III SA/Wa 897/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Owsiak po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi D. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] D. B. (zwana dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] (decyzja I instancji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy wskazać, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest decyzja w przedmiocie zobowiązania podatkowego, lecz postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania aktu dotyczy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze akt administracyjny, o którego wstrzymanie wnosi Skarżąca wyjaśnić trzeba, że ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazał co prawda, iż regulacja ta dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jednakże zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" obejmuje akty w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 433 i nast.; uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001/1/7; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt: II GZ 78/18 – dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy definiowaniu pojęcia sprawy, w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności, należy uwzględnić to, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 43/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pomiędzy postępowaniem dotyczącym określenia kwoty podatku do zapłaty, a postępowaniem w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od merytorycznej decyzji organu I instancji, nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wzmiankowaną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.