III SA/Wa 951/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2011 r., sygnatura akt III SA/Wa 2412/10 oddalającym skargę K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne za 2006 r. postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego Pismem z 9 marca 2012 r. K. G. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2412/10 oddalającym skargę K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne za 2006 r. W uzasadnieniu skargi wniósł o "uchylenie bałaganu zaskarżonego orzeczenia". Zarządzeniem z 25 kwietnia 2012 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała pełnomocnika Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego poprzez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności wskazujących zachowanie terminu do wniesienia skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący wskazał, że zgodnie z aktem notarialnym oznaczonym nr [...] jego udział w zabudowanej nieruchomości o powierzchni 9,62 ha wynosi 3/4 części. Ponadto przysługuje mu prawo dożywocia w działce oznaczonej nr [...]. Skarżący podniósł, że decyzje wydawane w jego sprawie przez Wójta Gminy C. od 1999 r. są niezgodne ze stanem faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę o wznowienie należało odrzucić. Kwestia wznowienia postępowania sądowego uregulowana została w dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. wznowienia postępowania można żądać jedynie w przypadkach określonych w tym dziale, jeśli postępowanie to zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki takiego wznowienia określone zostały w sposób enumeratywny w art. 271-273 p.p.s.a. Żadne zatem inne okoliczności, nawet istotne w ocenie składającego skargę, nie mogą skutkować nadaniem skardze o wznowienie dalszego biegu. W myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać, oprócz oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, także podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Natomiast zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Łączne spełnienie obu tych warunków umożliwia rozpoznanie zasadności skargi. Brak zaś choćby jednego z nich sprawia, że merytoryczne rozpoznanie skargi nie jest możliwe i powoduje jej odrzucenie na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś § 2 powyższego artykułu na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z poglądem jaki ugruntował się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom zawierającym przesłanki do wznowienia postępowania nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2005 r., GSK 1243/04, niepubl., postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01, niepubl., wyrok NSA z 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1201/06 niepubl., a także postanowienie SN z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154). Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy po pierwsze stwierdzić należy, że Skarżący żąda wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2412/10, w której zapadło już prawomocne merytoryczne rozstrzygnięcie, a zatem została spełniona przesłanka wynikająca z art. 270 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do wskazania ustawowej podstawy wznowienia, Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki warunkujące wznowienie postępowania. Skarżący nie wskazał żadnej ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Wniósł jedynie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, a jako podstawę prawną wznowienia wskazał dokumenty, z którymi Sąd zapoznał się już na etapie orzekania w sprawie, o której wznowienie wnosi Skarżący. W zaistniałej sytuacji, wobec braku powołania przez składającego skargę określonej w ustawie podstawy wznowienia, bezprzedmiotową stała się kwestia terminowości wniesienia niniejszej skargi. Mając powyższe na uwadze, wobec braku ustawowej podstawy do wznowienia postępowania sądowego, Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.