IV SA/Wa 1047/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi A. R. i J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) - dalej "kpa" oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015, poz. 782) - dalej "ugn"/"ustawa",, po rozpatrzeniu odwołania A. i J. R. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...], orzekającej o zezwoleniu [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w miejscowości [...], na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 kpa lub uzasadnionym ważnym interesem gospodarczym, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o ograniczeniu korzystania z nieruchomości. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1489/13 organ wyjaśnił, że podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a ugn poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej decyzja zobowiązująca właściciela do udostępnienia nieruchomości. Wyjaśnił ponadto, że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji nieostatecznej jeżeli jej natychmiastowe wykonanie jest niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności następuje również w sytuacji gdy jest to niezbędne ze względu na wyjątkowo ważny interes strony. Zdaniem Wojewody [...] organ pierwszej instancji wykazał, że realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto jest inwestycją o znaczeniu międzynarodowym, państwowym oraz ważnym dla wspólnoty samorządowej. Jak wynika bowiem z wniosku z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] S. A., planowana inwestycja pn. "Budowa napowietrznej linii 400 kV [...] " wchodzi w skład projektu "połączenie elektroenergetyczne [...]", współfinansowanego w ramach działania "Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Priorytet X z funduszy Unii Europejskiej, która ma zostać zrealizowana w I kwartale 2015 r.". Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wyjaśnił, że pokrycie kosztów z środków Unii Europejskiej realizacji inwestycji leży w interesie społecznym oraz stanowi również ważny interes strony i ważny interes gospodarczy, nie tylko spółki akcyjnej [...]. Jest również ważny dla kraju oraz dla członków wspólnoty państwowej i samorządowej. Zakończenie inwestycji w terminie umożliwi sfinansowanie znacznej części kosztów ze środków unijnych, co odciąży budżet spółki z konieczności pokrycia całości kosztów inwestycyjnych. Biorąc to pod uwagę Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji ocenił wniosek [...] S. A. o niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pod względem wystąpienia przesłanek z art. 108 kpa oraz pod względem realności ich zaistnienia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ podniósł, że dotyczą one postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ugn. Wskazał przy tym, że do tych zarzutów odniósł się w decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], którą to decyzją utrzymał w mocy orzeczenie Starosty [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, uznając je za nieuzasadnione jako, że nie naruszają przepisów prawa. Reasumując Wojewoda [...] stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty [...] nie narusza art. 124 ust. 1a ugn. A. i J. R. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucili organowi naruszenie: - zasady praworządności wyrażonej w art. 6 kpa; - art. 7 i 77 kpa poprzez brak wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą ocenę; - art. 124 ust. 1a ugn poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do bezpodstawnego utrzymania w mocy decyzji zezwalającej spółce [...] S.A. na niezwłoczne zajecie nieruchomości: W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej: "ppsa", dokonywana przez sądownictwo administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania wykładni norm prawa materialnego. Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 ppsa). W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z treści tego przepisu wynika, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela - po wydaniu decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości - w drodze decyzji zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w przypadkach określonych art. 108 kpa (tj. gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony) lub w przypadku uzasadnionym ważnym interesem gospodarczym. Z treści powyższego przepisu wynika, że dla wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości niezbędne jest łączne spełnienie trzech przesłanek: złożenia wniosku przez inwestora, uprzednie wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz wystąpienie jednej z przesłanek z art. 108 kpa lub istnienia ważnego interesu gospodarczego. Analizując legalność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. pod kątem wystąpienia powyższych przesłanek uznać należało, że jest ona zgodna z prawem. Przede wszystkim w sprawie został złożony wniosek inwestora o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu przedmiotowej nieruchomości. Bezspornym jest również, że wydanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości poprzedziła decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] orzekająca o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzja ta zaś została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...], której legalność potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1046/15. Ponadto w ocenie Sądu, organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym, gospodarczym oraz ważnym interesem wnioskodawcy. Realizowane bowiem przez inwestora przedsięwzięcie polegające na budowie napowietrznej linii 400kV [...], stanowi przedsięwzięcie celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto inwestycją o znaczeniu międzynarodowym wchodzącym w skład projektu "połączenie elektroenergetyczne [...]", realizowaną przy użyciu środków budżetowych Unii Europejskiej. Zadaniem projektowanej linii jest zapewnienie poprawy jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej, wzmocnienie i rozbudowa polskiej sieci przesyłowej w okolicy [...], umożliwienie wymiany energii i działanie na rzecz zintegrowanej europejskiej sieci energetycznej. Projektowi temu Unia Europejska nadała status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Sfinansowanie znacznej części kosztów możliwe jest jednak jedynie w sytuacji zakończenia inwestycji w terminie. Uzyskanie decyzji uzasadnione jest zatem ważnym interesem gospodarczym ponieważ pozyskane na realizację międzynarodowej inwestycji środki finansowe należą do środków publicznych. Ponadto jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, równie istotny jest również interes członków wspólnoty samorządowej gminy, polegający na zapewnieniu lokalnego bezpieczeństwa energetycznego. W świetle powyższego uznać należy, że zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 ugn jest nieuzasadniony. Sąd nie podzielił również pozostałych zarzutów skargi uznając, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej są zgodne z obowiązującym prawem. Organy zebrały materiał dowodowy w sprawie zgodnie z art. 7, 77 i 80 kpa, prawidłowo go oceniły i wydały decyzję stosując odpowiednie przepisy prawa. Ponadto zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób wyczerpujący, adekwatnie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.