IV SA/Wa 10/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. V. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 23 listopada 2017r. V. V., reprezentowany przez radcę prawnego B. K. wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2017r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że V. V. jest studentem I roku studentów magisterskich na Wyższej Szkoły Nauk Społecznych i brak wstrzymania wykonania decyzji uniemożliwiłby mu kontynuowanie studiów. Pełnomocnik podniósł również, że w Polsce mieszka matka skarżącego, która od 2008r. posiada zezwolenie na pobyt stały. Pełnomocnik wskazał, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadny z uwagi na konieczność zapobieżenia nadmiernemu uszczerbkowi i poniesienia trudnej do odwrócenia szkody, którą poniósłby skarżący w przypadku obowiązku opuszczenia terytorium Polski. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej również "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Zatem nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla zaistnienia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] nie orzeka o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani nie zawiera innych zakazów lub nakazów, które można egzekwować. Powyższe stanowisko jest zgodne z linią orzeczniczą sądów administracyjnych (np. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 sierpnia 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 1508/16, Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lutego 2017r. sygn. akt IV SA/Wa 58/17, Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 września 2017r. sygn. akt IV SA/WA IV SA/Wa 1731/17, Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2017r. sygn. akt II OZ 1436/17). Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2016, poz. 1990 ze zm.) cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie przedłużenia mu wizy Schengen lub wizy krajowej, udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub decyzja o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemca ma jednak charakter dobrowolny. Nakaz opuszczenia przez skarżącego Polski nie jest bezpośrednim skutkiem decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Podstawę taką stanowi dopiero wydana w odrębnym postępowaniu decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy o cudzoziemcach). Badając argumentację zawartą we wniosku należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Decyzja o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie skutkuje bezpośrednio wydaleniem cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie zawiera nakazu opuszczenia Polski. Brak jest też podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium Polski. W kwestionowanej decyzji trudno upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro zobowiązanie strony do powrotu bądź obowiązek opuszczenia terytorium Polski może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Zaskarżona decyzja nie jest decyzją o wydaleniu strony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dlatego nie jest możliwe udzielenie ochrony tymczasowej w odniesieniu do tej decyzji. W świetle powyższego Sąd stanął na stanowisku, że okoliczności wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (m.in. kontynuacja studiów, więzy rodzinne z matką) nie wskazują na spełnienie którejkolwiek przesłanki określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. i odmówił udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.