IV SA/Wa 1003/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w J. na uchwałę Rady W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu tzw. [...] postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić [...] S.A. z siedzibą w J. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W dniu [...] czerwca 2006 r. Rada W. podjęła uchwałę nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu tzw. [...]. [...] S.A. z siedzibą w J. (dalej: "skarżąca") w dniu 3 grudnia 2014 r. złożyła wezwanie organu do usunięcia prawa wywołanego ww. uchwałą. Następnie 27 lutego 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca wniosła skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane z zakresu administracji publicznej. Ponadto akty prawa miejscowego a także inne akty jednostek samorządu terytorialnego (wymienione w pkt 6 art. 3 ustawy), mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, stanowiących lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 powyższej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Skuteczne wniesienie skargi wymaga dochowania terminu oraz wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z przepisem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do postanowień z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku aktów innych niż decyzja lub postanowienie, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powyższy przepis wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Jego analiza prowadzi do wniosku, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg pierwszy z dwóch terminów, o których mowa powyżej – a mianowicie - termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim bowiem przypadku bieg rozpoczyna termin trzydziestu dni – liczony od dnia doręczenia odpowiedzi. Jeżeli natomiast we wskazanym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 671/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 522/12). Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy, że w niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę z uchybieniem terminu. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa osobiście 3 grudnia 2014 r. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zatem skarżąca miała sześćdziesiąt dni na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten minął dnia 1 lutego 2015 r. Mając na uwadze, iż dzień 1 luty był dniem ustawowo wolnym od pracy, zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. należało uznać, że ostatnim dniem terminu do złożenia skargi jest następny dzień roboczy po dniu wolnym od pracy., tj. 2 luty 2015 r. (poniedziałek). Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej dopiero 27 lutego 2015 r. skutkiem czego, skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. należało odrzucić. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.