III SA/Wa 962/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta S. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości. W dniu 10 kwietnia 2012 r. C. S.A. z siedzibą w W., (dalej jako "Skarżąca") zwróciła się do Burmistrza Miasta S. z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej opodatkowania budowli wyłączonych z prowadzonej działalności gospodarczej. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Głównym przedmiotem działalności Skarżącej jest produkcja piwa na zlecenie. W ramach tej działalności Spółka wykorzystuje m.in. nieruchomości gruntowe, jak również budynki i budowle. Z uwagi na stan techniczny niektórych z budowli, a także ze względu na szybki postęp technologii niektóre z budowli, nie są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej - w odniesieniu do tych budowli nie są dokonywane nakłady, nie są również prowadzone jakiekolwiek prace remontowe. Przykładem takich budowli, są: zbiornik magazynowania oleju oraz zbiornik osadowy, oba znajdujące się na terenie B. w S.. Pierwotnie zbiornik do magazynowania oleju przeznaczony był do magazynowania mazutu, który był podstawowym paliwem kotłowni. Po zmodernizowaniu kotłowni zbiornik został zaadoptowany do przechowywania oleju opałowego lekkiego, który był wykorzystywany jako rezerwowe paliwo w kotłowni. Jednak od kilku lat, zgodnie z obowiązującymi przepisami, olej opałowy magazynowany jest w nowym, dwupłaszczyznowym zbiorniku, a stary zbiornik stał się bezużyteczny i został odcięty od wszystkich instalacji i nie może być wykorzystywany do magazynowania jakiejkolwiek innej substancji, jaka jest wykorzystywana w prowadzonej przez Spółkę działalności. Podobna sytuacja występuje w odniesieniu do zbiornika osadowego. Zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, zbiornik ten gromadził osady powstające podczas butelkowania piwa. W związku z przeniesieniem butelkowni do nowej hali i postawienia tankorermentorów, zbiornik ten został wyłączony z eksploatacji i nie jest wykorzystywany. Sieci sanitarne, które dochodzą do tego osadnika zostały całkowicie poodcinane. Podobnie, jak ma to miejsce w przypadku zbiornika do magazynowania oleju, nie może być on wykorzystywany do magazynowania jakiejkolwiek innej substancji, wykorzystywanej w prowadzonej przez Wnioskodawcę produkcji. Wyłączenie każdej z tych budowli z prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej podyktowane było przede wszystkim zmianami technologicznymi zaprowadzonymi w browarze. W związku z powyższym Skarżąca zadała pytanie. Czy budowle, opisane szczegółowo w stanie faktycznym, które z przyczyn technicznych nie są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ? Zdaniem Skarżącej, jeśli budowle, z przyczyn technicznych, nie są wykorzystywane w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W opinii Skarżącej odnosząc opisane w stanie faktycznym obiekty, do definicji zawartej w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 144 ze zm.) każdy z tych zbiorników, może zostać zaklasyfikowany jako "budowla" w rozumieniu art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l.". W konsekwencji spełnia część warunku wskazanego w ww. przepisie u.p.o.l. Według Skarżącej ustawodawca definiując pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą nie wyjaśnił pojęcia "względy techniczne". W związku z powyższym odwołała się do słownikowego znaczenia tego pojęcia. Skarżąca powołała się ponadto na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lipca 2010 r. sygn. I SA/GL 367/09. W opinii Skarżącej, obydwa zbiorniki nie mogą być już wykorzystywane w prowadzonej przez nią działalności ze względów technicznych. Burmistrz Miasta S. w interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2012r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, iż w świetle art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. o uznaniu gruntu, budynku lub budowli za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zaznaczył, iż chodzi tu o każde ekonomiczne władztwo nad rzeczą, bez względu na to, czy w rzeczywistości nieruchomość jest wykorzystywana do działalności gospodarczej. Wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem o uznaniu, że nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie decyduje faktyczne prowadzenie działalności. Wystarczy natomiast stwierdzenie, że są one w posiadaniu przedsiębiorcy, nawet jeśli nie prowadzi on tam działalności gospodarczej. Organ wyjaśnił, iż wyłączenie z zakresu przedmiotu opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy nieruchomość nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zły stan techniczny nieruchomości, a zatem zdarzenie niezależne od podatnika. Organ stwierdził, iż z uwagi na fakt, że pojęcie "względy techniczne" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, a przepisy podatkowe w zakresie definicji obiektów budowlanych odwołują się bezpośrednio do prawa budowlanego, ocena stanu technicznego budynku, jak również zakwalifikowanie do odpowiedniej kategorii budynków, o których mowa w przepisach prawa budowlanego nie leży w kompetencji organu podatkowego lecz organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. Zdaniem Organu oznacza to, że wyłączenie budynku z kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej może nastąpić na podstawie przepisów prawa budowlanego. Wskazał, iż pojęcie "względy techniczne" jest także tłumaczone przez bogate orzecznictwo. Na tej podstawie można w ocenie Organu można stwierdzić, że względy techniczne to każda obiektywna okoliczność natury technicznej, która uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej. Pojęcie to nie obejmuje więc okoliczności natury ekonomicznej, finansowej czy technologicznej. Musi istnieć trwały stan niemożności wykorzystywania nieruchomości do jakiejkolwiek, szeroko pojętej (a nie konkretnej) działalności gospodarczej. Organ stwierdził, iż ustalając, czy w danym przypadku zachodzą względy techniczne, należy brać pod uwagę taki stan techniczny przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, który kompletnie uniemożliwia prowadzenie każdego rodzaju działalności gospodarczej przez samego przedsiębiorcę oraz jakikolwiek inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wskazał, iż ciężar dowodu, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, spoczywa na podatniku. To on bowiem wywodzi z tego faktu skutki prawne w postaci niższego opodatkowania posiadanej przez siebie nieruchomości. W ocenie Organu Skarżąca wykazała zaistnienie pierwszej przesłanki odstąpienia od podatku od nieruchomości w stosunku do przedsiębiorcy według stawek przewidzianych dla budynków lub budowli znajdujących się w jego posiadaniu tj. brak faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych. Podkreślił, iż Skarżąca nie zawarła w opisie stanu faktycznego jakichkolwiek przesłanek umożliwiających ocenę drugiej przesłanki tj. braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych. Zauważył, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych przesłanka ta uzależniona jest od wykazania, że przedmiot opodatkowania ze względów zewnętrznych i fizykalnych znajduje się w takim stanie technicznym, który kompletnie uniemożliwia prowadzenie każdego (jakiegokolwiek) rodzaju działalności przez jakiegokolwiek przedsiębiorcę. Organ podzielił interpretację przepisów wyrażoną w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 24 września 2009r. sygn. akt III SA/Po 577/2009, że dla uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Burmistrz Miasta S. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Pismem z dnia 10 sierpnia 2013 r. Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację indywidualną wnosząc o stwierdzenie jej nieważności alternatywnie o stwierdzenie, że została wydana z naruszeniem prawa. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła : - naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną interpretację pojęcia "związania budowli z prowadzoną działalnością gospodarczą", a w konsekwencji poprzez przyjęcie, że budowle opisane w treści wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - art. 14c ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r., ze zm., dalej "O.p.") poprzez brak jasnej oceny prawnej przez organ stanowiska skarżącej, brak jasnego wskazania stanowiska organu podatkowego oraz brak uzasadnienia tego stanowiska; - błędną interpretację przez organ wydający decyzję przepisów prawa właśc. dla podstaw rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem wniosku o wydanie; indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego poprzez przyjęcie tożsamości definicji budynków i definicji budowli, a w konsekwencji błędnej argumentacji w uzasadnieniu wydanej decyzji. W uzasadnieniu skargi nie zgodziła się ze stanowiskiem Organu, że w niniejszej sprawie została spełniona także druga z przesłanek opodatkowania podatkiem od nieruchomości określonych w art. 2 ust. 1 pkt u.p.o.l. tj. związek tych obiektów z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zaznaczyła, iż z art. 1 a) ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jasno wynika, że jeśli obiekt ze względów technicznych nie może być wykorzystywany w prowadzeniu działalności gospodarczej, nie podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Żaden z przepisów u.p.o.l., ani także żaden inny przepis prawa podatkowego nie wyjaśnia, jak należy rozumieć pojęcie "względy techniczne" wskazane w ww. przepisie. W związku z powyższym Skarżąca odwołała się do definicji słownikowej terminu "względy techniczne". W ocenie Skarżącej, zawarte art. 1 a) ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określenie: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych", należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o wszelkie (a nie wszystkie) okoliczności dotyczące niemożności prawidłowego (zgodnego z przeznaczeniem gospodarczym) korzystania z przedmiotu opodatkowania (budynku lub budowli) w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. W opinii skarżącej, użyte przez ustawodawcę sformułowanie "tej działalności" należy rozumieć nie jako "jakąkolwiek działalność gospodarczą prowadzoną przez jakikolwiek podmiot", ale jako działalność gospodarczą prowadzoną przez danego, konkretnego podatnika podatku od nieruchomości. Nie zgodziła się z poglądem Burmistrza Miasta S., że wyłączenie budowli z prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych, należy rozumieć jako brak możliwości wykorzystywania jej w jakiekolwiek działalności przez jakiegokolwiek przedsiębiorcę. Skarżąca wskazała, że orzeczenia wydane przez Sądy w podobnych sprawach - również te, na które powołuje się Burmistrz w Interpretacji (np. wyrok NSA z dn. 9 stycznia 2009, sygn. II FSK 1354/07) - wskazują, jako kryterium oceny, niemożności wykorzystania danego przedmiotu opodatkowania do celów prowadzenia konkretnej działalności gospodarczej, w danym przedsiębiorstwie, przez danego podatnika. Według Skarżącej tak wąskie, jak wskazane przez Burmistrza Miasta S., rozumienie tego przepisu byłoby wręcz niemożliwe do spełnienia. Żaden z podatników podatku od nieruchomości nie może w sposób niezbity stwierdzić, że budowle, których stan techniczny uniemożliwia wykorzystywanie ich w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, nie mogłyby być wykorzystywane przez innego przedsiębiorcę. W opinii Skarżącej nie jest możliwe wykazanie, że inny przedsiębiorca prowadzący inną działalność gospodarczą, nie mógłby wykorzystać zbiornika do magazynowania oleju czy zbiornika osadowego. Nie można bowiem od podatnika wymagać, aby był on w stanie ocenić przydatność danej budowli dla innego przedsiębiorcy. Rozumienie art. 1 a) ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w sposób, na jaki wskazuje Burmistrz Miasta S., powodowałaby, że żaden z podatników nie mógłby spełnić dyspozycji w nim zawartej, co biorąc pod uwagę racjonalność ustawodawcy, nie powinno mieć miejsca. Dodatkowo, podniosła, iż zakładając racjonalność ustawodawcy, że jeżeli chciałby on zawęzić zakres słowa "techniczny" lub też nadać mu określone znaczenie, zamieściłby odpowiednią definicję w ustawie. Skarżąca nie zgodziła się też z opinią Burmistrza Miasta S., iż w opisie stanu faktycznego nie wykazała, że zarówno zbiornik osadowy jak i zbiornik magazynowania oleju nie są i nie mogą być wykorzystywane w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Podniosła, że żaden z przepisów u.p.o.l. nie wskazuje, aby stan techniczny budynku lub budowli musiał być dokumentowany w określony sposób. Zdaniem Skarżącej jeśli ustawodawca nie wskazuje wprost, w jaki sposób ma zostać udowodniona dana okoliczność, wówczas podatnik może wybrać dowolną formę wykazania określonej okoliczności. W opinii Skarżącej, przedstawienie stanu faktycznego było zgodne z art. 14 b) § 3 O.p., a w szczególności wypełniało przesłankę o której mowa w art. 1 a) ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jeśli Burmistrz Miasta S. miał jakiekolwiek wątpliwości, co do przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego, powinien był zwrócić się o złożenie dodatkowych wyjaśnień, zgodnie z art. 14 h) O.p. w zw. z art. 169 O.p. Zdaniem Skarżącej zaskarżona interpretacja nie spełnia wymogów wskazanych w Rozdziale 1a) O.p. a w szczególności w art. 14 c) O.p. Nieuzasadnione pominięcie przez Burmistrza Miasta S. orzecznictwa sądowego przywołanego przez Skarżącą na poparcie jej stanowiska w sprawie bądź też lakoniczne ustosunkowanie się do niego, narusza wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W opinii Skarżącej interpretacja wydana przez Burmistrza Miasta S. opiera się jedynie na wskazaniu fragmentów wyroków, nie zawiera zaś jasnego stanowiska organu w zakresie przepisu, który był przedmiotem zapytania. Według Skarżącej w w Interpretacji brak jest jasnego stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisu leżącego u podstaw wystąpienia z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz powiązania interpretacji przepisu przez organ ze stanem faktycznym przedstawionym przez Skarżącą. Ponadto, interpretacja nie zawiera wyjaśnienia z jakich przyczyn Burmistrz powołuje się w przedstawionym stanie faktycznym na konkretny przepis i interpretuje go w sposób odmienny od argumentacji przedstawionej przez skarżącą. Skarżąca zwróciła uwagę, iż przedmiotem jej zapytania we wniosku o wydanie interpretacji przepisów będącej przedmiotem niniejszej skargi, były budowle, a nie budynki, dlatego też w ocenie Skarżącej, wywód Burmistrza Miasta S. odnośnie potwierdzenia stanu technicznego budynków jest w niniejszej sprawie bezprzedmiotowy. Zdaniem Skarżącej powoływanie się przez Burmistrza w interpretacji na przepisy, które nie mają zastosowania do przedstawionego stanu faktycznego stanowi niedozwoloną modyfikację stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Bumistrz Miasta S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a"), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w przypadkach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach ( art.3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W myśl art.146 § 1 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie kontroli sądu poddana została indywidualna interpretacja wydana przez burmistrza na podstawie art. 14j, do której stosownie do treści § 3 powołanego artykułu stosuje się odpowiednio pozostałe przepisy dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego tj. art. 14a - 14p O.p. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć, jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do prawidłowości stanowiska podatnika. Na podmiocie oczekującym udzielenia interpretacji ciąży zatem obowiązek dokładnego i wnikliwego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, który należy rozumieć, jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, czyli każdego elementu zdarzenia, które zaszło lub zachodzi w rzeczywistości i składa się na określony stan rzeczy. Badając zaskarżoną interpretację w świetle przedstawionych kryteriów oraz w odniesieniu do analizowanej normy prawnej zawartej w treści art. 14b § 3 O.p., Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja została wydana mimo, że wniosek Skarżącej nie spełnia ustawowych warunków, tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który w wyroku z dnia 27 sierpnia 2009 r. wyraził pogląd, iż wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej. Jeżeli wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny lub niejasny, wówczas nie daje organowi podstawy do zajęcia stanowiska w indywidualnej interpretacji (sygn. akt I SA/Gd 401/09, publ. LEX nr 524582). W ocenie Sądu niezbędnym dla dokonania prawidłowej kwalifikacji prawnej opisanego we wniosku Skarżącej stanu faktycznego jest uzyskanie od niej jednoznacznego wskazania jakie "względy techniczne" uniemożliwiają potencjalne wykorzystanie w działalności gospodarczej przedmiotu opodatkowania (zarówno zbiornika osadowego jak i zbiornika magazynowania oleju). Organ interpretacyjny dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny. Z merytorycznego punktu widzenia wniosek o udzielenie interpretacji musi zatem wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy, gdyż wyznacza on granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. W niniejszej sprawie Burmistrza Miasta S. stanął na stanowisku, że w złożonym wniosku Skarżąca opisując stan faktyczny budowli (zbiornik do magazynowania oleju oraz zbiornik osadowy) przedstawiła własne stanowisko w sprawie, zgodnie z którym opisane obiekty, stanowiące budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie powinny być opodatkowane, albowiem na skutek faktycznego wyłączenia ich z procesu produkcyjnego "poprzez odcięcie od wszelkich instalacji", nie mogą być uznane za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto Burmistrza Miasta S. stwierdził, że warunkiem odstąpienia od podatku od nieruchomości w stosunku do przedsiębiorcy według stawek przewidzianych dla budynków lub budowli znajdujących się w jego posiadaniu jest łączne wystąpienie dwóch warunków, tj. brak faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych oraz brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych. Organ interpretacyjny również podkreślił, iż "o ile Spółka wykazała zaistnienie przesłanki pierwszej, o tyle nie zawarła w opisie stanu faktycznego jakichkolwiek przesłanek umożliwiających ocenę przesłanki drugiej" (s. 6 zaskarżonej interpretacji). Dalej Burmistrza Miasta S. wskazał, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych przesłanka ta uzależniona jest od wykazania, że przedmiot opodatkowania ze względów zewnętrznych i fizykalnych znajduje się w takim stanie technicznym, który kompletnie uniemożliwia prowadzenie każdego (jakiegokolwiek) rodzaju działalności przez jakiegokolwiek przedsiębiorcę (zob. przywołany w interpretacji wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1048/08). Zdaniem Sądu jeśli organ interpretacyjny uznał, iż stan faktyczny podany przez wnioskodawcę był niepełny, jak to ma miejsce w analizowanej sprawie, organ interpretacyjny winien był w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego. W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może być prowadzone postępowanie zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 O.p. w zw. z art. 122 O.p., jak również nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Brak jest także podstaw do poddawania jakichkolwiek dowodów składanych przez wnioskodawcę swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że nieprowadzenie przez Spółkę w przedmiotowych obiektach działalności gospodarczej (faktyczne ich niewykorzystywanie), pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie wiąże bowiem obowiązku w zakresie podatku od nieruchomości z osiąganiem przez przedsiębiorcę korzyści z posiadanych obiektów, faktem prowadzenia na nich działalności lub nie. Z definicji art. 1a ust. 1 pkt 3 nie wynika bowiem warunek wykorzystania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, gdyż wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny lub leśny, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 39). Innymi słowy, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc, różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie gospodarczo należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Wobec spełnienia powyższych przesłanek do opodatkowania spornych obiektów stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Burmistrz Miasta S. rozważając przesłankę negatywną, przewidzianą w art. 1a ust. 1 pkt 3, który nakazuje opodatkować grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą, "chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności" zobowiązany był w sytuacji stwierdzenia, iż stan faktyczny sprawy nie został wskazany dostatecznie precyzyjnie, do zastosowania art. 169 § 1 O.p., mającego zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych mocą art. art. 14h tej ustawy wezwać wnioskodawcę o uzupełnienie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, zaś zaniechanie wezwania Skarżącej do sprecyzowania stanu faktycznego skutkowało wydaniem interpretacji w oparciu o budzący wątpliwości stan faktyczny sprawy. Powyższa kwestia jest o tyle istotna, iż użyta w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. konstrukcja powoduje, że każdy grunt, budynek lub budowla mająca jedynie związek z działalnością gospodarczą będzie wyłączona z opodatkowania jeżeli spełni razem (o czym świadczy użycie w przepisie spójnika "i") dwa warunki: "nie jest i nie może być wykorzystywany". Z analizy stanowiska organu interpretacyjnego przedstawionego w zaskarżonej interpretacji wynika, że w rozstrzyganej sprawie było bezspornym, że działalność gospodarcza w budynku nie była prowadzona - spornym było natomiast czy "mogła być prowadzona". W orzecznictwie wskazuje się, że faktyczne niewykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; koniecznym bowiem jest aby nieruchomość w ogóle nie mogła być wykorzystywana. "Względy techniczne" w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2013 r., II FSK 1974/11 oraz powołane tam inne orzeczenia sądów administracyjnych). Możliwe jest więc uznanie, że nie zachodzą "względy techniczne" jeżeli nieruchomość mogłaby zostać wykorzystana w działalności gospodarczej, ale po przeprowadzeniu prac remontowych. Konieczność prac remontowych traktuje się bowiem nie jako trwałą przeszkodę, ale okresowe, zależne od woli właściciela nieruchomości, przerwy w jej wykorzystywaniu w działalności gospodarczej. Sąd podziela również te poglądy judykatury, które wskazują na powiązanie wyłączenia z opodatkowania z stwierdzeniem braku możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej - a nie tylko takiej, jaką obecnie prowadzi lub zamierza prowadzić podatnik. Przepis podatkowy nie zawiera bowiem określenia wskazującego na przedmiot (rodzaj) działalności gospodarczej posiadacza (właściciela). Byłoby to zresztą nieracjonalne. Ustawa podatkowa powinna w sposób jasny określać przedmiot opodatkowania. Uzależnienie obowiązku podatkowego od elementów zależnych od woli podatnika, dawałoby podatnikom zbyt daleko idącą swobodę kosztem planowania budżetowego jednostek samorządu terytorialnego, w sytuacji gdy przedsiębiorcy mają swobodę w podejmowaniu nowych przedsięwzięć, a wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma wyłącznie charakter deklaratoryjny. Przedsiębiorca nabywając nieruchomości powinien liczyć się z kosztami ich utrzymania i tak racjonalizować wykorzystanie posiadanego majątku, aby je zminimalizować. Niemniej jednak, przy tak restrykcyjnej dla przedsiębiorców linii orzeczniczej dotyczącej wykładni określeń "względów technicznych" i "związku nieruchomości z działalnością gospodarczą" w rozumieniu ww. art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Sąd nie akceptuje działania Burmistrza Miasta S., który nie uczynił zadość obowiązkom wynikającym ze wskazanych wyżej przepisów prawa i w konsekwencji nie uzyskał istotnych dla wydania interpretacji danych, które pozwoliłyby jednoznacznie ocenić, czy zaistniały warunki do odstąpienia od podatku od nieruchomości w stosunku do przedsiębiorcy według stawek przewidzianych dla nieruchomości znajdujących się w jego posiadaniu. Skoro skarżąca Spółka w opisie stanu faktycznego nie wskazała jakie "względy techniczne" uniemożliwiają potencjalne wykorzystanie w działalności gospodarczej nieruchomości (zarówno zbiornika osadowego jak i zbiornika magazynowania oleju) Burmistrz Miasta S. powinien uznać, że wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogu z art. 14b § 3 O.p. Z uwagi na powyższe Burmistrz Miasta S. ponownie rozpatrzy wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji, po uprzednim wezwaniu jej w trybie art. 169 § 1 O.p., w zw. z art. 14h O.p. do sprecyzowania stanu faktycznego tak aby możliwa była jego ocena pod kątem wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Dopiero po uzupełnieniu stanu faktycznego przez Skarżącą w sposób pozwalający na wydanie zaskarżonej interpretacji, stosownie do art. 14c O.p. Burmistrz Miasta S. wyrazi swoje stanowisko w kwestii, czy wskazane we wniosku budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sąd podnosi przy tym, że dalej idąca ocena Sądu, w tym przede wszystkim ocena merytoryczna zarzutów podniesionych w skardze - na tym etapie sprawy - byłaby przedwczesna. Mając powyższe na uwadze Sąd stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a uchylił zaskarżoną interpretację. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu w całości.