III SAB/Wa 37/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność oraz przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. 1) umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do wydania decyzji, 2) stwierdza bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r., 3) stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. B. sumę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych). Pan A. B. (dalej jako "Strona" lub "Skarżący") w dniu 27 lipca 2017 r. wniósł skargę na bezczynność oraz przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w postępowaniu odwoławczym od decyzji Prezydenta [...]. W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2009 r. Okoliczności faktyczne i prawne sprawy są następujące: 1.1. Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 559,00 zł. Decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 8 września 2010 r. Pismem z dnia 9 września 2010 r. Strona wniosła, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie od tej decyzji (odpowiedź na skargę wskazuje inną, bliżej niesprecyzowaną decyzję z dnia 16 lutego 2016 r. - Sąd przyjmuje to jako omyłkę organu). Akta sprawy w raz z odwołaniem zostały przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w dniu 5 października 2010 r. 1.2. Pismem z dnia 27 czerwca 2017 r., a następnie z dnia 27 lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wystąpiło do Prezydenta [...] W. o pilne wydanie zaświadczenia ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowego lokalu wg stanu na dzień 1 stycznia 2009 r., bowiem w aktach sprawy brak było materiału dowodowego w tym zakresie. 2.1. W skardze zarzucono naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a., przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu. Skarżący wnosi o: - zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty wydania decyzji przez Sąd; - dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga; - zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; - orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; - zasądzenie kosztów postępowania; - udzielenie prawa pomocy poprzez zwolnienie skarżącego od opłaty od skargi oraz ustanowienie z urzędu profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący wskazuje, że pierwszą czynność podjęto dopiero w dniu 27 czerwca 2017 r. Wówczas to przesłano do Prezydenta [...] W. pismo z prośbą o dostarczenie dokumentów na jedną z okoliczności. Zdaniem Skarżącego, okoliczność, na którą zwrócono się do Prezydenta [...] W. o nadesłanie dokumentów była już badana w toku postępowania zakończonego decyzją o uchyleniu decyzji Prezydenta [...]. w W. w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2009, tak jak i wszelkie inne okoliczności dotyczące niniejszej sprawy. 2.2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. informuje, że przystępując do rozpatrywania sprawy tutejszy organ podjął działania w kierunku uzupełnienia materiału dowodowego, bowiem akta sprawy nie zawierały danych z ewidencji gruntów i budynków wg stanu na dzień 1 stycznia 2009 r. W braku nadesłania stosownej dokumentacji przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy. Organ podkreśla, że wobec braku nadesłania stosownej dokumentacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchyliło w całości decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2009 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. Organ wskazuje, że zgodnie z art. 53 § 2b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarga nie została zaś poprzedzona wniesieniem ponaglenia. Organ z tego wnosi o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. Zgodnie z art. 149 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do przepisu art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast zgodnie z art. 149 § 1b P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest, to czy miała miejsce bezczynność lub przewlekłe prowadzenie odwoławczego postępowania podatkowego. 5. 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w postępowaniu mającym za przedmiot rozpatrzenie odwołania od decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2009 r. stwierdzono bezczynne prowadzenie postępowania. 5.2. W niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, a nie - jak błędnie wskazano w skardze - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd zarzuty skargi ocenia więc przez pryzmat analogicznych, do powołanych w skardze, przepisów Ordynacji podatkowej. 6. 1. Sąd zauważa, że w sytuacji rozpoznawanej w sprawie ma zastosowanie art. 53 § 2b P.p.s.a., który stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Takie ponaglenie nie jest jednak konieczne w sytuacji, gdy skarga dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania (bezczynności) organu wyższego stopnia, jakim jest m.in. samorządowe kolegium odwoławcze. W przypadku uchybienia terminów do rozpoznania środków zaskarżenia przez samorządowe kolegium odwoławcze w sprawach podatkowych, środek prawny w postaci ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, dalej jako "O.p", nie przysługuje, bowiem w przypadku tego organu, bo nie można wskazać organu wyższego stopnia, do którego można by skierować ponaglenie. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Tym samym środek ten nie mógł być wykorzystany w przypadku złożenia skargi na bezczynne lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez samorządowe kolegium odwoławcze w sprawie rozpatrzenia odwołania (przykładowo: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 1262/11 i w wyroku z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt FSK 2142/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt III SAB/Wa 41/09 - publikowane w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako: "CBOSA"). 6.2. W zakresie regulacji Ordynacji podatkowej, naruszenie przepisów dotyczących terminowego załatwienia spraw może być traktowane jako "bezczynność" lub "przewlekłość postępowania". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt II OSK 891/13 - CBOSA, interpretacja tych pojęć wymaga przyjęcia założenia, że obie instytucje dotyczą różnych kategorii naruszeń prawa. W postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi na przewlekłość postępowania organu, przedmiotem sądowej kontroli jest ocena podejmowanych w toku postępowania działań organu pod kątem zachowania należytej staranności w organizowaniu i prowadzeniu tego postępowania w taki sposób, aby doprowadziło ono w rozsądnym terminie do merytorycznego załatwienia sprawy. Bezczynność i przewlekłość postępowania to terminy o podobnym, ale nie tożsamym znaczeniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia sprawy, w określonej formie i w określonym czasie, będąc do tego właściwym z mocy stosownych przepisów. Instytucja skargi na bezczynność ma więc doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. O przewlekłości postępowania można natomiast mówić wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12, CBOSA). Nie można zatem przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego. 6.3. Wydanie przez organ aktu po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie zwalnia sądu administracyjnego z dokonania oceny, czy organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynności oraz czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie bowiem do treści art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a., obowiązkiem Sądu w przypadku skarg na przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynność jest ustalenie – w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego – czy organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynności oraz czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd administracyjny jest obowiązany do dokonania oceny skargi i ustalenia czy działanie, względnie zaniechanie organu administracji publicznej, wyczerpywało przesłankę przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynności oraz rażącego naruszenia prawa. Ponadto, dla dopuszczalności skargi na przewlekłość nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy spowodowane one zostały zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie Sądu, czy stwierdzone przewlekłe prowadzenia postępowania lub bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., czy też nie. 6.4. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Dla oceny, czy bezczynność i przewlekłość organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe, typowe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, jednak rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. 6.5. Stosownie do treści art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd jest uprawniony do wymierzenia organowi z urzędu lub na wniosek strony grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że w sytuacji, gdy organ wyda już decyzję, ale z przekroczeniem wyznaczonego w ustawie terminu, ukaranie grzywną spełnia funkcję represyjną. Orzeczenie grzywny winno nastąpić w sytuacji, w której istnieją szczególne okoliczności sprawy przemawiające za tym, że samo zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, może nie być wystarczające dla zdyscyplinowania organu, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Zakończenie postępowania stwarza podstawy do odstąpienia od wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a., która spełnia bowiem głównie funkcje dyscyplinującą. Uwzględniając fakt, że na dzień rozpoznania przez Sąd, sprawa została rozstrzygnięta, Sąd odstąpił od orzekania grzywny wobec organu. 6.6. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., zasadne było natomiast przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, co jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z ustawy. Zasądzenie określonej sumy pieniężnej ma niejako zrekompensować skarżącemu stratę, jaką poniósł na skutek bezczynności (przewlekłości) organu. W związku z tym przyznanie sumy pieniężnej winno nawiązywać do krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Aktywność sądu (na wniosek) jest w takiej sytuacji uwarunkowana wskazaną argumentacją. Oceny tej nie zmienia również przewidziana w art. 149 § 2 P.p.s.a. możliwość przyznania przez sąd sumy pieniężnej z urzędu. Ograniczając się w tym zakresie do procesowego aspektu tego zagadnienia stwierdzić należy, że sąd rozpoznający skargę na bezczynność lub przewlekłość powinien podjąć czynności wyjaśniające, odnoszące się do ewentualnego przyznania sumy pieniężnej, jeśli istnienie takich okoliczności wynika z uzasadnienia skargi lub wniosku wyartykułowanego przed rozpoznaniem skargi, a przyznanie tej sumy jest uzasadnione względami materialnoprawnymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2934/16, CBOSA). 7. 1. Przenosząc na grunt niniejszej sprawy, wyżej wskazane poglądy, które Sąd orzekający podziela i przyjmuje za własne należy stwierdzić, że odwołanie od decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2009 r. wraz z aktami sprawy wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w dniu 5 października 2010 r. Pismem z dnia 27 czerwca 2017 r., a następnie z dnia 27 lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wystąpiło do Prezydenta [...] W. o pilne wydanie zaświadczenia ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowego lokalu wg stanu na dzień 1 stycznia 2009 r., bowiem w aktach sprawy brak było materiału dowodowego w tym zakresie. Wobec braku nadesłania stosownej dokumentacji, rozpatrując sprawę o przekazany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia uchyliło w całości decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2009 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. 7.2. W ocenie Sądu brak wskazanego zaświadczenia organ odwoławczy mógł ujawnić już po otrzymaniu akt w 2010 r. i nie wymagało to blisko 7 lat. Przez ten czas organ odwoławczy nie przejawiał żadnej aktywności. Dopiero w połowie 2017 r. sprawa rozpatrzenia odwołania stała się "pilna". W ocenie Sądu, w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy był bezczynny. Nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów nie została wydana decyzja. Zgodnie z art. 139 § 3 O.p. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy. Przepis art. 121 § 1 O.p. nakazuje prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, natomiast przepis art. 125 tej ustawy zobowiązuje organy podatkowe, aby działały w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sąd stwierdza, że żadnej z dyspozycji zawartej w tych przepisach Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykonało. 8. W ocenie Sądu, stwierdzone przekroczenie terminu załatwienia sprawy o ok. 6.5 roku musi być uznane za znaczące, ewidentnie wskazujące na zaniedbanie organu administracji. Stopień przekroczenia terminu, jak i brak podjęcia w tym czasie jakichkolwiek czynności świadczą o zaistnieniu w sprawie rażącej bezczynności tym bardziej, że rozpatrywana sprawa nie wymagała podejmowania skomplikowanych i czasochłonnych czynności. Organy powinny tak organizować pracę swoich komórek organizacyjnych, aby należycie wywiązywać się z nałożonych na nie zadań. 9. 1. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności oraz na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i orzekł jak w sentencji wyroku. 9.2. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł z urzędu o przyznaniu na rzecz Skarżącego od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd uznał, że kwota 500 zł będzie stanowić dostateczne zadośćuczynienie za opisaną wyżej rażącą bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ, zważywszy na jej finalne załatwienie, a jej wysokość jest adekwatna do stopnia naruszenia prawa przez organ. Nie ma bowiem żadnego wytłumaczenia dla pozostawiania sprawy przez aż tak długi czas bez żadnych czynności. Pozostawienie sprawy podatkowej w toku przez tak długi czas jest sytuacją stresującą dla Strony, pozostawiając ją w niepewności co do istnienia wymierzonego zobowiązania i wymagając czuwania nad wywiązywaniem się z obowiązków związanych z statusem strony postępowania (np. zawiadamianie o zmianie adresu - art. 146 § 1 O.p.). 9. 3. Ze względu na uprzednie rozpatrzenie sprawy (jak wynika z informacji zawartej w odpowiedzi na skargę) Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji. 10. Sąd wyjaśnia, że z uwagi na zakres niniejszego postępowania, obejmujący ocenę, czy w sprawie miała miejsce bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, poza zakresem kognicji Sądu pozostają wnioski zawarte w skardze co do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego bezczynności lub przewlekłości. Wdrożenie stosowanych środków odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej przepisami prawa należy do kompetencji organu na podstawie art. 142 O.p. 11. Z uwagi na zwolnienie Skarżącego z wpisu w ramach prawa pomocy, Sąd nie orzeka o kosztach postępowania.