IV SA/Wa 1012/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego T. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 60 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu zażalenia T. L. z dnia 23 listopada 2015 r. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...] , obręb geodezyjny [...], utrzymał zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Pismem z dnia 28 marca 2014 r., znak: [...] , Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...] obręb geodezyjny [...] , gmina [...] . Inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, jest przewidziana do realizacji w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] ustanowionego rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) a podtrzymanym Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] . Wraz z wejściem w życie ww Uchwały powołane rozporządzenie utraciło moc. Przedmiotowa nieruchomość leży nadto w granicach obszaru Natura 2000. Powyższy Obszar Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] objęty jest zakazami określonymi najpierw § 4 ust. 1 ww rozporządzenia w tym min. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej a aktualnie § 5 ww Uchwały. W rozpoznawanej sprawie orzekał już tut. Sąd w sprawie o sygn. akt: IV SA/Wa 267/15, w ocenie którego organy obu instancji swoją konkluzję o istnieniu zakazu oparły jedynie na twierdzeniu, że w pobliżu działki skarżącego jest zlokalizowany rów (dosłownie - obiekt który "kształtem i rozmiarem zbliżony jest do rowu"). Nie uczyniły zaś przedmiotem szczegółowych rozważań, czy jest to w istocie obiekt stanowiący zbiornik wodny czy jedynie urządzenie służące okresowemu odprowadzaniu wód (tak stanowisko skarżącego – już na etapie postępowania), stąd też, w ocenie ww orzekającego Sądu, przedwczesna byłaby ocena, czy naruszono regulacje z zakresu prawa materialnego - zakaz lokalizacji zabudowy w określonej odległości od "zbiornika wodnego", ustanowiony ww rozporządzeniem (obowiązującym w dacie procedowania przez organy administracyjne). Sąd podkreślił także, iż nie ustalono jaka jest przybliżona linia brzegowa omawianego obiektu (zlokalizowanego na działce nr [...]) oraz jaka jest odległość pomiędzy linią a krańcem planowanej inwestycji. Sąd podniósł, że organ uzgadniający ocenia dopuszczalność realizacji przedsięwzięcia jedynie w kontekście kwestii przesądzanych decyzją o warunkach zabudowy. Wskazał nadto, że w sytuacji gdy realizacja inwestycji nie będzie pozostawać w sprzeczności z przepisem prawa miejscowego – § 4 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia – rolą organu będzie ustalanie czy w sprawie nie znajdą zastosowania inne zakazy lub ograniczenia z niego wynikające bądź z zasad ochrony obszarów Natura 2000. Odnośnie zakazu, wyrażonego w § 4 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r., którym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] ponownie odmówił skarżącemu uzgodnienie warunków zabudowy dla przedmiotowej działki nr [...] . Ponownie rozpoznając sprawę celem wykonania wytycznych wskazanych w ww. wyroku WSA Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Zwrócił się pismem z dnia 9 września 2015 r. do Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] o udzielenie informacji, czy zagłębienia, których przebieg został wskazany na załączniku do niniejszego pisma, stanowią urządzenie melioracji wodnej oraz czy prowadzą one wodę stale czy okresowo. W odpowiedzi ZMiUW pismem z dnia 14 września 2015 r. wyjaśnił, że ww rów melioracyjny jest urządzeniem melioracyjnym wybudowanym prawdopodobnie w okresie międzywojennym, ale nie jest on objęty ewidencją prowadzoną przez ZMiUW. Na wysokości działki nr [...] rozwidla się i odprowadza wody do jeziora [...] z terenów najniżej położonych (działki o nr.: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]), przy czym na wysokości ostatnich trzech działek zachował się jedynie zarys urządzenia. W ocenie ZMiUW rów stale prowadzi wodę a brak niwelacji dna i konserwacji powoduje powstawanie zastoisk i podtopień. Jednocześnie podkreślił, że prawdopodobnie w późniejszym okresie i bez stosownych pozwoleń, wykopany został opaskowy rów odwadniający na działce nr [...], co spowodowało powstanie tam zagłębienia terenowego. Pismem z dnia 9 września 2015 r. Organ I instancji zwrócił się także do Starostwa Powiatowego w [...] o udzielenie informacji, czy wydane zostały pozwolenia wodnoprawne na wykonanie urządzeń hydrologicznych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...] , gmina [...] . W odpowiedzi na powyższe Starosta [...] wyjaśnił, że nie udzielał pozwoleń wodnoprawnych na wykonanie urządzeń wodnych (stawów i rowów) na ww. działkach. Dyrektor Regionalny wyznaczył nadto na dzień 14 października 2015 r. oględziny terenowe obszaru przedmiotowej działki gruntu, podczas których ustalono, że działka nr [...] stanowi grunt nieużytkowany rolniczo w części porośnięty gatunkami wilgociolubnymi, a w części przez roślinność trawiastą. Na działce nr [...] stwierdzono "typowy zbiornik wodny", z wyraźną linią brzegową porośniętą szuwarem turzycowym, zwężający się w kierunku północnym, a na pograniczu działek nr [...] i [...] łączy się z rowem głównym. Ustalono również, że od zachodniej części linii brzegowej zbiornika do południowo - wschodniej granicy działki nr [...] odległość wynosiła ok. 73 metrów natomiast odległość od rowu głównego do północno -wschodniej granicy działki nr [...] wynosiła ok 26 metrów. W trakcie wizji terenowej wszystkie zagłębienia terenu, również te oznaczone przez ZMiUW jako rów główny i opaskowy, wypełnione były stagnującą wodą z roślinnością pleustonową na powierzchni wody, natomiast na działkach o nr.: [...], [...], [...] i [...] stwierdzono występowanie kęp wierzb między którymi znajdowała się trzcina pospolita (tzw. łozowiska). Jednocześnie na granicy działek nr [...] i [...] zlokalizowane zostały dwa pnie, wbite w podłoże, a odległość między nimi wynosiła ok. 9 metrów co zdaniem organu wskazuje, że wyznaczają one granicę drogi - działka nr [...]. Po analizie powyższego materiału, w tym w oparciu o dokumentację fotograficzną, Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z zakazem zawartym w treści § 5 ust. 1 pkt. 8 aktualnie obowiązującej Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. tj. z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W ocenie Organu I instancji zarówno na działce nr [...], na której został wykonany rów opaskowy, jak i na wysokości działki nr [...] gdzie znajduje się rów główny stale prowadzący wodę znajdują się zbiorniki wodne. Odwołując się do stanowiska Sądu zawartego w uzasadnieniu ww. wyroku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uznał, że rów stale prowadzący wodę należy zakwalifikować jako "inny zbiornik wodny", od którego obowiązuje pas ochronny o szerokości 100 metrów. Organ uzgadniający rozważył możliwość zastosowania wyjątków od ww. zakazu jednakże uznał, że analizowana inwestycja nie jest urządzeniem wodnym, ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W ocenie Organu uzgadniającego w niniejszej sprawie nie mają zastosowania odstępstwa od ww. zakazu przedstawione w § 5 ust. 2 i ust. 5 jak i w § 5 ust. 6 ww. Uchwały. Organ wskazał również, że realizacja drogi dojazdowej do terenu inwestycji, która aktualnie nie występuje, gdyż działka nr [...] stanowi teren podmokły, porośnięty w znacznej mierze zadrzewieniami wierzbowymi, kolidowałaby z zakazem zawartym w § 5 ust. 1 pkt 7 ww. Uchwały tj. z zakazem likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych. W wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego na ww rozstrzygnięcie przez T. L. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone do niego postanowienie podnosząc, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wyjaśnił, zgodnie z wytycznymi orzekającego w sprawie WSA, czy w kontekście przepisów obowiązujących w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu dopuszczalna jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji i po przeanalizowaniu dokumentacji stanowiącej załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy, a także dokumentacji dołączonej do akt sprawy w postaci zdjęć i protokołu z wizji terenowej prawidłowo stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji naruszałaby ww zakaz zawarty w § 5 ust. 1 pkt 8 ww Uchwały. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w tym wizja terenowa, dokumentacja fotograficzna, a także dokonane pomiary w terenie stanowią jednoznacznie, że zarówno obiekt zlokalizowany na działce nr [...] jak i obiekt na działce nr [...] jest zbiornikiem wodnym, w obydwu bowiem zbiornikach stale zgromadzona jest woda, co zostało potwierdzone w czasie wizji terenowej, a także w ww piśmie ZMiUW jak i mając na uwadze dokonaną w powołanym wyroku WSA interpretację pojęcia "zbiornik wodny". Organ uznał również za zasadne stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] , iż nie mają zastosowania inne odstępstwa od zakazów wskazanych w Uchwale. Jednocześnie organ podniósł, że przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy jedynie budowy budynku rekreacji indywidualnej a nie realizacji drogi dojazdowej, stąd też stanowisko Organu I instancji w tym zakresie, choć prawidłowe, to jednak nie może stanowić podstawy do odmowy uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy, gdyż budowa drogi nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Skargę na powyższe postanowienie wniósł T. L., któremu zarzucił, iż Gmina [...] ujmuje określenie "inny zbiornik wodny" lub "typowy zbiornik wodny" niezgodnie z ustawą z dnia 18 lipca 2001r. "Prawo wodne". Podniósł, że wszystkich rowów, w tym prowadzących wody tylko okresowo, nie można nazwać "zbiornikami wodnymi". W związku z faktem, że opisywany rów jest sztucznym korytem i nie jest naturalnym zbiornikiem wodnym skargę należy uznać za uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje albowiem postanowienia obu organów nie odpowiadają prawu. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Badając zaskarżone postanowienie i utrzymane w nim mocy postanowienie organu I instancji, w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd stwierdził, iż w związku z ich wydaniem doszło do naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkuje koniecznością uchylenia postanowień organów obu instancji. Przedmiotem rozpoznania w kontrolowanej przez Sąd sprawie jest postanowienie GDOŚ z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacyjnego na działce o nr ew. [...] położonej w granicach Obszaru Chronionego Pojezierza [...] . Orzekające w sprawie organy uznały, że planowana inwestycja będzie sprzeczna z zakazem zawartym w prawie miejscowym tj. w treści § 5 ust. 1 pkt 8 powołanej wyżej Uchwały. Rozpoznając ponownie sprawę w zakresie wyznaczonym przepisem art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mając na uwadze ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyżej powołanym orzeczeniu Sąd uznał, iż zgromadzone w sprawie dowody nie pozwalają na stwierdzenie aby opisany rów stanowił zbiornik wodny w rozumieniu ww Uchwały.. Sąd orzekający w tym składzie podziela podgląd Naczelnego Sądu Administracyjnego według którego "Nie wolno każdego zagłębienia z wodą traktować jako zbiornika wodnego zasługującego na ochronę" (zob. wyrok NSA z 24 września 2015 r., sygn. akt II OSK 172/14, LEX nr 1794330). W wyroku tym NSA wskazał, że "oparcie się wyłącznie na wykładni językowej godzi w podstawowe wartości wynikające z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. Gdyby ograniczać się wyłącznie do wykładni językowej pod pojęciem zbiornika wodnego należałoby rozumieć "naturalnie lub sztucznie utworzone zagłębienie terenu, wypełnione wodą" (E.Sobol, Słownik języka polskiego, Warszawa 2005). Zdaniem NSA tak szerokie pojęcie zbiornika wodnego nie może zostać zaakceptowane. Konieczne jest sięgnięcie do reguł wykładni systemowej, w tym wynikającej z regulacji przyjętej w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), ale też z uwagi na ochronę wspólnych wartości wyrażonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 145). Przepisy ustawy 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nie definiują pojęcia "inne zbiorniki wodne", w tym celu zasadnym jest odniesienie się również do przepisów ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz.145 ze zm.), przepisy której regulują m.in. gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi. Dla właściwego rozumienia (prawidłowej wykładni) pojęcia "zbiornik wodny" należy sięgnąć do treści art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w którym określono obszar chronionego krajobrazu jako obejmujący "tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych". Te granice ochrony muszą być uwzględniane w przepisach prawa miejscowego. A zatem nie każdy zbiornik wodny istniejący na terenie chronionego krajobrazu podlega ochronie. Tylko taki, który służy celom wyrażonym przede wszystkim w akcie prawa miejscowego (tu ww Uchwały) i szeroko rozumianych przepisach dotyczących ochrony przyrody. Jak wskazuje NSA w wyroku z 6 września 2012 r. sygn. akt II OSK 217/12, należy to także rozważyć w kontekście konstytucyjnej zasady proporcjonalności, wyrażonej w art. 31 § 3 Konstytucji R.P. Zgodnie z nią, ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko gdy są konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony środowiska. W związku z tym rozważenia wymaga proporcja pomiędzy dobrem jakim jest prawo własności i dobrem jakim jest prawo do środowiska i jego ochrona i wyważenie czy rzeczywiście istnieje konieczność ograniczenia prawa własności ze względu na konieczność ochrony środowiska. W tym wypadku mamy do czynienia z dwoma przeciwstawnymi dobrami. Jedno – to prawo do korzystanie z rzeczy zgodnie z jego społecznym przeznaczeniem – art. 140 kodeksu cywilnego a z drugiej chronione Uchwałą wartości przyrodnicze i walory krajobrazowe. Test proporcjonalności polega na wskazaniu czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków, czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego z którym jest powiązana jak i czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela (por orzeczenie TK z 26 stycznia 1993 r. U.10/92, OTK 1993 s. 32, TK w wyroku z 26 kwietnia 1995 r., sygn. akt K 11/94). Organ powinien zatem także rozważyć w świetle zasady proporcjonalności i ustalić czy odmowa uzgodnienia warunków zabudowy ze względu na istnienie rozlewiska jest w stanie doprowadzić do zamierzonego skutku w postaci ochrony wartości przyrodniczych i walorów krajobrazowych tego terenu, czy taki był przy tym zamiar uchwały, czy jest ona niezbędna ze względu na ochronę interesu publicznego i czy ograniczenia w zabudowie nie przekraczają niezbędnego stopnia uciążliwości dla właściciela – czy zachowana jest proporcja pomiędzy interesem publicznym a uprawnieniami jednostki. Uzgadnianie projektu decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska ma na celu przede wszystkim zabezpieczenie form ochrony przyrody, w związku z planowaniem realizacji konkretnej inwestycji. Na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8, w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., regionalny dyrektor ochrony środowiska zobligowany jest do rozważenia, czy w oparciu o obowiązujące przepisy z zakresu ochrony przyrody możliwe jest uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Niewątpliwie obiekt na działce [...] jak i ww rów melioracyjny jest elementem krajobrazu ale czy jest istotny ze względu na zasady ochrony środowiska. Czy interes publiczny wymaga ochrony takiego obiektu i czy konieczność ochrony ma większą wagę niż prawo właściciela nieruchomości do zabudowy swego gruntu. W ocenie Sądu organ dokonał wykładni gramatycznej Uchwały i zakwalifikował obiekt hydrologiczny jako "inny zbiornik wodny" nie zastanawiając się czy przedmiotem ochrony przewidzianym ww Uchwałą jest każdy zbiornik, który jest wypełniony wodą czy też tylko taki, który ma wpływ na walory krajobrazowe parku i może pozytywnie oddziaływać na zachowanie chronionych wartości. Nie wykazał przy tym dlaczego uznał, że obiekt ten charakteryzuje się określoną linią brzegową w sytuacji w której na zdjęciach widać że linia ta występuje choć nie ma charakteru regularnego. W sytuacji gdy linia zbiornika wodnego jest nieregularna i zmienia się pod wpływem różnych czynników, nie można ustalić granic terenu na którym obowiązywałby zakaz zabudowy. Okoliczność ta powinna być brana pod uwagę przy ustalaniu czy rzeczywiście wskazywana woda na ww działce może być uznana za "inny zbiornik wodny" o jakim mowa w ww § 5 ust. 1 pkt 8. Reasumując, zdaniem Sądu, błędnie organy uznały "zbiornik" znajdujący się na działce nr [...] oraz ww rów melioracyjny za zbiornik wodny w rozumieniu Uchwały, wskazując nadto na wyraźną linię brzegu. Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach adm. (k. 28-42 i k.126-140) wynika, że na badanym gruncie istotnie znajduje się obiekt hydrologiczny ale o nieregularnym kształcie, który bez wątpienia nie ma charakteru stałego i stanowi raczej rozlewisko. Świadczy o tym chociażby uwidoczniona na zdjęciach intensywna roślinność, zadrzewienia oraz opis na fotografiach "teren podmokły" (k.131), jak również na zdjęciu (k.35) na dole z prawej strony i na zdjęciu (k.136) na dole z lewej strony uwidocznione są fragmenty najprawdopodobniej ogrodzenia usytuowanego na środku rozlewiska. Także na kolejnych zdjęciach widać, że woda wypływa poza granice zbiornika i rozlewa się na tereny, na których rosną drzewa. Obszar ten bardzo dobrze obrazuje wydruk z mapy z google maps (k.122). Powyższe potwierdza zatem okresowy charakter tego zbiornika wodnego. Powyższe koreluje także z informacjami zawartymi w piśmie Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] (k.50) gdzie wskazano, że przedmiotowy rów jest rowem melioracyjnym i nie jest urządzeniem objętym ewidencją ZMiUW jak i na dz.nr [...] bez stosownych pozwoleń został wykopany opaskowy rów odwadniający. Te okoliczności niewątpliwie wskazują na rowy czasowo odprowadzające wody a na skutek braku ich konserwacji i oczyszczania, finalnie na powstałe w przeszłości rozlewisko wody, które okresowo zanika. W ocenie Sądu brak jest zatem podstaw aby uznać, iż znajdujące się na powyższym terenie obiekty hydrologiczne, traktować jako "inny zbiornik wodny". Działka nr [...] , obręb [...] zlokalizowana jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] [...]. W sytuacji, gdy obszar Natura 2000 pokrywa się z innymi formami ochrony przyrody, należy przy uzgadnianiu inwestycji tam zlokalizowanych w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Biorąc pod uwagę, że planowana inwestycja nie narusza zakazów zawartych w uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] , organ I instancji zastosuje się do wyżej wskazanych przez sąd ocen i dokona analizy planowanej inwestycji przez zbadanie ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na obszar Natura 2000. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a uchylił zaskarżone postanowienia i utrzymane nim w mocy postanowienie RDOŚ w [...] . O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.