IV SA/Wa 1074/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. G., J. G., M. S., M. S., N. G., T. G., K. W., A. W., S., E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako “SKO") decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania M. i J. G., M. i M. S., N. i T. G., K. i A. W., E. i S. J. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm., tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 1235, dalej jako “u.o.o.ś.") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. nr [...] (znak [...]) z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym: Decyzją nr [...] (znak [...]) Burmistrz Miasta i Gminy P. (dalej jako “Burmistrz") po rozpoznaniu wniosku inwestora A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie, rozbudowie, przebudowie i modernizacji centrum handlowego, parkingów i garaży podziemnych i naziemnych, budowie stacji paliw, budowie stacji obsługi pojazdów i budowie myjni samochodowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą przy ul. [...] w P. realizowanej etapowo, tj w VIII wskazanych w decyzji etapach. W uzasadnienieniu decyzji Burmistrz wskazał, iż przedmiotowa inwestycja z uwagi na regulację § 3 ust. 1 pkt 35, pkt 54 lit. b, pkt 56 lit. b, pkt 76 i pkt 79 oraz § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) może zostać zaliczona do przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Jednocześnie wobec przeprowadzonej analizy dokumentacji oraz opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej jako “RDOŚ") i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitranego (dalej jako “PPIS") postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. znak [...] nałożono na inwestora obowowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (dalej jako “raport ooś") wraz z zakresem raportu, a następnie zawieszono postępowanie na mocy postanowienia z dnia [...] września 2011 r. do czasu przedłożenia ww. raportu ooś. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] wobec przedłożenia przez inwestora raportu ooś Burmistrz podjął postępowanie w sprawie wydania przedmiotowej decyzji podając jednocześnie do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia wraz z udzieleniem 21 dniowego terminu wymaganego przepisami. Na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. Burmistrz wystąpił do RDOŚ oraz PPIS o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W wyniku przeprowadzonej analizy raport ooś został uzupełniony zgodnie z wezwaniem RDOŚ, zaś informację o aneksie podano do publicznej wiadomości. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] RDOŚ przedstawił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, zaś PPIS opinią sanitarną z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia. Warunki wskazane w ww. postanowieniu i opinii sanitarnej zostały w pełni uwzględnione w sentencji decyzji. Jednocześnie na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów, ww. uzgodnień a także w opraciu o fakty powszechnie znane Burmistrz dokonał szczegółowej analizy występujących w toku prowadzonych prac realizacyjnych emisji substancji do powietrza atmosferycznego oraz emisji hałasu wskazując na przejściowy charakter tych emisji i tym samym brak przekroczenia standardów ochrony środowiska w tym zakresie. Przeprowadził też dokładną analizę wpływu zanieczyszczeń wynikających z eksploatacji kotłowni, urządzeń wentylacyjno-klimatyzacyjnych, awaryjnego agregatu prądotwórczego, miejsc parkingowych oraz budowanej stacji paliw. W wyniku tych analiz Burmistrz wskazał, iż skumulowane oddziaływanie aktualnie funkcjonującego obiektu i oddziaływania będącego efektem funkcjonowania nowych obiektów nie będzie powodowało przekroczeń obowiązujących, dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń powietrza atmosterycznego. W odniesieniu do sytuacji powstałej w wyniku eksploatacji przedsięwzięcia Burmistrz przeprowadził szczegółową analizę dotyczącą ochrony środowiska w zakresie źródeł i natężenia hałasu, środowiska wodno-gruntowego w kontekście zanieczyszczenia gruntu i wód guntowych substancjami ropopochodnymi, ścieków pochodzących z garaży, ścieków socjalno-bytowych, technologicznych, porządkowych oraz ścieków z restauracji, obiektów gastronomicznych, piekarni i działów rozbioru mięsa, odpadów, z uwzględnieniem odpadów “suchych" i “mokrych". Jednocześnie Burmistrz stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie z uwagi na jego lokalizację nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszary chronione, zaś w celu ochrony istniejącego drzewostanu wprowadzono warunki jego zabezpieczenia. W odniesieniu do planowanej wycinki wprowadzono ograniczenia dotyczące okresu jej przeprowadzenia poza sezonem lęgowym a także przewidziano wprowadzenie zieleni towarzyszącej zabudowie z wykorzystaniem gatunków rodzimych, odpornych na zanieczyszczenia powietrza, susze i zasolenie. Burmistrz stwierdził ponadto, iż ze względu na położenie inwestycji nie wystąpi możliwość transgranicznego oddziaływania. Jednocześnie stwierdził, iż w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz w jego sąsiedztwie nie występują zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zbytków. Odnosząc się do kwestii zapewnienia stronom i społeczeństwu możliwości udziału w postępowaniu Burmistrz szczegółowo odniósł się do zgłoszonych w toku postępowania uwag R. M., N. i T. G., E. i S. J. oraz M. i P. W. będących pełnomocnikami K. W. i A. W., a także zajął stanowisko wobec protestu mieszkańców osiedla przy ul. [...] i [...] w sprawie planowanej przebudowy drogi technicznej dla [...] w P. wzdłuż ich posesji. Ostatecznie w wyniku poczynionej analizy stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w toku postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 u.o.o.ś. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. i J. G., M. i M. S., N. i T. G., K. i A. W., E. i S. J.. Zarzucili oni zaskarżonej decyzji naruszenie art. 62 oraz 66 u.o.o.ś. w zakresie poprawności sporządzenia raportu, braku dokładnej jego analizy, przyjęcie go jako podstawy, art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, a także naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77, art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie odpowiednich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału w sprawie oraz pominięcie słusznego interesu społecznego oraz słusznych interesów obywateli. W uzasadnieniu wskazali, iż w ich ocenie raport nie odpowiada prawu, albowiem nie zawiera analizy wariantów przedsięwzięcia, w tym braku jego realizacji. Podnieśli również, iż raport nie zawiera analizy oddziaływania hałasu dla poszczególnych etapów przedsięwzięcia, a także odniesienia się do rzeczywistego charakteru drogi dojazdowej, a tym samym wpływu jej na środowisko oraz emisji “odorów" w powietrzu w fazie eksploatacji. W wyniku rozpatrzenia sprawy, w tym analizy materiału dowodowego w sprawie, SKO decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazując na treść art. 80 ust. 1 u.o.o.ś. stwierdziło, iż analiza treści zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uznania, ze przy jej wydawaniu nie zostały uwzględnione przewidziane w tym przepisie przesłanki, w szczególności wobec uzyskanych uzgodnień i opinii RDOŚ i PPIS. Jednocześnie organ wskazał, iż postępowanie było prowadzone w sposób wyczerpujący, wszelkie okoliczności zostały wyjaśnione a w powiązaniu z przeprowadzoną analizą nie można uznać, by w toku postępowania wyjaśniającego została lub mogła zostać naruszona swobodna ocena dowodów. SKO wskazało, iż planowane przedsięwzięcie może nie leżeć w interesie mieszkańców sąsiednich nieruchomości, jednakże okoliczność ta nie ma decydującego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, albowiem celem przedmiotowej decyzji jest zabezpieczenie maksymalnej ochrony ich interesów, tj. by nie ucierpiały one w ogóle, a jeśli to nie jest możliwe, by ucierpiały w możliwie jak najmniejszym stopniu, a zaskarżona decyzja realizuje ten cel. Wskazując na treść art. 82 ust. 1 u.o.o.ś. SKO podało, iz zaskarżona decyzja w pkt II i III określa warunki wynikające z tego przepisu, a także zawiera ocenę wynikającą z art. 62 ust. 1 lit. a-d u.o.o.ś. W ocenie SKO uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia również wymogi art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b u.o.o.ś. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu SKO wskazało, iż przepis art. 52 ust. 1 u.o.o.ś. nie znajduje zastosowania w sprawie a zatem nie mógł zostać naruszony. Także wbrew twierdzeniom z odwołania w pkt 2.3.1 raportu ooś zostały zawarte skutki dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedmiotowego przedsięwzięcia, zaś alternatywne rozwiązania wynikają z załączonej do raportu ostatecznej decyzji Burmistrza nr [...] r. z dnia [...] listopada 2010 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. i J. G., M. i M. S., N. i T. G., K. i A. W., E. i S. J. zaskarżając decyzję SKO w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 k.p.a., a także naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 36, art. 62, art. 66 ust. 1-6, art. 77 ust. 4 pkt 2, art. 77 ust. 5 , art. 82 ust. 1 pkt 4, art. 82 ust. 2 i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret drugie oraz lit. c u.o.o.ś., oraz § 280 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 30 maja 2000 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63, poz. 735 z późn. zm.), a także § 19 ust. 1 pkt 3 lit. h Uchwały nr . Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części miasta P. dla obszaru ograniczonego ulicami: [...],[...],[...] i [...]. Wskazując na powyższe naruszenia wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. W dość obszernym uzasadnieniu podtrzymano argumentację zawartą w odwołaniu. Nadto podniesiono, iż decyzja organu II instancji nie odpowiada prawu, albowiem nie dokonano ponownej analizy całokształtu materiału w sprawie z uwzględnieniem zasad postępowania administracyjnego, a nadto jest lakoniczna i nie wskazuje na konkretne fakty i dowody uzasadniające zawarte w niej stwierdzenia. Podniesiono również, iż organ II stopnia nie zapewnił czynnego udziału stronom w postępowaniu, w tym nie przeprowadził rozprawy administracyjnej. W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżący cytując liczne wyroki podnieśli nieprawidłowości w przygotowaniu raportu, w tym co do poziomu hałasu, braki w uzasadnieniu decyzji dotyczące jego obligatoryjnych elementów oraz w zakresie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ostatecznie podnieśli, iż decyzja przewiduje ekrany dźwiękochłonne o wysokości 6 m podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla budowy ogrodzeń wysokość 1,5 do 4,5 m. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zarówno skarżący, jak i uczestnik postępowania składali pisma procesowe prezentując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższy przepis ustanawia zatem obowiązek rozpoznania sprawy przez sąd w granicach sprawy określonych jako jej przedmiot, niezależnie od treści sformułowanych zarzutów, czy stanowisk zaprezentowanych przez strony czy uczestników postępowania w pismach procesowych. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie naruszają one przepisów prawa. Przedmiotem postępowania była w niniejszej sprawie decyzja w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie, rozbudowie, przebudowie i modernizacji istniejącego od wielu lat centrum handlowego, parkingów i garaży podziemnych i naziemnych, budowie stacji paliw, budowie stacji obsługi pojazdów, budowie myjni samochodowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą przy ul. . w P. w VIII etapach. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.o.o.ś. "Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1". Należy przypomnieć, iż zakres analizy raportu ooś zdeterminowany jest treścią art.62 ust. 1 uooś, zgodnie z którym "W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu". Nie jest zatem możliwe dokonanie analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko bez uwzględnienia analizy jego wpływu na zdrowie i warunki życia ludzi, co wobec treści skargi w niniejszej sprawie zdaje się być kluczowe dla skarżących. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia na środowisko określają przepisy art. 80 i art. 82 u.o.o.ś. wskazując jej obligatoryjne elementy, w szczególności w przypadku kiedy jej wydanie poprzedzała ocena oddziaływania na środowisko. Gdy chodzi o procedurę, to w ocenie Sądu w spornej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wynikających zarówno z kpa, jak i u.o.o.ś. Po pierwsze należy wskazać, iż z akt postępowania administracyjnego wynika, iż w niniejszej sprawie RDOŚ, jako wyspecjalizowany organ, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak [...] w pkt. I wyraził opinię, iż dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, zaś w pkt. II określił zakres raportu ooś. Również PPIS w opinii sanitarnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia tej oceny i konieczność sporządzenia raportu ooś. Ww. dokumenty determinowały zatem wydanie rozstrzygnięcia Burmistrza w postaci postanowienia z dnia [...] września 2011 r. znak [...], które w swej treści stanowiło odzwierciedlenie wskazań powyższych organów, nakładających obowiązek sporządzenia raportu ooś, w szczególności z uwzględnieniem wytycznych wskazanych przez RDOŚ. Jednocześnie niezbędne elementy raportu wynikają z treści art. 66 ust. 1 i 6 u.o.o.ś. Należy wskazać, iż złożony w sprawie raport ooś podlegał trzykrotnej weryfikacji w toku postępowania administracyjnego przez RDOŚ i PPIS, w tym co do zakresu, tj. kompletności jego opracowania. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się wezwanie RDOŚ datowane na dzień [...] lutego 2011 r. znak [...] do uzupełnienia raportu w zakresie w tym wezwaniu wskazanym tj. obejmującym ochronę powietrza atmosferycznego, ochronę przed hałasem, gospodarkę wodno-ściekową oraz gospodarkę odpadami. Wezwanie to było wynikiem przekazania przez Burmistrza do RDOŚ kopii pisma skarżących z dnia [...] lutego 2012 r. zawierającego zastrzeżenia i wnioski do złożonego raportu, a obejmującego w istocie kwestie podniesione w skardze. A zatem to analiza akt sprawy oraz podnoszonych zarzutów wpłynęła na treść ww. wezwania RDOŚ. Druga weryfikacja raportu ooś nastąpiła po złożeniu uzupełniania do raportu ooś przez inwestora i finalnie zakończyła się wydaniem przez RDOŚ postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia na warunkach określonych w tym postanowieniu, a także pozytywnej opinii sanitarnej PPIS z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] z zastrzeżeniami w nim wskazanymi, które to zastrzeżenia i warunki zostały uwzględnione w decyzji organu I instancji w pełnym zakresie. W ocenie Sądu organ II instancji poprawnie przeprowadził postępowanie i prawidłowo dokonał analizy złożonego raportu ooś. Trzeba podkreślić, że co do zasady zarzuty obszernego odwołania były sformułowane bardzo ogólnie. Także zarzuty skargi nie wskazują na konkretne, znamienne uchybienia lecz sprowadzają się do: "nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy", "nie wskazania motywów rozstrzygnięcia", zniweczenia zasady dwuinstancyjności postępowania czy naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Zarzuty te nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Gdy chodzi o postępowanie dwuinstancyjne i zarzut nieprzeprowadzenia własnego postępowania dowodowego, to jak słusznie zauważył pełnomocnik uczestnika w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r., granice postępowania dowodowego i wyjaśniającego w postępowaniu odwoławczym wynikają z treści art. 136 i nast. Kpa; sprowadzają się zatem co najwyżej do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. Tymczasem w skardze postawiono zarzut, że organ II instancji bezkrytycznie przyjął ustalenia organu I instancji nie dokonując własnych ustaleń ani oceny i analizy materiału dowodowego. Tak sformułowane zarzuty są w ocenie Sądu zbyt ogólne i przy braku wskazania jakiego konkretnie uzupełniającego dowodu nie przeprowadził organ II instancji, co miałoby wpływ na wynik sprawy, ustosunkowanie się do nich jest niemożliwe. Uwaga ta dotyczy także zarzutu nienależytego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, niewyczerpującego uzasadnienia czy nie pouczenia stron o prawie zapoznania się z aktami sprawy. Tylko konkretnie sformułowane zarzuty mogłyby stanowić podstawę do stosownej weryfikacji omawianego toku postępowania. Skoro jednak Sąd z urzędu w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się błędów proceduralnych skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, to tak sformułowana skarga nie mogła być uwzględniona. W kontekście zarzutu dotyczącego nie odniesienia się do dowodów złożonych przez stronę należy zauważyć, że załączona do odwołania opinia dotyczy pomiarów hałasu przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2012 r. i w ogóle nie zawiera w sobie kwestii odnoszących się do sporządzonego raportu ooś, a zatem pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, zwłaszcza, że decyzja organu I instancji będąca wynikiem uzgodnienia z RDOŚ i PPIS zawiera wyraźnie warunki dotyczące minimalizacji uciążliwości związanych z emisją hałasu zarówno w fazie realizacji, jak i eksploatacji (pkt. II ppkt 32-34 oraz pkt III pakt.16), a zatem uwzględnia obowiązek wynikający z art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a i d oraz ust. 2 u.o.o.ś. Za niezrozumiały należy uznać zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa, albowiem skarżący mieli możliwość wypowiedzenia się w sprawie, w tym poprzez złożenie odwołania, co do którego wypowiedział się organ II instancji, byli ponadto reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Poza tym w toku postępowania drugoinstancyjnego nie było prowadzone uzupełniające postępowanie dowodowe, które skutkowałoby koniecznością zawiadomienia o możliwości ponownego wypowiedzenia się co do treści materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Nadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż zarzut polegający na braku udziału strony w postępowaniu winien być poparty jednoznacznym wskazaniem, jakiej konkretnie czynności strona w związku z tym zaniechaniem organu nie dokonała i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Samo wskazanie, że strona nie mogła aktywnie działać bez jednoznacznego wyartykułowania, jakiej czynności bez własnej winy strona nie dokonała - pozostaje bezskuteczne w kontekście oceny legalności prowadzonego postępowania. W zakresie podnoszonego przez skarżących w piśmie z [...] czerwca 2013 r. zarzutu dotyczącego nie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej - koniecznym jest wskazanie, iż przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w świetle art. 89 § 1 i § 2 kpa co do zasady jest fakultatywne chyba że wymaga tego przepis prawa. Podobnie stanowi art. 36 u.o.o.ś., zgodnie z którym organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa i w takim wypadku art. 91 § 3 kpa stosuje się odpowiednio. Z powyższego wynika, iż przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w toku postępowania ooś nie jest obligatoryjne. Jednocześnie w niniejszej sprawie nie ma podstaw by twierdzić, że jej zarządzenie prowadziłoby do przyspieszenia postępowania bądź uzgodnienia interesów stron. W toku całego postępowania, jak zostało to wskazane wyżej, reprezentowane przez profesjonalistę strony czynnie brały w nim udział, a "otwarta dla społeczeństwa rozprawa administracyjna" nie ma na celu uzgadniania partykularnych interesów poszczególnych stron, zwłaszcza gdy owe interesy sprowadzają się roszczeń finansowych w zamian za odstąpienie od negowania projektu inwestycji. Niezasadne są zatem zarzuty w zakresie naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 6, 7, 8, 10, 15, 77, 80, 107 § 3 oraz 138 § 2 kpa. Zaskarżona decyzja odpowiada ustaleniu SKO poczynionemu w toku postępowania drugoinstancyjnego zarówno co do sentencji, jak i treści uzasadnienia. SKO w uzasadnieniu wyraźnie odniosło się do treści decyzji Burmistrza (pkt. II.1-II.2) w świetle poczynionej analizy akt oraz ww. przepisów regulujących treść decyzji ooś. Obszerność uzasadnienia decyzji przy zachowaniu minimalnych standardów wynikających z art. 107 § 3 kpa w ocenie Sądu determinował fakt, iż w wyniku prowadzonego postępowania na skutek wniesionego przez skarżących odwołania, SKO podzieliło dokonane w sprawie ustalenia. Nawet gdyby przyjąć, iż w niniejszej sprawie SKO mogło w sposób bardziej szczegółowy i obszerny opisać swoje ustalenia - należy podkreślić, iż takie uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Ostatecznie należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom skarżących, decyzja Burmistrza, a co za tym idzie decyzja SKO, zawiera rozstrzygnięcie dotyczące konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie to zawarte jest w pkt. VII sentencji decyzji Burmistrza, a uzasadnienie znajduje się na str. 13/13 tej decyzji. Ostatecznie nie można uwzględnić zarzutu co do nie zastosowania art. 138 § 2 kpa, gdyż zasada merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego wskazuje, iż uchylenie decyzji do ponownego rozpoznania może mieć miejsce tylko wyjątkowo – w enumeratywnie wymienionych w tym artykule przypadkach a więc gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powyższe wskazuje, iż zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania nie znajdują uzasadnienia i jako takie nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, w ocenie Sądu, również ich podniesienie nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Podniesione w skardze, pismach z dnia [...] czerwca 2013 r. i z [...] listopada 2013 r. zarzuty w tym przedmiocie sprowadzają się w istocie do kwestionowania przez skarżących spełnienia przez inwestora wymogów przepisów prawa w zakresie prawidłowości sporządzenia raportu ooś, tj. zawarcia w nim obligatoryjnych elementów dotyczących wariantu alternatywnego oraz prawidłowości raportu w przedmiocie oceny poziomu hałasu, braku zgodności decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, braku odniesienia się do wpływu przedsięwzięcia na zabytki i dostępność złóż i kopalin. Odnośnie do zarzutu braku stanowiska organu w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to jak wskazano wyżej RDOS wydał w tym zakresie opinię nakładając obowiązek przeprowadzenia takiej właśnie oceny (vide postanowienie RDOS z dnia [...] sierpnia 2011r. [...]). Nie ma przy tym konieczności przeprowadzenia ponownej oceny, a więc zarzuty wskazujące na brak uzasadnienia postanowienia RDOS w zakresie nie wyjaśnienia przyczyn braku konieczności przeprowadzenia ponownej oceny – nie mają podstaw w przepisach prawa. Odnosząc się do dalszych zarzutów należy wskazać, iż elementy raportu ooś wynikają z treści art. 66 ustawy ooś. W doktrynie wskazuje się, iż wyliczenie zawarte w art. 66 ust. 1 u.o.o.ś. ma charakter bardzo kazuistyczny i w dużej mierze techniczny. Raport jest opracowywany na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia. Pod rządami art. 52 prawa ochrony środowiska, który w poprzednim stanie prawnym regulował to zagadnienie, w orzecznictwie przyjęto, że: "raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzany na użytek postępowania wiążącego się z realizacją inwestycji budowlanych jest dokumentem prywatnym będącym dowodem w sprawie administracyjnej przedkładanym przez inwestora, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji, normowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę" (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06, Nieruchomości 2007, nr 7, s. 15). Mimo modyfikacji przepisów charakter raportu nie uległ zmianie, a zatem i zaprezentowany pogląd nic nie stracił na aktualności. (por. Krzysztof Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Wydawnictwo LEX/el., 2013, Komentarz do art.66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Przyjmuje się, że w raporcie powinny zostać uwzględnione trzy warianty: wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Może się przy tym zdarzyć, że wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i wówczas będą wymagane dwa warianty. W niniejszej sprawie jako wariant alternatywny przedstawiono m.in. tzw. wariant "zerowy" tzn. wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia. Według orzecznictwa "gdy w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został przedstawiony wariant najkorzystniejszy, a z wniosków raportu wynika, że oddziaływanie zamknie się w granicach nieruchomości, to lakoniczność wariantu co do niepodejmowania przedsięwzięcia nie jest mankamentem, który dyskwalifikowałby go w tym względzie." (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., II OSK 1137/10, LEX nr 1083542). Trzeba też uwzględnić, że osobny wariant alternatywny był przedmiotem decyzji Burmistrza nr [...] z [...] listopada 2010r. , na co w odniesieniu do zarzutów odwołania wskazywało SKO. Główny podnoszony w sprawie zarzut sprowadzał się do wzrostu natężenia poziomu hałasu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego również w tym zakresie nie ma podstaw do uznania, iż organy nieprawidłowo przeanalizowały ww kwestię. Przede wszystkim należy podkreślić, że planowana inwestycja dotyczy rozbudowy i przebudowy inwestycji już istniejącej usytuowanej w centrum miasta przy głównej arterii komunikacyjnej stanowiącej ul. [...], która już sama w sobie generuje powszechnie znany wszystkim mieszkańcom hałas. Z punktu widzenia ochrony przyrody jest to znamienna okoliczność. Budynki skarżących usytuowane są na tyłach obecnego centrum handlowego, blisko pracujących hal rozładunkowych, zaś przebudowa i rozbudowa centrum ma mieć miejsce od frontu głównego budynku bezpośrednio przy ul. [...]. Tym samym już sama bryła nowego budynku a przy tym ekrany dźwiękochłonne odgrodzą skarżących od hałasu wynikającego z rytmu miasta. Gdy mowa o ochronie środowiska to należy mieć na uwadze, że owa przebudowa ma polegać m.in. na zburzeniu starej stacji benzynowej i wybudowaniu nowej przy zastosowaniu nowych technologii i najnowszych rozwiązań infrastrukturalnych przy jednoczesnej modernizacji instalacji odprowadzania ścieków. Ponadto inwestycja prowadzi do zabudowy zewnętrznych parkingów naziemnych i usytuowaniu ich w podziemiach wewnątrz centrum handlowego, co niewątpliwie zniweluje hałas pochodzący z samochodów klientów. Nie ma żadnych wątpliwości, że duże centrum handlowe generuje hałas, w sprawie istotne jest jednak, że planowana inwestycja stanowi rekonstrukcję i kontynuację funkcji inwestycji już istniejącej na ww. nieruchomości. Ważne jest zatem czy poprzez realizację planowanej modernizacji istniejącego centrum dojdzie do naruszenia dopuszczalnych przepisami norm hałasu, czy prognozowany hałas będzie mniejszy czy większy. W tym kontekście nie sposób pominąć, że na skutek warunków określonych przez RDOŚ decyzja organu I instancji zawiera dość obszerną analizę związaną z emisją hałasu (k. 7-8/13) a także warunki mające doprowadzić do minimalizacji tej emisji (pkt 32-34 decyzji). Tym samym decyzja spełnia wymogi prawa a przy tym w odpowiedzi na zarzuty skarżących spółka podniosła, że przez kilkanaście lat funkcjonowania spornego centrum handlowego ani razu nie została ukarana za przekroczenie obowiązujących norm hałasu. Podniosła jednocześnie, że raporty przedkładane przez skarżących dotyczą poziomu hałasu generowanego przez obecne centrum handlowe. Jednoznacznie wykazała, że poziom hałasu odnotowany na załączonych przez skarżących raportach (karta 200 i n akt sadowych) był wynikiem incydentalnych prac konserwatorskich prowadzonych w konkretnej dacie na terenie centrum. Chodziło o wymianę central i skraplaczy chłodniczych latem 2013r., co zostało stosownie udokumentowane. Podobnie, wbrew twierdzeniem skargi, Sąd nie dostrzegł naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a-c ustawy. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze pełnomocnik skarżących podnosił, że organy nie rozpatrzyły wpływu przedsięwzięcia na zabytki i dostępność do złóż kopalin. Tymczasem jak wynika z akt kwestia wpływu przedsięwzięcia na zabytki oraz dostępność złóż do kopalin została przeanalizowana zarówno w treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (strona 10/13). Ponawiając ten zarzut w skardze skarżący winni zatem wprost wskazać które konkretnie zabytki czy złoża kopalin ich zdaniem ucierpią w wyniku realizacji omawianego przedsięwzięcia, gdyż tak ogólnie określona wadliwość decyzji nie może spotkać się ze skuteczną reakcją. To samo dotyczy zresztą zarzutu odnośnie do braku odpowiedniej argumentacji dotyczącej transgranicznego oddziaływania inwestycji. Skoro skarżących nie zadowala stanowisko organu wskazujące, że kwestia ta z uwagi na odległość od granic państwa nie ma znaczenia w sprawie, dla skutecznego podważenia merytorycznej podstawy decyzji, winni oni wskazać na którą granicę państwa (wschodnią, zachodnią itd.) i z którym krajem planowana inwestycja przebudowy [...] w P. będzie miała wpływ i konsekwentnie odpowiednio to uzasadnić. W odniesieniu do zarzutu niezgodności zaskarżonej decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustanowionym Uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P. dla obszaru ograniczonego ulicami: [...],[...],[...] i [...] podnieść należy, że tu również pogląd skarżących o "nieprecyzyjnym, lakonicznym jednozdaniowym i arbitralnym stwierdzeniu" organu o zgodności projektu z ww. planem nie nadaje się do weryfikacji. Zarzucając niezgodność ustaleń organu w konfrontacji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący winni wskazać który przepis tego aktu prawa miejscowego został przez decyzję naruszony. Decyzja SKO nie narusza przepisu § 19 pkt. 3 h planu, w którym dopuszczalną wysokość budowanych ogrodzeń określono na 1,5 m do 4,5 m. Odnośnie do ekranów należy podnieść, że ww. plan w § 8 zobowiązuje wręcz do ochrony przed hałasem terenów mieszkaniowych, a zatem i terenów dotyczących skarżących poprzez wprowadzenie ekranów akustycznych (§ 8 ust. 1 pkt 1 lit. b). Co więcej konieczność ich zamontowania jest również wynikiem stanowiska (wniosków) skarżących w toku postępowania przed organami administracji publicznej orzekającymi w niniejszej sprawie. Powoływanie się przy tym na ograniczenia dotyczące wysokości ogrodzenia nie mogą być uznane za skuteczne, albowiem wysokość ekranów akustycznych wynika z obowiązujących przepisów prawa a przy tym nie można przyjąć iż stanowią one ogrodzenie. Kwestia zaś ich umiejscowienia, wysokości oraz wpływu na tzw. "linijkę światła" będzie rozstrzygana na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 u.o.o.ś. ustawodawca przewidział możliwość przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji lub jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji w omawianym postępowaniu nie można zatem skutecznie podnosić zarzutu naruszenia § 280 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty inżynierskie i ich usytuowanie, gdyż przepisy te stanowią akt wykonawczy do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i nie mają bezpośredniego zastosowania w tej sprawie. Warto na koniec wskazać, że ekrany proponowane przez inwestora będą stanowić także barierę dla hałasu płynącego z ul. [...]. W tym kontekście nie sposób nie dostrzec tu wewnętrznej sprzeczności stanowiska skarżących. Z jednej strony wskazują na konieczność ochrony przed hałasem, choćby tym już istniejącym i dla nich subiektywnie dokuczliwym, a z drugiej strony negują zasadność propozycji inwestora co do maksymalnej ochrony przed tym hałasem poprzez budowę dźwiękochłonnych ekranów. Uwzględniając powyższe, uznając zarzuty skarżących za niezasadne, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.