III SAB/Wa 39/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), sędzia WSA Tomasz Sałek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie bezczynności w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007 r. 1) umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do wydania decyzji, 2) stwierdza bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007 r. 3) stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J. L. sumę pieniężną w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych), 5) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J. L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. L. (dalej jako "Strona" lub "Skarżący") w dniu 29 czerwca 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO") w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007 r. Okoliczności faktyczne i prawne sprawy są następujące: 1. Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. uchylił w całości własną decyzję ostateczną z dnia [...] lutego 2007 r. oraz ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul. P. w kwocie 97.187,00 zł i wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul. P. wraz z budynkami i budowlami w kwocie 114.305,00 zł. Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie. Strona wskazując na powyższe naruszenia wnosiła o uchylenie decyzji w części zaskarżonej oraz orzeczenie co do istoty sprawy w tej części. 2.1. W skardze do Sądu zarzucono naruszenie art. 139 § 3 i art. 140 § 1 O.p., poprzez niezałatwienie sprawy w terminie i nie wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Skarżący wnosi o: - zobowiązanie SKO do wydania odpowiedniego aktu w terminie czternastu dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; - zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Skarżący wskazuje, iż w dniu 11 czerwca 2012 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2012 r. Prezydenta W. i do dnia wniesienia skargi nie zostały w żaden sposób rozpatrzone przez SKO. Wobec powyższego zdaniem Skarżącego należy uznać, że SKO nie załatwiło sprawy w terminie i nie wyznaczyło skutecznie nowego terminu rozpatrzenia sprawy. Do tego w ocenie Skarżącego zaniechania SKO naraziły go na konkretne konsekwencje faktyczne i finansowe. 2.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania. Organ wskazuje, że zgodnie z art. 53 § 2b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "P.p.s.a."), warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania, którą można wnieść w każdym czasie, jest uprzednie wniesienie ponaglenia do właściwego organu. W ocenie SKO, Skarżący nie spełnił powyższego warunku, gdyż przed wniesieniem skargi nie wniósł ponaglenia zgodnie z art. 141 O.p. Do tego organ wskazuje, że gdyby nie doszło do odrzucenia skargo wnosi o umorzenie postępowania, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Ponadto zdaniem SKO po otrzymaniu w dniu 7 września 2018 r. pisma Skarżącego precyzującego skargę, organ przystąpił do czynności zmierzających do zakończenia postępowania i wydania decyzji. Decyzja SKO utrzymująca w całości decyzję organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] września 2018 r. Wobec powyższego zdaniem SKO w chwili obecnej nie istnieje po jego stronie stan naruszający prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. Zgodnie z art. 149 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do przepisu art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast zgodnie z art. 149 § 1b P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest, to czy miała miejsce bezczynność w prowadzeniu odwoławczego postępowania podatkowego. 5. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w postępowaniu mającym za przedmiot rozpatrzenie odwołania od decyzji wymiarowej stwierdzono bezczynne prowadzenie postępowania. 6. 1. W pierwszej kolejności, w związku ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę Sąd wyjaśni kwestię dopuszczalności skargi i przedmiotowość postępowania sądowego. 6.2. Sąd zauważa, że w sytuacji rozpoznawanej w sprawie ma zastosowanie art. 53 § 2b P.p.s.a., który stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, dalej jako "O.p", na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Takie ponaglenie nie jest jednak konieczne w sytuacji, gdy skarga dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania (bezczynności) organu wyższego stopnia, jakim jest samorządowe kolegium odwoławcze. W przypadku uchybienia terminów do rozpoznania środków zaskarżenia przez samorządowe kolegium odwoławcze w sprawach podatkowych, środek prawny w postaci ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 pkt 1 O.p. nie przysługuje. W przypadku tego organu wskazany przepis nie wskazuje bowiem organu wyższego stopnia, do którego można by skierować ponaglenie. Tym samym środek ten (ponaglenie) nie mógł być wykorzystany w przypadku złożenia skargi na bezczynne prowadzenie postępowania przez samorządowe kolegium odwoławcze w sprawie rozpatrzenia odwołania (przykładowo: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 14 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 1262/11 i w wyroku z 27 września 2005 r., sygn. akt FSK 2142/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2010 r., sygn. akt III SAB/Wa 41/09 – wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl"). Wymaganie, w świetle literalnego brzmienia art. 53 § 2b P.p.s.a. uprzedniego wniesienia ponaglenia, przed wniesieniem skargi do sądu, gdy przepis szczególny nie daje możliwości wniesienia ponaglenia, prowadziłoby do zablokowania prawa do sądowej kontroli bezczynności. Ten warunek formalny wobec samorządowego kolegium odwoławczego (jako organu podatkowego) byłby niemożliwy do spełnienia. Aby zachować cel art. 53 § 2b P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie przez samorządowe kolegium odwoławcze, skarga na bezczynność w prowadzeniu postępowania może być wniesiona w każdym czasie. Przedstawiona wyżej wykładnię przepisów wzmacnia też treści art. 37 § 3 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który na gruncie postępowań prowadzonych pod rządami tego Kodeksu, przewiduje możliwość wniesienia ponaglenia do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. A więc w tym przypadku droga wniesienia ponaglenia jest znana, także wobec samorządowego kolegium odwoławczego. Nie można więc zaakceptować sytuacji pozostawienia bezczynności (przewlekłości) samorządowego kolegium odwoławczego, jako organu podatkowego, poza kognicją sądów administracyjnych. 6.3. Wydanie przez organ aktu po wniesieniu do sądu skargi na bezczynne prowadzenie postępowania administracyjnego nie zwalnia sądu administracyjnego z dokonania oceny, czy organ dopuścił się bezczynności oraz czy miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie bowiem do treści art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a., obowiązkiem Sądu w przypadku skarg na bezczynność jest ustalenie – w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego – czy organ dopuścił się bezczynności oraz czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd administracyjny jest obowiązany do dokonania oceny skargi i ustalenia czy działanie, względnie zaniechanie organu administracji publicznej, wyczerpywało przesłankę bezczynności oraz rażącego naruszenia prawa. Argumentacja organu za umorzeniem postępowania sądowego nie uwzględnia treści wskazanych przepisów P.p.s.a., które trzeba mieć na uwadze oceniając przesłanki do umorzenia postępowania sądowego na gruncie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Należy też zauważyć, że pogląd wyrażony w przywołanym przez organ postanowieniu tutejszego Sądu z 9 sierpnia 2012 r., III SAB/Wa 25/12 stracił aktualność w związku z nowym brzmieniem art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. Ponadto, dla dopuszczalności skargi nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy spowodowane one zostały zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie Sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., czy też nie. 6.4. Precyzowanie treści skargi z 29 czerwca 2018 r. na wniosek organu, w ocenie Sądu, nie było niezbędne. W treści skargi wskazano, że "W dniu 11 czerwca 2012 roku złożyłem za pośrednictwem Poczty Polskiej Odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2012 roku. Sprawa dotyczy wymiaru podatku za okres 2007-2012 rok" co dostatecznie wskazuje zakres bezczynności objęty skargą. Niemniej jednak i tak pismo Skarżącego precyzujące skargę organ otrzymał w dniu 7 września 2018 r., a w tej dacie sprawa była nadal w roku. Na moment wniesienia skargi do sądu sprawa podatkowa nie była załatwiona. Mając na względzie powyższe skarga podlega rozpatrzeniu. 7. 1. Zanim Sąd przejdzie do meritum sporu trzeba wyjaśnić pojęcie bezczynności. W zakresie regulacji Ordynacji podatkowej, naruszenie przepisów dotyczących terminowego załatwienia spraw może być traktowane jako "bezczynność" lub "przewlekłość postępowania". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt II OSK 891/13 - CBOSA, interpretacja tych pojęć wymaga przyjęcia założenia, że obie instytucje dotyczą różnych kategorii naruszeń prawa. W postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi na przewlekłość postępowania organu, przedmiotem sądowej kontroli jest ocena podejmowanych w toku postępowania działań organu pod kątem zachowania należytej staranności w organizowaniu i prowadzeniu tego postępowania w taki sposób, aby doprowadziło ono w rozsądnym terminie do merytorycznego załatwienia sprawy. Bezczynność i przewlekłość postępowania to terminy o podobnym, ale nie tożsamym znaczeniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia sprawy, w określonej formie i w określonym czasie, będąc do tego właściwym z mocy stosownych przepisów. Instytucja skargi na bezczynność ma więc doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. O przewlekłości postępowania można natomiast mówić wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12, CBOSA). Nie można zatem przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego. 7.2. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Dla oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe, typowe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, jednak rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. 8. 1. Przenosząc na grunt niniejszej sprawy, wyżej wskazane poglądy, które Sąd orzekający podziela i przyjmuje za własne należy stwierdzić, że odwołanie od decyzji wymiarowej wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w 2 lipca 2012 r. Organ odwoławczy wydał decyzję w dniu [...] września 2018 r., a więc po ponad 6 latach. Zgodnie z art. 140 § 1 O.p., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (art. 140 § 2 O.p.) W tym czasie nie zawiadamiano strony, zgodnie z wymogami art. 140 O.p. o niezałatwieniu sprawy. W ocenie Sądu, w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy był bezczynny. Nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów nie została wydana decyzja. Zgodnie z art. 139 § 3 O.p. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy. Przepis art. 121 § 1 O.p. nakazuje prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, natomiast przepis art. 125 tej ustawy zobowiązuje organy podatkowe, aby działały w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sąd stwierdza, że żadnej z dyspozycji zawartej w tych przepisach Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykonało. 8.2. W ocenie Sądu, stwierdzone przekroczenie terminu załatwienia sprawy o ponad 6 lat musi być uznane za znaczące, ewidentnie wskazujące na zaniedbanie organu administracji. Stopień przekroczenia terminu, jak i brak podjęcia w tym czasie jakichkolwiek czynności oraz brak zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy świadczą o zaistnieniu w sprawie rażącej bezczynności tym bardziej, że rozpatrywana sprawa nie wymagała podejmowania skomplikowanych i czasochłonnych czynności. Dopiero skarga na bezczynność spowodowała intensyfikację działań organu i okazało się, że załatwienie sprawy nastąpiło w okresie 2 miesięcy od wniesienia skargi na bezczynność. Organy powinny tak organizować pracę swoich komórek organizacyjnych, aby należycie wywiązywać się z nałożonych na nie zadań. 9. 1. Stosownie do treści art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd jest uprawniony do wymierzenia organowi z urzędu lub na wniosek strony grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Orzeczenie grzywny winno nastąpić w sytuacji, w której istnieją szczególne okoliczności sprawy przemawiające za tym, że samo zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, może nie być wystarczające dla zdyscyplinowania organu, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Zakończenie postępowania stwarza podstawy do odstąpienia od wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a., która spełnia bowiem głównie funkcje dyscyplinującą. Uwzględniając fakt, że na dzień rozpoznania przez Sąd, sprawa została rozstrzygnięta, Sąd odstąpił od orzekania grzywny wobec organu. 9.2. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., zasadne było natomiast przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, co jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z ustawy. Zasądzenie określonej sumy pieniężnej ma niejako zrekompensować skarżącemu stratę, jaką poniósł na skutek bezczynności organu. W związku z tym przyznanie sumy pieniężnej winno nawiązywać do krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Oceny tej nie zmienia również przewidziana w art. 149 § 2 P.p.s.a. możliwość przyznania przez sąd sumy pieniężnej z urzędu. Ograniczając się w tym zakresie do procesowego aspektu tego zagadnienia stwierdzić należy, że sąd rozpoznający skargę na bezczynność lub przewlekłość powinien podjąć czynności wyjaśniające, odnoszące się do ewentualnego przyznania sumy pieniężnej, jeśli istnienie takich okoliczności wynika z uzasadnienia skargi lub wniosku wyartykułowanego przed rozpoznaniem skargi, a przyznanie tej sumy jest uzasadnione względami materialnoprawnymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2934/16, CBOSA). 10. 1. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności oraz na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i orzekł jak w sentencji wyroku. 10.2. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł z urzędu o przyznaniu na rzecz Skarżącego od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd uznał, że kwota 1000 zł będzie stanowić dostateczne zadośćuczynienie za opisaną wyżej rażącą bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ, zważywszy też na jej finalne załatwienie. Organ nie ma żadnego przekonującego wytłumaczenia dla pozostawiania sprawy, przez aż tak długi czas, bez żadnych czynności. 10. 3. Ze względu na uprzednie rozpatrzenie przez organ sprawy (jak wynika z informacji zawartej w odpowiedzi na skargę) Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji. 11. Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis w wysokości 100 zł (art. 200 i art. 209 P.p.s.a.)