III SAB/Wa 36/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006 r. oddala skargę W dniu 1 lipca 2013 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynęła skarga B. S., reprezentowanego przez profesjonalnego Pełnomocnika, na przewlekłość prowadzonego przez ten organ postępowania podatkowego o Nr [...] Pełnomocnik zarzucił prowadzenie sprawy bez podstawy prawnej w związku z przedawnieniem, jakie nastąpiło w sprawie i wniósł o zobowiązanie organu do merytorycznego zakończenia sprawy w terminie 7 dni, od dnia doręczenia akt oraz ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego nie załatwienia sprawy w terminie. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz kwoty 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, stwierdzenie naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa i przedawnienia w sprawie, rozpoznanie sprawy poza kolejnością. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 139 § 1, art. 140 § 1 i art. 142 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "O.p.", przez rażące naruszenie terminów załatwienia sprawy. Postanowieniem z [...] lipca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006 r. Postępowanie wszczęto po przeprowadzeniu kontroli podatkowej, którą zakończono 7 lutego 2012 r. Skarżący podejmując przesyłkę zawierającą postanowienie o wszczęciu postępowania o Nr [...] z [...] lipca 2012 r. nie wskazał na zwrotnym potwierdzeniu odbioru daty odbioru pisma, w związku z czym wystąpiono do Poczty Polskiej S.A. celem zareklamowania przesyłki. W dniu 5 września 2012 r. wpłynęła odpowiedź od Poczty Polskiej, do której dołączono duplikat potwierdzenia odbioru. W dniu 14 sierpnia 2012 r. do organu wpłynęło pismo, przy którym Pełnomocnik przesłał do akt spraw odpis pełnomocnictwa z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 17 zł. Pełnomocnik zgłosił udział w postępowaniach o Nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W związku z tym, że do pisma dołączono jeden egzemplarz uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącego do reprezentowania w ww. sprawach, organ skierował do Pełnomocnika pismo z 21 września 2012 r., w którym wyjaśnił, iż zgodnie z art. 137 § 3 O.p. pełnomocnik winien dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. W piśmie poinformowano, że błędnie podano numery spraw postępowań prowadzonych przez organ oraz wyjaśniono, iż osoba, która zamierza występować w postępowaniu jako pełnomocnik strony, musi złożyć do akt konkretnej sprawy pełnomocnictwo lub jego odpis. Pouczono, że jeżeli Pełnomocnik chce reprezentować Skarżącego winien złożyć odpisy pełnomocnictwa do akt każdej z wymienionych spraw. W odpowiedzi Pełnomocnik poinformował, że pełnomocnictwo jest ważne i obliguje organ do jego respektowania. Z uwagi na brak pełnomocnictw do poszczególnych akt sprawy, wezwano Pełnomocnika do dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Wyznaczono 3-dniowy termin do przedłożenia powyższego dokumentu. Poinformowano jednocześnie, że organ nie prowadzi postępowania o nr [...], do którego Pełnomocnik zgłosił swój udział. Ponadto również Skarżącego wezwano do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących udzielonego pełnomocnictwa w terminie 5 dniowym. W dniu 31 października 2012 r. do organu wpłynęło pismo Pełnomocnika, który wskazał, że organ podatkowy nie powinien zmuszać podatnika do złożenia kolejnego pełnomocnictwa, a winien respektować złożone już pełnomocnictwo, jeśli jego zakres nie budzi wątpliwości. W piśmie z 21 listopada 2012 r. Pełnomocnik poinformował kolejno, że złoży pełnomocnictwo niezwłocznie po uzyskaniu informacji, do którego postępowania ma je dołączyć. W dniu 19 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. poinformował, że Pełnomocnik złożył pismo, przy którym przekazał odpis pełnomocnictwa z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej. Zdaniem Dyrektora pełnomocnictwo to uprawnia Pełnomocnika do reprezentowania Skarżącego przed Dyrektorem Izby Skarbowej w W. i Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W. w sprawie o Nr [...], dotyczącej podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006 r. Ponieważ kserokopia odpisu pełnomocnictwa nie spełniała wymogów z art. 137 § 3 O.p., organ zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej z prośbą o przesłanie egzemplarza pełnomocnictwa do sprawy Nr [...] oraz oryginału, bądź kopii pisma przewodniego złożonego przez Pełnomocnika do tego organu. W odpowiedzi na powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z 30 stycznia 2013 r. wyjaśnił, że pełnomocnictwa udzielone zostały Pełnomocnikowi do akt spraw, które toczyły się przed Dyrektorem Izby Skarbowej i dotyczyły ponagleń z 29 października 2012 r., złożonych na niezałatwienie w terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. postępowań podatkowych. W ocenie Dyrektora brak było podstaw do przesyłania Naczelnikowi oryginałów tych pełnomocnictw. W związku z powyższym organ uznał, iż Pełnomocnik nie jest umocowany do działania w sprawie o Nr [...]. W dniu 14 maja 2013 r. wpłynęło pismo Pełnomocnika, w którym podniósł, że pomimo złożonych do akt spraw, przy piśmie z 11 grudnia 2012 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w W., odpisów pełnomocnictw nie otrzymuje żadnej korespondencji w sprawach. Organ wskazał, że Pełnomocnik nie złożył pełnomocnictwa do prowadzonego postępowania o Nr [...], dlatego też korespondencja w ww. sprawie wysyłana jest na adres Skarżącego. W związku z powyższym wezwano Pełnomocnika w celu złożenia pisemnych wyjaśnień zawierających wskazanie pism organu podatkowego, które w ramach prowadzonego postępowania podatkowego zostały skierowane do Skarżącego z jego pominięciem. Jednocześnie wskazano, że przedmiotowe pismo zawiera inny adres, niż ten na który dotychczas wysyłana była korespondencja. W odpowiedzi Pełnomocnik podniósł, że powyższe wezwanie stanowi "rażące nadużycie prawa", a pełnomocnikiem jest on we wszystkich postępowaniach prowadzonych przez organ. Nie odniósł się do zmiany adresu korespondencyjnego. W związku wątpliwościami dotyczącymi pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącego w dniu 3 lipca 2013 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie wezwał Pełnomocnika do złożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącego do akt sprawy o Nr [...] Wskazał, że Pełnomocnik umocowany jest jedynie do postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącego o Nr [...]. W dniu 24 lipca 2013 r. wpłynęła do organu odpowiedź Pełnomocnika, że stosowne pełnomocnictwo zostało złożone do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ponieważ w toku postępowania kontrolnego Pełnomocnik domagał się zwrotu 144 rachunków przekazanych przez Państwa S. do organu wraz z ich zestawieniem oraz innymi dokumentami, które wymieniono w piśmie z 21 kwietnia 2008 r., w dniu 29 października 2012 r. przesłuchano R. P., która na kopii pisma (będącego w posiadaniu Państwa S.) podpisała się, postawiła swoją imienną pieczątkę oraz dokonała adnotacji "przyjęto dokumenty do weryfikacji 24.04.2008r". Przesłuchanie odbyło się w obecności Pełnomocnika. W celu wyjaśnienia złożonych przez Skarżącego i jego małżonkę dokumentów, przy piśmie z 21 kwietnia 2008 r., wezwano Skarżącego do dokonania czynności polegającej na złożeniu pisemnych wyjaśnień dotyczących 144 rachunków. Pismo doręczono Skarżącemu w dniu 29 października 2012 r. W związku z brakiem odpowiedzi, organ zwrócił się do kontrahentów Skarżącego z prośbą o dostarczenie wykazu faktur wystawionych w okresie od 1 września 2006 r. do 21 kwietnia 2008 r. z tytułu sprzedaży materiałów budowlanych lub usług budowlanych na rzecz Skarżącego. Dane firm ustalono na podstawie protokołu kontroli. Odpowiedzi od kontrahentów napływały do organu do 26 lutego 2013 r. Ich analiza wykazała, że wartość okazanych w toku kontroli podatkowej faktur nieznacznie odbiega od wartości faktur otrzymanych od kontrahentów. W dniu 28 grudnia 2012 r. Pełnomocnik złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu w sprawie i przesłuchanie Skarżącego i A. S. na okoliczność potwierdzenia sporządzenia zestawienia 144 rachunków i dostarczenia ich razem z pismem z 21 kwietnia 2008 r. oraz z innymi dokumentami wymienionymi w piśmie. W dniu 8 lutego 2013 r. odbyło się przesłuchanie Skarżącego. A. S. na przesłuchanie nie zgłosił się, przedłożył kserokopię zwolnienia lekarskiego o niezdolności do pracy w okresie od 4 lutego 2013 r. do 25 lutego 2013 r. W dniu 5 marca 2013 r. Pełnomocnik poinformował telefonicznie, że A. S. do 19 marca 2013 r. będzie przebywał na zwolnieniu lekarskim. W związku z tym, organ wezwał A. S. jako świadka na dzień 27 marca 2013 r. w celu złożenia zeznań w sprawie. A. S. na przesłuchanie nie zgłosił się, przedłożył pismo wraz kserokopię zwolnienia lekarskiego o niezdolności do pracy od 20 marca 2013 r. do 9 kwietnia 2013 r. Organ wyznaczył więc nowy termin przesłuchania na 6 maja 2013 r. A. S. ponownie się nie zgłosił i przedłożył zwolnienie lekarskie od 10 kwietnia 2013 r. do 14 maja 2013 r. Ponownie wyznaczono nowy termin jego przesłuchania na 12 czerwca 2013 r., jednak świadek nie stawił się. Poinformował, że jest na zwolnieniu lekarskim od 15 maja 2013 do 25 czerwca 2013 r. W dniu 27 czerwca 2013 r. do organu wpłynęło pismo A. S., w którym prosi o niewyznaczanie terminu przesłuchania w charakterze świadka w sprawach o Nr [...] i [...] w lipcu, z uwagi na wyjazd zagraniczny związany z rehabilitacją. Dołączył zwolnienie lekarskie o niezdolności do pracy w okresie od 26 czerwca 2013 r. do 30 lipca 2013 r. W dniu 12 lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wyznaczył Skarżącemu siedmiodniowy termin do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu 22 lipca 2013 r. za pośrednictwem faxu do organu wpłynęło pismo, w którym Pełnomocnik poinformował, że 24 lipca 2013 r. chce zapoznać się razem ze Skarżącym z aktami spraw o Nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W dniu 24 lipca 2013 r. Pełnomocnik zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie o Nr [...]. Akt pozostałych spraw nie udostępniono mu z uwagi na brak pełnomocnictwa. Udostępnienie akt pozostałych spraw zaproponowano Skarżącemu, który odmówił zapoznania się z nimi. W odpowiedzi na skargę, Naczelnik Urzędu Skarbowego, odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów przedawnienia stwierdził, że terminy płatności podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2006 r. do listopada 2006 r. przypadały na 2006 r., za miesiąc grudzień 2006 r. - w 2007 r. Zatem zobowiązania podatkowe za miesiące od stycznia do listopada 2006 r. przedawniały się z końcem 2011 r., natomiast zobowiązanie podatkowe za grudzień 2006 r. - z końcem 2012 r. Jednak zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z tytułu ustaleń poczynionych podczas czynności kontrolnych w zakresie podatku od towarów i usług wobec Skarżącego wszczęte zostało w dniu 24 października 2011 r. postępowanie karne skarbowe. Na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia określonych przedmiotową decyzją zobowiązań podatkowych został zatem zawieszony z dniem 24 października 2011 r. Następnie, w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11 organ wskazał, że w dniu 22 listopada 2012 r. wysłano do Skarżącego zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2006 r. do grudnia 2009 r. na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Przesyłka została zwrócona przez urząd pocztowy po dwukrotnym awizowaniu, i zgodnie z art. 150 § 2 O.p. uznano ją za skutecznie doręczoną z dniem 12 grudnia 2012 r. W ocenie organu, Skarżący został zatem skutecznie poinformowany o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2006 r. Nie został jednak powiadomiony o wszczęciu postępowania karnego skarbowego przed dniem 31 grudnia 2011 r., kiedy to - zgodnie z art. 70 § 1 O.p. - przedawnieniu ulegały zobowiązania podatkowe z terminem płatności przypadającym na 2006 r. (w sprawie: od stycznia do listopada 2006 r.). Organ podkreślił jednak, że Trybunał Konstytucyjny orzekając o niezgodności z Konstytucją przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, nie zakwestionował dopuszczalności samej przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Nie stwierdził, aby wydane orzeczenie miało uchylać czy pozbawiać prawnej skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w wyniku przesłanki określonej w przepisie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. dokonanego wcześniej bez zawiadomienia podatnika. W związku z tym organ wyjaśnił, że analiza ewentualnego przedawnienia zobowiązań podatkowych za niektóre miesiące analizowanego okresu będzie przedmiotem decyzji kończącej sprawę. Kolejno organ wskazał, że we wszystkich przypadkach niezałatwienia sprawy w terminie Skarżący był powiadomiony w postanowieniach informujących o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie, wyznaczających nowy termin załatwienia sprawy oraz informujących o przyczynach niedotrzymania terminu załatwienia sprawy (gromadzenie materiału dowodowego, złożoność problemu będącego przedmiotem rozpatrywanej sprawy, wyznaczenie terminu przesłuchania świadka). Powyższe przyczyny były niezależne od organu. Odnosząc się do następnie do zarzutów naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 139 § 1, art. 140 § 1 i art. 142 O.p. organ wskazał, że postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006 r. prowadzone jest zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Organ podejmował niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także starał się wyjaśnić szereg aspektów, które pozwolą prawidłowo określić wysokość zobowiązania podatkowego. Świadczą o tym m.in. wystosowane wezwania do kontrahentów Skarżącego, w celu wyjaśnienia spornych rachunków, przesłuchania. Organ dokładnie badał wszystkie okoliczności faktyczne celem ustalenia istotnego dla rozstrzygnięcia stanu faktycznego sprawy. Postanowieniami wydanymi na podstawie art. 139 § 1 i art. 140 O.p. organ zawiadamiał o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy podając przyczynę wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Ponadto wnioski składane przez samego Pełnomocnika również przyczyniły się do wyznaczania nowego terminu załatwienia sprawy. Organ na marginesie sprawy wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. pozostawił ponaglenie Skarżącego bez rozpatrzenia, z uwagi na brak pełnomocnictwa dla Pełnomocnika przed Dyrektorem Izby Skarbowej. Organ ten zwrócił uwagę, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo zawiadamiał o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia sprawy. Nie naruszył tym samym przepisów art. 139 § 1, art. 140 § 1 O.p. Jednocześnie organ wskazał, że na prowadzone przez niego postępowanie podatkowe o Nr [...] Pełnomocnik Skarżącej w dniu 29 października 2012 r. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej ponaglenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie. Postanowieniem z [...]grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał je jednak za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Z kolei w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej w granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 P.p.s.a.). W przeciwnym razie Sąd skargę oddala, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd administracyjny, rozpoznając zatem sprawę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać bezczynność lub przewlekłość postępowania (por. wyrok NSA z 18 maja 2010 r., II GSK 381/10, LEX nr 596787, CBOSA). Przechodząc natomiast do kwestii oceny zasadności skargi wyjaśnić należy, że nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, zaś celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach działania w sprawie. O bezczynności organu oraz o przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organy administracji publicznej można mówić wówczas zatem, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie rozpoczął i prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie odpowiednim aktem administracyjnym lub nie podjął stosownej czynności prawem przewidzianej (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 marca 2008 r" IV SAB/Wa 109/07). W przypadku zatem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolnego Sąd kontroluje, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w ten sposób, że w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Termin "przewlekłe prowadzenie postępowania" nie został zdefiniowany ustawowo. W orzecznictwie podkreśla się, że przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy indywidualnej (vide np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 marca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 42/13, LEX nr 1301067). W doktrynie przyjmuje się, że jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Termin "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W kontekście zarzutów wywiedzionych w skardze istotne jest, że orzekając więc w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności czy też nie. Kontrola Sądu w takich sprawach sprowadza się do ustalenia, czy organ administracji publicznej rzeczywiście pozostaje w zwłoce. Stąd też rozpatrując skargę na bezczynność Sąd nie jest władny ocenić, czy podejmowane przez organ czynności (zwracanie się do rozmaitych organów, przesłuchania świadków) były podejmowane zasadnie, a jedynie, czy w ramach obranego kierunku postępowania organ w rzeczywiści podejmował działania zmierzające (przynajmniej w jego przekonaniu) do zakończenia sprawy (tak WSA we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z 11 września 2012 r., sygn. akt I SAB/Wr 8/12, WSA w Warszawie w wyroku z 5 maja 2012 r., sygn. akt III SAB/Wa 27/12, CBOSA). W licznych orzeczeniach wyrażany jest pogląd, który skład orzekający podziela, że Sąd rozpoznający skargę na bezczynność organu, nie jest uprawniony do merytorycznej oceny pism procesowych strony, czy też do kwalifikowania, że pisma strony są czy nie istotne dla meritum sprawy (tak m.in. NSA w wyrokach z 29 kwietnia 2011, sygn. akt l FSK 249/10, z 11 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 229/10,1 FSK 230/10, I FSK 231/10). Zakres kognicji Sądu w rozpatrywanej sprawie nie pozwala zatem na ustosunkowanie się do zarzutu przedawnienia. W niniejszej sprawie Skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania podatkowego, prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r., po uprzednim wniesieniu ponaglenia do Dyrektora Izby Skarbowej. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. uznał ponaglenie Skarżącego za bezzasadne. Zasadniczym zarzutem skargi jest zarzut naruszenia art. 139 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego przez ponad 12 miesięcy. W związku z powyższym wskazać należy, że przy ocenie wystąpienia bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego postępowania, istotnego znaczenia nabiera kwestia terminów przewidzianych na załatwienie sprawy. Z art. 125 O.p. wynika, iż organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie. Organy winny zatem podejmować działania bez zbędnej zwłoki. Prawidłową realizację zasady szybkości postępowania oraz jej gwarancje stanowią przepisy Rozdziału 4 O.p. "Załatwienie sprawy". Z art. 139 § 1 O.p. wynika, iż załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zgodnie zaś z § 2 art. 139 O.p. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. Zatem to stopień skomplikowania sprawy determinuje czas i termin jej załatwienia. Wskazać również należy, że w wypadku terminów ustalonych w art. 139 § 1 O.p. chodzi o czas efektywny, jakim dysponuje organ. Do określonych Ordynacją podatkową terminów załatwiania spraw nie wlicza się bowiem terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 139 § 4 O.p.). Podkreślenia również wymaga, że opóźnienia w wydaniu decyzji powstałe z przyczyn niezależnych od organu występują wówczas, gdy organ mimo dołożenia należytej staranności nie mógł dotrzymać terminu załatwienia sprawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, iż oceniając przesłankę przyczyn niezależnych od organu w rozumieniu art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, a także terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, prawidłowe zorganizowanie postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych (np. wezwania świadków czy pozyskania informacji od innych organów). Stanowisko takie zajęte zostało np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 907/08, Lex nr 576753). Jeżeli więc czynności organu podatkowego zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi na zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, to uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. W myśl natomiast art. 140 § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie (tzw. podstawowym z art. 139 O.p.), podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (art. 140 § 2 O.p.). Celem tej regulacji jest właśnie przeciwdziałanie przewlekłości postępowania. O tym, że również terminy ustalone w trybie art. 140 § 1 O.p. są terminami przewidzianymi do załatwiania spraw, świadczy chociażby art. 141 § 1 O.p. przewidujący specyficzny środek prawny w postaci ponaglenia, który służy stronie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub w terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. Zawiadomienie, o którym mowa w powołanym wyżej art. 140 § 1 O.p. składa się z dwóch elementów. Pierwszy z nich ma charakter informacyjny, bowiem sprowadza się do uzasadnienia przyczyn niedotrzymania terminu. Drugi element zawiadomienia to wskazanie nowego terminu, w którym sprawa powinna być załatwiona. Zaznaczenia przy tym wymaga, że w świetle przepisów ustawy Ordynacji podatkowej, organ wskazując przyczyny niedotrzymania terminu, nie ma obowiązku wyjaśniania stronie jaki konkretnie materiał dowodowy zamierza jeszcze zgromadzić w toku postępowania. Strona natomiast zgodnie z art. 178 O.p. ma prawo wglądu w akta sprawy w każdym stadium postępowania i zapoznając się z nimi może uzyskać wiedzę o gromadzonych dowodach. Z okoliczności stanu sprawy wynika, że postępowanie podatkowe toczy się od 12 lipca 2012 r., a organ podatkowy w trybie art. 140 § 1 O.p., wielokrotnie wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, każdorazowo podając przyczynę niedotrzymania terminu. Jak wynika z treści powołanych wyżej przepisów nie ma przeszkód prawnych do wielokrotnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy, jeżeli jest to usprawiedliwione okolicznościami sprawy. W rozpoznawanej sprawie, co nie budzi wątpliwości, organ nie dotrzymał terminu wynikającego z art. 139 § 1 O.p., jednakże wywiązał się z obowiązku nałożonego na podstawie art. 140 § 1 O.p., zawiadamiając Skarżącego o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie, podając przyczynę niedotrzymania terminu oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W związku z tym, za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia tych przepisów. Z analizy dokumentów załączonych do akt administracyjnych oraz faktów przedstawionych także w udzielonej odpowiedzi na skargę oraz w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 19 listopada 2013 r. wynika że przyczyną niedotrzymania terminu jest konieczność zebrania pełnego materiału dowodowego. Taki obowiązek wynika z zasady prawdy obiektywnej uregulowanej w art. 122 O.p., zgodnie z którą w toku postępowania organy prowadzące postępowanie mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Zasada ta została rozwinięta w regulacji art. 180 i art. 187 § 1 O.p. Zgodnie z tym ostatnim przepisem organy podatkowe mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego ma znaczenie dla właściwego stosowania przepisów materialnego prawa podatkowego. Niewątpliwie podstawą prawidłowego zastosowania prawa materialnego jest wcześniejsze prawidłowe i dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych odpowiadających prawdzie, czyli zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zatem prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko wówczas, gdy dysponuje stosownym materiałem dowodowym pozwalającym na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu nie ma przeszkód prawnych do wielokrotnego przedłużania terminu załatwienia sprawy, jeżeli jest to usprawiedliwione okolicznościami sprawy niemniej jednak, za każdym razem nowy termin musi być konkretnie określony poprzez wskazanie okresu, do którego nastąpi załatwienie sprawy. Z ustaleń faktycznych sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że postępowanie dotyczące określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. nie mogło zakończyć się przed upływem jedno czy dwumiesięcznego terminu. Przekonują do tego, w szczególności następujące okoliczności: - związane z wyjaśnieniem daty odbioru postanowienia o wszczęciu postępowania - Skarżący nie wpisał daty odbioru na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, - związane z ustaleniem kwestii pełnomocnictwa - pełnomocnik Skarżącego zgłosił udział do kilku postępowań załączając jeden egzemplarz pełnomocnictwa, - związane z przeprowadzeniem na wniosek Skarżącego dowodu z zeznań świadka A. S., który nie stawiał się na wyznaczone przez organ terminy przesłuchania, przedkładając zwolnienia lekarskie wraz z prośbą o wskazanie nowego terminu. Obiektywnie oceniając, w kontekście zarzutu długotrwałości postępowania podatkowego, składanie przez podatnika w toku postępowania wniosków dowodowych niewątpliwie wpływa na przedłużenie tego postępowania, zwłaszcza gdy wzywany świadek nie stawia się na przesłuchanie i przedstawia zwolnienia lekarskie usprawiedliwiające jego nieobecność. Niewątpliwie podatnik ma pełne prawo do zgłaszania wniosków dowodowych w celu wykazania swoich racji. Musi się jednak, w takim przypadku, liczyć z tym, że postępowanie to będzie trwało dłużej. Z pewnością z takiego powodu nie można czynić zarzutu organowi, że działa przewlekle, czy opieszale. Postępowanie organu nie było naruszeniem prawa, gdyż jego cechowała je wola sprawnego załatwienia sprawy, z zachowaniem jednak wszystkich wymogów i procedur przewidzianych prawem. Prowadzenie postępowania przewlekłe w tym przedziale czasu nie było wynikiem zawinionego działania organu, a podyktowane jest koniecznością realizacji wniosku strony w zakresie przeprowadzenia wniosku dowodowego. Strona została ponadto poinformowana przez organ o przyczynie przedłużenia postępowania. W związku z tym, a także z przywołaną już okolicznością, iż nie ma przeszkód prawnych do wielokrotnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy, jeżeli jest to usprawiedliwione okolicznościami sprawy Sąd uznał, iż nie istnieje uzasadnienie faktyczne i prawne do zobowiązania organu do zakończenia postępowania podatkowego. Tu organ, jako gospodarz postępowania, a także strona skarżąca, która ma prawo do czynnego udziału w postępowaniu (z którego w pełni korzysta) powinny być zainteresowane tak wyczerpującym i wszechstronnym zebraniem materiału dowodowego, by właściwie zakończyć postępowanie podatkowe i rozstrzygnąć sprawę objętą jego zakresem. Należy zwrócić uwagę, że organ podejmował czynności merytoryczne, w szczególności: pismami z 20 grudnia 2012 r. wezwał kontrahentów Skarżącego do dostarczenia w terminie 14 dni pisemnego wykazu faktur (karty akt sprawy od 39-67), kilkakrotnie wzywał A. S. celem złożenia zeznań (m.in. pismo z 21 stycznia 2013 r. - karta 159 akt sprawy, pismo z 13 marca 2013 r. - karta 197 akt sprawy, pismo z 20 maja 2013 r. - karta 205 akt sprawy), występował do RWE Polska S.A. (pismo z 29 stycznia 2013 r. - karta 172 akt sprawy), przeprowadził 17 września 2013 r. dowód z przesłuchania Skarżącego. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie dopuścił do przewlekłego prowadzenia postępowania w stosunku do Skarżącego. Nie zachodzą zatem przesłanki, które nakazywałyby zobowiązanie organu do zakończenia postępowania podatkowego. Czas trwania przedmiotowego postępowania nie wynika z bezczynności organu, a spowodowany jest czynnościami dowodowymi do wykonania na skutek wniosku strony. Za niezasadny należało tym samym uznać zarzut przewlekłego prowadzenia przedmiotowego postępowania podatkowego. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 125 i art. 142 O.p. Wbrew twierdzeniom Skarżącego organ działał na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa, nie naruszając zasady działania budzącego zaufanie do organów podatkowych. Obowiązek zaś niezwłocznego załatwienia sprawy nie może naruszać obowiązków spoczywających na organie z mocy innych przepisów, w szczególności wyrażonych w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Wobec braku przewlekłości postępowania podatkowego oraz wobec wywiązania się z obowiązku wynikającego z art. 140 § 1 O.p. nie było podstaw do stosowania przez organ art. 142 O.p. Terminy załatwiania spraw określone w art. 139 i 140 O.p. mają charakter procesowy, porządkowy, dyscyplinujący organy podatkowe, a ich upływ nie pozbawia organów podatkowych zdolności do orzekania i nie powoduje wadliwości decyzji wydanej z ich uchybieniem (wyrok NSA z 7 maja 1998 r., I SA/Ka 1215/96, CBOSA). Natomiast zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie ma charakter informacyjny. Nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Organ jedynie informuje stronę o przyczynach niezałatwienia sprawy i o nowym terminie, w którym powinna ona zostać załatwiona. Ma ono zatem pewien walor dokumentacyjny, podanie bowiem przyczyn niezałatwienia sprawy obrazuje dodatkowo przebieg postępowania. Wskazać także należy, co Sąd nadmienił na wstępie, że przedmiotem badania w tym postępowaniu może być tylko przewlekłość postępowania, nie mogą być badane przesłanki przedawnienia, czego oczekuje Skarżący. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.