III SA/Wa 965/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2012 po rozpoznaniu wniosku adw. L.C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skarg R. M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...], [...] stycznia 2011 r. Nr [...], [...] stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2006 r., 2007 r. 2008 r. postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącej – adw. L. C. - kwotę 3600,- zł (trzy tysiące sześćset) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 828,- zł (osiemset dwadzieścia osiem); łącznie kwotę 4428,- zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem) Sad, postanowieniami z 26 października 2011 r. III SA/Wa 965/11, 966/11 i 967/11 , przyznał R. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 3 stycznia 2012 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła adw. J.C. Pełnomocnik skarżącego, w dniu przy piśmie z 13 lutego 2012 r. przekazał wyrok Sądu na poparcie twierdzeń skarżącego. Następnie, na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r., pełnomocnik podtrzymał stanowisko ze skargi i nadesłanych pism procesowych, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz oświadczył, ze opłaty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – reprezentowanie przed Sądem I instancji, wniesienie środków odwoławczych albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Referendarz sądowy zauważa, ze trzy sprawy, w których pełnomocnik działał niezależnie, zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia postanowieniem z 15 marca 2012 r. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną, co miało miejsce w sprawie, a czego wyrazem jest choćby wynik sprawy. Zdaniem referendarza sądowego niekwestionowany w sprawie jest udział pełnomocnika, co znajduje odzwierciedlenie w treści pism składanych w trakcie postępowania. Referendarz sądowy wskazuje, że za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości 8664,- zł w każdej ze spraw (zarządzenia Przewodniczącego w każdej ze spraw z 24 marca 2011 r.), stawkę oblicza się na podstawie § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm). Zgodnie z tym przepisem, stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 5.000 zł do 10.000 zł - 1.200 zł. Referendarz sądowy podziela tu pogląd wyrażony przez NSA, zgodnie z którym połączenie spraw, nawet do łącznego rozstrzygnięcia, zarówno na podstawie art. 111 § 1, jak i § 2 p.p.s.a., nie czyni z połączonych spraw jednej, nowej sprawy. Sprawy pozostają odrębnymi także co do ich przedmiotu zaskarżenia. Samo zaś połączenie ma wyłącznie charakter techniczny, i nie prowadzi do traktowania połączonych spraw jako jednej sprawy (postanowienie z 18 czerwca 2009 r. I FZ 129/09, z 17 września 2008 r. II GZ 2227/08). Łączne rozstrzygniecie wydane w takim przypadku winno zatem zawierać osobne rozstrzygnięcia dla każdej z połączonych spraw, także co do kosztów postępowania (wyrok NSA z 11 października 2007 r. I GSK 2147/06). Pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie w każdej z łącznie rozpoznanych i rozstrzygniętych spraw (postanowienie NSA z 1 lutego 2011 r.I GZ 23/11). W przedstawiony nurt poglądów wpisuje się orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym przyznane adwokatowi ustanowionemu z urzędu od Skarbu Państwa, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu obejmują opłatę nie niższą od właściwych stawek minimalnych opłat za czynności adwokackie przed organami wymiaru sprawiedliwości przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (uchwała z dnia 8 lutego 2012 r III CZP 2/12). Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.