IV SA/Wa 1052/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi R. S. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...]czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę R. S. wniósł do sądu administracyjnego skargę na uchwałę Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy B. – część obejmująca miejscowość D., ostatecznie w zakresie obszaru działki stanowiącej jego własność o nr ewidencyjnym [...] (protokół rozprawy przed sądem administracyjnym z dnia [...] lutego 2013r.). Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie §5, § 8 pkt 2, § 12 pkt 4 i pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) oraz art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Skarga wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie ograniczenia obszaru zabudowy na działce skarżącego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący ubiegał się o poszerzenie strefy zabudowy na jego działkach o obszar 340 m kw. oraz "wyeliminowanie" dodatkowej strefy wyłączonej spod zabudowy przy rowie melioracyjnym. Burmistrz uwagę odrzucił, gdyż poszerzenie zgodnie w wnioskiem skarżącego byłoby niezgodne z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. Skarżący wnioskował do Wojewody [...] o zbadanie planu z prawem. Wojewoda w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010r. stwierdził, że omawiana uchwała została podjęta z naruszeniem prawa w zakresie §5, § 8 pkt 2, § 12 pkt 4 i pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dalej skarżący przytacza te przepisy, których naruszenia dopuściła się Rada Gminy B. w ocenie Wojewody [...] (pismo z dnia [...] sierpnia 2010r. [...]) i powtarza motywy podane przez Wojewodę: - na rysunku planu zabrakło otoczenia obszaru objętego projektem planu miejscowego, mapa katastralna zawiera jedynie teren objęty planem, - oznaczenia w legendzie rysunku planu nie zawierają podziału na oznaczenia obowiązujące i informacyjne, - część procedury planistycznej została podjęta na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast część pod rządami nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stąd dokumentacja nie zawiera wykazu wniosków oraz rozstrzygnięć tych wniosków przez Burmistrza Gminy B. W ocenie skarżącego cała procedura uchwalenia planu winna być zgodna z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie tylko ta jej część, która została przeprowadzona po wejściu w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko nie zawiera informacji o organie właściwym do rozpatrzenia uwag, - jako przepisy odrębne potraktowano także decyzje administracyjne. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy B. wniosła o jej oddalenie. Rada podniosła, że skarżący nie udowodnił, aby został naruszony jego interes prawny. Dalej wskazano, że uwaga skarżącego do projektu planu miejscowego została odrzucona ze względu na brak zgodności wnioskowanego przeznaczenia z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Teren wskazany przez skarżącego pod zabudowę obejmowałby wyznaczone w studium tereny niezurbanizowane – łąki szczególnie cenne. Studium włącza do terenów niezurbanizowanych łąk istniejący zbiorczy rów wraz z jego obudową biologiczną. Odnośnie aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] kwietnia 2000r. Rada stwierdziła, iż dwukrotnie (w latach 2008 i 2010) dokonywana była w trybie art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ocena aktualności studium. Dalej wskazano, że rysunek planu został sporządzony na mapie katastralnej, gdyż dla całego obszaru objętego przedmiotowym planem brak jest mapy zasadniczej. Skorzystano tym samym z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że w wypadku braku map zasadniczych dopuszcza się wykorzystywanie map katastralnych. Ze specyfiki takiej mapy wynika, że jest odniesiona do konkretnego obrębu geodezyjnego. W kwestii nazewnictwa Rada podniosła, że w § 1 ust. 5 uchwały wymieniono elementy rysunku planu będące ilustracją ustaleń planu, natomiast w § 1 ust. 6 wymienione zostały elementy informacyjne. W ten sposób powiązano rysunek planu z uchwałą w jej części tekstowej. Dalej Rada podnosi, że do sporządzenia planu przystąpiono uchwałą z dnia [...] czerwca 2002r. kiedy obowiązywała ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwałą z dnia [...] października 2003r. procedura planistyczna została dostosowana do obowiązujących przepisów z uwzględnieniem przeprowadzonych wstępnych prac planistycznych. Fakt rozpatrzenia zebranych wniosków do projektu planu przed rozpoczęciem prac planistycznych nie przesądza o rozstrzygnięciach planu na tak wstępnym etapie. W ogłoszeniu o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą nie budziło wątpliwości u skarżącego, że organ zamieszczający takie ogłoszenie jest jednocześnie adresatem ewentualnych uwag do planu i prognozy. Skarżący nie miał wątpliwości kto jest adresatem uwag skoro swoją uwagę wniósł do właściwego organu. W ocenie Rady plan nie włącza decyzji administracyjnych do kategorii przepisów odrębnych, jedynie sankcjonuje ewentualne ograniczenia w dysponowaniu terenem, wynikające z prawomocnych decyzji administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Plan miejscowy zaś, jak stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.), jest aktem prawa miejscowego. Na wstępie należy podnieść, że przedmiotowa skarga została wniesiona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142. poz. 1591 ze zm.), dalej u.s.g. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa -zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wyjaśnienia w dalszej kolejności wymagała okoliczność, czy stronie skarżącej przysługuje interes prawny lub uprawnienie umożliwiające zaskarżenie przedmiotowej uchwały, a wreszcie, czy ten indywidualny interes prawny (uprawnienie) mógł zostać naruszony zaskarżoną uchwałą. Dopiero bowiem spełnienie tego ostatniego wymogu otwiera możliwość zbadania przez sąd zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego posiada jednostka, której prawa lub obowiązki kształtuje zaskarżony akt. Przez interes prawny rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego pozycję prawną. Wkroczenie przez organ w tę sferę stanowi przejaw naruszenia interesu prawnego. Ingerencja władzy w tę sferę może być przy tym uprawniona lub naruszająca zakres przyznanych organowi kompetencji. Legitymację skargową z art. 101 ust. 1 u.s.g. wyznacza zatem niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej wnoszącego skargę, polegające na zniesieniu, ograniczeniu, uniemożliwieniu realizacji uprawnienia, naruszeniu interesu prawnego. Skarżący pozostaje właścicielem dwóch działek położonych w obszarze objętym zaskarżonym planem. Zatem rozstrzygnięcia planu dotyczą jego sfery uprawnień wynikających z prawa własności i wpływają na kształt i zakres wykonywania tego prawa. Wyznaczone przez postanowienia planu przeznaczenie działek skarżącego pozbawia go możliwości zainwestowania obiektami budowlanymi w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010, Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Plan bowiem dla działki nr [...] – ostatecznie bowiem w zakresie tej działki skarżący kwestionuje plan (protokół rozprawy przed sądem administracyjnym z dnia [...] lutego 2013r.) przewiduje przeznaczenie: tereny rolne z przewagą trwałych użytków rolnych (16RZ). Jednocześnie część działki nr [...] od strony drogi 17 KDZ uzyskała przeznaczenie: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych. W takiej sytuacji prawnej skarżący został pozbawiony możliwości realizacji swoich uprawnień do zagospodarowania części terenu w sposób jaki przysługuje właścicielowi. Takie ograniczenie powoduje sytuację niekorzystną dla niego co uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny skarżącego, wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę. Dla uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu miejscowego w ramach przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. zasadnicze znaczenie posiada jednak okoliczność, czy naruszenie interesu prawnego ustaleniami planu miejscowego znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Jeżeli bowiem ustalenia planu miejscowego nie mieszczą się w ustawowo określonych kompetencjach rady gminy do tworzenia tego planu, jako aktu prawa miejscowego, to w takim zakresie plan ten nie może wywierać skutków prawnych, jako sprzeczny z określonymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 9 ust. 4. u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Uchwalając zaś plan miejscowy rada gminy miała obowiązek stwierdzić, że jest on zgodny ze studium. Art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem w wersji obowiązującej od 11 lipca 2003 r. do 21 października 2010 r. wyraźnie stwierdzał wymóg zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium. Rada Gminy wnosząc o oddalenie skargi podniosła, że kwestionowane zapisy planu wynikają bezpośrednio z obowiązującego studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego, którego aktualność była dwukrotnie weryfikowana. Zgodnie z przywołanym przepisem ustalenia planu muszą pozostawać w zgodzie z zapisami studium. Z drugiej strony skoro w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., II OSK 412/11). W konsekwencji gdyby organ uchwałodawczy dokonał w planie zmiany przeznaczenia terenów rolnych na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) lub zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych (MNu) wówczas doszłoby do istotnego naruszenia prawa, stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności wadliwych zapisów planu. Przeznaczenie bowiem ustalone w studium i to, jakiego oczekuje skarżący byłoby diametralnie inne. Analizując rysunek studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania w formie wyrysu ze studium uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000r. Sąd ustalił, że działka skarżącego w tym dokumencie planistycznym znajduje się na terenach nieurbanizowanych, na obszarach o funkcji rolniczo-produkcyjnej: łąki szczególnie cenne oraz będące elementem ciągów ekologicznych. Z kolei z zapisu kwestionowanego planu wynika, że w części kwestionowanej przez skarżącego działka położona jest w obszarze RZ tereny rolne z przewagą trwałych użytków zielonych. Te ustalenia pozwalają Sądowi na stwierdzenie, że studium zawierając nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania zostało recypowane do zaskarżonego planu w sposób odzwierciedlający uwarunkowania zapisane w studium. Pozostaje zatem w zgodzie ze studium. Oznacza to, że uwzględnienie przez Radę żądania skarżącego, aby w określonej części jego działka została przeznaczona pod zabudowę nie pozostawałoby w zgodzie z ustaleniami studium i tym samym naruszało regulację zawartą w art.. 20 ust. 1 u.p.z.p. Tym samym co prawda doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego poprzez pozbawienie go możliwości korzystania z działki w sposób zamierzony tj. zabudowania jej, nie mniej jednak to naruszenie mieściło się w graniach zakreślonych powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, czym jednocześnie nie doszło do nadużycia ze strony gminy jej uprawnień do kształtowania zasad zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów Sąd zauważa, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń a także standardów dokumentacji planistycznej (vide wyrok NSA z 9 listopada 2011r. sygn. akt II OSK 1949/11) W przypadku naruszenia zasad sporządzania studium lub planu naruszenie nie musi mieć charakteru istotnego, natomiast przy ocenie naruszenia trybu konieczne jest wyważenie czy mogło mieć ono wpływ na treść uchwalonego planu. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Organ wskazuje, że ze względu na brak mapy zasadniczej dla całego obszaru objętego planem nie było możliwe skorzystanie z kopii mapy zasadniczej. Z kolei § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) stanowi, że projekt rysunku planu miejscowego sporządza się w formie rysunku na kopii mapy, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy, zawierającej obszar objęty projektem planu miejscowego wraz z jego niezbędnym otoczeniem. Przepis rozporządzenia wykonawczego nie może być wykładany w sposób, którego nie można pogodzić z zapisem aktu o charakterze ustawowym. Skoro art. 16 ust. 1 u.p.z.p. dopuszcza możliwość wykorzystania map katastralnych, to tym samym prawodawca dał przyzwolenie, aby istnienie i specyfika takich map zostały zaakceptowane na potrzeby planowania. Mapą zasadniczą w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), jest wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Z powyższej definicji legalnej mapy zasadniczej wynika, że aby mogła ona prawidłowo spełniać swoją rolę, musi zawierać aktualne informacje przestrzenne, a zatem być mapą przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Natomiast mapa katastralna na gruncie powojennych przepisów została przewidziana w dekrecie z dnia 24 września 1947r. o katastrze gruntowym i budynkowym (Dz. U. Nr 61, poz. 344). Mianowicie zgodnie z art. 3 ust. 3 tego dekretu operat katastralny składał się z map (planów), rejestrów i akt. Ta terytorialna jednostka podziału geodezyjnego kraju została zastąpiona w dekrecie z dnia 2 lutego 1955r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32) ewidencją gruntów i budynków. Jednocześnie dla każdej jednostki ewidencyjnej przewidziano założenie operatu ewidencyjnego, który składa się także m.in. z map ewidencyjnych. Wskutek zmiany modelu podziału geodezyjnego kraju były wykonywane kolejne rodzaje map. Jeżeli zatem ustawa o planowaniu dopuściła do wykorzystania mapy katastralne, to ze wszelkimi konsekwencjami ich strony technicznej, także w zakresie ewentualnego braku otoczenia w stosunku do terenu objętego planem miejscowym. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. W ocenie skarżącego rysunek planu nie zawiera podziału na oznaczenia obowiązujące i informacyjne. Stosownie do § 7 rozporządzenia projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać: 1) wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego; 2) określenie skali projektu rysunku planu miejscowego w formie liczbowej i liniowej; 3) granice obszaru objętego planem miejscowym; 4) granice administracyjne; 5) granice terenów zamkniętych oraz granice ich stref ochronnych; 6) granice i oznaczenia obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; 7) linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia; 8) linie zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu; 9) w razie potrzeby oznaczenia elementów informacyjnych, niebędących ustaleniami projektu. Po pierwsze przepisy wykonawcze nie nakładają obowiązku aby rysunek planu i w ślad za nim legenda do rysunku zawierał elementy informacyjne. Po drugie w tekście planu, w § 1 ust. 5 i 6 zostały wymienione zarówno ustalenia obowiązujące planu, jak i elementy informacyjne. Skoro zaś tekst planu wraz z załącznikiem graficznym stanowi całość, należy te dwa dokumenty czytać i interpretować łącznie. Jak wynika z akt sprawy uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została podjęta w dniu [...] czerwca 2002r., zatem przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu nastąpiło dopiero w 2009r. Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do stosowania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), ale nie oznacza to, że wszystkie czynności dokonane pod rządami tej ustawy winny zostać ponowione, jak oczekuje tego skarżący. Te fragmenty procedury planistycznej prowadzonej pod rządami starej ustawy zachowują ważność, jeżeli dają się pogodzić z nowymi regulacjami. Ponieważ w tej sprawie jedyne czynności, które zostały podjęte pod rządami ustawy z 1994r. to zgłaszanie wniosków do projektu planu, natomiast pozostałe czynności odbywały się pod rządami nowych przepisów, zarzut skarżącego jest właściwie bezprzedmiotowy. Odnośnie wykazu wniosków do projektu planu - taki wykaz znajduje się w aktach administracyjnych. Nie stanowi on załącznika do zaskarżonej uchwały, gdyż przepisy nie nakładają takiego obowiązku. Przepis art. 20 ust. 1 wymaga jedynie aby został sporządzany wykaz uwag do projektu planu i rozstrzygnięcie Rady w tym przedmiocie. Stosownie do art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ opracowujący projekt dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa podaje do publicznej wiadomości m.in. informację o organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków. W niniejszej sprawie w istocie nie zrealizowano tego zalecenia, ale nie można twierdzić, aby doszło do naruszenia w ten sposób zasad tworzenia planu. Zasady bowiem dotyczą treści tego aktu, jego zawartości. Natomiast naruszenie trybu uchwalania planu, które w omawianym zakresie nastąpiło było nieistotne, gdyż uchybienie organu nie spowodowało dla strony żadnych ujemnych skutków. Odnośnie zapisu § 2 pkt 4 zaskarżonej uchwały należy podnieść, że w istocie sformułowanie tam zawarte może rodzić wątpliwości. Nie mniej jednak wbrew twierdzeniu skarżącego kwestionowany zapis nie utożsamia decyzji administracyjnej z normą prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 P.P.s.a. skargę oddalił.