III SAB/Wa 51/11

Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie następującym Przewodnicząca Katarzyna Golat na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2011 r. w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w zakresie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. M. K. (dalej "Skarżący") wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w zakresie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W orzecznictwie sądowym i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu podatkowego lub celnego warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., a więc warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2011 r., Nr 234, poz. 1391 dalej "O.p.") do organu wyższego stopnia ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., I GSK 383/09, LEX nr 741065 i z dnia 14 lutego 2006 r., I FSK 588/05, LEX nr 193106 oraz J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Lexis Nexis, Warszawa 2010 str. 159). W przedmiotowej sprawie Skarżący wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., ale nie wykazał, że wcześniej wyczerpał środki zaskarżenia w sprawie, tj. że wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w W. ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, o którym mowa w art. 141 § 1 O.p. i że ten organ odwoławczy wydał stosowne rozstrzygnięcie. Niezależnie od kwestii dopuszczalności skargi, do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Uwzględnić jednak należy, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli wynika z niego, iż podlega ono odrzuceniu (art. 222 P.p.s.a.). Pismo nie podlega opłaceniu, jedynie wówczas, gdy już bezpośrednio z jego treści wynika (bez konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego), że istnieje postawa do jego odrzucenia. Wzywanie w takiej sytuacji do uiszczenia opłaty mijałoby się z celem, ponieważ wniesiony wpis i tak podlegałby zwrotowi z urzędu (tak NSA postanowieniu z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 181/11, LEX nr 783962). Taka sytuacja z opisanego powodu braku dopuszczalności skargi zachodzi w niniejszej sprawie. Nie budzi również wątpliwości w orzecznictwie, że w takich przypadkach bezprzedmiotowy jest także wniosek o przyznanie prawa pomocy, gdyż strona nie ponosi żadnych kosztów postępowania w związku z wniesionym pismem (tak NSA w postanowieniu z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt I GSK 359/05, ONSA WSA 2005, nr 5, poz. 98). Żądanie zwolnienia od wpisu, gdy z przyczyn określonych w art. 222 P.p.s.a. Sąd nie żądałby wpisu, jest żądaniem bezprzedmiotowym. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż skarga w niniejszej sprawie okazała się przedwczesna, dlatego należało ją odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.