III SAB/Wa 84/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.Z. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za maj 2014 r. postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić K.Z. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczone tytułem wpisu sądowego od skargi. K.Z. (dalej zwana "Skarżącą") wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za maj 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - zwana dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Podkreślić przy tym trzeba, że wyliczenie środków zaskarżenia w przywołanym wyżej przepisie ma charakter przykładowy. To zaś prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto należy zwrócić w tym miejscu uwagę, że niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi – środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym skutkuje niedopuszczalnością skargi (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt I SAB/Wa 176/04, publ. LEX nr 165023 oraz z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 269/09, publ. LEX 542877). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Skarżąca nie wyczerpała przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia, jaki służył jej w postępowaniu podatkowym. W postępowaniu tym służyło jej bowiem ponaglenie, które w myśl art. 141 Ordynacji podatkowej winna wnieść do organu podatkowego wyższego stopnia. Skarżąca jednakże nie wniosła ponaglenia, a jedynie wezwanie do zaprzestania naruszenia prawa z powołaniem się na art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. W tym przypadku skarga złożona do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest więc niedopuszczalna, a taka skarga podlega odrzuceniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a oraz art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Na tej zatem podstawie Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego w sprawie wpisu na rzecz Skarżącej.