IV SA/Wa 1079/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka, Protokolant st. ref. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2025 r. na rozprawie spraw ze skarg Stowarzyszenia L. z siedzibą w K. i Stowarzyszenia Z. z siedzibą w S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 31 stycznia 2025 r. Nr DOOŚ-WDŚIII.420.2.2023.AL.34 w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi. Przedmiotem skarg Stowarzyszenia L. z siedzibą w K. (dalej: "Stowarzyszenie I") oraz Stowarzyszenia Z. (dalej: "Stowarzyszenie II") jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "organ II instancji") z dnia 31 stycznia 2025 r. znak: DOOŚ-WDŚIII.420.2.2023.AL.34, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: "u.o.o.ś."), którą uchylono 66 jednostek redakcyjnych decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie (dalej: "organ I instancji", "RDOŚ") nr 15/2023 z dnia 10 października 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa Terminala Kontenerowego w Porcie Zewnętrznym w Świnoujściu" i orzeczono o zmianie ich treści, a w pozostałym zakresie utrzymano ją w mocy. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście S.A. (dalej: "Spółka", "Inwestor", "Wnioskodawca") wystąpiła w dniu 24 listopada 2020 r. do RDOŚ z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa Terminala Kontenerowego w Porcie Zewnętrznym w Świnoujściu" (dalej także: "Inwestycja", "przedsięwzięcie"). Do wniosku załączono: raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (Szczecin, październik 2020 r.) w formie elektronicznej na płycie CD (4 egzemplarze) wraz ze streszczeniem w języku niespecjalistycznym, stanowiącym odrębny dokument; mapę z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej; mapę sytuacyjno-wysokościową obejmującą obszar, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie; wypisy z rejestru gruntów w postaci papierowej i elektronicznej, obejmujące przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; dowód uiszczenia opłaty skarbowej za wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz za pełnomocnictwo. Jednocześnie we wniosku o wydanie decyzji, Inwestor zwrócił się o nadanie jej zgodnie z art. 108 k.p.a. rygoru natychmiastowej wykonalności. Po wszczęciu postępowania i analizie złożonego wniosku organ I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia go o następujące dokumenty: - mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym całym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej, zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "u.o.o.ś."); - wykaz działek inwestycyjnych i znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, celem weryfikacji kręgu stron postępowania oraz ustalenia organów współuczestniczących w postępowaniu; - poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej w postaci papierowej lub elektronicznej, obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; - wyjaśnienia sposobu określenia zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem obszaru morskiego objętego inwestycją, w tym przedstawienia zakresu prac objętych niniejszym postępowaniem dotyczącym toru podejściowego do terminala kontenerowego oraz toru wejściowego do terminala kontenerowego w stosunku do parametrów toru istniejącego. Żądane dokumenty i wyjaśnienia Inwestor przedłożył w dniu 15 grudnia 2020 r. Organ I instancji uznał wniosek za kompletny pod względem formalnym. Jednakże, jednocześnie RDOŚ wezwał Inwestora do dalszego uzupełnienia przedłożonej dokumentacji opisującej wpływ realizacji przedsięwzięcia na środowisko oraz sposoby jego ograniczania. Uzupełnienie Inwestor przedłożył w dniach 16 kwietnia 2021 r. (Aneks do raportu oddziaływania na środowisko) oraz 20 kwietnia 2021 r. (dokument pt. Analiza w zakresie ruchu osadów dennych wywołanego odkładem urobku na proponowane pola odkładu w ramach planowanej budowy Terminalu Kontenerowego w Świnoujściu, wykonany przez Instytut [...]). Po uzyskaniu kompletu dokumentów RDOŚ rozpoczął procedurę uzyskiwania uzgodnień oraz stosownych opinii z właściwymi organami, w tym z: Dyrektorem Urzędu Morskiego w Szczecinie, organami inspekcji sanitarnej w Szczecinie i Świnoujściu, Dyrektorem Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W odpowiedzi na żądanie ww organów dokonania przez Inwestora uzupełnienia dokumentacji, Inwestor przy piśmie przewodnim z dnia 30 czerwca 2022 r. przedłożył ujednolicony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pt. Rewizja opracowania raportu o.o.ś. z czerwca 2020 uzupełnionego o wymagania informacji z wezwań organów uzgadniających i opiniujących, sporządzony przez [...]) wraz z załącznikami. Wobec dalszej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego, w dniu 22 sierpnia 2022 r. Wnioskodawca został ponownie wezwany do uzupełnienia dokumentacji dotyczącej kwestii transgranicznych jak również odnoszącej się do zagadnień umożliwiających ocenę przewidywanych oddziaływań wynikających z realizacji inwestycji, m.in. takich jak: analizę wpływu na przedmioty ochrony w obszarach Natura 2000 kolidujących z inwestycją oraz znajdujących się w jej sąsiedztwie, analizę wpływu na poszczególne elementy środowiska morskiego podczas poszczególnych etapów przedsięwzięcia, a także przedstawienie propozycji monitoringu. Stosowne uzupełnienie, w tym zaktualizowany Raport Espoo dla celów postępowania transgranicznego, przedłożono w nie 18 listopada 2022 r. W wyniku kolejnych konsultacji z organami opiniującymi, oraz w związku z wystąpieniem strony postępowania – Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Świnoujściu (dalej: "ZWiK") – został sporządzony i przedstawiony kolejny, ujednolicony raport o oddziaływaniu na środowisko z dnia 27 czerwca 2023 r. wraz z załącznikami. W raporcie uwzględnione zostały działania mające na celu ochronę ujęcia wody podziemnej "Na Wydmach". Po uzyskaniu nowych materiałów, w tym ujednoliconego raportu z 2023 r., ponownie przystąpiono do uzyskania opinii i uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia od organów współuczestniczących w postępowaniu. Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarnego w Szczecinie pismem z dnia 19 lipca 2023 r., znak: ONS.ZNS.403.3-2.2023 zaopiniował pozytywnie realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Dyrektor Urzędu Morskiego w Szczecinie postanowieniem z dnia 18 lipca 2023 r. znak: WŚ.52011.3.23.AZ (42) uzgodnił realizację przedsięwzięcia nakładając jednocześnie warunki jego realizacji. Dyrektor RZGW w Szczecinie PGW WP postanowieniem znak: SZ.RZŚ.4900.1.2023.NL z dnia 3 lipca 2023 r. uzgodnił warunki realizacji dla planowanego przedsięwzięcia. W toku postępowania swoje uwagi, w ramach konsultacji społecznych, wniosło szereg podmiotów, w tym Stowarzyszenie II, Nadleśnictwo Międzyzdroje, Prezydent Miasta Świnoujście, Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Świnoujściu, Operator Gazociągów Przesyłowych Gaz-System S.A. oraz osoby prywatne. W związku z uwagami wniesionymi przez społeczeństwo w ramach konsultacji społecznych jak i przez strony postępowania, pismami z dnia 10 i 11 sierpnia 2023 r. zwrócono się do Inwestora o ustosunkowanie się do wniesionych zastrzeżeń, co nastąpiło w pismach przedłożonych do organu w dniu 31 sierpnia 2023 r. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2021 r. wszczęto, także na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ("u.o.o.ś."), postępowanie transgraniczne z uwagi na deklarację chęci uczestnictwa w sprawie ze strony Ministerstwa Energii, Infrastruktury i Digitalizacji Kraju Związkowego Meklemburgia - Pomorze Przednie, występującego jako reprezentant Republiki Federalnej Niemiec, w celu rozpatrzenia kwestii oddziaływania inwestycji na tereny poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Postępowanie było prowadzone za pośrednictwem GDOŚ. W postanowieniu został nałożony na Wnioskodawcę obowiązek sporządzenia w języku niemieckim wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz tych części raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, które umożliwią stronie niemieckiej ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko. Raport Espoo z dnia 18 listopada 2022 r. został stronie niemieckiej przekazany w dniu 16 grudnia 2022 r., z jednoczesnym wskazaniem na konieczność przekazania w przedmiotowej sprawie przez stronę niemiecką stanowiska do dnia 24 lutego 2023 r, jak również przekazania informacji o terminie oraz sposobie ich wyłożenia do wglądu społeczeństwu, zgodnie z zapisami art. 4 ust. 1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec, w zakresie ocen oddziaływania na środowisko i strategicznych ocen oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, sporządzonej dnia 10 października 2018 r. w Neuhardenberg (dalej: "Umowa z 2018 r.). Wyniki konsultacji ze stroną niemiecką, w ramach których wypowiedziały się liczne podmioty publiczne oraz osoby prywatne, zostały przekazane organowi I instancji w dniu 14 marca 2023 r. W związku z ich treścią Wnioskodawcę wezwano do ustosunkowania się do przedstawionych zastrzeżeń. Stosowne uzupełnienia, przetłumaczone na język niemiecki, zostały przedłożone w dniu 29 czerwca 2023 r. i przekazane do GDOŚ pismem z dnia 30 czerwca 2023 r. Dodatkowo, pismem z dnia 18 lipca 2023 r., przekazany został w wersji elektronicznej zaktualizowany raport o.o.ś. z dnia 7 czerwca 2023 r. wraz z załącznikami w języku polskim. Przedłożone materiały, GDOŚ przekazał stronie niemieckiej pismem z dnia 24 lipca 2023 r. Podjęto również działania mające na celu przeprowadzenie konsultacji transgranicznych w formie spotkania, które odbyły się w dniu 20 września 2023 r. Zakres tematyczny konsultacji stanowiło 6 zagadnień w zakresie: wpływu przedsięwzięcia na zmianę linii brzegowej; wpływu przedsięwzięcia w zakresie transportu osadów na otwartym morzu; wpływu przedsięwzięcia w zakresie zanieczyszczeń powietrza; wpływu przedsięwzięcia w zakresie hałasu; wpływu przedsięwzięcia na prawdopodobieństwo wystąpienia zanieczyszczeń, awarii i ich skutków oraz wpływu przedsięwzięcia na niemieckie obszary Natura 2000. Najważniejszymi ustaleniami ze spotkania było zobowiązanie się Inwestora do prowadzenia prac czerpalnych w obszarze toru wejściowego do terminala przy wiatrach wiejących w kierunku zachodnim do 4°B oraz wykonanie analizy porealizacyjnej w zakresie rozprzestrzeniania się hałasu, na podstawie wytyczonych punktów kontrolnych przedstawionych w ramach modelu zaprezentowanego w trakcie spotkania, uwzględniających strefę uzdrowiskową występującą po stronie niemieckiej w miejscowości Ahlbeck. Nadto, strona niemiecka zawnioskowała o dodatkowe dokumenty, przetłumaczone na język niemiecki, które otrzymała wcześniej w języku polskim, takie jak: załącznik nr 3 pt. "Badanie jakości urobku" do raportu o.o.ś., wyciąg z załącznika nr 10 do raportu o.o.ś. pt. "Analiza awarii" i rozdział z raportu o.o.ś. dotyczący możliwości wystąpienia awarii, jak również części raportu o.o.ś. obejmujące analizy w zakresie wpływu inwestycji na wody podziemne. Po zakończeniu konsultacji transgranicznych, został sporządzony protokół, który nie zawierał rozbieżności. Organ I instancji, po ich zakończeniu, zawiadomił pismem z dnia 21 września 2023 r. strony postępowania, w trybie art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 od dnia doręczenia zawiadomienia. W okresie wyznaczonym na zapoznanie się ze zgromadzoną dokumentacją wpłynęły uwagi: ZWiK, Prezydenta Miasta Świnoujście oraz Stowarzyszenia II. Uwagi ZWiK dotyczyły podjęcia działań mających na celu ochronę ujęcia wody "Na wydmach". Natomiast pozostałe podmioty złożyły zastrzeżenia co do treści i kompletności raportu oddziaływania na środowisko. Po zakończeniu postępowania RDOŚ wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia 10 października 2023 r., określającą uwarunkowania środowiskowe dla przedmiotowego przedsięwzięcia pn.: "Budowa Terminala Kontenerowego w Porcie Zewnętrznym w Świnoujściu" i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołania od powyższej decyzji RDOŚ złożył Prezydent Miasta Świnoujście oraz oba skarżące Stowarzyszenia. Prezydent Miasta Świnoujścia przywołał zarzuty wskazując, iż: - nałożony na Inwestora w decyzji monitoring przedinwestycycjny, w trakcie budowy i w ramach analizy porealizacyjnej, dotyczący emisji hałasu, jest niewystarczający do zapewnienia właściwej oceny wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko; - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winien zawierać szczegółowe dane o instalacjach, urządzeniach i elementach inwestycji, w tym informacje o długości i powierzchni planowanych dróg, parametrach parkingów, sieci gazowej, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, parametrach zbiorników retencyjnych, myjni samochodowej, torów kolejowych, ewentualnych instalacji przesyłowych, urządzeń do magazynowania, falochronu osłonowego, bowiem braki w tym zakresie nie pozwalają na jednoznaczne określenie całościowego wpływu inwestycji na środowisko; - RDOŚ w Szczecinie nałożył na inwestora obowiązek odtworzenia zdegradowanego siedliska wydmy białej i szarej oraz częściowo fragmentu boru bażynowego, w granicach obszaru Natura 2000 Wolin i Uznam, na pow. ok 2.06 ha na działkach będących własnością Gminy Miasta Świnoujście, bez uzgodnienia tego obowiązku z właścicielem działek; - w punktach LA.3.19 i LC.3.12 decyzji RDOŚ w Szczecinie określił niewykonalne warunki dotyczące obowiązku realizacji zapotrzebowania terminala kontenerowego na wodę z miejskiej sieci wodociągowej, w sytuacji gdy przed wydaniem decyzji Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Świnoujściu informował organ o braku możliwości zapewnienia przez gestora sieci pokrycia zapotrzebowania na wodę w ilości niezbędnej do zaspokojenia bieżących potrzeb funkcjonowania terminala oraz wskazał na konieczność zobowiązania inwestora do zapewnienia wody z innych źródeł. Stowarzyszenie L. z siedzibą w K. przywołało z kolei w odwołaniu zarzuty naruszenia: - art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy, w szczególności nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji: a) występowania w obszarze realizacji inwestycji amunicji chemicznej (w kontenerach, bombach, pociskach, granatach i minach), zatopionej na dnie Morza Bałtyckiego po II wojnie światowej, która będzie stwarzać zagrożenie dla środowiska naturalnego w trakcie budowy terminalu kontenerowego oraz w trakcie eksploatacji szlaku żeglugowego; b) transgranicznego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, zwłaszcza w zakresie wpływu inwestycji na obszary chronione na terenie Republiki Federalnej Niemiec; c) wpływu planowanej inwestycji na ochronę gatunkową ssaków morskich i innych przemieszczających się zwierząt; - art. 3 ust. 1 i 2 Umowy z 2018 r. w związku z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 3 ust. 2 Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, sporządzonej w Espoo dnia 25 lutego 1991 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 96, poz. 1110 ze zm.) z uwagi na niezapewnienie stronie narażonej (Republice Federalnej Niemiec) możliwości zajęcia stanowiska względem zakresu i treści raportu na etapie "scoopingu"; - art. 4 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 Umowy z 2018 r. w związku z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 8 § 1-2 i art. 9 k.p.a. z uwagi na: a) brak rzetelnego przetłumaczenia dokumentu pt.: "Raport Espoo. Budowa terminalu kontenerowego w porcie zewnętrznym w Swinoujściu"/"Espoo-Bericht. Bau eines Containerterminals im AuBenhafen Swinemunde", datowanego na październik 2022 r. (dalej "raport Espoo"), i tym samym uniemożliwienie skarżącemu Stowarzyszeniu L. sporządzenia fachowej opinii dotyczącej szczegółowych zagadnień zawartych w tym dokumencie; b) nieuwzględnienie w raporcie Espoo informacji zawartych w ostatecznej wersji raportu z dnia 6 czerwca 2023 r., przez co dokument ten nie mógł stanowić podstawy do dokonywania ustaleń i prowadzenia konsultacji polsko - niemieckich; c) nieuwzględnienie w raporcie Espoo opisu terytorium Republiki Federalnej Niemiec oraz informacji o rzeczywistym wpływie planowanej inwestycji na jej terytorium; - art. 8 ust. 3 Umowy z 2018 r. w związku z art. 8 dyrektywy 2011/92/UE, art. 6 ust. 1 konwencji z Espoo i art. 80 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś. z uwagi na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed zakończeniem konsultacji polsko-niemieckich i nieuwzględnienie w decyzji informacji zawartych w protokole podpisanym ze stroną niemiecką; - nieprzekazanie stronie niemieckiej wszystkich niezbędnych dokumentów w wersji niemieckojęzycznej przed wydaniem zaskarżonej decyzji; - art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a-d u.o.o.ś. w związku z art. 3 ust. 1 lit. a-e dyrektywy 2011/92/UE, z uwagi na pominięcie w analizie skutków realizacji przedsięwzięcia zagadnienia istotnego wzrostu ruchu morskiego i lądowego, który skumulowany z powstaniem terminala będzie powodować większą ingerencję w środowisko naturalne niż założył to RDOŚ; - art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a i ca u.o.o.ś. w związku z art. 3 ust. 1 lit. a-e dyrektywy 2011 Z92/UE, z uwagi na brak oceny wpływu na krajobraz mających powstać budynków, ruchu statków i związaną z nim emisją światła; - art. 33 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (dalej: "u.o.p."), w związku z art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy siedliskowej w związku z art. 81 ust. 1 u.o.o.ś., z uwagi na nieprzeprowadzenie właściwej analizy oddziaływania inwestycji na cele ochrony polskich i niemieckich obszarów chronionych; - art. 3 pkt 48a, art. 270 ust. 1, art. 265 ust. 1 w związku z art. 253 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej "p.o.ś."), w związku z art. 3 pkt 3, art. 14 ust. 3, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 lit. a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, zmieniającej, a następnie uchylającej dyrektywę Rady 96/82/WE (Dz.U.UE.L.2012.197.1 z 24.07.2012 r.), dalej "dyrektywa Seveso III", w związku z art. 62 ust. 1 pkt 1a u.o.o.ś, ze względu na bezpodstawne uznanie, że planowana inwestycja nie stanowi zakładu o dużym ryzyku, nieprzekazanie Republice Federalnej Niemiec stosownych informacji odnoszących się do prawdopodobieństwa wystąpienia poważnej awarii o transgranicznych skutkach, braku sporządzenia odpowiedniego raportu bezpieczeństwa i planu bezpieczeństwa. Stowarzyszenie Z. z siedzibą w S. podniosło zaś w odwołaniu zarzuty naruszenia: - art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 28, art. 77 § 1, art. 80, art. 89 § 1-2, art. 104 § 1-2 w związku z art. 107 § 1-3 w związku z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez: a) nadanie decyzji RDOŚ w Szczecinie z dnia 10 października 2023 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku spełnienia przesłanek do zastosowania tej instytucji oraz bez wykazania podstawy faktycznej i prawnej zastosowania art. 108 § 1 k.p.a., b) jednostronne, arbitralne i bezkrytyczne przyjęcie raportu przedłożonego przez wnioskodawcę i wydanie w oparciu o jego treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji gdy raport jest niepełny, nieaktualny, ogólnikowy: c) brak szczegółowego odniesienia się do zarzutów składanych w toku konsultacji społecznych, - art. 3 ust. 1 pkt 6, pkt 7, pkt 17 w związku z art. 3 ust. 2, art. 5, art. 21 pkt 2, pkt 13, art. 46 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 2 pkt 2 lit. e/ i pkt 3, art. 55 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 1 i 2, art. 66 ust. 1-7 w zw. z art. 67 i art. 68, art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 74, art. 74a, art. 80, art. 81-82, art. 85, art. 108-117 u.o.o.ś. poprzez: a) bezkrytyczne przyjęcie stanowiska inwestora w zakresie wariantów, miejsca realizacji przedsięwzięcia i obszaru, na który będzie ono oddziaływać, oraz wybór wariantu podyktowany względami ekonomicznymi, b) brak wykazania przesłanek, którymi kierował się organ przy ustaleniu kręgu stron postępowania, co przełożyło się na błędne określenie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, a to w następstwie na nieprawidłowe określenie kręgu stron postępowania, c) przeprowadzenie konsultacji społecznych w sposób niezgodny z u.o.o.ś., w ograniczonym zakresie czasowym i z ograniczonym dostępem do informacji, d) odmowę wydłużenia stronom terminu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji, e) wielokrotne uzupełnianie przez wnioskodawcę dokumentacji; f) realizację przedsięwzięcia w wariancie, który negatywnie wpłynie na obszary Natura 2000, g) brak realnej oceny wpływu inwestycji na społeczność lokalną, mieszkańców Miasta Świnoujście, w tym na uzdrowiska, walory turystyczne i społeczne oraz przyjęcie, że oddziaływanie przedsięwzięcia swym zakresem nie obejmie lewobrzeżnej części miasta; h) brak co najmniej rocznego monitoringu przyrodniczego w zakresie fauny i flory wykonanego przez niezależny od inwestora podmiot zewnętrzny; i) brak oceny wpływu inwestycji na środowisko przyrodnicze i obszary Natura 2000 na terenie gmin bezpośrednio sąsiadujących i przyjęcie, iż kompensacja przyrodnicza określona w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy minimalizowania utraty obszarów Natura 2000 na terenie Gminy Miasto Świnoujście; j) brak dokumentacji planistycznej odnoszącej się do wariantów lokalizacyjnych przedsięwzięcia oraz brak szczegółowego uzasadnienia dla wyboru lokalizacji przedsięwzięcia na terenie miasta Świnoujścia; k) niepełna analiza skumulowanych oddziaływań przedsięwzięcia, nieuwzględniająca tunelu pod Świną, a także planowanych i realizowanych połączeń komunikacyjnych (drogowych, kolejowych i morskich) z projektowanym przedsięwzięciem; l) w wersji elektronicznej raportu brak załącznika nr 9.6 pn. "Wyniki monitoringów - CD" - "Sprawozdanie roczne 2020 PLNG" z uwagi na pusty folder; m) nieaktualny pod względem formalnym i merytorycznym raport; n) w zakwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak jest szczegółowego uzasadnienia dotyczącego wpływu przedsięwzięcia na środowisko lądowe i morskie oraz faunę i florę, w tym w odniesieniu do oddziaływania hałasu i hałasu podwodnego, brak jest danych dotyczących zużycia energii na potrzeby terminala i działań przeładunkowych, rodzaju wykorzystywanych maszyn, pojazdów i urządzeń, ilości produkowanych ścieków, odpadów i emisji zanieczyszczeń do powietrza; o) brak w raporcie szczegółowych analiz środowiskowych w zakresie odnoszącym się do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska (dalej "p.o.ś."); p) w raporcie i wydanej na jego podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak jest szczegółowej analizy dotyczącej poboru wody z sieci miejskiej, co w świetle dodatkowego obciążenia sieci miejskiej może spowodować negatywne skutki dla mieszkańców miasta; q) brak wskazania norm krajowych i międzynarodowych ISO, jakie mają zastosowanie przy ww przedsięwzięciu; r) błędna metodyka badań i analiz w raporcie i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przełożyła się na zaniżony, nierealny zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; s) raport i zaskarżona decyzja nie odnoszą się do kwestii bezpieczeństwa i możliwych zagrożeń wynikających z funkcjonowania w sąsiedztwie Terminala LNG oraz prowadzenia na terenie sąsiednich działek prac wiertniczych; t) raport i zaskarżona decyzja nie zawierają szczegółowej inwentaryzacji przyrodniczej, zwłaszcza z zakresu dendrologii, ornitologii i chiropterologii; u) przedsięwzięcia wymienione w raporcie oraz w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinny być uwzględnione w dokumentach strategicznych i prognozach na lata 2018 - 2023, natomiast raport powinien być aktualny na rok 2023; v) raport nie uwzględnia krajowych i międzynarodowych badań w zakresie monitoringu środowiska morskiego i zrównoważonego rybołówstwa na Morzu Bałtyckim; - art. 5, art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 74 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r., przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, przepisów Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 78, poz. 706), przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającej dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.L 2014.124.1 z dnia 25.04.2014 r.), przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz U. L 26 z 28.01.2012 r.), przepisów Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. UE.L. 1992.206.7 z 22.07.1992 r.), przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. UE.L. 2010.20.7 z 26.01.2010 r.), zapisów Czerwonych Ksiąg krajowych i międzynarodowych w zakresie ochrony gatunków i siedlisk; Prezydent miasta Świnoujście wniósł o uchylenie ww decyzji RDOŚ. Odwołujące się Stowarzyszenia wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Złożono także wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu: "Ekspertyza dotycząca zanieczyszczeń Morza Bałtyckiego, ze szczególnym uwzględnieniem broni chemicznej oraz innych chemikaliów". W toku postępowania w dniu 23 stycznia 2024 r. została wydana, na podstawie art. 6 ust. 4 akapit drugi Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, pozytywna opinia Komisji Europejskiej nr C(2024) 299, dotycząca realizacji Inwestycji. W opinii analizowano wpływ przedsięwzięcia na obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Natura 2000 Wolin i Uznam PLH320019, w tym oddziaływanie skumulowane w połączeniu z innymi planami i przedsięwzięciami, jak również zweryfikowano zaproponowane środki minimalizujące, kompensujące oraz zarządzające obszarem. Po dokonaniu weryfikacji treści posiadanej dokumentacji, pismem z dnia 6 maja 2024 r. GDOŚ wezwał Inwestora o przedłożenie dodatkowych wyjaśnień i uzupełnienie raportu, na które Wnioskodawca odpowiedział pismami z dnia 13 września 2024 r. i z dnia 19 listopada 2024 r. Do pism dołączył: analizę hałasu, plan zagospodarowania terenu w dwóch wariantach, przekrój geotechniczny brzegu morskiego wzdłuż plaży, harmonogram, ocenę wpływu hałasu podwodnego na ssaki morskie i ichtiofaunę, plan mitygacji dla ssaków morskich i ryb przy usuwaniu UXO, analizę emisji zanieczyszczeń, a także analizę zanieczyszczeń powietrza, przekrój geotechniczny brzegu morskiego wzdłuż plaży, sprawozdanie z monitoringu przedinwestycyjnego fauny na obszarze lądowym oraz ocenę wpływu hałasu podwodnego na ssaki morskie i ichtiofaunę. Stowarzyszenie I pismem z dnia 7 czerwca 2024 r. wniosło o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: "Abschalzung móglicher marinókologischern Auswirkungen des geplanten Tiejwasser Containerhafens in Świnoujście (Polen)" / "Ocena możliwych oddziaływań morskich i ekologicznych planowanego głębokowodnego terminala kontenerowego w Świnoujściu (Polska)" autorstwa dr B. S., dr V. D., dypl.- biol. S. K., M.Sc. geografii M. K., dr K. S.; "Umweltbelastungen durch das geplante Containerterminal in Świnoujście" / "Wpływ planowanego terminalu kontenerowego w Świnoujściu na środowisko" autorstwa M.Sc. biologii morza P. D.; "Planungen zum Bau eines Containerterminals im Nalura-2000-Gebiet von Świnoujście: Betrojjene Schutzguler in den Natura-2000-Gebieten, Teil-Kritik an behórdlichen Vorgaben" / "Plany budowy terminala kontenerowego w obszarze Natura 2000 Świnoujście: Naruszone dobra chronione na obszarach Natura 2000, częściowa krytyka wymogów urzędowych" autorstwa dr S. K. GDOŚ po zapoznaniu się z ww. dokumentami zwrócił się do Inwestora o zajęcie stanowiska wobec poruszanych w nich kwestii, w szczególności rozbrojenia amunicji z czasów II wojny światowej. Wnioskodawca ustosunkował się do powyższego wezwania pismem z dnia 13 września 2024 r. Pismem z dnia 16 września 2024 r. Inwestor zwrócił się natomiast do organu o zniesienie obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wynikających z decyzji I instancji, przedstawiając jednocześnie projekty działań ochronnych i rekonstrukcyjnych wobec obszarów Natura 2000. Po zakończeniu postępowania GDOŚ wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia 31 stycznia 2025 r., którą" - uchylił częściowo wstęp do decyzji, tj. punkty: - LA. 1.1.1, LA. 1.1.2, LA.2.2.1, LA.2.2.3, I.A.2.2.6, I.A.2.2.7, LA.2.2.11, LA.2.2.12, I.A.2.2.13, l.A.2.2.14, LA.2.2.15,LA.2.2.16, LA.2.2.22 lit. a), LA.3.3.9,1.A.3.3.10,I.A.3.3.11,I.A.3.3.12, LA.3.3.13, I.A.3.3.14, I.A.3.3.15, I.A.3.3.16, I.A.3.3.19, I.A.5, I.B.2.2.1, I.B.2.2.2 lit. a), I.B.2.2.5, I.B.2.2.6, I.B.2.2.7, I.B.2.2.8, I.B.2.2.9, I.B.2.2.12, LB.3.3.1, LB.3.3.3, I.B.5.5.2.5.2.2, I.B.6, I.C.1.1.2, LC.2.2.1, LC.2.2.2,I.C.2.2.8,I.C.2.2.9, LC.2.2.10,1.C.2.2.11,1.C.2.2.12, LC.2.2.15, LC.3.3.2,LC.3.3.12,I.C.3.3.13, LC.5.5.2.5.2.2, LC.6, LD.2.2.1,1.D.2.2.2, LD.2.2.6, I.D.2.2.7, I.D.2.2.8, I.D.2.2.9, LD.2.2.12, LD.4.4.2.4.2.2, załącznik do decyzji RDOŚ w Szczecinie w zakresie punktu LA i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, - uchylił punkty: LA.2.2.22 lit. b), LA.3.3.6, LA.6.6.2.6.2.2 lit. b), I.A.7, 1.B.7, I.C.3.3.8, I.C.7 i umorzył w tym zakresie postępowanie przed organem pierwszej instancji, - w pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy. Zmiany dotyczyły m.in. korekty oznaczenia obszaru objętego inwestycją, rozszerzenia stałego monitoringu realizacji przedsięwzięcia przez specjalistów w zakresie ochrony flory i fauny, modyfikacji sposobu oznaczania i zabezpieczenia elementów środowiskowa naturalnego w trakcie prowadzonych prac, a także rewizji obowiązków w zakresie ochrony środowiska w trakcie realizacji oraz jego ewentualnego odtworzenia i prowadzonego monitoringu porealizacyjnego. W uzasadnieniu decyzji GDOŚ wskazał, że przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w prawobrzeżnej części miasta Świnoujście, w dzielnicy Warszów na wyspie Wolin, po wschodniej stronie Terminala LNG im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Inwestycja realizowana będzie częściowo na obszarze morskim, gdzie planowane jest zajęcie ok. 350 ha gruntów pod wodami morskimi, a częściowo na lądzie, gdzie zajętość terenu wyniesie ok. 45 ha. Inwestycja wymaga przeprowadzenia obligatoryjnej oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839; dalej: "Rozporządzenie"). GDOŚ podniosł, że po analizie zebranego materiału dowodowego niezbędnym jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W tych okolicznościach Inwestor pismem z dnia 6 maja 2024 r. został wezwany przez organ do wyjaśnienia wątpliwości i uzupełnienia dokumentacji przedmiotowej sprawy, m.in. w zakresie precyzyjnych informacji dotyczących analizowanych wariantów, przedstawienia zagadnień w formie kartograficznej, przedstawienia zagadnień w formie graficznej, oddziaływań akustycznych, oddziaływań w zakresie zanieczyszczeń powietrza, pokrycia zapotrzebowania w wodę do funkcjonowania terminala, zapewnienia bezpieczeństwa wykonywania robót budowlanych oraz zapobiegania eksplozji na obszarach lądowych i wodnych, określenia ilości odpadów, które powstaną w czasie realizacji inwestycji, analizy możliwych do wystąpienia skumulowanych oddziaływań, sposobu zagospodarowania wód opadowych i roztopowych, deponowania urobku, działań minimalizujących i kompensujących wpływ inwestycji na florę i faunę. Po uzyskaniu stosownych dokumentów i wyjaśnień, jak wyjaśnił GDOŚ, możliwym było dokonanie szczegółowej oceny oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko a także doprecyzowanie niektórych warunków realizacji przedsięwzięcia zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co doprowadziło do pełnego i prawidłowego rozpoznania sprawy. Odnosząc się do kwestii podnoszonych w odwołaniach, w pierwszej kolejności organ II instancji wskazał na kwestie oddziaływania akustycznego. Organ odwoławczy podniósł, że oddziaływanie związane z budową terminala ma przejściowy charakter, generowany głównie w porze dnia przez źródła niezorganizowane, a jego skala ogranicza się do miejsca realizacji inwestycji oraz terenów w bliskim sąsiedztwie. Z kolei budowa planowanej drogi oraz linii kolejowej nie spowoduje trwałych oddziaływań, a ponadto będzie ona minimalizowana buforem zadrzewień. Tym niemniej nałożono jednak szereg warunków mających ograniczać emisję hałasu w trakcie prowadzenia prac budowlanych. Natomiast emisja hałasu wynikająca z funkcjonowania inwestycji będzie miała długofalowy charakter, gdyż ich źródłem będzie zarówno wejście i rozładunek kontenerowców, praca systemów wentylacyjnych, transport drogowo-kolejowy. GDOŚ nadto wyjaśnił, iż w toku postępowania odwoławczego wykonana została dodatkowa analiza akustyczna, co zdezaktualizowało zarzuty Prezydenta miasta Świnoujścia w tym zakresie. Z jej obliczeń wynika, że wyznaczone metodą obliczeniową poziomy hałasu, emitowanego w czasie eksploatacji przedsięwzięcia w wariancie wybranym do realizacji, ze wszystkich źródeł hałasu do punktów kontrolnych, wynosić będą od 29,3 dB do 41,5 dB w porze dnia i od 29,4 dB do 41,8 dB w porze nocy. W przypadku oceny oddziaływania skumulowanego, poziomy hałasu wynoszą od 31,9 dB do 46,4 dB w porze dnia i od 31,9 dB do 46,5 dB w porze nocy, które to wyniki mieszczą się w granicach zakreślonych przez treść rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Wartości te zostaną zweryfikowane na etapie analizy porealizacyjnej i w razie stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu zostaną podjęte działania mające na celu obniżenie jego poziomu. Natomiast, w zakresie oddziaływania hałasu podwodnego na zwierzęta, do akt sprawy zostało dołączone stosowne opracowanie, które wskazuje na niewielki stopień niebezpieczeństwa spowodowanego dla nich przez prace przy budowie, które dodatkowo zostanie zniwelowane przez stosowanie środków odstraszających ryby oraz morświny od obszarów, na których będą one prowadzone. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego zasadności nadania skarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności GDOŚ wskazał, że zgodnie z przepisem zawartym w art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Zdaniem GDOŚ, w okolicznościach niniejszej sprawy, budowa terminala kontenerowego w ramach portu w Świnoujściu, jest celem publicznym, podejmowanym w interesie społecznym o dużym znaczeniu lokalnym, regionalnym, jak i krajowym, co uzasadnia uznanie, że decyzja powinna zostać opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. GDOŚ podkreślił także, że przedmiotowa inwestycja jest jednym z projektów strategicznych "Strategii Zrównoważonego Rozwoju Transportu do 2030 roku" oraz elementem europejskich projektów infrastrukturalnych i komunikacyjnych. Zaznaczył również, że w sytuacji wydania decyzji przez GDOŚ kwestia rygoru natychmiastowej wykonalności stała się bezprzedmiotowa. Organ II instancji w toku postępowania nie znalazł w aktach sprawy także potwierdzenia dla zarzutów naruszenia przepisów art. 7 oraz 7a k.p.a. W kontekście powyższego wyjaśnił, iż w interesie społecznym i słusznym interesie obywateli nie leży wstrzymywanie natychmiastowego wykonania decyzji, jeżeli nie zachodzi uzasadniony ku takiemu rozstrzygnięciu przypadek, a ponadto brak jest wątpliwości interpretacyjnych co do wykładni przepisów stosowanego w sprawie prawa. Za nieuzasadnione uznał również zarzuty naruszenia art. 28 oraz art. 10 k.p.a. poprzez m.in. błędne ustalenie kręgu stron postępowania, niewłaściwe przeprowadzenie konsultacji społecznych oraz ograniczanie dostępu do materiałów dowodowych. Zaznaczył, że krąg stron postępowania prowadzącego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został określony w oparciu o art. 74 ust. 3a u.o.o.ś., wprowadzony ustawą Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. GDOŚ wskazał, iż zasięg oddziaływania inwestycji został wyznaczony na podstawie wyników załączonych do raportu analiz, w tym emisji zanieczyszczeń, hałasu oraz rozprzestrzeniania się osadów. Jednocześnie GDOŚ podkreślił, iż oba skarżące Stowarzyszenia nie przedstawiły żadnych dowodów wskazujących, że zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmował Woliński Park Narodowy, Gminę Miasto Międzyzdroje, uzdrowisko w lewobrzeżnej części Gminy Miasta Świnoujście oraz gminy przygraniczne po stronie niemieckiej. Stowarzyszenia nie wskazały konkretnych błędnych elementów raportu, jak również nie przedstawiły własnego kontroperatu, który mógłby skutecznie podważyć tezy przedstawione przez Wnioskodawcę. Stąd brak było podstaw do poszerzania kręgu stron postępowania. Nie znaleziono także podstaw do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w toku postępowania ani też jego ewentualnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Odnosząc się do kwestii konsultacji społecznych organ II instancji podkreślił, że procedury ich przeprowadzenia zostały zachowane i przeprowadzone zgodnie z przepisami. Obwieszczeniem z dnia 29 czerwca 2023 r., podano do publicznej wiadomości informację o prowadzonym postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W obwieszczeniu podano informacje o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 30-dniowy termin ich składania, przypadający na okres od dnia 3 lipca 2023 r. do dnia 1 sierpnia 2023 r. włącznie. Podanie do publicznej wiadomości nastąpiło przez udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej RDOŚ w Szczecinie oraz ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty, tj. ogłoszenie na tablicy ogłoszeń, w siedzibie RDOŚ w Szczecinie oraz Urzędu Miasta w Świnoujściu. Uwagi i wnioski dotyczące realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia były składane a organ I instancji odniósł się do nich w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji z dnia 10 października 2023 r., adekwatnie do ich zasadności. Nie zostały one, wbrew twierdzeniom odwołania, pominięte. Także, wbrew tezom Stowarzyszenia L. z siedzibą w K. zostały również przeprowadzone konsultacje transgraniczne ze stroną niemiecką, w toku których swoje stanowisko przedstawiło wiele podmiotów wymienionych w decyzji. Odbyło się także spotkanie konsultacyjne, zorganizowane w myśl umowy z 2018 r. oraz konwencji z Espoo z dnia 25 lutego 1991 r. Ze spotkania konsultacyjnego sporządzony został protokół podpisany w dniu 20 października 2023 r., którego ustalenia zostały uzgodnione ze stroną niemiecką jeszcze na spotkaniu. Uwagi i wnioski złożone przez stronę narażoną (niemiecką) zostały przeanalizowane, do których organ I instancji szczegółowo odniósł się do nich w załączniku nr 3 do decyzji z dnia 10 października 2023 r. Także zdaniem GDOŚ w okolicznościach sprawy nie znalazły potwierdzenia zarzuty dotyczące przekazania stronie niemieckiej niepełnych bądź nieprawidłowo przetłumaczonych materiałów, dotyczących oddziaływania środowiskowego Inwestycji. Nie było takich sygnałów ze strony podmiotów, z którymi prowadzone były konsultacje. Niezależnie, udostępnione też zostały źródłowe materiały w języku polskim aby możliwa była dla Strony niemieckiej weryfikacja prawidłowości tłumaczeń. W spotkaniu uczestniczyli również tłumacze, aby na bieżąco możliwe było wyjaśnienie ewentualnie powstałych wątpliwości. Zaznaczono także, że etap "scopingu", czyli ustalania zakresu raportu, nie jest obligatoryjnym elementem każdego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, i że Umowa z 2018 r. przewiduje jego fakultatywny charakter. W przedmiotowej sprawie Inwestycję zakwalifikowano jako mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskodawca, dołączając raport o oddziaływaniu, na jego podstawie, nie stwierdził możliwości wystąpienia znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Tym niemniej wszelkie uwagi zgłoszone przez stronę niemiecką zostały przekazane Inwestorowi i ocenione w toku postępowania. Odnosząc się do kwestii wydania decyzji przed zakończeniem etapu konsultacyjnego GDOŚ wskazał, że strona polska wywiązała się ze wszystkich przyjętych ustaleń dotyczących terminowości przekazania i wymiany dokumentacji. Nadto, strona niemiecka nie wnosiła o możliwość zajęcia stanowiska i przedstawienia dodatkowych opinii, w ramach konsultacji transgranicznych w toczącym się postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, już po analizie przesłanych dodatkowych dokumentów. Jednocześnie fakt późniejszego podpisania protokołu ze spotkania z dnia 20 września 2023 r. Zdaniem GDOŚ nie stanowi naruszenia Umowy z 2018 r. i nie stanowi też warunku zakończenia konsultacji transgranicznych, czego nie kwestionują również władze niemieckie. Odnosząc się do kwestii oddziaływania Inwestycji na obszary chronione Natura 2000, organ II instancji przyznał co prawda, że spowoduje ona znaczne oddziaływanie na te obszary, jednak RDOŚ dokonał oceny tego wpływu i w decyzji nałożony został szereg obowiązków podjęcia działań minimalizujących i kompensujących ten wpływ, w tym m.in. wykonanie metaplantacji gatunków chronionych, odtworzenie strefy ekotonowej siedliska 2180, nasadzenia rokitnika zwyczajnego, usunięcie obcych i inwazyjnych gatunków roślin oraz odtworzenie zdegradowanych siedlisk przyrodniczych. Jednocześnie GDOŚ podkreślił, że w sprawie została wydana ww opinia Komisji Europejskiej nr C(2024) 299, w której zbadano oddziaływanie, w tym skumulowane, na obszary mający znaczenie dla Wspólnoty Natura 2000 Wolin i Uznam PLH320019, pod kątem spełnienia przez projektowaną inwestycję wymogów wynikających z art. 6(4) dyrektywy siedliskowej, która to opinia potwierdza poprawność analiz, ustaleń oraz nałożonych środków w decyzji RDOŚ w odniesieniu do wpływu budowy przedmiotowej inwestycji na obszary sieci Natura 2000. Organ uznał, że metodyka i skala podjętych środków rekompensujących wydaje się być właściwa. W tym świetle zatem, zarzuty obydwu Stowarzyszeń nie były zdaniem GDOŚ zasadne. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że wzrosty natężenia ruchu będą odbywać się z użyciem już istniejącej infrastruktury zarówno toru wodnego, jak i lądowych dróg i tras kolejowych. Istniejące już presje antropogeniczne, w odniesieniu do gatunków ptaków będących przedmiotami ochrony w obszarach Natura 2000, nie poszerzą swojej powierzchni oddziaływania, a potencjalnym skutkiem oddziaływanie Inwestycji w fazie eksploatacji będzie prawdopodobnie przemieszczenie się ptaków z terenów portowych do miejsc o niższym jej stopniu. Z tego względu powstanie terminala i zwiększenie ruchu lądowego nie wpłynie znacząco na środowisko naturalne. Wobec zarzutów dotyczących braku wzięcia pod uwagę otwarcia tunelu pod rzeką Świną GDOŚ zaznaczył, że realizacja i funkcjonowanie projektowanego terminala kontenerowego, zarówno w fazie planowania jak i aktualnie nie zakłada obsługi przemysłowej czy tranzytowego transportu towarów przez ten tunel. Transport ten będzie odbywać się jedynie drogą ekspresową S3, która jest fragmentem drogi międzynarodowej E65 z kierunku od strony Szczecina. GDOŚ wypowiedział się także w kwestii zarzutów dotyczących niedostatecznego wyjaśnienia kwestii zalegania w obszarze realizacji inwestycji amunicji chemicznej (w kontenerach, bombach, pociskach, granatach i minach), zatopionej na dnie Morza Bałtyckiego po II wojnie światowej. Wskazał, że Wnioskodawca w toku postępowania poinformował o podjęciu działań mających na celu wykonanie skanu magnetycznego dna objętego inwestycją, pod kątem obecności obiektów ferromagnetycznych. Wyjaśnił, iż na podstawie zebranych danych stworzona zostanie mapa anomalii magnetycznych do dalszego rozpoznania i ich bezpiecznego usunięcia. Jednocześnie też podkreślił, że w dotychczasowych doświadczeniach, zarówno eksploatacji jak i rozbudowy portu, nie napotkano problemu zalegania amunicji chemicznej. Ponadto, nawet zawnioskowany przez Stowarzyszenie I dowód z dokumentu w postaci "Ekspertyza dotycząca zanieczyszczeń Morza Bałtyckiego, ze szczególnym uwzględnieniem broni chemicznej oraz innych chemikaliów" w istocie wskazuje na ryzyko występowania broni chemicznej w obszarach znacznie oddalonych od miejsca realizacji terminala. Powyższe przekonało organ II instancji do stanowiska, zgodnie z którym brak jest podstaw do odmowy wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wyłącznie w oparciu o podejrzenie występowania zagrożenia eksplozją broni chemicznej. Ponadto, ryzyko takie zostało przewidziane wobec wszelkich obiektów pochodzenia wojskowego i w treści decyzji zostały przewidziane odpowiednie procedury neutralizujące, w tym znajdujące się w załączniku nr 10 raportu oddziaływania na środowisko, pt.: "Analiza wpływu budowy Terminala Kontenerowego w porcie zewnętrznym w Świnoujściu na prawdopodobieństwo wystąpienia zanieczyszczeń środowiska naturalnego, awarii i ich skutków". Natomiast w przypadku przystąpienia do detonacji amunicji konwencjonalnej decyzja nakłada konkretne obowiązki, takie jak prowadzenie badań sonarowych z pokładu łodzi roboczej, służących identyfikacji ławic ryb, stosowanie metod odstraszających lub izolujących hałas, przy jednoczesnym monitorowaniu skuteczności tych działań. GDOŚ dodatkowo określił terminy, w których detonacja miałaby być wyłączona, nałożył obowiązek stosowania procedury "soft start", uzupełnił także możliwość prowadzenia obserwacji ssaków morskich i wykorzystanie w tym samolotów lub dronów. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skarg obydwu Stowarzyszeń do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stowarzyszenie L. z siedzibą w K. w skardze wniosło o uchylenie jej w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją RDOŚ. W skardze wskazało na zarzuty naruszenia: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności braku uwzględnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji okoliczności: a) występowania na obszarze realizacji inwestycji amunicji chemicznej (w kontenerach, bombach, pociskach, granatach i minach), w tym pojemników zawierających iperyt siarkowy (gaz musztardowy), fosgen, adamsyt, tabun, clark I i clark II, kwas pruski i sole cyjanowe, które zatopione zostały po zakończeniu II wojny światowej na dnie Morza Bałtyckiego, co w związku z brakiem wykluczenia ich obecności na obszarze planowanej inwestycji i morskiego szlaku do niej prowadzącego, stwarza zagrożenie dla środowiska naturalnego w trakcie budowy terminalu kontenerowego, jak również dla podczas eksploatacji szlaku żeglugowego; b) przewidywanego militarnego przeznaczenia inwestycji, w związku z czym nie wykluczono zagrożenia, które związane jest z transportem środków bojowych dla środowiska naturalnego (zarówno ludzi, jak i zwierząt), a także nie wykluczono, że inwestycja nie stanowi zakładu o dużym ryzyku; c) transgranicznego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, zwłaszcza w zakresie wpływu inwestycji na obszary chronione: (a) obszar Westliche Pommersche Bucht DE1649401; (b) obszar SPA Pommersche Bucht DE1552401; (c) obszar Pommersche Bucht mit Oderbank DE1652301; (d) obszar Greifswalder Boddenrandschwelle und Teile der Pommerschen Bucht DE1749302; (e) obszar Jasmund DE1447302, co w konsekwencji doprowadziło do wykluczenia negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary chronione na terenie Republiki Federalnej Niemiec i wydania w tym zakresie wadliwej decyzji; d) wpływu planowanej inwestycji na ochronę gatunkową ssaków morskich (w szczególności morświnów i fok) oraz innych zwierząt przemieszczających się podczas swoich wędrówek: nietoperzy, ryb i ptaków; - art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez brak uwzględnienia przez organ II instancji wniosku dotyczącego przeprowadzenia dowodów z dokumentów, tj.: a) dokumentu prywatnego pt. "Abschatzung móglicher marinókologischern Auswirkungen des geplanten Tiefwasser-Containerhafens in Świnoujście (Polen)" / "Ocena możliwych oddziaływań morskich i ekologicznych planowanego głębokowodnego terminala kontenerowego w Świnoujściu (Polska)", 2022, sporządzony przez: dr B. S., dr V. D. ([...]), dypl. - biol. S. K., M. Sc. geografii M. K., dr K. S. (dalej jako: "Ocena oddziaływań-terminal'); b) dokumentu prywatnego pt. "Umweltbelastungen durch das geplante Containerterminal in Świnoujście" / "Wpływ planowanego terminalu kontenerowego w Świnoujściu na środowisko", sporządzony przez P. D., M.Sc. M. (dalej jako: "Opinia-terminal"); c) dokumentu prywatnego pt. Planungen zum Bau eines Containerterminals im Natura-2000-Gebiet von Świnoujście: Betroffene Schutzguter in den Natura-2000-Gebieten, Teil-Kritik an behórdlichen Vorgaben / Plany budowy terminala kontenerowego w obszarze Natura 2000 Świnoujście: Naruszone dobra chronione na obszarach Natura 2000, częściowa krytyka wymogów urzędowych, sporządzony przez dr S. K. (dalej jako: "Opinia-plan budowy"); d) dokumentu urzędowego pt. "Ekspertyza dotycząca zanieczyszczeń Morza Bałtyckiego, ze szczególnym uwzględnieniem broni chemicznej oraz innych chemikaliów", Warszawa 2021, sporządzonego przez dr hab. J. B., prof. [...] oraz dr hab. M. B., prof. [...] na zamówienie Biura Analiz, Dokumentacji i Korespondencji Kancelarii Senatu Rzeczpospolitej Polskiej (dalej jako: "Ekspertyza-broń- chemiczna"); a w konsekwencji wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego ze względu na brak wyczerpującego zebrania, jak również rozpatrzenia całego materiału dowodowego; - art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej jako: "p.o.ś."), poprzez naruszenie zasady przezorności ze względu na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji, pomimo ustalenia, że nie został do tej pory przeprowadzony skan magnetyczny dna morskiego i obszaru lądowego objętego zakresem inwestycji, a więc nie wykluczono, iż nie istnieje zagrożenie związane z występowaniem na obszarze realizacji inwestycji amunicji z czasów II wojny światowej, których wybuch będzie miał negatywny wpływ na środowisko naturalne (zarówno ludzi, jak i zwierzęta); - art. 3 ust. 1 i 2 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec w zakresie ocen oddziaływania na środowisko i strategicznych ocen oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, podpisanej w Neuhardenberg dnia 10 października 2018 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 330, dalej jako: "Umowa-2018") w zw. z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej jako "Konstytucja RP") w zw. z art. 3 ust. 2 Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, sporządzonej w Espoo dnia 25 lutego 1991 r. (Dz.U. z 1999 r., nr 96, poz. 1110 ze zm.; dalej jako: "Konwencja z Espoo"), polegające na braku realnego zapewnienia stronie narażonej (Republice Federalnej Niemiec) możliwości zajęcia stanowiska w sprawie ustalenia treści i zakresu dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko, które powinno zostać zagwarantowane w ramach procedury tzw. "scopingu", w szczególności przez pominięcie okoliczności, że transgraniczne oddziaływania na środowisko stanowią oddziaływania, które są na tyle znaczące, iż państwo sąsiadujące musi mieć możliwość ich precyzyjnego zbadania i odniesienia się do nich; - art. 4 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 Umowy-2018 w zw. z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 8 § 1-2 w zw. z art. 9 k.p.a., polegające na: a) braku rzetelnego przetłumaczenia przez organ dokumentu pt. "Raport Espoo. Budowa terminalu kontenerowego w porcie zewnętrznym w Świnoujściu" / "Espoo-Bericht. Bau eines Containerterminals im Auttenhafen Swinemunde", datowanego na październik 2022 r. (dalej jako: "Raport Espoo"), na skutek czego Stowarzyszenie I zostało w praktyce pozbawione możliwości sporządzenia fachowych opinii dotyczących szczegółowych zagadnień objętych tym dokumentem, który ma istotne znaczenie przy ocenie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Przesądziło to o faktycznym wykluczeniu możliwości uczestniczenia w postępowaniu przez stronę skarżącą, wbrew jej woli, z powodu niemożliwości zaprezentowania stanowiska w skomplikowanych technicznych i przyrodniczych kwestiach opisanych w Raporcie Espoo, których organ nie był w stanie przedstawić w zrozumiałym języku ekspertom w kraju pochodzenia – Republice Federalnej Niemiec; b) braku uwzględnienia w Raporcie Espoo nowego brzmienia kluczowego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dokumentu pt. "Raport o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa terminalu kontenerowego w porcie zewnętrznym w Świnoujściu", który datowany jest na dzień 6 czerwca 2023 r. (dalej jako: "Raport środowiskowy-2023"), na skutek czego Raport Espoo - z października 2022 r. - sporządzony zatem wcześniej niż Raport środowiskowy 2023, nie prezentuje aktualnego stanu sprawy i nie mógł stanowić podstawy do dokonywania jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie treści i zakresu dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko w ramach prowadzonych konsultacji polsko-niemieckich; c) braku uwzględnienia w Raporcie Espoo dokumentacji wytworzonej przez Inwestora na potrzeby postępowania odwoławczego; d) braku ujęcia przez Raport Espoo, w opisie obszaru otaczającego Inwestycję, terytorium Republiki Federalnej Niemiec oraz braku umieszczenia w nim odpowiednich informacji o rzeczywistym wpływie planowanej Inwestycji na terytorium Republiki Federalnej Niemiec; - art. 8 ust. 3 Umowy-2018 w zw. art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. UE. L. z 2012 nr 26, dalej jako: "dyrektywa o.o.ś.") w zw. art. 6 ust 1 Konwencji z Espoo w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś., polegające na wydaniu decyzji środowiskowej przed zakończeniem konsultacji polsko-niemieckich w przedmiocie transgranicznego oddziaływania na środowisko, tj. przed podpisaniem protokołu przez stronę niemiecką i przed jego włączeniem do akt sprawy, na skutek czego wyniki konsultacji w przedmiocie transgranicznego oddziaływania na środowisko nie mogły zostać uwzględnione w decyzji środowiskowej; - art. 3 ust 1 pkt 13 u.o.o.ś. w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a)-d) u.o.o.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 lit. a)-e) dyrektywy o.o.ś., polegające na zbadaniu w związku z realizowaną inwestycją skutków wyłącznie terminala przeładunkowego kontenerowego jako takiego, podczas gdy pominięto przy tej analizie zagadnienie istotnego wzrostu ruchu morskiego i lądowego, który skumulowany z samym powstaniem terminala będzie prowadził do skutków znacznie dalej ingerujących w środowisko naturalne niż założone przez organy obu instancji, a także konieczność zrealizowania dodatkowych inwestycji infrastrukturalnych ściśle powiązanych z realizowaną inwestycją; - art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (dalej jako: "u.o.p.") w zw. z art. 6 ust. 3 w zw. z ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (dalej jako: "dyrektywa siedliskowa") w zw. z art. 81 ust. 1 o.o.ś., polegające na błędnym założeniu, że żegluga związana z planowaną inwestycją nie będzie częściowo przebiegała przez polskie i niemieckie obszary chronione oraz częściowo stykała się z tymi obszarami chronionymi, w szczególności: (1) obszarem Natura 2000 Zatoka Pomorska PLB990003; (2) obszarem Natura 2000 Ostoja na Zatoce Pomorskiej PLH990002; (3) Morskim Obszarem Chronionym HELCOM nr 170 Zatoka Pomorska; (4) obszarem Westliche Pommersche Bucht DE1649401; (5) obszarem SPA Pommersche Bucht DE1552401; (6) obszarem Pommersche Bucht mit Oderbank DE1652301; (7) obszarem Greifswalder Boddenrandschwelle und Teile der Pommerschen Bucht DE1749302; (8) obszarem Jasmund DE1447302, co w konsekwencji doprowadziło do braku przeprowadzenia właściwej analizy znaczącego, negatywnego oddziaływania na cele ochrony wskazanych obszarów chronionych i wydanie rozstrzygnięcia, które dopuszcza znaczące negatywne oddziaływanie na cele ochrony tych obszarów; - art. 3 pkt 48a w zw. z art. 270 ust. 1 w zw. z art. 265 ust. 1 w zw. z art. 253 ust. 1 i 2 p.o.ś. w zw. z art. 3 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, zmieniającej, a następnie uchylającej dyrektywę Rady 96/82/WE (Dz. U. UE. L. z 2012 r., nr 197, s. 1; dalej jako: "dyrektywa Seveso-lll") w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej jako: "u.o.o.ś."), polegające na bezpodstawnym uznaniu, że planowana Inwestycja nie stanowi zakładu o dużym ryzyku, chociaż w Raporcie Espoo nie przedstawiono żadnych dających się obiektywnie zweryfikować wyliczeń dotyczących ilości substancji niebezpiecznych, które mogą być zgromadzone na terenie planowanej Inwestycji, na skutek czego nie przekazano Republice Federalnej Niemiec odpowiednich informacji odnoszących się do prawdopodobieństwa poważnej awarii o transgranicznych skutkach w zakładzie o dużym ryzyku i nie sporządzono odpowiedniego raportu bezpieczeństwa i planu bezpieczeństwa, co miało również związek z pominięciem przez organ II instancji faktu przewidywanego militarnego przeznaczenia inwestycji, w związku z czym nie wzięto pod uwagę kwestii transportu środków bojowych dla środowiska naturalnego (zarówno ludzi, jak i zwierząt); - art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na uznaniu przez organ II instancji, że decyzji RDOŚ prawidłowo został nadany rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na "inny interes społeczny" (działanie podejmowane w interesie ogółu), chociaż nie zostały spełnione przesłanki nadania decyzji wspomnianego rygoru, a organ II instancji pominął kwestię uzasadnienia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji przesłanką interesu społecznego, która to przesłanka uzasadnia nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności z urzędu, podczas gdy w niniejszej sprawie to Inwestor wnioskował o nadanie tego rygoru; - art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez częściowe uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, podczas gdy w dalszym ciągu w postępowaniu nie zgromadzono wystarczającego materiału dowodowego. Uzasadniając zarzuty skargi Stowarzyszenie L. z siedzibą w K. w pierwszej kolejności podniosło argumenty związane z niewystarczającym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy w zakresie bezpieczeństwa budowy i funkcjonowania terminala. Zwróciło uwagę na zagrożenie wynikające z możliwością składowania na obszarze inwestycji zatopionej amunicji, w tym chemicznej, pochodzącej z czasów II wojny światowej. Stowarzyszenie te podkreśliło przy tym, że sam Inwestor przyznał w toku postępowania, że nie został przeprowadzony skan magnetyczny dna i obszaru lądowego na obszarze przedsięwzięcia. Wobec powyższego nie wykazano, że broń nie znajduje się na tym obszarze, tym samym istnieje niebezpieczeństwo wybuchu tejże i spowodowanie negatywnych skutków dla ludzi i zwierząt. Na poparcie tezy o ryzyku występowania broni, w tym chemicznej, na obszarze realizacji inwestycji, powołano się na treść "Ekspertyzy dotyczącej zanieczyszczeń Morza Bałtyckiego, ze szczególnym uwzględnieniem broni chemicznej oraz innych chemikaliów", sporządzonego na zlecenie Senatu RP. Z treści tego dokumentu wynika, że choć znaczne ilości amunicji były zatapiane w okolicach wyspy Borholm, to nie można wykluczyć, że z uwagi na sposób realizacji tego zatapiania również w okolicach obszaru przewidzianego pod terminal mogą znajdować się niewybuchy. Za nielogiczne uznało przy tym, że organ II instancji jednocześnie zaprzecza ryzyku istnienia amunicji na obszarze realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz określa warunki jej usuwania, które są zresztą zdaniem strony skarżącej niewystarczające dla zapewnienia bezpieczeństwa, ponieważ nie uwzględniają skutków przypadkowych detonacji na występujące w nim gatunki chronione. Zatem w tym zakresie zdaniem Stowarzyszenia I decyzja został wydana pomimo niewystarczająco ustalonego stanu faktycznego sprawy, w tym brak ustalenia, iż nie wystąpi negatywny wpływ na badany obszar. W dalszej kolejności powyższe Stowarzyszenie podniosło zarzut braku realnego zapewnienia stronie narażonej – Republice Federalnej Niemiec – możliwości zajęcia stanowiska w sprawie ustalenia treści i zakresu dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko. Powyższy zarzut jest pochodną nieprawidłowej oceny oddziaływania transgranicznego w toku postępowania, szczególnie w zakresie wpływu inwestycji na obszary chronione na terytorium przygranicznym. Zdaniem skarżącego, organ II instancji błędnie zinterpretował treść opinii Komisji Europejskiej nr C(2024) 299 z dnia 23 stycznia 2024 r., która dotyczyła oceny oddziaływania przedsięwzięcia jedynie na obszar Natura 2000 PLH320019 Wolin i Uznam, nie wypowiedziano się natomiast co do obszarów Westliche Pommersche Bucht DE1649401, SPA Pommersche Bucht DE1552401, Pommersche Bucht mit Oderbank DE1652301, Greifswalder Boddenrandschwelle und Teile der Pommerschen Bucht DE1749302 oraz Jasmund DE1447302, które również, zdaniem Stowarzyszenia I, objęte są oddziaływaniem inwestycji. Stanowisko te skarżące Stowarzyszenie opiera o szereg przedstawionych w toku postępowania ekspertyz, a pominiętych przez GDOŚ. W uzupełnieniu tego zarzutu wskazano także, że Raport Espoo nie został rzetelnie przetłumaczony na język niemiecki, przez co Stowarzyszenie spotkało się ze znaczącymi utrudnieniami w zajęciu stanowiska w sprawie. Ponadto, przetłumaczona została jedynie pierwotna wersja raportu środowiskowego sporządzona w 2022 r., a nie złożona później, w czerwcu 2023 r.. Nie przetłumaczono także wniosków przedkładanych przez Inwestora w toku postępowania odwoławczego. Ponadto decyzja organu I instancji został wydana przed otrzymaniem podpisanego protokołu z przeprowadzonych konsultacji polsko-niemieckich. Kolejne zarzuty skargi koncentrowały się wokół ograniczenia się przez GDOŚ jedynie do oceny bezpośrednich skutków realizacji terminala kontenerowego, przy jednoczesnym pominięciu skutków skumulowanych, związanych ze zwiększeniem natężenia ruchu zarówno morskiego, jak i lądowego, w tym przede wszystkim wzrostu poziomu hałasu oraz zanieczyszczeń. Ponadto niedoszacowana w treści decyzji została skala wzrostu ruchu morskiego, a tym samym również skala wymuszonej migracji zwierząt. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia w sposób błędny zakwalifikowano także skutki realizacji przedsięwzięcia jako tymczasowe, a co za tym idzie nieznaczne. Powołano się na opinie składane w toku postępowania wskazujące na potencjalny znaczący wpływ budowy i eksploatacji terminala portowego na sąsiadujące z nim obszary Natura 2000, m.in. w zakresie miejsc lęgowych i szlaków migracyjnych ptaków wędrownych, obszarów tarła ryb, populację morświna i foki szarej. Oddziaływanie to ma się przejawiać w emisji hałasu, zmianie ukształtowania terenu, zanieczyszczeniu gleby oraz wód. W konsekwencji również wskazane w decyzji środki minimalizujące są w opinii strony skarżącej niewystarczające, tym bardziej, że w odpowiedzi na przedstawiony przez nią materiał dowodowy GDOŚ zajął stanowisko, zgodnie z którym na użytek niniejszej sprawy w pełni wystarczające są ekspertyzy przedstawione przez Inwestora. Powyższe, zdaniem Stowarzyszenia I, stanowi o naruszeniu art. 7 k.p.a. Stowarzyszenie te podniosło także zarzut niedostatecznego przeanalizowania możliwego wykorzystania terminala kontenerowego, poprzez ograniczenie się jedynie do jego funkcji transportu towarów, całkowicie zaś pomijając militarne jego wykorzystanie i jego wpływ na środowisko naturalne. Zdaniem skarżącego zbagatelizowana została możliwość wystąpienia awarii i jej skutków, nie sporządzono raportu i planu bezpieczeństwa. Finalnie wskazano na brak dostatecznego uzasadnienia nadania decyzji RDOŚ rygoru natychmiastowej wykonalności i ograniczenie się w tym zakresie jedynie do rozumienia interesu społecznego jako interesu o charakterze gospodarczym, z pominięciem kwestii ochrony środowiska. Ponadto zaznaczono, że rygor został nadany na wniosek Inwestora, a w tym przypadku organy administracji powinny rozpatrywać tą kwestię jedynie z punktu widzenia "ważnego interesu strony", a nie "interesu społecznego". Stowarzyszenie Z. z siedzibą w S., we wniesionej skardze zaskarżyło decyzję GDOŚ w całości, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z naruszeniem prawa, alternatywnie o jej uchylenie w całości. W skardze wskazało na zarzuty naruszenia: - art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 28, art. 29, art. 36, art. 75, art. 77 § 1-4, art. 78, 79, 79a, art. 80, art. 84 - 85, art. 89 § 1-2, art. 104 § 1-2 i art. 106 k.p.a. w związku z art. 107 § 1-2 w związku z art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 130 w zw. z art. 135 i art. 136 w zw. z 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 140 k.p.a.; - art. 3 ust. 1 pkt 6, pkt 7, pkt 17 w związku z art. 3 ust. 2, art. 5, art. 21 pkt. 2 pkt 13, art. 46 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 2 pkt 2 lit. e i pkt 3, art. 55 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 1 i 2, art. 66 ust. 1 - 7 w zw. z art. 67 w zw. z art. 68, art. 71 ust. 1, w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 74, art. 74a, art. 80, art. 81 - 82, art. 85, art. 108 - 117 u.o.o.ś.; - art. 5, art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 74 ust. 1 Konstytucji RP; - przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE z 28.01.2012r., L 26/1; dalej: "Dyrektywa środowiskowa"); - Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (z dnia 25 czerwca 1998 r., Dz. U. z 2003r., Nr 78, poz. 706), - przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r., zmieniającej Dyrektywę 2011/52/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 124, tom 57 z dnia 25 kwietnia 2014 r.), - przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej z dnia 28.01.2012r., L 26/1), - przepisów Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory; - przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa; - przepisów Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory; - Czerwonych Ksiąg krajowych i międzynarodowych w zakresie ochrony gatunków i siedlisk. W uzasadnieniu zarzutów Ww Stowarzyszenie wskazało przede wszystkim na jednostronne i bezkrytyczne przyjęcie przez organ II instancji twierdzeń Inwestora wyrażonych w toku postępowania, w szczególności w zakresie wariantów realizowanego przedsięwzięcia i zasięgu jego oddziaływania na obszary lądowe i morskie oraz środowisko i ludzi, co zdaniem Stowarzyszenia negatywnie wpłynęło na właściwe ustalenie kręgu stron postępowania. Zdaniem skarżącego, przygotowany w sprawie raport środowiskowy jest nieaktualny, niepełny i zbyt ogólnikowy, nie przedstawia realnych skutków oddziaływania Inwestycji. Ponadto był on uzupełniany w toku postępowania już po przeprowadzeniu konsultacji, przez co strona społeczna miała ograniczone możliwości zapoznania się z aktualnymi danymi przedstawianymi przez Inwestora, dotyczącymi zasięgu i sposobu oddziaływania przedsięwzięcia. Uszczegóławiając zarzuty, strona skarżąca wskazała na brak dokonania oceny skumulowanego oddziaływania inwestycji wraz z innymi przedsięwzięciami, na środowisko, w szczególności funkcjonowaniem tunelu pod Świną, w tym przede wszystkim na obszary Natura 2000, jak również na obszary uzdrowiskowe miasta Świnoujście. Zarzuciła także pominięcie wpływu inwestycji na florę i faunę występującą na obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Stowarzyszenie te podniosło też zarzuty co do aktualności i kompletności raportu środowiskowego w zakresie inwentaryzacji przyrodniczej. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o oddalenie skarg obu Stowarzyszeń, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie wskazując, iż zarzuty w nich wyrażone są w znacznym zakresie tożsame z podniesionymi w odwołaniach od decyzji RDOŚ, do których GDOŚ bardzo szczegółowo się odniósł w zaskarżonej do Sądu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zdaniem Sądu przedmiotowe skargi jako niezasadne podlegały oddaleniu. Sąd przypomina, iż przedmiotem planowanego przedsięwzięcia jest budowa terminala kontenerowego w granicach portu morskiego w Świnoujściu, w prawobrzeżnej części miasta Świnoujście, w dzielnicy Warszów, na wyspie Wolin, po wschodniej stronie Terminala LNG im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Inwestycja realizowana będzie w granicach obszarów morskich (morza terytorialnego w zakresie budowy falochronu osłonowego, toru wejściowego do terminala, mola kontenerowego i morskich wód wewnętrznych w zakresie w części mola kontenerowego, basenu portowego) i w obszarze lądowym na terenie Miasta Świnoujście w zakresie budowy części lądowej inwestycji. Terminal Kontenerowy jest integralną częścią budowy planowanego Portu Zewnętrznego w Świnoujściu. W kontekście powyższego Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), inwestycja ta kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, tj. jako § 2 ust. 1 pkt 34 "porty lub przystanie morskie w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r, o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2017 r. poz. 1933 oraz z 2019 r. poz. 1716), do obsługi statków o nośności większej niż 13501, z wyłączeniem przystani dla promów". Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zaś wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "u.o.o.ś"). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia - art. 71 ust. 1 u.o.o.ś.. Z wydaniem decyzji środowiskowej może łączyć się obowiązek przeprowadzenia przez organ środowiskowy oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu art. 3 ust.1 pkt 8 u.o.o.ś. Stosownie do powyższego, przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 3 ust.1 pkt 8 u.o.o.ś.). Z art. 59 ust.1 u.o.o.ś. z kolei wynika, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjne w przypadku realizacji planowanego przedsięwzięcia, mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust.1 pkt 1 u.o.o.ś.). W przypadku realizacji planowanego przedsięwzięcia, mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust.1 (art.59 ust.1 pkt 2 u.o.o.ś.). Zgodnie z art. 62 ust. 1 ww ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Przy czym podkreślić należy, że wydawana w oparciu o treść art. 71 ust. 1 u.o.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Celem jej wydania jest określenie warunków, na jakich przedsięwzięcie może być realizowane tak, by – pomimo powodowania nadmiernej, niedopuszczalnej ingerencji w środowisko – tę ingerencję ograniczyć. Uzyskanie takiej decyzji jest elementem obligatoryjnym procesu uzyskiwania pozwolenia na budowę lub innego rodzaju zezwolenia na realizację przedsięwzięcia, jednakże postępowanie dotyczące jej wydania jest jedynie jednym z kilku składających się na tenże proces. Sąd wskazuje, iż w sprawie niniejszej przedmiotem skarg Stowarzyszenia Z. z siedzibą w S. i Stowarzyszenia L. z siedzibą w K. jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 31 stycznia 2025 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 82 u.o.o.ś., uchylająca we wskazanym w niej zakresie decyzję organu I instancji i w tym zakresie orzekająca co do istoty sprawy lub umarzająca postępowanie pierwszej instancji, w pozostałej zaś części utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ("RDOŚ") w Szczecinie nr 15/2023 z dnia 10 października 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa Terminala Kontenerowego w Porcie Zewnętrznym w Świnoujściu" planowanego do realizacji w wariancie I: zarówno w części przedsięwzięcia zlokalizowanej w obszarze lądowym jak i morskim, wydaną na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 1 "u.o.o.ś." oraz art. 108 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Morskich Portów Szczecin i Świnoujście S.A., ("ZMPSiŚ S.A.") z dnia 23 listopada 2020 r. Sąd stwierdza, iż podniesione w obu skargach zarzuty, w zdecydowanej większości są tożsame z zarzutami podniesionymi we wniesionych przez skarżące Stowarzyszenia odwołaniach, wobec których GDOŚ bardzo szczegółowo odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na stronach 93-161, a które stanowisko GDOŚ, tam wyrażone, Sąd w pełni aprobuje. Odnosząc się po kolei do zarzutów skarg, jako pierwszych podniesionych w skardze przez Stowarzyszenie L., Sąd za nieuzasadniony uznaje zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew wyrażonemu przez Ww Stowarzyszenie stanowisku, organy obu instancji sprostały obowiązkowi wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały materiału dowodowego, niezbędny do wydania stosownego rozstrzygnięcia. W tym również uwzględniona została przez GDOŚ, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, okoliczność występowania, na obszarze realizacji inwestycji, amunicji chemicznej (w kontenerach, bombach, pociskach, granatach i minach), jak i przewidywanego militarnego przeznaczenia inwestycji, a także uwzglnęnono okoliczność transgranicznego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, też w zakresie wpływu inwestycji na obszary chronione, tj.: obszar Westliche Pommersche Bucht DE1649401; obszar SPA Pommersche Bucht DE1552401; obszar Pommersche Bucht mit Oderbank DE1652301; obszar Greifswalder Boddenrandschwelle und Teile der Pommerschen Bucht DE1749302 obszar Jasmund DE1447302. Sąd wskazuje, iż w oparciu o analizę zawartą w zgromadzonej dokumentacji sprawy, w punktach: I.B.2.2.9,I.C.2.2.12,1.D.2.2.9 decyzji RDOŚ w Szczecinie (zmodyfikowanych w punktach 35, 49 i 63 niniejszej decyzji GDOŚ) nałożono na Inwestora, przed planowaną detonacją broni konwencjonalnej, obowiązek prowadzenia badań sonarowych z pokładu łodzi roboczej, służących identyfikacji ławic ryb, celem ewentualnej zmiany terminu usuwania amunicji, a jeśli to nie będzie możliwe, to zastosowania metod odstraszających lub izolujących propagację hałasu podwodnego (np. kurtyny bąbelkowe), co zminimalizuje oddziaływanie na tę grupę zwierząt. Z kolei punktach I.B.5.5.2.5.2.2 lit. e) oraz l.C.5.5.2.5.2.2 lit. e) decyzji RDOŚ w Szczecinie (zmodyfikowanych w punktach 39 i 55 niniejszej decyzji) zobowiązano inwestora do prowadzenia monitoringu na etapie budowy, którego celem jest ocena skuteczności zastosowanych działań minimalizujących i środków zaradczych w przypadku detonacji amunicji w odniesieniu do ssaków morskich i ryb. Sąd wskazuje, iż w oparciu o analizę zawartą w zgromadzonej dokumentacji sprawy, w punktach: I.B.2.2.9,I.C.2.2.12,1.D.2.2.9 decyzji RDOŚ w Szczecinie (zmodyfikowanych w punktach 35, 49 i 63 niniejszej decyzji GDOŚ) nałożono na Inwestora, przed planowaną detonacją broni konwencjonalnej, obowiązek prowadzenia badań sonarowych z pokładu łodzi roboczej, służących identyfikacji ławic ryb, celem ewentualnej zmiany terminu usuwania amunicji, a jeśli to nie będzie możliwe, to zastosowania metod odstraszających lub izolujących propagację hałasu podwodnego (np. kurtyny bąbelkowe), co zminimalizuje oddziaływanie na tę grupę zwierząt. Z kolei punktach I.B.5.5.2.5.2.2 lit. e) oraz l.C.5.5.2.5.2.2 lit. e) decyzji RDOŚ w Szczecinie (zmodyfikowanych w punktach 39 i 55 niniejszej decyzji) zobowiązano inwestora do prowadzenia monitoringu na etapie budowy, którego celem jest ocena skuteczności zastosowanych działań minimalizujących i środków zaradczych w przypadku detonacji amunicji w odniesieniu do ssaków morskich i ryb. Na str. 91 uzasadnienia zakwestionowanej decyzji RDOŚ w Szczecinie wyjaśnił, że w odniesieniu do materiałów pochodzenia wojskowego zobowiązano Inwestora do opracowania i następnie wdrożenia planu usuwania UXO, wraz ze wskazaniem planu mitygacji, łącznie z określeniem szczegółowego zastosowania środków minimalizujących w stosunku do ssaków morskich i ryb, przy uwzględnieniu prowadzenia obserwacji na morzu oraz zastosowania urządzeń odstraszających (np. pingery, sonary lub inne) i/lub izolujące propagację hałasu podwodnego (np. kurtyny bąbelkowe) (punkty I.B.2.8 i I.B.2.12, punkty I.C.2.11 i l.C.2.15, punkty l.D.2.8 i I.D.2.12 sentencji decyzji). Dysponując załączonym do pisma z 13 września 2024 r., opracowaniem pn.: "Plan mitygacji dla ssaków morskich i ryb przy usuwaniu UXO" (załącznik nr 7), w punktach 34, 36, 49, 51,63, 65 zaskarżonej decyzji GDOŚ doprecyzował warunki dotyczące nałożonych środków minimalizujących w czasie planu usuwania UXO. Korekta warunków dotyczy określenia terminu wyłączonego z detonacji obiektów pochodzenia wojskowego, nakazu prowadzenia ww. czynności poza specjalnymi obszarami ochrony siedlisk Natura 2000, uzupełnienia możliwości prowadzenia obserwacji ssaków morskich z wykorzystaniem samolotów lub dronów. Dodatkowo GDOŚ sprecyzował w modyfikowanym warunku wielkość strefy poszukiwań ssaków morskich oraz strefy odstraszania, w której zastosowane zostaną urządzenia typu "pingery, sonary" itp. Ponadto organ II instancji uzupełnił ww. warunek o obowiązek zastosowania procedury "soft start", mającej za zadanie odstraszyć ssaki morskie i ryby z rejonu, w którym nastąpi detonacja ładunku UXO. Sąd też w tym miejscu przypomina, iż w piśmie ZMPSiŚ S.A. z dnia 4 kwietnia 2024 r., adresowanego do GDOŚ wskazano, że podjęto już działania mające na celu wykonanie skanu magnetycznego dna objętego inwestycją, pod kątem obecności obiektów ferromagnetycznych. Na podstawie zebranych danych stworzona zostanie mapa anomalii magnetycznych do dalszego rozpoznania i ich bezpiecznego usunięcia. W ww. piśmie inwestor podkreślił, że w trakcie dotychczasowego doświadczenia podczas realizacji inwestycji związanych z budową i rozbudową części morskiej nabrzeży statkowych do przeładunku LNG w porcie zewnętrznym w Świnoujściu, jak również podczas ich eksploatacji, nie napotkano na terenie inwestycji na amunicję chemiczną. Przy czym należy podkreślić, iż zasady oczyszczania terenów z materiałów wybuchowych i niebezpiecznych, w tym przedmiotów wybuchowych pochodzenia wojskowego, określa ustawa z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1743). Zauważyć też należy, iż obowiązek przestrzegania przepisów prawa powszechnie obowiązującego wynika z art. 87 Konstytucji RP, jak i z samej mocy poszczególnych aktów normatywnych, a nie ze stwierdzenia takiego obowiązku w decyzji administracyjnej. Co więcej, nałożenie na stronę w decyzji obowiązku, który wynika wprost z normy prawnej, stanowi kwalifikowaną wadę decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a., tj. decyzja została wydana bez podstawy prawnej. W tych okolicznościach nie można uznać, iż kwestia występowania w obszarze realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia przedmiotów wybuchowych pochodzenia wojskowego została przez organy pominięta. Sąd też, wbrew stanowisku Stowarzyszenia L. wskazuje, iż w istocie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji RDOŚ w Szczecinie zabrakło odniesienia się do planowanego przygotowania terminalu do jego podwójnego, cywilno-wojskowego wykorzystania. Jednak stosowne analizy w tym zakresie zostały wykonane przez Zarząd Logistyki Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, a informacja o tym znalazła się na stronie internetowej inwestora (https://port.szczecin.pl/biznes/glebokowodny-terminal- kontenerowy), jak również w artykule zamieszczonym na stronie Ministerstwa Infrastruktury, pod wskazanym tam adresem. Z artykułu zamieszczonego na przywołanej stronie internetowej inwestora wynika m.in., że "terminal ten będzie stanowić ważny element systemu obronnego państwa. Czynniki te stały się szczególnie ważne w aktualnej sytuacji geopolitycznej. W ocenie Sztabu Generalnego WP terminal kontenerowy w Świnoujściu będzie miał również istotne znaczenie dla systemu HNS oraz zabezpieczenia przyjęcia wojsk sojuszniczych na terytorium RP". Odnosząc się do powyższego wskazać w tym miejscu należy, iż rozmowy międzyresortowe dotyczące militarnego wykorzystania przedmiotowej inwestycji prowadzone były jeszcze przed wydaniem przez RDOŚ w Szczecinie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na wezwanie GDOŚ z dnia 6 czerwca 2024 r. pełnomocnik Inwestora w dniu 6 czerwca 2024 r. przekazał stosowne pismo Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej z dnia 21 lutego 2020 r. nr 432/SZ, skierowane do Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, potwierdzające zainteresowanie resortu obrony narodowej wykorzystaniem przyszłego terminala kontenerowego na potrzeby Sił Zbrojnych RP. Z powyższego pisma wynika, iż planowana inwestycja spełnia warunki podwójnego wykorzystywania obiektu dla potrzeb cywilnych i wojskowych, a jej realizacja wpłynie na zwiększenie zdolności Sil Zbrojnych RP do szybkiego przerzutu wojsk oraz sprzętu i środków bojowych. Nadto, uznać też niewątpliwie należy, iż realizacja terminala kontenerowego wpisuje się w katalog działań podejmowanych w interesie społecznym, przedkładanym nad interes indywidualny pojedynczych stron postępowania. Wnioskodawca nie buduje bowiem przedmiotowej inwestycji wyłącznie w swoim własnym interesie. Jest to inwestycja związana z interesem całej lokalnej społeczności, regionu, a także kraju. Jak słusznie też zauważono, szczegółowe analizy w tym zakresie stanowią informacje niejawne i nie podlegają udostępnianiu informacji publicznej. Podobnie, Sąd nie zgadza się z zarzutem pominięcia w zaskarżonych decyzjach kwestii transgranicznego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Postępowanie w powyższym zakresie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 108 -117 u.o.o.ś., a jego przebieg został dokładnie opisany na str. 56-59 decyzji RDOŚ w Szczecinie. Szczegółowe analizy w zakresie oddziaływania w kontekście transgranicznym zostały ujęte w raporcie Espoo, który był wielokrotnie uzupełniany. Jak wyżej już wskazano, w dniu 20 września 2023 r. w Szczecinie odbyły się konsultacje transgraniczne w formie spotkania, w następstwie których w dniu 10 października 2023 r. Strona polska przekazała do Niemiec uzgodniony i podpisany przez Stronę polską protokół z konsultacji transgranicznych. W dniu 20 października 2023 r. Strona polska otrzymała z Niemiec podpisany protokół z konsultacji transgranicznych, którego ustalenia, wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia I, znalazły swoje odzwierciedlenie w zapisach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu także poddany został analizie wpływ planowanej inwestycji na ochronę gatunkową ssaków morskich, w tym w szczególności morświnów i fok, jak i innych zwierząt przemieszczających się podczas swoich wędrówek (nietoperzy, ryb i ptaków). Zebrany w sprawie materiał dowodowy w zakresie wpływu na środowisko morskie oraz rybołówstwo posiada wszelkie niezbędne dane do określenia oddziaływania oraz zaplanowania odpowiednich działań minimalizujących i kompensacyjnych. Wspomniane przez skarżące Stowarzyszenie (jak i odwołujących się od decyzji RDOŚ) badania, nie zmieniłyby wniosków przedstawionych w ww. raporcie ani nie wpłynęłyby na treść warunków określonych w decyzji RDOŚ w Szczecinie, doprecyzowanych i uszczegółowionych przez organ II instancji. GDOŚ w zakresie warunków dotyczących minimalizowania i ograniczania negatywnego wpływu rozpatrywanej inwestycji na środowisko morskie dokonał bowiem w tym zakresie stosownych korekt. Dokonane zmiany i doszczegółowienia zapewnią właściwą ochronę środowiska morskiego, w tym także ichtiofauny, podczas budowy i funkcjonowania Terminala Kontenerowego w Porcie Zewnętrznym w Świnoujściu. W kontekście powyższego podkreślić należy, iż zasadność i prawidłowość nałożonych warunków oraz wykonanych analiz w omawianej tematyce, w stosunku do siedlisk i gatunków będących przedmiotem ochrony przed negatywnym wpływem przedmiotowej inwestycji na obszary Natura 2000, znajdujące się po stronie niemieckiej, stwierdzić należy, że w dniu 23 stycznia 2024 r. w sprawie C(2024) 299 Komisja Europejska wydała pozytywną opinię w związku z wpływem inwestycji na obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Wolin i Uznam PLH320019 i proponowanych środków kompensujących ten wpływ. Przed wydaniem powyższej opinii Komisja zbadała oddziaływanie procedowanej inwestycji na środowisko, w tym brała pod uwagę także kwestię kumulacji wpływu. Komisja nie odnotowała jakiegokolwiek zagrożenia wystąpienia znacząco negatywnego oddziaływania na inne, niż wskazany wyżej, obszary Natura 2000. Sąd podkreśla, iż podnoszona przez Stowarzyszenie L. kwestia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ochronę gatunkową ssaków morskich i innych przemieszczających się zwierząt, właściwej ochrony i zabezpieczenia bytowania ssaków morskich w rejonie projektowanej inwestycji (według ww Stowarzyszenia nie wyjaśniona dostatecznie), była jednym z najważniejszych zagadnień rozpatrywanych w postępowaniu zarówno organu I jak również II instancji. Również Komisja Europejska w ww opinii zwracała uwagę na kwestię ssaków morskich. W swoich rozstrzygnięciach organy obu instancji określiły liczne warunki, które zabezpieczają bytowanie tych gatunków, zarówno podczas budowy, jak i eksploatacji przedsięwzięcia. Minimalizują one zagrożenia związane z emisją hałasu podwodnego, zawiesiny, gwarantują występowanie i skuteczne tarło ryb, będących pokarmem zarówno morświnów, jak i fok. Przewidziano również utworzenie zastępczych siedlisk dla fok, umożliwiających im bezpieczny odpoczynek. Ze względu na fakt, że zarówno foka szara Halichoerus grypus, jak również morświn są przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000 Ostoja na Zatoce Pomorskiej PLH990002, gatunki te podlegały szczególnej analizie, zarówno na poziomie krajowym, jak również wspólnotowym. Gdyby z powyższych badań wynikało zagrożenie dla ssaków morskich, zostałoby to zaznaczone m.in. w powyższej opinii Komisji Europejskiej. Podobnie Sąd konstatuje w zakresie przemieszczania się zwierząt, na które zwróciło uwagę Stowarzyszenie. Przyjęte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozwiązania zapewniają nietoperzom, rybom i ptakom możliwości migracji. Dla chiropterofauny przygotowane będą nie tylko skrzynki rozrodcze, ale wykonane zostaną także nasadzenia roślinności w postaci stref ekotonowych oraz w formie struktur naprowadzających na przepust. Roślinność ta będzie łączyła się w sposób ciągły z najbliższym istniejącym drzewostanem. W ten sposób zapewniona będzie możliwość wędrówek nietoperzy przez planowaną lądową część inwestycji. Jednocześnie, aby nie utrudniać przemieszczania się chiropterofauny, wszystkie obiekty powstającego terminala kontenerowego w zakresie rozwiązań dotyczących oświetlenia będą zaprojektowane i wykonane pod kierunkiem i według wskazań chiropterologa z nadzoru przyrodniczego. Dzięki temu nie powstanie trwała bariera blokująca przeloty nietoperzy, zarówno lokalne, jak i sezonowe. Z kolei ze względu na ryby wprowadzono w sentencji ograniczenia możliwości prowadzenia robót w newralgicznym dla ichtiofauny okresie, co zminimalizuje wpływ tych prac także na gatunki migrujące. W pozostałym terminie prace ingerujące w morską część prowadzone będą pod kierunkiem i zgodnie ze wskazaniami ichtiologa z nadzoru przyrodniczego. Taki sposób wykonywania robót pozwoli na uwzględnienie okresu wędrówek wszystkich gatunków ryb przemieszczających się przez teren projektowanego przedsięwzięcia, zarówno typowo słonowodnych, dwuśrodowiskowych, jak i słodkowodnych, bytujących w przybrzeżnych wodach morskich. W przypadku migrującej awifauny prace hydrotechniczne polegające na wznoszeniu konstrukcji w akwenie morskim prowadzone będą tylko w określonym czasie oraz pod kierunkiem i według wskazań ornitologa oraz ichtiologa z nadzoru przyrodniczego. Planowana inwestycja zajmie tylko niewielką część obszaru morskiego, nie będzie stanowiła zatem przeszkody dla ptaków wędrownych, które będą mogły wykorzystywać pozostałą część akwenu, nieobjętego przedsięwzięciem. Dodatkowo niewielka morska część inwestycji objęta jest ochroną jako obszar specjalnej ochrony ptaków Zatoka Pomorska PLB990003. W trakcie analizy wpływu na ww. obszar nie zostało stwierdzone negatywne oddziaływanie na przedmioty ochrony tej ostoi, których część obejmuje także przelotne populacje niektórych przedstawicieli awifauny. Oba organy zarówno RDOŚ w Szczecinie, jak również GDOŚ nie stwierdziły zagrożenia dla migrujących populacji omitofauny, którego źródłem mogłoby być rozpatrywane przedsięwzięcie. Także Komisja Europejska w powyższej opinii z dnia 23 stycznia 2024 r. nie wskazała, że procedowana inwestycja jest zagrożeniem dla wędrujących gatunków stanowiących przedmioty ochrony obszaru specjalnej ochrony ptaków Zatoka Pomorska PLB990003. Dodatkowo, aby ograniczyć negatywny wpływ oświetlenia na migrującą nocą awifaunę, wszystkie obiekty powstającego terminala kontenerowego w zakresie rozwiązań dotyczących oświetlenia będą zaprojektowane i wykonane pod kierunkiem i według wskazań ornitologa z nadzoru przyrodniczego. Dzięki temu zastosowane oświetlenie z jednej strony nie będzie powodować przyciągania ptaków, narażając je na kolizję z planowaną infrastrukturą; z drugiej natomiast nie będzie działać odstraszająco, co by powodowało unikanie oświetlonego obszaru i zakłócania wędrówki ornitofauny. Niezależnie od powyższego Sąd też zauważa, iż z informacji uzyskanych przez GDOŚ na etapie postępowania odwoławczego (pismo Inwestora z dnia 13 września 2024 r.) wynika, że w dniu 24 maja 2024 r. ZMPSiŚ S.A. (Inwestor) wysłał do Prezydenta Miasta i Gminy Świnoujścia oraz Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie projekt odtworzenia zdegradowanego siedliska wydmy białej i szarej oraz częściowo fragmentu boru bażynowego w granicach obszaru Natura 2000 PLH320019 "Wolin i Uznam" wraz z projektem metaplantacji okazów i diaspor solanki kolczystej, perzu sitowego i kruszczyka rdzawoczerwonego na stanowiska zastępcze. Prace odtworzenia siedlisk będą realizowane po wykonaniu aktualnie trwającej inwentaryzacji przyrodniczej, która ma na celu ustalenie liczebności przenoszonych gatunków. W odniesieniu do podniesionego przez Stowarzyszenie L. zarzutu naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. - poprzez brak uwzględnienia przez organ II instancji wniosku dotyczącego przeprowadzenia dowodów z dokumentów, tj.: - dokumentu prywatnego pt. "Abschatzung móglicher marinókologischern Auswirkungen des geplanten Tiefwasser-Containerhafens in Świnoujście (Polen)" / "Ocena możliwych oddziaływań morskich i ekologicznych planowanego głębokowodnego terminala kontenerowego w Świnoujściu (Polska)", 2022, sporządzony przez: dr B. S., dr V. D. ([...]), dypl. - biol. S. K., M. Sc. geografii M. K., dr K. S. (dalej jako: "Ocena oddziaływań-terminal’); - dokumentu prywatnego pt. "Umweltbelastungen durch das geplante Containerterminal in Świnoujście" / "Wpływ planowanego terminalu kontenerowego w Świnoujściu na środowisko", sporządzony przez P. D., M.Sc. M. (dalej jako: "Opinia-terminal"); - dokumentu prywatnego pt. Planungen zum Bau eines Containerterminals im Natura-2000-Gebiet von Świnoujście: Betroffene Schutzguter in den Natura-2000-Gebieten, Teil-Kritik an behórdlichen Vorgaben / Plany budowy terminala kontenerowego w obszarze Natura 2000 Świnoujście: Naruszone dobra chronione na obszarach Natura 2000, częściowa krytyka wymogów urzędowych, sporządzony przez dr S. K. (dalej jako: "Opinia-plan budowy"); - dokumentu urzędowego pt. "Ekspertyza dotycząca zanieczyszczeń Morza Bałtyckiego, ze szczególnym uwzględnieniem broni chemicznej oraz innych chemikaliów", Warszawa 2021, sporządzonego przez dr hab. J. B., prof. [...] oraz dr hab. M. B., prof. [...] na zamówienie Biura Analiz, Dokumentacji i Korespondencji Kancelarii Senatu Rzeczpospolitej Polskiej (dalej jako: "Ekspertyza-broń- chemiczna") - Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z przywołanym w skargach obu Stowarzyszeń art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z kolei art. 78 § 1 k.p.a. stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt: II GSK 613/19, (LEX nr 3147096), "organy administracji publicznej nie mogą ignorować aktywności stron w dążeniu do ustalenia stanu faktycznego, szczególnie gdy strony przedstawiają dowody, które w ich ocenie podważają dotychczasowe ustalenia poczynione w toku postępowania. Obowiązkiem organu jest ustosunkowanie się do przedstawionych przez stronę dowodów i wyczerpujące wyjaśnienie pojawiających się na tym tle wątpliwości. W obliczu powyższego Sąd za organem podnosi, iż wbrew zarzutom skargi, GDOŚ nie zignorował dokumentów przedłożonych przez Stowarzyszenie L., dotyczących negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. GDOŚ bowiem do każdego z tych opracowań odniósł się bardzo szczegółowo na str. 154-157 zaskarżonej decyzji. Przy czym podkreślić należy, że żadna z przedłożonych ekspertyz nie odnosi się do kompleksowej dokumentacji sprawy, w tym m.in. do uzupełnionych przez inwestora opracowań w zakresie wpływu hałasu podwodnego na ssaki morskie i ichtiofaunę oraz do nałożonych na inwestora środków minimalizujących oddziaływanie planowanej inwestycji. Potwierdza to chociażby cytowane przez Stowarzyszenie stwierdzenie dotyczące wpływu inwestycji na populację morświna, iż "bez modelowania rozprzestrzeniania dźwięku nie można oszacować na jaką część siedliska wpłyną te ograniczenia funkcjonalne". Podczas, gdy takie modelowanie przedstawione w opracowaniu pn.: "Ocena wpływu hałasu podwodnego na ssaki morskie i ichtiofaunę" zostało przedłożone do akt sprawy przy piśmie inwestora z dnia 13 września 2024 r. i z dnia 19 listopada 2024 r. Skarżące Stowarzyszenie zapoznało się z powyższym dokumentem, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy notatka z tego zdarzenia, datowana na dzień 21 listopada 2024 r. Zauważenia też wymaga, iż ostatnie z przedłożonych przez Stowarzyszenie L. opracowań, tj. "Plany budowy terminala kontenerowego w obszarze Natura 2000 Świnoujście" powtarza częściowo obecne w dokumencie "Ocena możliwych oddziaływań morskich i ekologicznych planowanego głębokowodnego terminala kontenerowego w Świnoujściu (Polska)" twierdzenia w zakresie oddziaływania na obszary sieci Natura 2000, w tym wpływu skumulowanego, oraz zawarte w opracowaniu "Wpływ planowanego terminala kontenerowego w Świnoujściu na środowisko" kwestie związane z hałasem podwodnym, w szczególności w zakresie oddziaływania na morświna. Jednocześnie dokument ten porusza dwa istotne zagadnienia: wpływ światła na faunę oraz obszary tarła śledzia (Clupea harengus). W przypadku pierwszego z nich GDOŚ dostrzegł błędy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organu I instancji, które uwzględniały wyłącznie awifaunę. Stąd obecne w rozstrzygnięciu GDOŚ zmiany w tym zakresie, formułujące rozwiązania ograniczające negatywne oddziaływania oświetlenia na nietoperze. W przypadku tarła śledzia organ odwoławczy również dokonał korekt w ww decyzji RDOŚ w Szczecinie. Ze względu na niedookreślone sformułowania dotyczące możliwości prowadzenia robót w okresie tarła tego gatunku, organ II instancji utrzymał możliwość prowadzenia prac w terminie tarła śledzia rasy wiosennej, ale wyłącznie przy określonych warunkach pogodowych. W momencie zaistnienia warunków atmosferycznych umożliwiających rozpoczęcie tarła prace budowlane zostaną przerwane. Zdaniem Sądu zatem, wbrew twierdzeniom skargi, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Zaś organ odwoławczy, także wbrew podniesionym zarzutom, przeanalizował całość dokumentacji sprawy, w tym również ww materiał dowodowy przedłożony przez Stowarzyszenie L. W ocenie Sąd nie doszło również do naruszenia przepisu art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ("p.o.ś.") poprzez naruszenie zasady przezorności ze względu na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji, pomimo ustalenia, że nie został do tej pory przeprowadzony skan magnetyczny dna morskiego i obszaru lądowego objętego zakresem inwestycji. Sąd przypomina, iż zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu, podmioty, które mogą spowodować zanieczyszczenie środowiska ponoszą koszty zapobiegania temu zanieczyszczeniu (tzw. zasada "zanieczyszczający płaci"). Z kolei do zasady przezorności odnosi się art. 6 ust. 2 p.o.ś., w świetle którego kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Zdaniem Sądu, w okoliczności niniejszej sprawy trudno uznać aby doszło do naruszenia powyższych zasad. Kwestia niedostatecznego wyjaśnienia w raporcie i nieuwzględnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji występowania w obszarze realizacji inwestycji amunicji chemicznej (w kontenerach, bombach, pociskach, granatach i minach), zatopionej na dnie Morza Bałtyckiego po II wojnie światowej, została też poruszona przez Ww Stowarzyszenie na etapie postępowania odwoławczego. Powyższe zostało poddane wnikliwej analizie GDOŚ (str. 137-139 zaskarżonej decyzji), którą Sąd w pełni aprobuje. W kontekście powyższego Sąd przywołuje, iż w oparciu o analizę zawartą w zgromadzonej dokumentacji sprawy, w punktach: I.B.2.2.9,1.C.2.2.12,1.D.2.2.9 decyzji RDOŚ w Szczecinie (zmodyfikowanych w punktach 35, 49 i 63 decyzji GDOŚ) nałożył na Inwestora, przed planowaną detonacją broni konwencjonalnej, obowiązek prowadzenia badań sonarowych z pokładu łodzi roboczej, służących identyfikacji ławic ryb, celem ewentualnej zmiany terminu usuwania amunicji, a w sytuacji braku takiej możliwości, do zastosowania metod odstraszających lub izolujących propagację hałasu podwodnego (np. kurtyny bąbelkowe), co zminimalizuje oddziaływanie na tę grupę zwierząt. Z kolei w punktach I.B.5.5.2,5.2.2 lit. e) oraz I.C.5.5.2.5.2.2 lit. e) decyzji RDOŚ w Szczecinie (zmodyfikowanych w punktach 39 i 55 decyzji GDOŚ), Inwestora zobowiązano do prowadzenia monitoringu na etapie budowy, którego celem jest ocena skuteczności zastosowanych działań minimalizujących i środków zaradczych w przypadku detonacji amunicji w odniesieniu do ssaków morskich i ryb. Wskazać w tym miejscu też należy, iż na str. 91 uzasadnienia decyzji z dnia 10 października 2023 r., RDOŚ w Szczecinie wyjaśnił, na co wyżej już wskazano w pierwszej części uzasadnienia, że w odniesieniu do materiałów pochodzenia wojskowego zobowiązano Inwestora do opracowania i następnie wdrożenia planu usuwania UXO wraz ze wskazaniem planu mitygacji, łącznie z określeniem szczegółowego zastosowania środków minimalizujących w stosunku do ssaków morskich i ryb, przy uwzględnieniu prowadzenia obserwacji na morzu oraz zastosowania urządzeń odstraszających (np. pingery, sonary lub inne) i/lub izolujących propagację hałasu podwodnego (np. kurtyny bąbelkowe) (punkty I.B.2.8,I.B.2.12, I.C.2.11, I.C.2.15,1.D.2.8,I.D.2.12 sentencji ww. decyzji). Dysponując załączonym do pisma z dnia 13 września 2024 r. opracowaniem pn.: "Plan mitygacji dla ssaków morskich i ryb przy usuwaniu UXO" (załącznik nr 7), w punktach 34, 36, 49, 51,63, 65 zaskarżonej decyzji z dnia 31 stycznia 2025 r. GDOŚ doprecyzował warunki dotyczące nałożonych środków minimalizujących w czasie planu usuwania UXO. Zgodnie z literaturą "w praktyce stosowanie zasady przezorności powinno przejawiać się w tym, że wszystkie podmioty podejmujące działalność, której skutki nie są do końca sprawdzone, a mogą wywrzeć negatywny wpływ na środowisko, powinny dokonać wszechstronnej analizy, w jaki sposób można wyeliminować zagrożenia" (Krzysztof Gruszecki "Prawo ochrony środowiska. Komentarz", wyd. VII, LEX/eL 2025). Zaproponowane przez Inwestora środki zaradcze, jak również obowiązki nałożone w decyzjach RDOŚ w Szczecinie i GDOŚ, stoją w zgodzie z przywołaną przez skarżące Stowarzyszenie zasadą przezorności. Jednocześnie należy zaznaczyć, że zasady oczyszczania terenów z materiałów wybuchowych i niebezpiecznych, w tym przedmiotów wybuchowych pochodzenia wojskowego, określa ustawa z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1743). Obowiązek przestrzegania przepisów prawa powszechnie obowiązującego wynika zaś z art. 87 Konstytucji RP, jak i z mocy poszczególnych aktów normatywnych, a nie ze stwierdzenia takiego obowiązku w decyzji administracyjnej. Także, zgodnie ze stanowiskiem GDOŚ, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, jak i art. 3 ust. 1 i 2 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec, w zakresie ocen oddziaływania na środowisko i strategicznych ocen oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, podpisanej w Neuhardenberg dnia 10 października 2018 r. w zw. z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, w zw. z art. 3 ust. 2 Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, sporządzonej w Espoo dnia 25 lutego 1991 r. (dalej jako: "Konwencja z Espoo"), poprzez brak realnego zapewnienia stronie narażonej (Republice Federalnej Niemiec) możliwości zajęcia stanowiska w sprawie ustalenia treści i zakresu dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko, które powinno zostać zagwarantowane w ramach procedury tzw. "scopingu" w szczególności przez pominięcie okoliczności, że transgraniczne oddziaływania na środowisko stanowią znaczące oddziaływania i państwo sąsiadujące musi mieć możliwość ich precyzyjnego zbadania i odniesienia się do nich. Sąd stwierdza, iż powyższe nie miało miejsca. Strona niemiecka aktywnie uczestniczyła w toku całego postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 24 listopada 2021 r. Strona niemiecka przekazała deklarację uczestnictwa w postępowaniu w sprawie transgranicznej oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Z tego względu, na wniosek Strony niemieckiej, w dniu 7 grudnia 2021 r. RDOŚ w Szczecinie wydał postanowienie o wszczęciu transgranicznej oceny oddziaływania na środowisko. Przepisy art. 3 ust. 7 Konwencji z Espoo, jak i art. 3 ust. 5 Umowy z 2018 r., przewidują przypadki, kiedy to tylko jedna z "Umawiających Stron" uważa, że środowisko na obszarze podlegającym jej jurysdykcji będzie narażone na znaczące negatywne transgraniczne oddziaływanie danej działalności, o której mowa w artykule 1 ust. 1 Umowy z 2018 r. i nie została ona o tym powiadomiona. W takiej sytuacji przepisy Konwencji z Espoo wymagają wymiany informacji na temat planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku Umowy z 2018 r., bezpośrednio wszczęcia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania i przekazania wymaganych danych o przedsięwzięciu, zgodnie z artykułem 3 ust. 2 Konwencji z Espoo, łącznie z informacją o rodzaju, przebiegu i stanie postępowania, w ramach którego przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. Przepis ten znajduje swoje odzwierciedlenie w polskim porządku prawnym. Zgodnie z art. 104 ust. 2 u.o.o.ś. postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza się również na wniosek innego państwa, na którego terytorium może znacząco oddziaływać przedsięwzięcie albo realizacja projektu. Postępowanie w sprawie transgranicznej oceny oddziaływania na środowisko dla "Budowy Terminala Kontenerowego w Porcie Zewnętrznym w Świnoujściu", wszczęte na wniosek Strony niemieckiej, stanowi właśnie tego rodzaju przypadek. Strona niemiecka została poinformowana o fakcie wszczęcia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko pismem z dnia 5 stycznia 2022 r. Dodatkowo Stronie tej wyjaśniono, że procedura oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji jest już w toku, prace nad uzupełnieniem raportu o oddziaływaniu na środowisko są finalizowane, stąd też nie ma już możliwości zgłaszania uwag do zakresu raportu. Wyjaśniono jednak, iż potencjalne oddziaływania transgraniczne na terytorium Strony niemieckiej będą przeanalizowane w dokumentacji. W nawiązaniu do art. 3 ust. 2 Umowy z 2018 r. Strona narażona zostaje powiadomiona o planowanej działalności na etapie ustalania treści i zakresu dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko ("scoping") jeśli takie postępowanie jest prowadzone. Zapis Umowy z 2018 r. uwzględnia fakultatywny charakter tego etapu postępowania. Konkludując w tej części, etap ustalenia treści i zakresu dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko w ramach tzw. "scopingu" nie został przeprowadzony ze względu na powyżej wskazane przesłanki. Niemniej jednak należy podkreślić, że uwagi Strony niemieckiej zgłoszone pismem z dnia 24 listopada 2021 r. zostały przekazane Inwestorowi, oddziaływanie transgraniczne zostało uwzględnione w raporcie i ocenione w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. A nadto, znalazły swój wyraz w odpowiednich zapisach zaskarżonych decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 Umowy z 2018 r., art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 8 § 1-2 i art. 9 k.p.a. Sąd przypomina, iż w myśl przepisu art. 4 ust. 1 Umowy z 2018 r., po zadeklarowaniu przez Stronę narażoną uczestnictwa w ocenie oddziaływania na środowisko Strona pochodzenia jest obowiązana do przekazania Stronie narażonej co najmniej jednego egzemplarza dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko, sporządzonej zgodnie z ar. 4 ust. 1 Konwencji z Espoo, niezwłocznie po jej sporządzeniu. Art. 20 ust. 1 Umowy z 2018 r. wskazuje dokumenty, jakie w przypadku oceny oddziaływania na środowisko Strona pochodzenia przekaże Stronie narażonej. W art. 8 k.p.a. została wyrażona zasada zaufania do władzy publicznej i zasada utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, z kolei przepis art. 9 k.p.a. odnosi się do zasady informowania stron. W świetle art. 91 ust. 1 Konstytucji RP ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Z kolei ustęp 2 ww artykułu stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Mając na uwadze przywołaną regulację prawną, w toku postępowania transgranicznego, w którym Strona niemiecka uczestniczyła na prawach Strony narażonej, Stronie tej (niemieckiej), wbrew twierdzeniu skarżącego Stowarzyszenia, przekazano wszystkie wymagane dokumenty przetłumaczone na język niemiecki. Szczegółowo kwestia ta została omówiona na str. 144-146 zaskarżonej decyzji GDOŚ i znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym przedmiotowej sprawy. Stronie niemieckiej przekazano następujące dokumenty przetłumaczone na język niemiecki, tj.: 1) streszczenie w języku niespecjalistycznym dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko, o której mowa w artykule 4 ustęp 1 Konwencji z Espoo oraz te części dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko, które umożliwią Stronie narażonej ocenę potencjalnego znaczącego negatywnego transgranicznego oddziaływania na środowisko i zajęcie stanowiska; 2) w przypadku map, które stanowią część dokumentów, o których mowa w punkcie 3, co najmniej legendę; 3) części decyzji dotyczące planowanej działalności, w tym części uzasadnienia, które umożliwią Stronie narażonej zapoznanie się, w jaki sposób decyzja uwzględnia,: a) przedstawione w dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko potencjalne znaczące negatywne transgraniczne oddziaływanie na środowisko, b) istotne w procesie decyzyjnym stanowiska organów Strony narażonej, c) istotne w procesie decyzyjnym uwagi i zastrzeżenia społeczeństwa Strony narażonej, d) wyniki konsultacji pomiędzy Stroną pochodzenia i Stroną narażoną, e) działania w celu redukowania lub eliminowania znaczącego negatywnego transgranicznego oddziaływania na środowisko; 4) informacje o środkach odwoławczych od decyzji dotyczącej planowanej działalności; 5) pozostałe dokumenty, które sporządza Strona pochodzenia i które są niezbędne dla przebiegu oceny, w szczególności zaproszenia na konsultacje oraz protokoły z konsultacji. Dodatkowo, poza tłumaczeniem na język niemiecki dokumentów wymaganych w art. 20 ust. 1 Umowy z 2018 r., Stronie niemieckiej, w tłumaczeniu na język niemiecki, przekazano kolejne dokumenty, tj.: 1) "Budowa Terminala Kontenerowego w Porcie Zewnętrznym w Świnoujściu" - dokument zawierający opis planowanej inwestycji wraz z wyjaśnieniami odnośnie możliwości wystąpienia potencjalnych oddziaływań na środowisko w kontekście transgranicznym; 2) dodatkowe analizy w tłumaczeniu na język niemiecki przekazane na wniosek niemieckich organów, zgłoszone na etapie opiniowania raportu: a) analiza w zakresie ruchu osadów dennych, wywołanego odkładem urobku na proponowane pola odkładu w ramach planowanej budowy Terminala Kontenerowego w Świnoujściu, b) wpływ przedsięwzięcia pn.: "Budowa Terminala Kontenerowego w Porcie Zewnętrznym w Świnoujściu" na procesy morfo i litodynamiczne zachodzące w strefie brzegowej oraz stan systemu ochrony brzegów morskich, c) ocena oddziaływania inwestycji terminala kontenerowego w porcie zewnętrznym w Świnoujściu na środowisko w zakresie emisji hałasu etap projektowy - koncepcja techniczna "Terminala Kontenerowego w Porcie Zewnętrznym w Świnoujściu", d) analiza wariantowa - wyciąg z raportu z czerwca 2023 r.; 3) protokół z konsultacji transgranicznych oraz dokumenty w tłumaczeniu na język niemiecki, o które wnioskowała Strona niemiecka na spotkaniu - załącznik nr 3 pt. "Badanie jakości urobku" do raportu, wyciąg z załącznika nr 10 do raportu pt. "Analiza awarii" i rozdział z raportu, dotyczący możliwości wystąpienia poważnych awarii, części raportu w zakresie stron o nr: 167-182, 349-356, 418-420 i 521-537. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż "Raport Espoo", o którym mowa w zarzucie skarżącego Stowarzyszenia, odnosi się do dokumentów wymienionych w art. 20 ust. 1 pkt 3 i 4 Umowy z 2018 r. Zaznaczyć jednak należy, że przepisy omawianej umowy pozostawiają dowolność umawiającym się Stronom odnośnie tego, czy tłumaczenie będzie wykonane przez tłumacza przysięgłego, czy też przez tłumacza zwykłego. Co więcej, weryfikacja dokonanego tłumaczenia pod kątem jego precyzyjności i dokładności jest praktycznie niemożliwa przez Stronę pochodzenia, która de facto nie posługuje się językiem urzędowym Strony narażonej. Uwagi Strony niemieckiej odnośnie jakości tłumaczenia powinny były być zgłoszone niezwłocznie po otrzymaniu do opiniowania dokumentacji, na etapie postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, które jest integralną częścią postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Strona niemiecka w toku prowadzonej procedury transgranicznej nie złożyła zastrzeżenia do Strony polskiej o wadliwości tłumaczenia dokumentacji, która miałaby jej uniemożliwić zajęcie stanowiska w sprawie. Powyższe oznacza, iż Strona niemiecka nie poszukiwała rozwiązania kwestii dotyczących wadliwie przetłumaczonej dokumentacji. Ponadto kwestia wadliwej jakości tłumaczenia nie została też przez Stronę niemiecką także podniesiona podczas konsultacjach transgranicznych przed wydaniem decyzji, prowadzonych w ramach art. 8 Umowy z 2018 r., jako spotkanie ekspertów na poziomie międzyrządowym, gdzie m.in. dyskutowano o środkach minimalizujących i łagodzących jakie należy zastosować w celu zminimalizowania znacząco szkodliwego oddziaływania na środowisko na terytorium Niemiec. Wskazać też w tym miejscu należy, iż spotkanie te było tłumaczone na język niemiecki, gdzie delegacja reprezentująca Stronę niemiecką, w razie potrzeby, mogła osobiście z tłumaczem zweryfikować poprawność pisemnego tłumaczenia dokumentacji. Dodatkowo także przy formułowaniu protokołu z ww. konsultacji Strona niemiecka nie podniosła złej jakości tłumaczenia dokumentacji do zaprotokołowania jako wynik postępowania transgranicznego. Niezależnie podkreślić też należy, Strona polska poza tłumaczeniami tych części dokumentacji, które zostały obligatoryjnie wskazane w Umowie z 2018 r., przekazała Stronie niemieckiej oryginalną wersję dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko w języku polskim, aby w razie potrzeby Strona narażona mogła zweryfikować jakość tłumaczenia, o ile uznałaby to za konieczne do zajęcia stanowiska w sprawie lub zapewnienia udziału własnego społeczeństwa. Podkreślenia też w tym miejscu wymaga, iż, w toku prowadzonego postępowania odwoławczego organ drugiej instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w ramach którego Inwestor został wezwany do wyjaśnienia wątpliwości i uzupełnienia dokumentacji przedmiotowej sprawy w m.in. zakresie: precyzyjnych informacji dotyczących analizowanych wariantów, przedstawienia zagadnień w formie kartograficznej i graficznej, aktualnych oddziaływań akustycznych oraz w zakresie zanieczyszczeń powietrza, pokrycia zapotrzebowania w wodę do funkcjonowania terminala, zapewnienia bezpieczeństwa wykonywania robót budowlanych oraz zapobiegania eksplozji na obszarach lądowych i wodnych, określenia ilości odpadów, które powstaną w czasie realizacji inwestycji, analizy możliwych do wystąpienia skumulowanych oddziaływań, sposobu zagospodarowania wód opadowych i roztopowych, deponowania urobku, działań minimalizujących i kompensujących wpływ inwestycji na florę i faunę. Uzyskane informacje i wyjaśnienia posłużyły do szczegółowiej oceny oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko oraz pozwoliły na doprecyzowanie niektórych warunków realizacji przedsięwzięcia zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi, iż przedłożone materiały nie wprowadziły modyfikacji w zakresie zasięgu oddziaływania inwestycji i nie wpłynęły na oddziaływanie transgraniczne, jak słusznie zauważył GDOŚ, nie było potrzeby tłumaczenia ich na język niemiecki i udostępniania Stronie niemieckiej. W kolejnym zarzucie Stowarzyszenie L. podniosło naruszenie art. 8 ust. 3 Umowy z 2018 r. w związku z art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko ("dyrektywa o.o.ś."), art. 6 ust. 1 Konwencji z Espoo i art. 80 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś., z uwagi na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed zakończeniem konsultacji polsko - niemieckich i w następstwie nieuwzględnienie w decyzji informacji zawartych w protokole podpisanym ze Stroną niemiecką. Sąd wskazuje, iż stosownie do art. 8 ust. 3 Umowy z 2018 r., decyzja dotycząca planowanej działalności nie może być wydana przed zakończeniem konsultacji, o ile konsultacje nie przekraczają ustalonych przez Umawiające się Strony ram czasowych. Uzgodnione uprzednio konsultacje nie odbędą się, jeżeli Strona narażona zrezygnuje z nich na piśmie, ponieważ wszystkie kwestie dotyczące znaczących negatywnych transgranicznych oddziaływań na środowisko planowanej działalności zostały wyjaśnione w drodze wymiany informacji pomiędzy właściwymi organami obu Umawiających się Stron. Wyniki konsultacji powinny zostać przy tym - zgodnie z art. 8 dyrektywy 2011/92/UE oraz art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 Konwencji z Espoo - należycie wzięte pod uwagę w procedurze zezwolenia na inwestycję. Konsultacje transgraniczne w rozumieniu art. 5 Konwencji z Espoo rozpoczynają się wraz z przekazaniem Stronie narażonej raportu. Ich celem jest możliwość zapoznania się z raportem przez organy i społeczeństwo Strony potencjalnie narażonej oraz zajęcie stanowiska i przedstawienia uwag w sprawie potencjalnego znaczącego oddziaływania transgranicznego. Konwencja z Espoo pozostawia dowolność Stronom jeśli chodzi o formy prowadzenia konsultacji przed wydaniem decyzji. Zgodnie z wytycznymi Konwencji z Espoo konsultacje mogą mieć formę pisemną lub/i ustną. W przedmiotowym przypadku zapewnione zostały obie formy prowadzenia konsultacji, tzn. w dniu 24 lipca 2023 r. zostały przekazane wyjaśnienia i odpowiedzi na stanowiska niemieckich organów oraz dodatkowe tłumaczenia na język niemiecki dokumentacji, na wniosek Strony niemieckiej. Ponadto zostały Stronie niemieckiej zaproponowane międzyrządowe konsultacje transgraniczne, w formie spotkania eksperckiego, w trybie art. 8. Umowy z 2018 r. Jak już wyżej wskazano, konsultacje transgraniczne (w formie spotkania ekspertów), w myśl art. 8 Umowy z 2018 r., odbyły się zgodnie z ustalonym przez obie Strony terminem, tj. w dniu 20 września 2023 r. Ze spotkania został sporządzony protokół, w którym zawarto kluczowe ustalenia dyskusji eksperckiej oraz informacje na temat dalszego procedowania. W protokole zawarto informację, że dodatkowe dokumenty, o których przekazanie w wersji niemieckiej zawnioskowała Strona niemiecka na spotkaniu, przekazane zostaną w tłumaczeniu na język niemiecki niezwłocznie po ich przetłumaczeniu, do końca 42 tygodnia kalendarzowego. Uzgodniono, że projekt protokołu w tłumaczeniu na język niemiecki zostanie przesłany Stronie niemieckiej w terminie do dnia 27 września 2023 r. Z kolei Strona niemiecka w terminie do dnia 6 października 2023 r. zgłosi uwagi do protokołu. Strona polska przekaże Stronie niemieckiej podpisany protokół w dwóch wersjach językowych a Strona niemiecka przekaże podpisany protokół do dnia 20 października 2023 r. Strona polska wywiązała się ze wszystkich przyjętych ustaleń. GDOŚ sporządził projekt protokołu, który został przesłany Stronie niemieckiej, w drodze korespondencji elektronicznej, w dniu 27 września 2023 r. Strona niemiecka zgłosiła uwagi do projektu i przekazała je w dniu 6 października 2023 r. Strona polska poinformowała Stronę niemiecką o zaakceptowaniu wszystkich zgłoszonych uwag i przekazała Stronie niemieckiej podpisany w dniu 10 października 2023 r. protokół. Strona niemiecka odesłała podpisany protokół w dniu 20 października 2023 r. Zgodnie z ww protokołem wpływ przedsięwzięcia na niemieckie obszary Natura 2000 był przedmiotem rozmów na spotkaniu i wszelkie ustalenia w tym zakresie zostały uzgodnione jeszcze na spotkaniu. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia uwzględnia wyniki i ustalenia zawarte w ww. protokole. Warunki sformułowane w sentencji decyzji RDOŚ w Szczecinie oraz GDOŚ mają za zadanie ograniczyć wpływ przedsięwzięcia na cele ochrony tych obszarów do poziomu nieistotnego. W tych okolicznościach, zarzut dotyczący znaczącego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na niemieckie obszary Natura 2000 także uznać należy za niewykazany. Sąd też wskazuje, iż dokumenty, o które wnioskowała Strona niemiecka, w tłumaczeniu na język niemiecki, zostały przesłane w dniu 20 października 2023 r., w 42 tygodniu kalendarzowym, tj. w uzgodnionym uprzednio terminie. Należy podkreślić, że Strona niemiecka wnioskowała o przekazanie dokumentów w tłumaczeniu na język niemiecki i taki postulat został zrealizowany. Strona niemiecka nie wnosiła o możliwość zajęcia stanowiska i przedstawienia dodatkowych opinii w ramach konsultacji transgranicznych w toczącym się postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, po analizie przesłanych dodatkowych dokumentów. Ponadto należy zauważyć, że sporządzenie i podpisanie protokołu z konsultacji transgranicznych nie stanowi obligatoryjnego elementu postępowania. Jest to stosowana praktyka z wieloma państwami. Podpisanie protokołu z konsultacji w formie spotkania ekspertów nie stanowi też warunku zakończenia konsultacji transgranicznych. Jednocześnie ww skarżące Stowarzyszenie kwestionując prawidłowość przeprowadzonej transgranicznej oceny oddziaływania na środowisko, powołało się na wyniki badań dna Morza Bałtyckiego, przedstawione w opracowaniu [...], Hotspot of humen impact on the saefloor in the Southwestem Baltic Sea, "Continental Shelf Research" 2025, vol. 285, s. 1-3. Jednakże badania te, na co zasadnie wskazał GDOŚ, dotyczą terenów Zatoki Kilońskiej i Zatoki Maklemburskiej, które znajdują się w południowo-zachodniej części Morza Bałtyckiego i są znacznie oddalone od miejsca planowanej inwestycji. Z tego względu prezentowane wyniki badań nie mogą być uznane za miarodajne dla terenu objętego przedmiotowym wnioskiem. Również, za niesłuszny uznać należy zarzut naruszenia art. 3 ust 1 pkt 13 u.o.o.ś. w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a-d u.o.o.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 lit. a)-e) dyrektywy u.o.o.ś., polegający na zbadaniu, w związku z realizowaną inwestycją, skutków wyłącznie terminala przeładunkowego kontenerowego, podczas gdy, w ocenie skarżącego, pominięto przy tej analizie zagadnienie istotnego wzrostu ruchu morskiego i lądowego, który skumulowany z samym powstaniem terminala będzie prowadził do skutków znacznie dalej ingerujących w środowisko naturalne niż założone przez organy obu instancji, a także konieczność zrealizowania dodatkowych inwestycji infrastrukturalnych, ściśle powiązanych z przedmiotową inwestycją. Przywołany art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a i c u.o.o.ś. wskazuje, iż w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym na zdrowie i warunki życia ludzi, oraz krajobraz, w tym krajobraz kulturowy. Przepis ten stanowi implementację art. 3 ust. 1 lit. a-e dyrektywy 2011/92/UE. Oceniając w tym zakresie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wbrew stanowisku skarżącego Stowarzyszenia L., Sąd stwierdza, iż w toku prowadzonego postępowania taka analiza w powyższym zakresie została przez organy wnikliwie poczyniona. Do powyższej materii GDOŚ zresztą szczegółowo się też odniósł w odpowiedzi na zarzuty 6 k) i 13. Obliczenia dotyczące wzrostu ruchu żeglugowego dokonane zostały w załączniku do Opinii-terminal (s. 66 Opinii-terminal). Skarżące Stowarzyszenie podnosi, iż należy założyć, że ruch żeglugowy w obszarze podejścia północnego, wbrew ustaleniem organu, który wskazuje, iż realizacja planowanej inwestycji spowoduje zwiększenie ruchu żeglugowego o 7% wzrośnie o około 50%. A także, iż w ramach prowadzonej analizy pominięto również obszary związane z pogłębianiem i zatapianiem urobku. Odnosząc się do powyższego, należy wskazać, że zgodnie z założeniami oraz analizami przedstawionymi w raporcie, po uruchomieniu terminala przewiduje się zwiększenie ruchu statków: w początkowym etapie o ok. 4%, a docelowo o ok. 7%. Należy zaznaczyć, iż oddziaływanie to będzie nieistotne z uwagi na fakt, iż w chwili obecnej zjawisko dotyczy istniejącego od kilkudziesięciu lat toru wodnego, a dotychczasowy ruch jednostek zawijających do portu Szczecin i Świnoujście wynosi ok. 6000 statków rocznie. Zatem, przyjmując zgodnie z analizami, iż w pełnym rozwoju terminal kontenerowy obsługiwał będzie 9 jednostek tygodniowo oraz to, że oddziaływania w zakresie ruchu statków będą miały miejsce na obszarze toru wodnego, który od lat jest użytkowany w taki sam sposób, można uznać te oddziaływania za nieznaczące. Wzmożenie ruchu statków przyczyni się do wypłaszania ptaków z akwenu planowanego terminala oraz toru, którym będą się poruszały statki. Jest to efekt powszechnie występujący przy inwestycjach infrastrukturalnych. Oddziaływanie inwestycji w fazie eksploatacji będzie prawdopodobnie powodować przemieszczenie się ptaków z terenów portowych do miejsc o niższym stopniu antropopresji. Prawdopodobny jest także wzrost znaczenia innych obszarów znanych z zatrzymań wędrówkowych i zimowania ptactwa - głównie optymalnych, korzystnych i najbliższych rejonów Zatoki Pomorskiej i Zalewu Szczecińskiego. Nie przewiduje się znaczącego negatywnego wpływu wzmożonego ruchu jednostek pływających na populacje ptactwa migrującego i zimującego, stanowiące przedmioty ochrony w obszarach Natura 2000. Istniejące już presje antropogeniczne, w odniesieniu do gatunków ptaków będących przedmiotami ochrony w obszarach Natura 2000, nie poszerzą swojej powierzchni oddziaływania. Skutki wzrostu natężenia ruchu żeglugi, jak również lądowej infrastruktury zostały poddane analizom oddziaływania z uwzględnieniem etapu budowy, jak i eksploatacji przedmiotowej inwestycji. Wpływ na obszar gmin Świnoujście i Międzyzdroje będzie związany z hałasem generowanym przez transport kolejowy i samochodowy na obecnie modernizowanej drodze ekspresowej S3. Oddziaływania z infrastruktury drogowej i kolejowej zależą od intensywności i prędkości przejazdu oraz stanu technicznego taboru. Ruch kolejowy będzie odbywał się istniejącą od lat infrastrukturą kolejową, która biegnie w stronę miasta Międzyzdroje i zlokalizowana jest przy jego południowych obrzeżach. Należy podkreślić, że w zakresie hałasu największa emisja dotyczy momentu hamowania i przyspieszania, a jednostajny hałas w trakcie przejazdu taboru kolejowego w kierunku do i z terminala kontenerowego będzie krótkookresowy, bez postoju w obrębie miasta Międzyzdroje. Ruch samochodowy będzie prowadzony obecnie modernizowaną drogą S3, która uwzględnia ruch, jaki będzie generował planowany terminal kontenerowy w Świnoujściu. Skutki wzrostu natężenia ruchu żeglugi zostały poddane prawidłowym analizom oddziaływania (s. 123 zaskarżonej decyzji). Wobec powyższego, Sąd za organem stwierdza, iż powstanie terminala i zwiększenie ruchu lądowego nie wpłynie znacząco na środowisko naturalne. W kontekście powyższego, pokreślenia niewątpliwie w tym miejscu wymaga, iż organy obu instancji: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jak i Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stanowią organy wyspecjalizowane, zajmujące się w sposób profesjonalny szeroko rozumianą ochroną środowiska. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (GDOŚ) jest centralnym organem administracji rządowej w Polsce, działającym w zakresie ochrony środowiska. GDOŚ jest również odpowiedzialny za koordynację sieci Natura 2000 w Polsce a także realizuje zadania związane z zapobieganiem szkodom w środowisku. Do jego zadań należy przede wszystkim wykonywanie zadań określonych w art. 127 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Za niezasadny uznać też należy podniesiony w skardze Stowarzyszenia L. zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ("u.o.p.") w zw. z art. 6 ust. 3 w zw. z ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory ("dyrektywa siedliskowa") w zw. z art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. Wbrew powyższemu stanowisku, ponownie podkreślić należy, iż w toku postępowania została przeprowadzono kompleksowo analiza wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko, także w toku postępowania odwoławczego. W przedłożonym do akt sprawy raporcie (uzupełnianym przez Inwestora) przedstawiono szczegółowe analizy środowiskowe w zakresie odnoszącym się do ustawy u.o.o.ś. Na potrzeby przedmiotowej inwestycji opracowano m.in. analizy akustyczne, zanieczyszczeń powietrza, ocenę wpływu hałasu podwodnego na ssaki morskie i ichtiofaunę, analizę ruchu osadów. W ocenie Sądu przedłożony przez inwestora raport z czerwca 2023 r., wraz z załącznikami i dodatkowymi wyjaśnieniami z września i listopada 2024 r., zawiera wszystkie elementy określone w art. 66 u.o.o.ś. i umożliwia ocenę wyników przeprowadzonych analiz. Wobec podniesionych przez oba skarżące Stowarzyszenia zarzutów należy odnieść się do kluczowego dowodu w sprawie jakim jest raport. Zgodnie z brzmieniem art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś. raport powinien zawierać opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, a także racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru. W przedmiotowej sprawie podmiot podejmujący się realizacji przedsięwzięcia, zadośćuczynił powyższym wymaganiom i w raporcie opisał dwa różniące się od siebie warianty dla budowy omawianego terminalu. Inwestor przedstawił wariant I jako wariant inwestorski oraz najkorzystniejszy dla środowiska, a także wariant II, czyli racjonalny wariant alternatywny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 962/23, wskazał, że "opis analizowanych wariantów powinien być na tyle rzetelny i dokładny, by organ rozpatrujący sprawę mógł zbadać, czy przedsięwzięcie powinno być realizowane w wariancie proponowanym przez inwestora, czy też w wariancie alternatywnym. Przygotowanie opisu racjonalnego wariantu alternatywnego wymaga każdorazowo przeprowadzenia indywidualnej oceny danego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdyby ten wariant miał być zrealizowany". Analizując raport i jego uzupełnienia organ odwoławczy dokładnie zweryfikował wybrane przez wnioskodawcę warianty realizacji przedsięwzięcia oraz sporządzone dla nich porównanie. Wbrew twierdzeniom skarżących (obu Stowarzyszeń), raport dla niniejszego przedsięwzięcia zawiera zestawienie obu wariantów, a także ich oddziaływań na poszczególne komponenty środowiska. Opis wariantu I proponowanego przez wnioskodawcę został zawarty w rozdziale 3.1 raportu, natomiast racjonalnego wariantu alternatywnego w rozdziale 3.2. Akta sprawy zawierają również załączniki graficzne z projektem zagospodarowania terenu w każdym z analizowanych wariantów. W rozdziale 3.3 raportu zawarto porównanie analizowanych wariantów wraz z uzasadnieniem wyboru wariantu wybranego do realizacji. W załączniku nr 1 do raportu z czerwca 2023 r. inwestor przedłożył w formie graficznej przykładowy plan zagospodarowania terenu w wariancie I, natomiast w załączniku nr 2 - przykładowy plan zagospodarowania terenu w wariancie II. Załączniki te zostały zaktualizowane i doprecyzowane na etapie postępowania przed organem II instancji i przedłożone przy piśmie inwestora z dnia 13 września 2024 r., jako załączniki nr 2 i 3 do uzupełnienia raportu. Bazując na danych zawartych w raporcie, jego załącznikach i uzupełnieniach oraz "Raporcie Espoo" organ I instancji na str. 72-75 uzasadnienia decyzji z dnia 10 października 2023 r. wyjaśnił jakie przesłanki zaważyły o wyborze wariantu I - wskazanego przez inwestora do realizacji. W odniesieniu do lokalizacji projektowanego przedsięwzięcia, kluczowe było umieszczenie planowanej budowy głębokowodnego terminala kontenerowego w Świnoujściu we wrześniu 2019 roku w rządowym "Programie rozwoju polskich portów morskich do 2030 roku", który dla portów jest strategicznym dokumentem porządkującym projekty rozwoju krajowych portów. Ponadto lokalizację planowanego przedsięwzięcia determinuje obowiązujący Plan zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 935, ze zm.), który wskazuje funkcję terenów i możliwe kierunki jego zagospodarowania na większości wybrzeża południowego Bałtyku. Dodatkowym czynnikiem warunkującym lokalizację przedsięwzięcia jest dostęp do istniejącej infrastruktury toru wodnego dla dużych jednostek, infrastruktury drogowej oraz kolejowej. Na etapie przygotowania projektu portu kontenerowego w Świnoujściu, podstawowym założeniem była taka lokalizacja niezbędnej infrastruktury portowej, aby jak najbardziej zminimalizować oddziaływanie na środowisko i potencjalne konflikty społeczne, przy jednoczesnym zachowaniu obowiązujących międzynarodowych zasad ruchu morskiego, drogowego i kolejowego, jak również zasad budowy dróg, kolei, portów morskich i torów wodnych. W tym celu przeprowadzone zostało wielostopniowe wariantowanie lokalizacyjne, zarówno na odcinku morskim, jak i lądowym, połączone z analizami potencjalnych konfliktów i oddziaływań, kosztów i ryzyka. Jako warianty alternatywne pod względem lokalizacyjnym, uwzględniając charakter przedsięwzięcia, jego znaczenie gospodarcze oraz obowiązujące w kraju dokumenty strategiczne, rozważaniu podlegały trzy porty o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, tj. Gdańsk, Gdynia, zespół portowy Szczecin - Świnoujście. W odniesieniu do portu w Gdańsku, obecny tam terminal kontenerowy jest największy w Polsce i dodatkowo trwa jego rozbudowa, mająca na celu zwiększenie potencjału przeładunkowego z poziomu około 3 min TEU do ok. 4,5 min TEU. Podobna sytuacja jest w Gdyni, gdzie są dwa terminale w porcie wewnętrznym i planowana jest budowa terminalu kontenerowego w porcie zewnętrznym o pojemności ok. 2,5 min TEU. Niewielka odległość między portami w Gdańsku i Gdyni (wynoszącą ok. 20 km), powoduje, iż porty te wykorzystują tą samą infrastrukturę dostępową (drogi, koleje). Celem uniknięcia przeciążenia infrastruktury komunikacyjnej na lądzie (autostrady północ - południe i linii kolejowej), do którego by doszło w przypadku dalszego rozwoju terminali kontenerowych w Gdańsku i Gdyni, zdecydowano się na rozwijanie zdolności przeładunkowej w znacznej odległości od ww. portów, tj. w rejonie Świnoujścia - terenu będącego w zarządzie Portów Szczecin - Świnoujście, a tym samym rozłożenia ruchu morskiego na Bałtyku oraz komunikacyjnego na lądzie. Należy również nadmienić, iż porty morskie w Szczecinie i Świnoujściu są ważnymi elementami Korytarza TEN-T Bałtyk Adriatyk, Korytarza Północnego Bałtyk, Europejskiego Korytarza Transportu Kolejowego nr 5 oraz Środkowoeuropejskiego Korytarza Transportowego Europejskiego Ugrupowania Współpracy Terytorialnej. POwyższe uzasadnia wybór lokalizacji terminala kontenerowego w Świnoujściu. Kolejne, wykonane na potrzeby realizacji przedsięwzięcia, wielokryterialne analizy wariantowe, w tym analizy techniczne i przestrzenne, skutkowały pozostawieniem do analizy dwóch wariantów, tj. wariantu I (proponowanego przez wnioskodawcę) oraz wariantu II racjonalnego alternatywnego (obejmującego znaczne zwiększenie przewidzianej do przekształcenia powierzchni lądowej). W odniesieniu do zajętości terenu, zarówno w wariancie I jak i II, budowa terminala spowoduje przekształcenie środowiska morskiego na powierzchni ok. 350 ha (w tym ok. 80 ha pod przyszłe molo i falochron osłonowy). W wariancie I środowisko lądowe zostanie przekształcone na powierzchni ok. 45 ha (z czego infrastruktura portowa zajmie ok. 28 ha, infrastruktura kolejowa i drogowa zajmie ok. 17 ha), natomiast w wariancie II środowisko lądowe zostanie przekształcone na powierzchni ok. 75 ha (z czego infrastruktura portowa ok. 28 ha, infrastruktura kolejowa i drogowa ok. 37 ha). Zmniejszona zajętość terenu w wariancie I wynika z rezygnacji z miejsca przewidzianego w koncepcji na zaplecze DEPOT (magazynowe), przesunięcia zabudowy obiektów kubaturowych na obszar mola, zmniejszenia obszaru zajętości pod rozbudowę parkingu buforowego oraz rezygnacji z parkingu turystycznego i wejścia na plażę w granicach portu kontenerowego. Zatem pod względem zajętości terenu wariant I jest najkorzystniejszy dla środowiska. Mniejsza zajętość terenu oznacza również mniejsze koszty realizacji (budowy) inwestycji. W odniesieniu do elementów środowiska przyrodniczego, wariant I w większym stopniu pozwala zachować ciągłość siedlisk typowych dla mierzei, podczas gdy wariant II skutkuje fragmentacją siedlisk przyrodniczych i koniecznością usunięcia większej powierzchni lasów poprzez odcięcie większego ich kompleksu na obszarze między portem kontenerowym i Terminalem LNG. Wariant I ogranicza powierzchnię zniszczeń siedlisk przyrodniczych,, stanowiących przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 Wolin i Uznam PLH320019 oraz lasów o ok. 30 ha w stosunku do alternatywnego wariantu II. Obydwa rozważane warianty ingerują w siedliska przyrodnicze stanowiące przedmioty ochrony w obszarze Natura 2000, stanowiska gatunków chronionych roślin i różnorodne siedliska ptaków. Jednakże, zaproponowany wariant I ogranicza tę ingerencję do niezbędnego minimum. Wybór wariantu I pozwala zmniejszyć obszar zajętości na lądzie, co zmniejszy skalę zniszczeń siedlisk przyrodniczych, stanowiących przedmioty ochrony w obszarze Natura 2000 PLH320019, głównie w stosunku do siedliska 2180 z ok. 16,8 ha do ok. 13,89 ha. W odniesieniu do stanowisk oraz siedlisk gatunków fauny objętej ochroną prawną realizacja inwestycji w wariancie I spowoduje zniszczenie lub przekształcenie ok. 105 stanowisk gatunków chronionej fauny, natomiast w wariancie II - 123 stanowiska. Analogicznie sytuacja przedstawia się w przypadku kolizji ze stanowiskami gatunków chronionych roślin, w wariancie I zniszczeniu lub przekształceniu ulegnie ok. 112 stanowisk, a w wariancie II około 146 stanowisk. Podczas analizy wariantów ważnym kryterium wyboru był aspekt społeczny i możliwości akceptacji wybranych wariantów przedsięwzięcia. Zarówno wariant I jak i wariant II nie różnią się założeniami, wynikami i wnioskami w zakresie analizy akustycznej i emisji zanieczyszczeń do powietrza. Oddziaływania wariantu I i II w zakresie realizowanym na obszarze wód morskich w odniesieniu do realizacji mola kontenerowego od brzegu w kierunku północy są zbieżne. Różnice w zakresie emisji hałasu dotyczą części lądowej analizowanych wariantów, co związane jest z odmiennym zagospodarowaniem terenu, w tym z lokalizacją projektowanych grup torowych oraz długością i trasą torów dojazdowych. Przebieg wariantu II w zakresie planowanej obsługi komunikacyjnej pirsu obejmuje budowę połączenia wzdłuż istniejącej infrastruktury kolejowej oraz częściowo wzdłuż ul. Ku Morzu, co znacząco zwiększa długość planowanej w tym wariancie linii kolejowej i drogowej w zakresie dojazdu do pirsu. Szlak tych linii transportowych zbliża się ku zabudowie mieszkaniowej dzielnicy Warszów i pobliskim zakładom pracy znajdującym się w sąsiedztwie portu kontenerowego. W wariancie I infrastruktura drogowa i kolejowa przebiega w odległości ok. 1700 m od osiedla Warszów, natomiast w przypadku wariantu II w odległości o ok. 650 m. Tym samym analiza przebiegu linii kolejowej i drogowej w wariancie II względem terenów podlegających ochronie akustycznej wskazuje, iż jest on mniej korzystny spośród ocenianych wariantów. Z punktu widzenia oddziaływań akustycznych istotne jest, aby ciągi komunikacyjne kolejowe i drogowe, łączące molo z istniejącą linią kolejową Świnoujście - Szczecin i drogą krajową nr 3 znajdowały się w jak największej odległości od terenów podlegających ochronie przed hałasem. Warunek ten spełnia wariant I, który pozwala odsunąć wszelkie oddziaływania akustyczne oraz emisję zanieczyszczeń do powietrza od zabudowy mieszkaniowej, tym samym zmniejszając potencjalne negatywne oddziaływania na mieszkańców ww dzielnicy Warszów miasta Świnoujście. Wykonane na potrzeby przedmiotowej inwestycji analizy, w tym m.in. analiza akustyczna, przyrodnicza, emisji zanieczyszczeń do powietrza, w zakresie obszaru lądowego wykazały, że jakkolwiek wariant II jest realny i możliwy do wykonania pod względem lokalizacyjnym i ekonomicznym, to jednak z uwagi na zbliżenie z drogą oraz koleją do istniejącej infrastruktury Terminala LNG i projektowanego węzła komunikacyjnego w zakresie dostępu do portu, powoduje większe oddziaływania w kontekście skumulowanym w zakresie oddziaływań akustycznych, eksploatacji zasobów naturalnych i dóbr chronionych w porównaniu do wariantu I. Syntezę oddziaływań na poszczególne elementy środowiska dla obu prezentowanych wariantów przedstawiono w tabeli 61 pt. "Porównanie oddziaływań wariantów przedsięwzięcia budowy terminala kontenerowego porcie zewnętrznym Świnoujściu" (str. 456 raportu). W związku z tym, w ocenie Sądu zasadnie uznano, iż wariantem najkorzystniejszym pod względem środowiskowym jest wariant preferowany przez inwestora. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że w przypadku, gdy wytypowany przez wnioskodawcę wariant jest dopuszczalny do realizacji organ, nie mając przesłanek, na podstawie których mógłby wskazać inny wariant w trybie art. 81 ust. 1 u.o.o.ś., zobowiązany jest wnioskiem inwestora do wydania decyzji. Powyższa regulacja wskazuje, iż odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań w kształcie określonym we wniosku przez Inwestora, a w niniejszej sprawie w wariancie I, może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach wskazanych w u.o.o.ś. Przesłankami tymi są: - niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub naruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2, 2a i 3 u.o.o.ś.), - brak zgody wnioskodawcy na wskazanie w decyzji wariantu innego niż proponowany przez niego, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę (art. 81 ust. 1 u.o.o.ś.), - wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.o.o.ś.), - wykazanie, że przedsięwzięcie może wpływać negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3 u.o.o.ś.). Należy mieć na uwadze, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany, tzn. organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Sąd zaś z całą mocą stwierdza, stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przywołanych powyżej okoliczności stanowiących podstawę realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę (art. 81 ust. 1 u.o.o.ś). W kontekście powyższego Sąd też stwierdza, iż w okolicznościach kontrolowanej sprawy, wbrew zarzutom skarżących, nie doszło do naruszenia art. 81 u.o.o.ś. Ocena dokumentu (raportu) nastąpiła przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez RDOŚ w Szczecinie, a następnie w postępowaniu odwoławczym przez GDOŚ. Organy te nie wydały decyzji automatycznie, ale dokonały wnikliwej oceny dowodowej raportu. Powyższe organy administracji, jak wyżej już wskazano, wyspecjalizowane wolą ustawodawcy w ocenach oddziaływania na środowisko, przeanalizowały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z poszanowaniem aktualnej wiedzy naukowej na dany temat i przy wykorzystaniu wiedzy i własnych doświadczeń. Raport poddany został weryfikacji pod kątem zgodności z wymaganiami zawartymi w art. 66 u.o.o.ś. Nie można tym samym odbierać mu wiarygodności dowodowej ze względu na fakt, iż sporządzony został na zlecenie Inwestora. Należy mieć także na uwadze, że postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań toczy się względem planowanych, a nie zrealizowanych przedsięwzięć. Tym samym, szczegółowe dane techniczne planowanego przedsięwzięcia mogą pochodzić wyłącznie od wnioskodawcy. Przy czym, jak wykazano powyżej, w toku postępowania odwoławczego, po zweryfikowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, GDOŚ przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w ramach którego Inwestor został wezwany pismem z dnia 6 maja 2024 r., do wyjaśnienia wątpliwości i uzupełnienia dokumentacji przedmiotowej sprawy. Przedłożony przez Inwestora ostateczny raport z czerwca 2023 r. wraz z aneksami i uzupełnieniami z września i listopada 2024 r. zawiera wszystkie elementy określone w art. 66 u.o.o.ś. i umożliwia ocenę wyników przeprowadzonego postępowania dowodowego. Podkreślić należy, że raport korzysta w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze szczególnej mocy dowodowej z racji swej kompleksowości i fachowości. Przyjmuje się zatem, że dowód ten może być obalony w części lub w całości wyłącznie za pomocą opracowania równorzędnego mu merytorycznie (tzw. kontrdowodu), a nie niepopartej żadnymi konkretnymi danymi negacji. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego organ kilkukrotnie wzywał Wnioskodawcę do uzupełnienia braków oraz wyjaśnień dotyczących przedłożonej dokumentacji. Również na etapie postępowania odwoławczego GDOŚ przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe. W związku z powyższym nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżących, iż organ bezkrytycznie uwzględnił stanowisko prezentowane przez podmiot podejmujący się realizacji inwestycji. Zebrany w trakcie postępowania materiał dowodowy został rozpatrzony i zweryfikowany w całości, bez względu na to, przez którą ze stron postępowania został przedłożony. Za niezasadne uznać też należy stanowisko Stowarzyszenia L. w zakresie niezgodności art. 86f u.o.o.ś. z dyrektywą 2011/92/UE. Okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Przy czym trzeba mieć na uwadze, iż organy administracji orzekają w oparciu o obowiązujące krajowe regulacje prawne. Nie jest rolą organu (tutaj GDOŚ) w zakresie prowadzonego postępowania odwoławczego, weryfikacja zgodności przepisów u.o.o.ś. z dyrektywami unijnymi. Podkreślenia też wymaga, iż wbrew podniesionemu zarzutowi naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie odwoławcze GDOŚ zawiadomieniem z dnia 29 listopada 2024 r., poinformował strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do jego treści oraz wskazał link do "chmury internetowej", aktywny do dnia 31 grudnia 2024 r., gdzie został umieszczony niezbędny materiał dowodowy sprawy, w tym też opracowanie dotyczące analizy hałasu podwodnego (zasada czynnego udziału stron w postępowaniu - art. 10 § 1 k.p.a.). Sąd podobnie konstatuje w odniesieniu do skargi wniesionej przez Stowarzyszenie Z. z siedzibą w S. Podniesione w niej zarzuty są w zdecydowanej części tożsame z zarzutami odwołania jak i zarzutami skargi Stowarzyszenia L. W większości zarzuty dotyczą braku wnikliwego przeanalizowania stanu faktycznego sprawy, głównie w odniesieniu do raportu i przyjętego wariantu inwestorskiego. Podkreślenia jednak wymaga, iż zarzuty skargi w zasadzie nie zostały przez Stowarzyszenie uzasadnione. Koncentrują się one głównie na wskazaniu naruszenia wyszczególnionych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego; (szerokiej gamie), przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko a także przepisów Konstytucji RP jak i Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z dnia 25 czerwca 1998 r. A nadto wskazanych w skardze Dyrektyw parlamentu Europejskiego i Rady. Odnosząc się do powyższych zarzutów Sąd nie dopatrzył się naruszenia przywołanych przez Stowarzyszenie Z. przepisów, w tym prawa proceduralnego jak i materialnego. Powyższe odnosi się m.in. do art. 36 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzenim skargi, w toku prowadzonego postępowania odwoławczego organ drugiej instancji informował strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie każdorazowo wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienia z dnia 14 grudnia 2023 r., z dnia 12 marca 2024 r., z dnia 11 czerwca 2024 r., czy z dnia 30 sierpnia 2024. Przy czym podkreślenia wymaga, iż zarzut ten nie ma żadnego znaczenia ani wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Ewentualne naruszenie powołanej regulacji prawnej może być przedmiotem odrębnego postępowania (o bezczynność czy przewlekłość organu w prowadzeniu postępowania). Podobnie w odniesieniu do naruszenia przepisów art. 79 i 79a k.p.a., które w istocie konkretyzują i uzupełniają dyspozycję art. 10 k.p.a. Sąd odnosząc się do powyższego przypomina, iż po zgromadzeniu materiału dowodowego, mając na względzie obowiązki wynikające z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), GDOŚ zawiadomieniem z 29 listopada 2024 r. przed wydaniem zaskarżonej decyzji, umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranych materiałów oraz zgłoszenie ewentualnych żądań. Zauważenia jednak wymaga, iż pomimo podnoszenia w tej materii nieprawidłowości, Stowarzyszenie Z. nie skorzystało ani z prawa do wniesienia ponaglenia, jak również nie zajęło stanowiska przed wydaniem decyzji co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Wobec wypełnienia przez GDOŚ ustawowych obowiązków wynikających z art. 36, 10, 79 i 79a k.p.a. nie sposób uznać, iż doszło do naruszenia przywołanych regulacji prawnych. Sąd także stwierdza, w kontekście naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., jak wyżej już zauważono, iż Stowarzyszenie Z. w toku postępowania odwoławczego nie przedłożyło żadnych wniosków dowodowych zaś do wniosków dowodów złożonych przez Stowarzyszenie L. organ odwoławczy szczegółowo się odniósł na str. 154-156 zaskarżonej decyzji z dnia 31 stycznia 2025 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącego Stowarzyszenia Z., dotyczącego naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a., wbrew jego stanowisku, w przedmiotowej sprawie możliwie wyczerpująco i z należytą starannością został zebrany materiał dowodowy, na podstawie którego dokładnie rozpatrzono sprawę i ustalono wszystkie okoliczności faktyczne i prawne. Sąd też wyjaśnia, iż zgodnie z treścią przywołanego przez Stowarzyszenie Z. przepisem art. 84 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego w sprawie materiału wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Nie może ona natomiast sama być źródłem materiału faktycznego sprawy, ani tym bardziej stanowić podstawy ustalenia okoliczności będących przedmiotem opinii biegłego (m.in. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt: II OSK 380/12). Powołanie biegłego powinno więc dotyczyć okoliczności, w których ustalenie stanu faktycznego jest niemożliwe przy pomocy wskazówek, wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasad logicznego rozumowania, dostępnych organom administracji. Podobnie, zgodnie ze wskazanym przez ww Stowarzyszenie przepisem art. 85 k.p.a., organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny (§1), natomiast jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane na wezwanie organu do okazania przedmiotu oględzin (§ 2). Podkreślenia jednak wymaga, iż zarówno powołanie biegłego, jak i przeprowadzenie oględzin ma charakter fakultatywny i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie, na co wskazuje użyty w art. 84 § 1 i 85 § 1 k.p.a. wyraz "może". Skorzystanie z tego środka dowodowego jest zasadne gdy dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości specjalne, którymi organ nie dysponuje (m.in wyrok NSA z dnia 6 września 2024 r., sygn akt I OSK 820/23). Natomiast w przedmiotowej sprawie, zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mógł dokonać oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, bez powoływania dowodu z opinii biegłego czy z przeprowadzenia oględzin. Przy czym podkreślenia też wymaga, iż Stowarzyszenie Z. swoich zarzutów także i w tej materii, jak i żadnych pozostałych w skardze podniesionych, nie uzasadniło. Powyższe odnosi się również do zarzutu naruszenia art. 106 k.p.a., który z kolei reguluje zasady i tryb tzw. współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej. I w tym miejscu przypomnieć należy, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji RDOŚ w Szczecinie uzyskał wymagane prawem stanowiska innych organów, tj.: - uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie Państwowego Gospodarstwo Wodnego Wody Polskie z 3 lipca 2023 r. znak: SZ.RZŚ.4900.1.2023.NL; - uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie z 18 lipca 2023 r., znak: WŚ.52011.3.23.AZ(42); - pozytywną opinię i warunki realizacji przedsięwzięcia Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z 19 lipca 2023 r., znak: ONS.ZNS.403.3-2.2023. Tym samym wypełnił dyspozycję zawartą w przywołanym wyżej przepisie prawa. Podobnie, za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art. 140 k.p.a., w świetle którego w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 k.p.a., w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. W nawiązaniu do tej regulacji wskazać należy, iż wniesienie odwołania (co miało miejsce w stanie faktycznym sprawy) przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy nie może się ograniczyć wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Rozstrzygnięcie to polega na ponownym rozpoznaniu sprawy merytorycznie w jej całokształcie w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Organ ten musi ocenić czy na tle określonego stanu faktycznego organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Ponadto, organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzeć wszystkie żądania strony podniesione w odwołaniu i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji, co w sposób nie budzący watpliwości miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. GDOŚ bowiem ocenił postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie przed organem pierwszej instancji. W wyniku tej oceny organ drugiej instancji podjął się w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zgodnie z art. 136 k.p.a., wyjaśnienia okoliczności determinujących rozstrzygnięcie, a w sposób nie wystarczający wykazanych przez RDOŚ w Szczecinie. W oparciu o tak uzupełniony materiał dowodowy możliwe było określenie stanu faktycznego i prawnego, uprawniającego organ drugiej instancji do rozstrzygnięcia sprawy co do meritum. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie GDOŚ m.in. omówił przesłanki, którymi kierował się przy jego wydawaniu, umotywował ocenę stanu faktycznego oraz wyjaśnił powiązanie między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia, opisał czynności podejmowane w toku postępowania, ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniach oraz zajął stanowisko względem przedłożonych wniosków. Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego sprawy organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do uchylenia w całości decyzji RDOŚ w Szczecinie z dnia 10 października 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Powyższe odnosi się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 i 2 k.p.a. Podkreślić ponownie należy, iż jeżeli organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 k.p.a., to braki dowodowe nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja kasatoryjna stanowi wyjątek wśród potencjalnych rozstrzygnięć organu odwoławczego określonych w art. 138 k.p.a. i tym samym nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Uregulowanie przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. miało i ma na celu wyeliminowanie zbędnego powtarzania postępowania przez organ I instancji, i tym samym umożliwienie działania zgodnie z zasadą szybkości i ekonomiki postępowania (m.in. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 2313/24). Z tych względów za niesłuszny uznać należy zarzut podniesiony przez obydwa skarżące Stowarzyszenia, dotyczący naruszenia art. 138 § 1 i 2 k.p.a. Za niezasadny uznać też należy zarzut braku szczegółowego odniesienia się przez GDOŚ do zarzutów podniesionych w odwołaniach, co potwierdza obszerne, kilkudziesięciostronicowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia 31 stycznia 2025 r. (str. 85-162 decyzji). Organ odwoławczy, po wnikliwej analizie zgromadzonej przez RDOŚ w Szczecinie dokumentacji sprawy, przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, a następnie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia zajął stanowisko względem zarzutów i argumentacji skarżących. Jednocześnie, Stowarzyszenie Z. nie wskazało, do których zarzutów GDOŚ rzeczywiście odniósł się w sposób pobieżny, lakoniczny czy niewystarczający. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania, którego wystąpienie skutkować by mogło koniecznością uchylenia kontrolowanych przez skarżące Stowarzyszenia decyzji. Odnosząc się do podniesionej przez Ww Stowarzyszenie kwestii naruszenia prawa materialnego, w ocenie Sądu analiza treści zaskarżonej decyzji z dnia 10 października 2023 r. nie pozwala na przyznanie słuszności zarzutom dotyczącym nieprawidłowego przeprowadzenia konsultacji społecznych jak i nieodniesienia się przez RDOŚ w Szczecinie do uwag składanych przez społeczeństwo w toku postępowania. Szczegółowo kwestia ta została omówiona na str. 103-105 zaskarżonej decyzji GDOŚ i znajduje swoje poparcie w zgromadzonym materialne dowodowym. Ponownego podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany, co oznacza, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić, co do zasady, jedynie w przypadkach określonych w ustawie (por. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt: II SA/Lu 285/23). Należy także zaznaczyć, że zapewnienie udziału społeczeństwa i ustosunkowanie się do twierdzeń podnoszonych w uwagach, wnioskach i odwołaniach nie jest równoznaczne z uwzględnieniem ich w treści warunków realizacji przedsięwzięcia określanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższego, jedyna uznaniowość organów środowiskowych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy wyłącznie określanych w jej treści warunków realizacji przedsięwzięcia. Organy także, wbrew podniesionemu zarzutowi, w swoich rozstrzygnięciach określiły liczne warunki, które zabezpieczą bytowanie foki szarej w przybrzeżnych częściach Morza Bałtyckiego, w obszarze lokalizacji inwestycji, zarówno podczas budowy, jak i eksploatacji przedsięwzięcia. Foka szara Halichoerus grypus jest przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000 Ostoja na Zatoce Pomorskiej PLH990002. Powyższe oznacza, iż gatunek ten podlegał szczególnej analizie, zarówno na poziomie krajowym, jak również wspólnotowym. Wskazane w zaskarżonej decyzji środki zaradcze zminimalizują zagrożenia związane z emisją hałasu podwodnego, zawiesiny, zagwarantują występowanie i skuteczne tarło ryb, będących pokarmem fok. Przewidziano również utworzenie zastępczych siedlisk dla fok, umożliwiających im bezpieczny odpoczynek. W tym miejscu wskazać też należy, iż gdyby z przeprowadzonych analiz i zaproponowanych środków minimalizujących wynikało zagrożenie dla tych ssaków morskich, z całąpewnuścią zostałoby to zaznaczone m.in. w powołanej wyżej opinii Komisji Europejskiej, wydanej na potrzeby przedmiotowej inwestycji z dnia 23 stycznia 2024 r. Również za niezasadny uznać należy zarzut (też podniesiony w odwołaniu) dotyczący braku wzięcia pod uwagę otwarcia tunelu pod rzeką Świną. GDOŚ w tej materii wyjaśnił, na coś wyżej już wskazano, że realizacja i funkcjonowanie projektowanego terminala kontenerowego, zarówno w fazie planowania jak i aktualnie, nie zakłada obsługi przemysłowej czy tranzytowego transportu towarów przez ten tunel. Transport ten będzie odbywać się jedynie drogą ekspresową S3, która jest fragmentem drogi międzynarodowej E65 z kierunku od strony Szczecina. Reasumując Sąd wskazuje, iż w swoich rozstrzygnięciach RDOŚ w Szczecinie i GDOŚ określiły liczne warunki, które zabezpieczą środowisko zarówno podczas realizacji przedmiotowej inwestycji, jej budowy, a następnie eksploatacji już zrealizowanego przedsięwzięcia. Zaproponowane środki zaradcze zminimalizują zagrożenia związane z jego funkcjonowaniem. Po zapoznaniu się z treścią zaskarżonej decyzji, w oparciu o pełen materiał dowodowy zgromadzony w sprawie stwierdzić należy, iż zawiera ona wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 85 ust. 2 u.o.o.ś., których naruszenia dopatrują się skarżący. Organ prowadzący postępowanie w uzasadnieniu decyzji omówił przesłanki, którymi kierował się przy jej wydawaniu, umotywował ocenę stanu faktycznego oraz wyjaśnił powiązanie między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił podstawę prawną i przytoczył przepisy prawa dla wydanego rozstrzygnięcia. RDOŚ w Szczecinie wskazał cel i miejsce realizacji planowanego przedsięwzięcia, przedstawił analizowane warianty, uzasadnił wybór wariantu preferowanego przez inwestora, opisał czynności procesowe zmierzające do wydania decyzji, przedstawił uwagi i wnioski społeczeństwa, a następnie się do nich ustosunkował. Co prawda organ odwoławczy znalazł pewne mankamenty i niedociągnięcia w treści zaskarżonej decyzji, to jednak co do zasady, spełnia ona wymagania ustawowe, a wszelkie uchybienia zostały przez GDOŚ skorygowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniosku Stowarzyszenia Z. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji GDOŚ z dnia 31 stycznia 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji RDOŚ w Szczecinie z dnia 10 października 2023 r., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Podkreślenie wymaga, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wynikającej z przepisu art 16 § 1 k.p.a. i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przyjmuje się, że wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją (przez proste ich zestawienie ze sobą) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób oczywisty. Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia, które mogłoby być uznane za przesłankę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji. Podkreślić też wypada, iż zarzuty podniesione przez Stowarzyszenie Z. w skardze, niepoparte żadnymi dowodami, są w większości, jak wyżej już wskazano, powtórzeniem zarzutów naruszenia prawa wskazanych w odwołaniu od decyzji RDOŚ, do których GDOŚ odniósł się w zaskarżonym do Sądu rozstrzygnięciu. Na marginesie Sąd też wskazuje na niezasadność wniosków o otwarcie zamkniętej rozprawy na nowo, złożonych przez Inwestora - Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście S.A. z dnia 23 lipca 2025 r. (prezentata Sądu - 24 lipca 2025 r.) a także przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 1 sierpnia 2025 r. (prezentata Sądu -1 sierpnia 2025 r.). W polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 133 § 2 i 3 p.p.s.a.), sąd może na nowo otworzyć zamkniętą rozprawę, jeśli po jej zamknięciu ujawnią się istotne okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Otwarcie rozprawy na nowo ma na celu zapewnienie sprawiedliwego i rzetelnego procesu, umożliwiając stronom przedstawienie nowych dowodów lub faktów, które nie były znane przed zamknięciem rozprawy. W niniejszej sprawie uzasadnieniem złożonego przez Inwestora wniosku było jednak wyłącznie wskazanie na brak możliwości stawiennictwa pełnomocnika Inwestora na rozprawie sądowej wyznaczonej na dzień 21 lipca 2025 r., z nagłych przyczyn zdrowotnych. Z kolei w odniesieniu do wniosku organu - GDOŚ – wskazanie na złożenie przez Inwestora, już po zamknięciu rozprawy w dniu 30 lipca 2025 r., wniosków dowodowych - dokumentów, które dotyczą zagadnień kwestionowanych przez skarżących na etapie postępowania odwoławczego jak i w skardze do Sądu. Powyższe, zdaniem Sądu, w żaden sposób nie świadczy o nowych okolicznościach czy faktach nieznanych Stronie wcześniej, a mających wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Strona może złożyć wniosek o otwarcie rozprawy na nowo jeśli udowodni, że nowe fakty i dowody, które chce przedstawić, nie były jej znane przed zamknięciem rozprawy. Otwarcie rozprawy na nowo jest ważnym elementem zapewnienia sprawiedliwego procesu, zwłaszcza w sytuacji, gdy nowe okoliczności mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Dzięki tej procedurze, strony mają możliwość obrony swoich praw i przedstawienia wszystkich istotnych dla sprawy argumentów. Taka sytuacja w okoliczności niniejszej sprawy nie miała jednak miejsca. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.