III SA/Wa 927/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś (sprawozdawca), asesor WSA Piotr Dębkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę 1. Przedmiotem skargi jest postanowienie z [...] stycznia 2017 r., wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS) działającego w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia J.S. (dalej: Strona, Wnioskodawca, Skarżący), utrzymujące w mocy postanowienie z [...] listopada 2016 r. o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie skutków podatkowych otrzymania składników majątkowych w postaci ogółu praw i obowiązków w spółce osobowej 1 i ogółu praw i obowiązków w spółce osobowej 2 w wyniku likwidacji spółki komandytowej powstałej z przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej. Wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji dotyczył podatku dochodowego od osób fizycznych. Wnioskodawca jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca w wyniku zawarcia umowy darowizny otrzyma od swojego ojca akcje w spółce komandytowo-akcyjnej (dalej: SKA). W wyniku zawarcia umowy darowizny wnioskodawca zostanie akcjonariuszem SKA. Obok Wnioskodawcy wspólnikiem w SKA będzie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Komplementariusz SKA). SKA, pełni rolę podmiotu holdingowego tj. będącego wspólnikiem pozostałych podmiotów z grupy (dalej: Grupa). SKA posiada ogół praw i obowiązków w dwóch spółkach osobowych. SKA jest wspólnikiem w spółce osobowej, w której posiada status komandytariusza (dalej: Spółka osobowa 1). Głównym składnikiem majątkowym Spółki osobowej 1 są udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością inkorporowanej zgodnie z przepisami prawa polskiego. SKA posiada również ogół praw i obowiązków w drugiej spółce osobowej, w której posiada status komandytariusza (dalej: Spółka osobowa 2). W skład majątku Spółki osobowej 2 wchodzą środki pieniężne. Po zawarciu umowy darowizny akcji w SKA planowane jest podjęcie przez Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie SKA decyzji o zmianie dotychczasowej formy prawnej i przekształceniu w spółkę komandytową (dalej: Spółka przekształcona). W Spółce przekształconej Wnioskodawca zostanie komandytariuszem zaś komplementariuszem będzie Komplementariusz SKA. Spółka przekształcona zostanie wspólnikiem w Spółce osobowej 1 i Spółce osobowej 2. W przyszłości, po przekształceniu SKA w Spółkę przekształconą dojdzie do uproszczenia struktury organizacyjnej w ramach Grupy celem ograniczenia kosztów funkcjonowania Grupy. W tym celu Wspólnicy Spółki osobowej 1 i Spółki osobowej 2 - w tym Spółka przekształcona - mogą podjąć decyzję o zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej w obecnej formie. W związku z tym, podjęta zostanie decyzja o rozwiązaniu Spółki osobowej 1 oraz Spółki osobowej 2 bez przeprowadzenia formalnej likwidacji na mocy jednomyślnej uchwały wspólników (art. 67 Kodeksu Spółek Handlowych). W ramach Likwidacji Spółki przekształconej Wnioskodawcy zostanie wydany ogół praw i obowiązków w Spółce osobowej 1 oraz ogół praw i obowiązków w Spółce osobowej 2. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie, czy otrzymanie przez Wnioskodawcę opisanych składników majątkowych w wyniku likwidacji spółki przekształconej rodzić będzie po jego stronie obowiązek rozpoznania przychodu, a w konsekwencji obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych? Strona przedstawiła własne stanowisko odnośnie do tak postawionego pytania, twierdząc, że nie będzie to rodziło po stronie Wnioskodawcy przychodu i w związku z nim obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. 2. DIS działając jako organ upoważniony przez Ministra Rozwoju i Finansów postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., wydanym na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h i art. 14b § 5b i § 5c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: "O.p.") odmówił wszczęcia postepowania w sprawie z przedmiotowego wniosku. W uzasadnieniu stanął na stanowisku, że złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia warunków podstawowych umożliwiających wszczęcie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej, która realizowałaby określone przez ustawodawcę funkcje. Zdaniem organu żądanie sformułowane przez Skarżącego w powyższym zakresie - dotyczy potwierdzenia, że w jego sprawie nie znajdą zastosowania przepisy art. 119a oraz art. 119f O.p. Dodatkowo organ wskazał, iż Minister Rozwoju i Finansów w piśmie z dnia 9 listopada 2016 r. (znak [...]) wydał opinię, według której w zakresie elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę we wniosku z dnia 23 sierpnia 2016 r. o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a O.p. Według Ministra Rozwoju i Finansów - w odniesieniu do planowanego i opisanego we wniosku zespołu czynności - istnieją uzasadnione, obiektywne podstawy do domniemania, że spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj.: zostały dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z celem i przedmiotem przepisu ustawy podatkowej. 3. Strona zażaleniem z 28 listopada 2016 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz merytoryczne rozpatrzenie złożonego wniosku zarzuciła organom podatkowym naruszenie: a) art. 14b § 1 oraz § 3 O.p. przez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) mimo spełnienia wymogów określonych w art. 14b O.p., b) przepisu art. 14b § 5b O.p. przez zastosowanie tego przepisu do wniosku złożonego przez Wnioskodawcę w sytuacji gdy nie istniały przesłanki do jego zastosowania. Według Skarżącego nic nie stało na przeszkodzie, aby organ podatkowy wydał merytoryczną interpretację indywidualną potwierdzającą lub negującą jego stanowisko przedstawione we wniosku. W przypadku likwidacji spółek osobowych i przekazania majątku w naturze nie ma mowy o powstaniu jakiegokolwiek korzyści podatkowej w przedmiotowym stanie faktycznym. Wnioskodawcza zakwestionował stanowisko organu zgodnie z którym po stronie podatnika ma miejsce osiągnięcie głównie czy przede wszystkim korzyści podatkowej. Ponadto w ocenie Strony nie można przyjąć, że opisana czynność została dokonana w sposób sztuczny. Wnioskodawca stwierdził, że dąży do uporządkowania i uproszczenia struktury grupy. 4. Minister Rozwoju i Finansów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2016 roku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odwołując się do art. 14b § 5b O.p. Minister stwierdził, że przepis ten obowiązujący od dnia 15 lipca 2016 r. normuje sytuacje gdy nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a O.p. lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 i 846 ze zm. dalej: ustawa o VAT). Natomiast zgodnie z art. 14b § 5c O.p. organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, co miało miejsce piśmie z dnia 9 listopada 2016 r. (znak [...]). Zdaniem organu, odpowiedź na wątpliwości interpretacyjne podatnika sprowadzające się do oceny czy w danym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) znajdą zastosowanie przepisy art. 119a i nast. O.p. może zostać udzielona jedynie w postępowaniu w przedmiocie wydania opinii zabezpieczającej i tylko takie rozstrzygnięcie gwarantowałoby ochronę Strony w odniesieniu do możliwości stosowania do przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przepisów regulujących postępowanie w przedmiocie decyzji z art. 119a i nast. O.p. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ podatkowy wskazał, że na tle przedstawionych okoliczności nie sposób przyjąć, iż planowane przez Skarżącego czynności mają na celu uproszczenie struktury organizacyjnej, skoro od początku planowana jest likwidacja działalności i przeniesienie składników majątkowych do majątku prywatnego Wnioskodawcy. Wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy, planowane czynności podjęte po otrzymaniu przez niego od ojca w drodze darowizny akcji w spółce komandytowo-akcyjnej (przekształcenie spółki komandytowo-akcyjnej w spółkę komandytową, likwidacja - rozwiązanie spółki osobowej, otrzymanie środków pieniężnych i udziałów - składników majątkowych przez Wnioskodawcę) mogły zostać dokonane dla osiągnięcia podatkowo korzystnego rezultatu, tj. w celu wykorzystania neutralności podatkowej procesu likwidacji spółki niebędącej osobą prawną. Analizując zawarty we wniosku opis zdarzenia przyszłego organ uznał, że Wnioskodawca w celu osiągnięcia załażonego celu w postaci przesunięcia aktywów znajdujących się w spółce komandytowo-akcyjnej do własnego majątku postanowił użyć przedstawionych w poszczególnych wnioskach schematów optymalizacyjnych zawierających: przekształcenie spółki komandytowo-akcyjnej (będącej podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych) w spółkę osobową, dokonanie likwidacji spółek osobowych, w których ogół praw i obowiązków posiadała wcześniej spółka komandytowo-akcyjna oraz rozwiązanie spółki przekształconej. W konsekwencji stwierdzono, że opisane czynności likwidacji spółki komandytowo-akcyjnej, byłyby korzystne pod względem podatkowym dla Skarżącego w związku zastosowaniem opisanych mechanizmów postępowania, w postaci przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej w spółkę osobową i dopiero dokonanie likwidacji spółki, ponieważ otrzymanie środków pieniężnych i składników majątkowych w wyniku likwidacji spółki niebędącej osobą prawną są zwolnione od opodatkowania stosownie do przepisów art. 14 ust. 3 pkt 10 i 12 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm., dalej: "u.p.d.o.f."). W innym przypadku podlegałoby opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ spowodowałoby powstanie dochodu (przychodu) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4. ww. ustawy. Organ skonstatował, że zastosowania przez Wnioskodawcę przedstawionych we wniosku mechanizmów, pozostawało niezgodne z celem i przedmiotem przepisów prawa podatkowego. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożonej na powyższe postanowienie Skarżący wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie: a) art. 14b § 5b O.p. w sytuacji gdy nie mogły wystąpić przesłanki w nim zawarte, b) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1, art. 14b § 2a oraz 14b § 3 O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, czego skutkiem jest niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez niego, a jednocześnie brak było przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej i odmowy wszczęcia postępowania, c) art. 121 O.p. w zw. z art. 14h O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem Ministra, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, iż jego sprawa zostanie rozpatrzona merytorycznie, d) art. 120 O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez niezastosowanie tego przepisu i działanie przez organ nie na podstawie przepisów prawa, Zdaniem Skarżącego, gdyby powyższe naruszenia prawa nie wystąpiły Minister rozstrzygnąłby sprawę merytorycznie wydając interpretację indywidualną bądź to potwierdzającą jego stanowisko bądź uznającą jego stanowisko za nieprawidłowe. Uzasadniając zarzuty Skarżący stanął na stanowisku, że niecelowe i nieprawidłowe byłoby wydanie decyzji w oparciu o art. 119a O.p. gdyż zgodnie z art. 119b § 1 pkt 5 O.p. zastosowanie innych przepisów prawa podatkowego pozwala na przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania. 6. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawioną w nim argumentację. Zarzuty skargi ocenił jako niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Przedmiotem sporu jest ocena, czy w stosunku do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej uzasadnione jest przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a O.p. a w rezultacie, czy odmowa wszczęcia postępowania interpretacyjnego z tego powodu odpowiada prawu. Zdaniem Sądu, nie jest możliwe, aby w drodze interpretacji indywidualnej organ stwierdził, że w danym przypadku nie zaistniały podstawy do zastosowania klauzuli unikania opodatkowania wynikające z art. 119a O.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 291/17). 2. W pierwszej kolejności należy rozważyć podstawy prawne odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego. W myśl art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 O.p., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej przepis ten, na mocy art. 14h O.p., stosuje się odpowiednio, a więc z uwzględnieniem specyfiki postępowania, którego celem jest wydanie interpretacji w indywidualnej sprawie. Dla jasności dalszego wywodu Sąd w tym miejscu odwoła się do zasady określoności przepisów prawa, wywodzonej z art. 2 Konstytucji. Przejawem realizacji tej zasady jest formułowanie przepisów w sposób poprawny pod względem językowym, logiczny i precyzyjny. Techniką legislacyjną, która realizuje zasadę określoności prawa jest "odpowiedniość stosowania prawa". Pojęcie to, zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, oznacza, ze niektóre przepisy można stosować bez żadnej modyfikacji (wprost), inne – odpowiednio zmodyfikować, a jeszcze innych w ogóle nie można stosować (zob. uchwałę siedmiu sędziów SN z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt III CZP 51/12). Niewątpliwie już użycie pojęcia "odpowiedniego stosowania" w przepisie art. 14h O.p. świadczy o odrębności materii prawnej, do którego zastosowanie ma odesłanie. Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że interpretacja indywidualna jest wydawana wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego. Zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z uregulowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Na podstawie art. 14b § 5b O.p., nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a O.p. lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Zgodnie zaś z art. 14b § 5c O.p., organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do ministra właściwego do spraw finansów publicznych (obecnie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b. 3. Z akt sprawy wynika, że DIS powziął wątpliwość, czy opisane we wniosku zdarzenie przyszłe nie zmierza do uniknięcia opodatkowania i wystąpił do Ministra Rozwoju i Finansów o opinię w trybie art. 14b § 5 O.p. Minister Rozwoju i Finansów w opinii z dnia 9 listopada 2016 r. uznał, że istnieją obiektywne podstawy do domniemania, że elementy zdarzenia przyszłego – przedstawione przez Skarżącego - spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj.: zostaną dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z celem i przedmiotem przepisu ustawy podatkowej. Przy tym nie może pozostać niezauważone, że w świetle art. 14b § 5b O.p. opinia ta ma służyć ocenie zaistnienia warunków do wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Stanowi zapowiedź oceny elementów opisanego zdarzenia przyszłego w konfrontacji z art. 119a O.p. Wystąpienie uzasadnionego przypuszczenia, że elementy przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a O.p. stanowi ujemną przesłanką wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Aby stwierdzić uzasadnione przypuszczenie, że w sprawie może być wydana decyzja na podstawie art. 119a O.p., nie jest konieczne udowodnienie łącznego wystąpienia wszystkich z ww. przesłanek warunkujących zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Wystarczającą podstawą do takiej konkluzji jest wskazanie elementów, które mogą potencjalnie wskazywać na sztuczny charakter czynności oraz zidentyfikowanie możliwej korzyści podatkowej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1339/17). 4. W ocenie Sądu, zasadnie organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Sąd podziela niekwestionowany w orzecznictwie pogląd, że uzasadnione przypuszczenie wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a O.p. zachodzi wówczas, gdy w oparciu o obiektywne przesłanki organ domyśla się, że takie rozstrzygnięcie mogłoby zapaść w stosunku do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ nie musi mieć przy tym pewności, że decyzja zostanie na pewno wydana. Wystarczy, że w oparciu o racjonalne podstawy istnieje podejrzenie, iż opisana czynność może stanowić unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a O.p. Taka sytuacja ma natomiast miejsce, kiedy czynność (zespół czynności) została dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej oraz została dokonana w sposób sztuczny. W rozpatrywanej sprawie słusznie Minister Rozwoju i Finansów, a za nim organ uznali, że elementy przedstawionego zdarzenia przyszłego w postaci planowanego przekształcenia spółki komandytowo-akcyjnej w spółkę komandytową, a następnie jej likwidacja spółki osobowej iw konsekwencji otrzymanie środków pieniężnych i udziałów, ogółu praw i obowiązków w spółce osobowej 1 i ogółu praw i obowiązków w spółce osobowej 2 - składników majątkowych przez Wnioskodawcę prowadzą do uzyskania stanu zbliżonego do stanu, który istniał przed dokonaniem tych czynności. Planowane działania mogą zatem służyć osiągnięciu korzyści podatkowej sprowadzającej się do finalnego braku opodatkowania przekazanego wspólnikowi majątku, zgromadzonego wcześniej z wykorzystaniem spółki kapitałowej (SKA). Podzielić należało pogląd organu, zgodnie z którym Wnioskodawca mógł osiągnąć bez przeprowadzania opisanych we wnioskach działań przez bezpośrednie otrzymanie przez Wnioskodawcę majątku w wyniku likwidacji spółki komandytowo-akcyjnej, jednak zaistnienie takiego zdarzenia gospodarczego niosłoby ze sobą inne skutki podatkowe niż zaplanowane przez Wnioskodawcę schematy działania, tj. podlegałoby opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ spowodowałoby powstanie dochodu (przychodu) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Jednak dla Wnioskodawcy korzystne pod względem podatkowym byłoby zastosowane w opisanych mechanizmach postępowania przekształcenie spółki komandytowo-akcyjnej w spółkę osobową i dopiero dokonanie likwidacji spółki, ponieważ otrzymanie środków pieniężnych i składników majątkowych w wyniku likwidacji spółki niebędącej osobą prawną jest zwolnione od opodatkowania stosownie do przepisów art. 14 ust. 3 pkt 10 i 12 lit. b u.p.d.o.f. 5. DIS, powołując się na treść uzyskanej od Ministra Rozwoju i Finansów opinii, wystarczająco uzasadnił powody, dla których w odniesieniu do opisanego zdarzenia przyszłego istnieją obiektywne podstawy do domniemania, że spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj. zostały dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z celem i przedmiotem przepisu ustawy podatkowe. Warunkiem odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o postanowienia art. 14b § 5b O.p. jest przedstawienie przez organ przekonującej argumentacji, że w odniesieniu do choćby niektórych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o wydanie interpretacji może zaistnieć przesłanka wydania decyzji w oparciu o art. 119a O.p. (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 506/17). 6. Nie można zgodzić się ze Skarżącym, że odmowa wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 5 O.p. wymaga stwierdzenia istnienia wszystkich przesłanek wymienionych w art. 119a § 1 O.p. Stwierdzenie uzasadnionego przypuszczenia, że w sprawie może być wydana decyzja na podstawie art. 119a O.p. nie wymaga łącznego wystąpienia wszystkich z przesłanek warunkujących zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Wystarczającą podstawą do takiej konkluzji jest wskazanie elementów, które mogą potencjalnie wskazywać na sztuczny charakter czynności oraz zidentyfikowanie możliwej korzyści. Zarzut ten Skarżący eksponuje zwłaszcza w odniesieniu do niewykazania przez organ i jednocześnie zaniechania wyjaśnienia (przez wezwanie Skarżącego do uzupełnienia wniosku w tym zakresie) kwoty potencjalnej korzyści podatkowej. Skarżący zwrócił bowiem uwagę, że korzyść przekraczająca kwotę 100 000 zł wyłącza stosowanie art. 119a O.p. (a to wobec treści art. 119b § 1 O.p.). Sąd uważa, że obliczenie wartości korzyści podatkowej związanej z ewentualnym unikaniem opodatkowania należy do organu podatkowego w toku postępowania podatkowego w przypadku unikania opodatkowania lub w toku postępowania związanego z wydaniem opinii zabezpieczającej. Zdaniem Sądu, organ nie jest też uprawniony do prowadzenia postępowania w tym zakresie poprzez wezwanie Skarżącego do uzupełnienia wniosku, nie może poczynić bowiem żadnych ustaleń także w zakresie bezprzedmiotowości zastosowania klauzuli unikania opodatkowania. W postępowaniu w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ nie dysponuje bowiem środkami prawnymi, które umożliwiłyby wycenę korzyści podatkowej. Stąd brak, nieznajomość wartości ewentualnej korzyści podatkowej nie może wyłączać zastosowania przepisu art. 14b § 5b O.p. Wynika to wprost z treści tego przepisu, bowiem odnosi się on jedynie do uzasadnionego przypuszczenia, że elementy stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a O.p., a nie zaś do limitu określonego w art. 119b O.p. 7. Sąd w składzie orzekającym zna z urzędu orzeczenia sądów administracyjnych, prezentujących poglądy przeciwne w tym zakresie, ale ich nie podziela z przyczyn wyżej podanych. Ponadto, wbrew zarzutowi naruszenia art. 120 O.p., przedstawiając uzasadnienie prawne odmowy wszczęcia postępowania organ podatkowy dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego i wyczerpująco przedstawił swój pogląd dotyczący ich rozumienia i zastosowania w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego. W postanowieniu wyjaśniono, powołując się na odpowiednie regulacje prawa, dlaczego należy odmówić wszczęcia postępowania interpretacyjnego w sprawie. Odnosząc powyższe do zarzutu naruszenia art. 165a § 1 O.p. w związku z przepisem art. 14h O.p., przez niewydanie interpretacji indywidualnej - Sąd stwierdził, że podniesiony zarzut nie jest zasadny. Bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 121 O.p. jako nie mogącego mieć zastosowania w postępowaniu interpretacyjnym z uwagi na treść art. 14h O.p. 8. W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania zostało wydane zgodnie z art. 14b § 5b O.p. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).