szczegółowo charakteru powiązań gospodarczych pomiędzy następującymi podmiotami: J. P., A. M. oraz E. Sp. z o.o. Pomimo, że Strona Skarżąca nie kwestionuje możliwości uznania za udowodnioną tezy, iż A. M. uzyskała kwoty przysporzenia za swoją pracę lub za swoje usługi, to sposób zapłaty za wykonane czynności nie jest standardowy, a okoliczności sprawy wskazują, że mógł zostać zastosowany mechanizm odpowiadający czynowi zabronionemu "firmanctwa", o którym mowa w art. 55 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. kodeks kamy skarbowy (Dz. U. z 2016 r., poz. 2137 ze zm., dalej jako "k.k.s.") tzn., że A. M. posługując się firmą Pana J. P. wykonywała usługi na rzecz E. Sp. z o.o. w ramach nieujawnionej działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącego, organy podatkowe nie zbadały kwestii dotyczącej tego, w jaki inny, uzgodniony przez strony sposób A. M. miałaby uzyskać wynagrodzenie za swoje usługi. Tymczasem w ocenie Strony Skarżącej nie sposób uznać za racjonalne, aby i A. M. zgodziła się wykonywać nieodpłatnie swoje usługi na przestrzeni dwóch lat oraz, że sprawa wynagrodzenia za jej aktywność, nie była przez nią ze zleceniodawcami w ogóle (choćby w drodze ustnych uzgodnień) uregulowana i tym samym A. M. "podstępnie" pozyskała swoje wynagrodzenie, bez woli i wiedzy Pana J. P. oraz E. Sp. z o.o. Dlatego, organy podatkowe winny przeprowadzić działania zmierzające do ustalenia właściwego źródła przychodów A. M., gdyż w żadnym wypadku nie sposób uznać za prawidłową kwalifikację uzyskanych przychodów, jako przychodów z innych źródeł. Zdaniem Skarżącego, skoro w 2009 r. z rachunków bankowych A. M. dokonywano wypłat środków pieniężnych m.in. na rzecz K. R., to zasadne było zbadanie przepływów finansowych wszystkich rachunków bankowych, na które wypłacane było przez E. Sp. z o.o. "wynagrodzenie" na rzecz A. M. Ewentualne ustalenie przepływów finansowych na rzecz osób związanych z E. Sp. z o.o. potwierdziłoby przypuszczenie, iż A. M. mogła być pośrednikiem uczestniczącym w nieuprawnionym transferze środków pieniężnych ze spółki do jej zarządu i pracowników, natomiast faktury VAT. Skarżący za ewidentne zaniedbanie uznał brak ponowienia przez organ pierwszej instancji wezwania skierowanego do J. P. w dniu 3 czerwca 2015 r. oraz niewymierzenie przewidzianej przepisami kary porządkowej. W ocenie Skarżącego, wszystkie przeprowadzone środki dowodowe wskazują, że przysporzenia A. M. wiążą się z wykonywaniem prac w E. Sp. z o.o. Podjęcie przez organy podatkowe dostatecznej inicjatywy dowodowej, w celu wyeliminowania sprzeczności w opisie stanu faktycznego, wynikających z zeznań świadków oraz wyjaśnień osób związanych ze sprawą, a także przeprowadzenie dowodów sygnalizowanych przez Stronę Skarżącą, pozwoliłoby stwierdzić jednoznacznie, do jakiego źródła przychodów należy przyporządkować otrzymaną przez A. M. zapłatę. Według Skarżącego, z uwagi na szereg sprzeczności i niejasności, powinny zostać przeprowadzone dowody uzupełniające, tym bardziej, że dowody, na których się oparł organ pierwszej instancji zostały uzyskane w innych postępowaniach, a więc bez udziału Strony Skarżącej, co uniemożliwiło Jej zadawanie pytań świadkom. Nadto, wszystkie zawnioskowane przez Stronę dowody, dotyczyły okoliczności istotnych dla sprawy, a Strona Skarżąca uzasadniła powody ich przeprowadzenia. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należy oddalić. 2. Przedmiotem badania Sądu jest zgodność z prawem określenia A.M. i Skarżącemu P. M. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 30.877.00 zł oraz wysokości straty z tytułu prowadzonej przez Skarżącego P. M. w 2010 r. pozarolniczej działalności gospodarczej pn. A. S.C. (50% udziałów) w wysokości 18.852.03 zł. E. Sp. z o.o. dokonała, bowiem sześciu wypłat tytułem zapłaty za faktury na rachunki A.M. (małżonki Skarżącego), a ta nie opodatkowała tych należności. Faktury opiewały na czynności wykonywane w ramach "prac biurowych", tj. dotyczyły tego czy dokonywane przez E. Sp. z o.o. wpłaty na rachunki bankowe A. M. stanowią jej przychód z innych źródeł. Przedmiotem sporu jest – przede wszystkim – stosowanie w sprawie art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. do świadczeń uzyskanych przez Stronę oraz, w części, zachowanie reguł postępowania przy ustalaniu stanu faktycznego. 3. Skarżący jako podstawę skargi wskazał też naruszenie art. 120, art. 121 Op. art. 122 Op. art. 123 § 1 Op. art, 124 O.p. oraz art. 2 Konstytucji RP; art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 O.p. w zw. z art. 124 O.p.; art. 180 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. oraz art. 191 O.p. oraz art. 200 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. Naruszenia tych przepisów dopatruje się w wadliwym prowadzeniu postępowania (z naruszeniem norm rangi zasad ogólnych postępowania podatkowego) w błędnym podaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia; pominięciu oceny, które dowody organ podatkowy przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia oraz w naruszeniu prawa Strony do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. 4. Sąd wskazuje, że zarzuty będące podstawą wniesionej skargi są powieleniem zarzutów z odwołania, ocenionych w zaskarżonej decyzji DIS, przy czym Skarżący nie usiłował nawet wykazać wadliwości tej oceny. Wadliwości tej nie doszukał się także Sąd, działając z urzędu. Nadto, zdaniem Sądu, zarzuty naruszenia przepisów postępowania są, przede wszystkim, następstwem niekorzystnej dla Strony oceny przyjętego stanu faktycznego, co należy mieć na uwadze badając skargę. 5. Zdaniem Sądu, nie może zostać uwzględniony zarzut błędu rozumienia art. 10 ust 1 pkt 9 u.p.d.o.f. i zastosowanie tego przepisu do będącego przedmiotem sprawy stanu faktycznego. Niezakwestionowane bowiem pozostało, że E. Sp. z o.o. w związku z kontrolą podatkową prowadzoną u J. P., przedłożyła dokumenty, z których wynika, że w 2010 r. dokonała sześciu wpłat w łącznej kwocie 25.620.00 zł na rachunki bankowe A. M. (współwłasność z P. M.), tytułem zapłaty za faktury nr: 31/2009. 3/2010, 5/2010, 8/2010,1/04/2010 i 12/2010. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia poglądu, by środki otrzymane przez A. M. od E. Sp. z o.o. były przekazane J. P., co potwierdził (sam) J. P., w toku kontroli podatkowej prowadzonej wobec niego przez pracowników Urzędu Skarbowego W. (pisma z 8 kwietnia 2014 r. i 18 kwietnia 2014 r.). Dlatego trafne jest spostrzeżenie, że ani A.M. nie wskazała, że otrzymane przez nią kwoty były jej niesłusznie i nienależnie przekazane, ani z akt sprawy nie wynika, aby A. M. wykonywała czynności, za które otrzymała w 2010 r. zapłatę od E. Sp. z o.o. w ramach stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście lub pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie zostało też podważone, że A. M. uzyskała od E. Sp. z o.o. przysporzenie majątkowe w postaci otrzymanych kwot pieniężnych, którymi mogła swobodnie dysponować. Co więcej, (sama) A. M. potwierdziła wystawienie faktur o nr 31/2009, 3/2010, 5/2010, 8/2010. 1/04/2010, 12/2010, 28/2010 na rzecz E. Sp. z o.o. i wskazała, że dotyczyły one czynności, które faktycznie wykonywała na rzecz ww. spółki, polegających na wykonywaniu prac biurowych w siedzibie E. Sp. z o.o., za które otrzymała zapłatę. Jednocześnie wskazała, że zaprzestała wystawiania faktur na J. P. po jego powrocie do Polski, z obawy przed ujawnieniem swoich działań. Ponadto z zeznań A. M. złożonych w charakterze świadka, w toku postępowania podatkowego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wobec J. P., wynika, że nie zawierała żadnej umowy pisemnej na współpracę z E. Sp. z o.o. Nie świadczyła również usług w imieniu J. P. oraz nie prowadziła działalności gospodarczej, a J. P. nie zlecał jej jakichkolwiek czynności do wykonania na rzecz ww. spółki. Dochody uzyskane z E. Sp. z o.o. A. M. wykazała natomiast w korekcie zeznania PIT-37 jako dochody z innych źródeł. Z akt sprawy wynika ponadto, iż J. P. w wyjaśnieniach z dnia 17 kwietnia 2014 r. złożonych w toku kontroli podatkowej, prowadzonej u niego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., wskazał, że Pani A. M. nie była jego pracownikiem ani podwykonawcą, a pracownikiem E. Sp. z o.o. Jednocześnie z zeznań członków zarządu E. Sp. z o.o., złożonych w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec J. P. wynika, że ww. spółka zaakceptowała A. M. do wykonania usług jako osobę oddelegowaną w imieniu J. P., a w pisemnych wyjaśnieniach z dnia 9 czerwca 2015 r. złożonych w toku niniejszego postępowania podatkowego, E. Sp. z o.o. wskazała, że A. M. nie była zatrudniona w ww. spółce w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. W ocenie Sądu, w sprawie została dokonana przez organy podatkowe ocena całokształtu materiału dowodowego. Jest ona zgodna z art. 191 O.p. i uzasadnia zastosowanie prawa materialnego, również art. 10 ust 1 pkt 9 u.p.d.o.f. ponieważ, jak z powyżej dokonanych rozważań wynika, ocenie podlegały wszelkie dowody zebrane w sprawie, związki między tymi dowodami i uwzględniono zasady doświadczenia życiowego, wiedzy dostępnej każdemu przeciętnemu człowiekowi, logiki. Wspomniana ocena dowodów znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W szczególności organy podatkowe wyjaśniły jakie dowody przeprowadziły (a jakie nie i – dlaczego) i opisały je, ale również wyjaśniły, którym dowodom dały wiarę i dlaczego, a które uznał za niewiarygodne i z jakich powodów. DIS odniósł się do dowodów (i wniosków dowodowych) wskazywanych przez stronę oraz argumentacji Strony prezentowanej tak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w toku całego postępowania podatkowego. Skarżący natomiast nie wykazał wad w postępowaniu organów podatkowych, jak też w sposobie rozumienia i stosowania prawa materialnego. 6. Z tych powodów niezrozumiałe są stwierdzenia Skarżącego, który uznał, że "(...) w żadnym wypadku nie można uznać za prawidłową kwalifikację uzyskanych przychodów, jako przychodów z innych źródeł": tym bardziej, że nie wykazuje poprawnej kwalifikacji tych przychodów. Wydaje się zarazem być wykazane, że środki finansowe zostały wypłacone (przekazane na rachunek bankowy). Jak wskazano wyżej, nie mógł zostać uwzględniony wniosek o ponowne przesłuchanie świadków z uwagi na "rozbieżność zeznań świadków" (bez wykazania jednak wpływu tej domniemanej "rozbieżności" na wynik sprawy), jak również o wyjaśnienie okoliczności, które zostały w sposób wystarczający wyjaśnione zgromadzonymi w sprawie dowodami (np. zbadanie autentyczności podpisów złożonych na fakturach wystawionych na rzecz E. Sp. z o.o.) a także okoliczności niemających znaczenia dla sprawy (ustalenie dalszych przeznaczeń zasileń rachunków bankowych A. M. oraz wyjaśnienie kwestii przebywania J. P. w 2009 r. w sprawach zawodowych za granicą) – skoro nieprzedstawione zostały dowody wskazujące na odmienny stan faktyczny. 7. W opinii Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 120 O.p., art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 123 § 1 O.p., art. 124 O.p oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji z naruszeniem norm zasad ogólnych postępowania podatkowego i w konsekwencji naruszenie zasady praworządności. Skarżący nie wykazał, by rozstrzygnięcia organów podatkowych nie zostały wydane w oparciu i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Nie wykazał również, że postępowanie podatkowe nie było prowadzone zgodnie z art. 121 O.p. w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Jak zostało zasygnalizowane na wstępie, zarzuty naruszenia przepisów postępowania są skonstruowane, w przeważającej mierze, jako konsekwencja niekorzystnego dla strony rozumienia przepisów prawa materialnego. Wobec braku podzielenia przez Sąd poglądów Strony w tym zakresie, o czym niżej, zarzut naruszenia art. 120 O.p., art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 123 § 1 O.p., art. 124 O.p. oraz art. 2 Konstytucji RP – nie mógł zostać uwzględniony. 8. Wbrew poglądom Skarżącego, zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, spełniają normy prawne wynikające z art. 210 § 1 O.p. której integralną częścią jest m.in. powołanie podstawy prawnej (pkt 4) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6). Wskazane zostały fakty, które organy podatkowe uznały za udowodnione oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Określone zostały również przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalono jakie okoliczności stanu faktycznego, odpowiadają którym z fragmentów- normy prawnej w sprawie. 9. Sąd nie może również uwzględnić zarzutu naruszenia art. 180 O.p. art. 187 § 1 O.p. art. 188 O.p. oraz art. 191 O.p. poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie norm w zakresie prawidłowego postępowania dowodowego. Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym, pomimo istnienia otwartego katalogu dowodów, jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W konsekwencji organ podatkowy nie jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W ocenie Sądu, skoro nie została wykazana wadliwość poglądu, że organy podatkowe posiadały wystarczający materiał dowodowy, który pozwala na prawidłową ocenę stanu faktycznego sprawy, to nie było konieczności do przeprowadzenia wnioskowanych przez pełnomocnika P. M. dowodów z ekspertyzy grafologicznej potwierdzającej autentyczność podpisów złożonych na fakturach VAT oraz umowie z dnia 1 kwietnia 2009 r.; wezwania P. do złożenia wyjaśnień dotyczących obecności J. P. w pracy na przestrzeni 2009 r., a także jego udziału w ewentualnych delegacjach zagranicznych oraz przesłuchań P. K., P. M., J. P. i jego małżonki a także A. M. 10. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 200 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. , ponieważ należy odróżnić to, że przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 O.p.) od obowiązku wynikającego z art. 123 § 1 O.p. zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania "a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań". Skarżący czynnie realizował swoje prawo do udziału w postępowaniu i został zapoznany z całokształtem materiału dowodowego w sprawie zarówno na etapie postępowania przed organem pierwszej jak i drugiej instancji. Wskazać bowiem należy, iż w dniu 28 lipca 2016 r., 5 sierpnia 2016 r., 24 października 2016 r. oraz 5 grudnia 2016 r. pełnomocnik Skarżącego zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W konsekwencji, zapoznanie się przez pełnomocnika Skarżącego ze zgromadzonym materiałem dowodowym w terminie określonym w art. 200 O.p. nie jest okolicznością skutkującą przedłużeniem terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Trafne przy tym jest spostrzeżenie DIS, zgodnie z którym termin określony w art. 200 § 1 O.p. jest terminem ustawowym i nie może być ani skracany ani przedłużany zaś nieskuteczny jego upływ uprawnia organ do wydania decyzji, mimo iż strona nie skorzystała ze swojego uprawnienia. 11. Z tych powodów za nietrafiony należy uznać pogląd Skarżącego, zgodnie z którym wyznaczenie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się sprawie zebranego materiału dowodowego, rozpoczyna swój bieg w dniu zapoznania się strony z aktami, Powyższe stanowisko nie wynika z przepisów prawa: termin ten liczy się od dnia doręczenia postanowienia o wyznaczeniu tego terminu. W sprawie upływał 5 grudnia 2016 r., zaś [...] grudnia 2016 r. DIS wydał zaskarżoną decyzję. Tym samym należało uznać, że pismo nadane 12 grudnia 2016 r. zostało wysłane po upływie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i nie powinno wywierać skutków oczekiwanych przez Stronę. 12. W ocenie Sądu, skoro J. P. po zakończeniu kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., nie złożył korekty zeznania podatkowego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2010 r., to wniosek Skarżącego z 13 grudnia 2016 r. w zakresie wyjaśnienia kwestii ewentualnego dokonania przez J. P. skorygowania zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r, nie może zostać uwzględniony. Skoro wniosek o ponowne przeprowadzenie rozprawy przez organ drugiej instancji, nie zawiera uzasadnienia potrzeby przeprowadzenia rozprawy, nie wskazuje jakie okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione oraz jakie czynności powinny być dokonane na rozprawie, nie sposób uznać, ze wykazana została konieczność uwzględnienia wniosku. Skarżący nie wykazał wad poglądów DIS z postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r. o odmowie przeprowadzenia rozprawy, w szczególności poglądy, że okoliczności przywołane we wniosku o przeprowadzenie rozprawy, zostały w sposób wystarczający wyjaśnione zgromadzonymi w sprawie dowodami (lub nie mają znaczenia dla sprawy), a także w części dotyczącej przebywania J. P. w 2009 r. w sprawach zawodowych za granicą oraz dalszych przeznaczeń zasileń rachunków bankowych A. M. dokonywanych przez E. Sp. z o.o. 13. Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji.