III SA/Wa 993/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej też "NUS" albo "Organ egzekucyjny") prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec A.W. ("Zobowiązana"), na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 6 listopada 2017 r., obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2006 -2009 w łącznej kwocie należności głównej 237 678 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W części B wyżej wymienionych tytułów wykonawczych wskazano A.W. (dalej też "Skarżący" albo "Strona") jako małżonka Zobowiązanej odpowiedzialnego majątkiem wspólnym. W toku podjętych czynności, Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 7 listopada 2017 r. zajął wynagrodzenie w A. Sp. z o.o. Spółce Komandytowej z siedzibą w W. Przedmiotowe zawiadomienie wraz z odpisami w/w tytułów wykonawczych doręczono Zobowiązanej w dniu 9 listopada 2017 r. oraz Stronie w dniu 13 listopada 2017 r. Pismem z dnia 24 listopada 2017 r. A. Sp. z o.o. Spółka Komandytowa poinformowała, że Skarżący jest zatrudniony w ww. firmie, natomiast spłata zaległości w drodze egzekucji nie może być zrealizowana z uwagi na osiąganie przez ww. pracownika kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, pobieranego w wysokości 2 000 zł brutto. Jednocześnie pracodawca wskazał, iż ww. pracownik dobrowolnie zadeklarował wpłaty w wysokości 100 zł miesięcznie, które będą potrącane z tego wynagrodzenia tytułem spłaty istniejącego zadłużenia. Pismem z dnia 16 listopada 2017 r. Skarżący wniósł zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych, podnosząc zarzuty z art. 33 § 1 pkt 7 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314, dalej "u.p.e.a."), tj. zarzut braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a oraz niespełnienie w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zdaniem Skarżącego, Organ egzekucyjny nie miał podstaw do przeprowadzenia egzekucji z jego majątku osobistego, ponadto mając na względzie treść art. 787 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1360, dalej "k.p.c.") wierzyciel powinien wykazać, że stwierdzona tytułem egzekucyjnym wierzytelność powstała z czynności prawnej dokonanej za zgodą małżonka dłużnika, czego w przedmiotowej sprawie nie uczynił. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. NUS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych, pismem z dnia 16 listopada 2017 r. zarzutów. W uzasadnieniu ww. postanowienia Organ egzekucyjny wskazał, iż złożony przez Skarżącego wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.. w związku z art. 33 § 1 u.p.e.a. gdyż zarzuty zostały wniesione przez osobę niebędącą zobowiązanym. Stwierdzono, że zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Organ egzekucyjny wskazał, iż w przedmiotowej sprawie, obowiązku o charakterze pieniężnym nie wykonała A.W., małżonka Skarżącego, zatem Strona nie posiada statusu zobowiązanego. Ponadto wyjaśnił, iż ustawodawca wykluczył możliwość wniesienia zarzutów przez pozostałych uczestników postępowania egzekucyjnego, tym samym brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów. Zażaleniem z dnia 11 grudnia 2017 r., Skarżący zaskarżył postanowienie NUS zarzucając mu naruszenie: art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w związku z art. 33 § 1 u.p.e.a. poprzez nieuznanie Skarżącego za stronę w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący wskazał, iż Organ egzekucyjny nie odniósł się w wydanym postanowieniu do zgłoszonych zarzutów, ponadto nie rozpatrzył wniosku Strony o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wskazując na powyższe, pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia a w konsekwencji tytułów wykonawczych, na podstawie których było prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec Strony. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też "DIAS" albo Organ odwoławczy") utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu DIAS przytoczył treść art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Następnie DIAS ocenił, że rozstrzygnięcie Organu egzekucyjnego jest prawidłowe. Przytoczono, iż z akt przedmiotowej sprawy wynikało, że Strona nie występuje w przedmiotowej sprawie w charakterze zobowiązanego, wskazana natomiast została, w przedmiotowych tytułach wykonawczych, wyłącznie jako małżonek Zobowiązanej odpowiedzialny majątkiem wspólnym. Wyjaśniono, iż zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. pod pojęciem zobowiązanego rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Zdaniem Organu odwoławczego w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym Skarżący nie występuje w charakterze podmiotu, o którym mowa powyżej. Dalej DIAS zaznaczył, że powyższe jest zgodne z stanowiskiem doktryny oraz orzeczeniami sądów administracyjnych. Organ odwoławczy wskazał, że biorąc pod uwagę, że zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Zobowiązanej zostały wniesione przez osobę nie występującą w sprawie w charakterze zobowiązanego, stwierdzić należało, iż zaistniała pierwsza z przesłanek, o których mowa w art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej "k.p.a.") w związku z czym NUS zobligowany był odmówić wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych, pismem z dnia 16 listopada 2017 r. zarzutów. Ustosunkowując się do okoliczności, że Skarżący pismem z dnia 16 listopada 2017 r. oprócz zarzutów do postępowania egzekucyjnego przedstawił swoje żądania, tj. wniósł o umorzenie prowadzonego postępowania, wstrzymanie egzekucji do czasu rozpatrzenia przedmiotowych zarzutów oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, Organ odwoławczy zauważył, iż wniesione przez Skarżącego żądania były integralną częścią zgłoszonych zarzutów i nie wszczynały odrębnego postępowania. Zatem, w ocenie Organu odwoławczego, nie było potrzeby odrębnego rozstrzygania w tej materii. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł skargę do Sądu, zarzucając mu naruszenie: - art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez stwierdzenie, że zarzuty Skarżącego zostały wniesione do postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Zobowiązanej (żony Skarżącego), a zatem, że zostały wniesione przez osobę nie występującą w sprawie w charakterze zobowiązanego, w sytuacji gdy zarzuty skierowane przez Skarżącego dotyczą postępowania egzekucyjnego prowadzonego nie w stosunku do jego żony lecz w stosunku do Skarżącego, ograniczonego do majątku wspólnego, a zatem istota postępowania sprowadza się do ustalenia czy w takim przypadku, gdy Skarżący jest czynnym podmiotem prowadzonego w stosunku do niego postępowania egzekucyjnego może korzystać z uprawnień jakie przysługują wobec osoby, w stosunku do której takie postępowanie jest prowadzone, tym bardziej gdy przedmiotowe postępowanie jest prowadzone w stosunku do Strony na podstawie wspólnych tytułów wykonawczych jednakże wystawionych zarówno na Skarżącego, który już tylko na takiej podstawie jest osobą zobowiązaną w takim postępowaniu jak i na jego żonę, z których to tytułów wykonawczych wynika wprost, że każda z osób wymienionych w tytułach wykonawczych ma takie same uprawnienia i jest stroną tego postępowania; - art. 104 i art. 123 k.p.a. z uwagi na to, że Organ odwoławczy nie wskazał podstawy prawnej przyjęcia, że wniesione przez Skarżącego dodatkowe żądania to jest o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a w szczególności o wstrzymanie egzekucji do czasu rozpatrzenia przedmiotowych zarzutów oraz o zawieszenie postępowania do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów były wyłącznie integralną częścią zgłoszonych zarzutów, a zatem zdaniem DIAS nie wymagały wszczęcia odrębnego postępowania i nie było potrzeby odrębnego rozstrzygnięcia w tej materii, w sytuacji gdy z samej istoty powyższych wniosków wynika, że wymagają one odrębnego rozstrzygnięcia i wskazania podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia w ich zakresie, które powinno nastąpić w formie decyzji a nie w formie postanowienia odnoszącego się co do istoty do odrębnego zagadnienia. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 6 listopada 2017r. odpowiadają prawu. Istota sporu sprowadza się do kwestii czy Organy prawidłowo zastosowały instytucję odmowy wszczęcia postępowania uregulowaną w art. 61a § 1 K.p.a., która na mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ma zastosowanie również w egzekucji administracyjnej i tym samym czy prawidłowo wydały formalne rozstrzygnięcie w sprawie, odmawiając Skarżącemu jako małżonkowi dłużnika, wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W sprawie bezsporne jest, że Naczelnik US w P. prowadzi postepowanie egzekucyjne wobec A.W. (żony Skarżącego) na podstawie własnych tytułów wykonawczych oraz, że na tytułach wykonawczych w części B podano także dane Skarżącego jako małżonka zobowiązanej, odpowiedzialnego majątkiem wspólnym. W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy, jak wyżej, przyznać rację należy organom nadzoru, które prawidłowo zastosowały instytucję z art. 61a §1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W rozstrzyganej sprawie, jak słusznie zauważył Organ, stronami postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przepisów u.p.e.a. są zobowiązany oraz wierzyciel. Zgodnie z treścią art. 1a u.p.e.a., ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym - rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Natomiast, zgodnie z treścią punktu 13 w/w przepisu przez wierzyciela - rozumie się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Z analizy akt sprawy wynika, ze przedmiotowe postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w stosunku do Zobowiązanej – A.W., a nie wobec Skarżącego jako małżonka zobowiązanej. Okoliczności tej nie zmienia podany na wstępie fakt, że na tytułach wykonawczych podano także dane małżonka jako odpowiedzialnego majątkiem wspólnym. Wskazać też należy, iż w myśl art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. i tylko w przypadku, gdy przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. Jak bowiem podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 04.10.2016r.. sygn. akt 1 SA/G1 12/16 "(...) stosowanie przepisów k.p.a "odpowiednio" oznacza, że należy je stosować tylko wtedy, gdy u.p.e.a. nie reguluje jakiejś kwestii, bądź reguluje ją niedostatecznie. Innymi słowy, przepisy tego Kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w laki sposób, aby uzupełniać a nie modyfikować u.p.e.a.". Zatem, co należy podkreślić, art. 18 u.p.e.a. wyraża zasadę jedynie pomocniczego stosowania w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym przepisów k.p.a. i tylko w tych przypadkach, gdy dana kwestia nie została uregulowana w tejże ustawie. W związku z powyższym powoływanie się przez Skarżącego, iż jest on stroną niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., której to stronie z mocy przepisów szczególnych (tj. przepisów u.p.e.a.) przysługują odpowiednie środki służące negowaniu egzekucji (np. zarzuty) należy uznać za niezasadne. Jak już wskazano wcześniej, podkreślić bowiem należy, iż zgromadzone w sprawie dowody wskazują, iż stronami przedmiotowego postępowania egzekucyjnego są: Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. - jako wierzyciel, oraz A.W. - jako zobowiązana. W tym miejscu Sąd podkreśla, że tak w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym "zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący wyłącznie zobowiązanemu" (por. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz. Kijowski D.R. (red.), E. Cisowska-Sakrajda, LEX 2015). Nadto "prawo zgłoszenia zarzutów przysługuje wyłącznie zobowiązanemu" (Przybysz P.M.. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. WK 2015). Jak na to zwrócił uwagę WSA w Warszawie w wyroku z dnia 31 marca 2014r., sygn. akt V SA/Wa 1926/13 WSA, obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków w przypadku kierowania egzekucji obowiązków ciążących na jednym z nich do majątku wspólnego nie oznacza, iż małżonek niebędący zobowiązanym, przy wyraźnym odróżnieniu jego statusu od statusu zobowiązanego przez ustawodawcę, ma takie same uprawnienia w postępowaniu egzekucyjnym jak małżonek, będący zobowiązanym. Przepisy u.p.e.a. nie dają bowiem podstaw do przyjęcia, iż ustawa ta posługuje się pojęciem zobowiązanego w dwóch różnych znaczeniach - materialnym i formalnym (wynikającym z faktu wskazania konkretnego podmiotu w tytule wykonawczym). Zatem zakres pojęcia zobowiązany został określony w definicji legalnej, zamieszczonej w słowniczku zawartym w art. 1 a) pkt 20 u.p.e.a. i w każdym przypadku użycia tego wyrazu w przepisach tej ustawy i w przepisach wykonawczych do niej należy pojęcie to rozumieć jednakowo. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 9.09.2015r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1574/14 "(...) przepis ten nie budzi w praktyce wątpliwości interpretacyjnych. Przepis ten, stanowiąc ustawową definicję z samego tylko założenia powinien być czytelny i jasny. Konstrukcja językowa przepisu, jak i użyte w nim słownictwo pozwalają zatem bez najmniejszych trudności ustalić znaczenie, jakie prawodawca zamierzał nadać mu na gruncie ustawy egzekucyjnej". Warto nadmienić, że zaprezentowane stanowisko ma ugruntowaną linie orzeczniczą (por. wyroki NSA : z dnia 31 października 2012 r. I OSK 844/12 oraz z dnia 15 czerwca 2015 r. II FSK 1376/13) Podkreślić też należy, iż z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest Stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Mając zatem na względzie, że zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A.W. zostały wniesione przez osobę nie występującą w sprawie w charakterze zobowiązanego, w przedmiotowej sprawie zaistniała pierwsza z przesłanek, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. Z tego też względu, w omawianej sprawie, Organy prawidłowo odmówiły Skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych pismem z dnia 16.11.2017r. zarzutów i dlatego zarzut naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. podnoszony przez Skarżącego Sąd uznał za niezasadny. Odnosząc się odrębnie do zarzutu naruszenia art. 104 k.p.a. i art. 123 k.p.a. wywodzonego z przyjętego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. stanowiska, iż dodatkowe żądania tj. umorzenie postępowania egzekucyjnego, wstrzymanie egzekucji do czasu rozpatrzenia przedmiotowych zarzutów oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutów - nie wymagały wszczęcia odrębnego postępowania, Sąd zauważa, ,iż Skarżący wnosząc pismo z dnia 16.11.2017 r. zamierzał w gruncie rzeczy uruchomić tryb przewidziany dla postępowania zarzutowego. Sąd wyjaśnia, że instytucja zarzutów wniesionych w trybie art. 33 u.p.e.a. przewiduje możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku uznania zarzutów za uzasadnione (art. 34 § 4 u.p.e.a). Zgodnie natomiast z art. 35 § 1 u.p.e.a. sam fakt zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Wskazać też należy, iż obowiązujące przepisy prawa, w szczególności art. 23 § 6 u.p.e.a., nie przewidują instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego na wniosek Strony, bowiem postępowanie to można wstrzymać jedynie z urzędu. Tym samym, nie było podstaw do wszczynania w tym przedmiocie odrębnych postępowań. Jako oczywiście bezzasadne Sąd ocenił żądanie od organu egzekucyjnego wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji. Zgodnie bowiem z art. 17 § 1 u.p.e.a. rozstrzygnięcia i zajmowane przez organ egzekucyjny stanowisko lub wierzyciela stanowisko w sprawach postępowania egzekucyjnego następują w formie postanowienia. Tym samym zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 104 i art. 123 K.p.a., również nie zasługuje na uwzględnienie. Reasumując, podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 61 a § 1 kpa, art. 28 kpa, art. 104 i art. 123 K.p.a. Sąd uznał za niezasadne i dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.