IV SA/Wa 1076/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia NSA Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na zarządzenie Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia uwag do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie rozpatrzenia uwag do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dotyczącego działki ew. nr [...] położonej we wsi J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna, stąd podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Przepisy prawne nie wskazują sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu. W doktrynie i orzecznictwie zajmowane są w tym zakresie różne stanowiska. Przyjąć więc należy, że dopuszczalne jest rozpatrzenie uwag przez wójta gminy w formie zarządzenia. Niemniej jednak rozstrzygnięcie w przedmiocie rozpatrzenia uwag do projektu planu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stanowisko takie w postanowieniu z dnia 16 listopada 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 2254/10 zajął Naczelny Sąd Administracyjny i mimo, że dotyczyło ono rozpatrzenia uwag do projektu planu w formie uchwały rady miasta, to zachowuje walor w niniejszej sprawie. Jako przyczynę niedopuszczalności skargi na rozstrzygnięcie w przedmiocie rozpatrzenia uwag do projektu planu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na zamysł ustawodawcy polegający na uproszczeniu i zracjonalizowaniu procedury planistycznej. Po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), która zastąpiła ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. (t. j.: Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) intencją ustawodawcy było usprawnienie procesu planistycznego i wyeliminowanie możliwości zaskarżania poszczególnych rozstrzygnięć wydawanych na różnych etapach procesu planowania przestrzennego, co wynika z uzasadnienia do projektu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca wyeliminował możliwości zaskarżania poszczególnych rozstrzygnięć organów administracji w procesie planowania przestrzennego, co nie zamyka drogi do ewentualnego kwestionowania zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po jego uchwaleniu w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm.), por. Z. Niewiadomski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2005, str. 180. Skarżący może więc wnieść skargę do Sądu dopiero na uchwałę rady gminy o zmianie miejscowego planu w zakresie działki ew. nr [...] we wsi J. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. Na marginesie, w związku z naklejeniem przez skarżącego na pismo zawierające skargę znaków opłaty sądowej o łącznej wartości 200 zł, Sąd informuje, że opłatę sądową w postępowaniu przed sądem administracyjnym uiszcza się wyłącznie gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu (art. 219 § 2 zdanie pierwsze p. p. s. a.). Kwestia ta nie miała jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu (art. 222 p. p. s. a.).