IV SA/Wa 1085/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędzia SO del. Aleksandra Westra Protokolant sekr. sąd. Luiza Cycling po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na trwałe wyłącznie z produkcji gruntów leśnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] czerwca 2021 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych ("organ odwoławczy", Dyrektor GLP") po rozpatrzeniu odwołania M. S. ("skarżąca", "strona") od decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] ("Dyrektor RDLP", "Organ I instancji") nr [...] z [...] marca 2020 r. zezwalającej na trwałe wyłączenie gruntów leśnych z produkcji o pow. 0,0419 ha, o typie siedliskowym bór mieszany świeży (BMśw),stanowiących własność M. S., znajdujących się na działce o nr ewid. [...], obręb ewidencyjny [...] [...], gmina [...], powiat [...], woj. [...], z przeznaczeniem pod zabudowę letniskową oraz ustalającą należność z tytułu trwałego wyłączenia przedmiotowych gruntów leśnych z produkcji, opłaty roczne oraz jednorazowe odszkodowanie za przedwczesny wyrąb drzewostanu, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. San sprawy przedstawiał się następująco: Skarżąca wnioskiem z 13 grudnia 2019 r. wystąpiła o wyłączenie gruntów leśnych z produkcji, stanowiących działkę o nr ewid. [...] położoną w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...] w celu zabudowy budynkiem letniskowym, jednocześnie strona wniosła o zwolnienie z wszelkich opłat z tytułu wyłączenia gruntu leśnego z produkcji, a na wypadek nie uwzględnienia wniosku o zwolnienie opłat, wniosła o naliczenie opłat z tytułu wyłączenia gruntów leśnych z produkcji. Decyzją z [...] marca 2020 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] zezwolił na trwałe wyłączenie przedmiotowych gruntów leśnych z produkcji uraz ustalił należność z tytułu trwałego wyłączenia tych gruntów z produkcji (9359, 45 zł), opłaty roczne oraz jednorazowe odszkodowanie z przedwczesny wyrąb drzewostanu. Dyrektor RDLP w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że działka o nr ewid. [...], przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] pod zabudowę letniskową, oznaczoną na rysunku planu symbolem ML. Ponadto przedmiotowe grunty stanowią grunty leśne, sklasyfikowane w ewidencji powszechnej jako Ls. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, zaskarżając ww. decyzję w zakresie całości pkt. II, jednocześnie uzasadniając, że dokonując zakupu przedmiotowej działki ewidencyjnej "była przekonana, iż jest to teren rekreacyjny na którym można postawić zabudowę." Ponadto strona wskazała, że organ nie odniósł się do wniosku o zwolnienie z wszystkich opłat, uzasadniając swój wniosek argumentacją, że plan zagospodarowania przestrzennego zawiera błąd dotyczący klasyfikacji gruntów. Wg strony działka powinna być sklasyfikowana jako letniskowa zgodnie z mpzp, nie zaś jako działka leśna. W uzupełnieniu odwołania z dnia 24 marca 2020 r. zaskarżonej decyzji zarzucono dodatkowo naruszenie przepisów: - art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 9 kpa oraz 11 kpa poprzez ich niezastosowanie, skutkującej naruszeniem zasad postępowania administracyjnego: pogłębiania zaufania obywateli informowania stron oraz zasady przekonywania w wyniku braku rozpoznania wniosku wnioskodawczyni o zwolnienie od wszelkich opłat związanych z trwałym wyłączeniem z produkcji gruntów leśnych oraz brak wyjaśnienia przyczyn nierozpoznania wniosku oraz ustalenia opłat wynikających z treści decyzji; - art. 7, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady praworządności oraz brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego w wyniku braku oceny treści wniosku odwołującej z dnia 13.12.2019 r. o wyłączenie gruntu z produkcji leśnej i braku ustalenia, że celem wniosku jest wykonanie zabudowy działki domkiem letniskowym (jednorodzinnym); - art. 7, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa w zw. z art. 7a § 1 kpa poprzez niezgodne z zebranym materiałem dowodowym i zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony ustalenie, że grunty na nieruchomości stanowią grunty leśne o użytku Ls, podczas gdy działka nr [...]powinna zostać zakwalifikowana jako działka rekreacyjna, co wynika z mapy dołączonej do mpzp, a ewentualne wątpliwości w tym zakresie powinny zostać zgodnie z treścią art. 7a § 1 kpa rozstrzygnięte na korzyść strony; - art. 12a pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotowa nieruchomość ma pow. mniejszą niż 0,05 ha, co implikuje, że opłaty wskazane w pkt. II zaskarżonej decyzji nie powinny zostać naliczone; Dyrektor Generalny Lasów Państwowych , po rozpatrzeniu ww. odwołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że w treści ustaleń szczegółowych zawartych w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla obszaru wiejskiego [...] w § 2 pkt 1 ppkt 1-9 jednoznacznie wskazano, że tereny oznaczone symbolem ML, przeznacza się pod zabudowę letniskową z zakazem lokalizowania zabudowań niezwiązanych z główną funkcją. W ocenie organu odwoławczego treść ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zarówno ta prezentowana w części graficznej planu jak i w opisowej ogólnej oraz szczegółowej nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Z treści planu jednoznacznie wynika, że działka [...], obręb [...] [...], gmina [...] znajduje się na terenie określonym symbolem ML i przeznaczona jest na cele zabudowy letniskowej. Według Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych brak jest w rozpatrywanej sprawie podstaw do zwolnienia z opłat na podstawie art. 12a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, bowiem zwolnienie to dotyczy tylko gruntów przeznaczonych na cele mieszkaniowe, a nie na cele budownictwa letniskowego. Organ odwoławczy, odnosząc się do twierdzeń strony, że przedmiotowa działka powinna być sklasyfikowana jako letniskowa zgodnie z mpzp, nie zaś jako działka leśna stwierdził, że ewidencja gruntów i budynków, a zatem zapisy ujawnione w ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowej działki, poprzez klasyfikację gruntów jako leśnych, są zupełnie odrębną daną charakteryzującą nieruchomość, niż ustalenie przeznaczenia gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Organ wyjaśnił, że ewidencja gruntów i budynków EGiB, zwana również katastrem nieruchomości jest to rejestr publiczny danych liczbowych i opisowych dotyczących gruntów, budynków i lokali oraz danych dotyczących właścicieli nieruchomości (a w przypadku braku danych o właścicielach, danych osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają), określony w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwego starostę, w przedmiotowym postępowaniu Starostę [...], wynika, że grunty sklasyfikowane są jako leśne - LsV, co zostało potwierdzone w przedłożonym wypisie i wyrysie z ewidencji gruntów. Natomiast zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania, który jest aktem prawa miejscowego, przyjmowanym w formie uchwały rady gminy, określającym przeznaczenie, warunki zagospodarowania i zabudowy terenu, a także rozmieszczenie inwestycji np. celu publicznego, wynika, że przedmiotowa działka jest określona symbolem ML – dopuszczającym lokalizację zabudowy letniskowej. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo (wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Łodzi z 8 listopada 2012 r., sygn.. akt II SA/Łd 598/12) - odnoszące się co prawda do gruntów rolnych, ale zachowujące aktualność na tle rozpatrywanej sprawy - podniósł, że: "przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego gruntu rolnego na cele nierolnicze nie powoduje automatycznego przekształcenia gruntu rolnego w nie rolny, a zatem nie stanowi podstawy do zmiany wpisu w rejestrze gruntów. Takie przekształcenie umożliwia jedynie inne niż rolne wykorzystanie gruntów. Podstawą więc innego niż rolnicze wykorzystania gruntów rolnych określonych w ewidencji gruntów jako użytki rolne może być, tylko przeznaczenie ich w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele inne niż rolnicze." Dyrektor GDLP stwierdził, że przeznaczenie przedmiotowych gruntów leśnych na cele nieleśne tj. na cel związany z realizacją zabudowy letniskowej, umożliwia uzyskanie zezwolenia na wyłączenie gruntów leśnych właśnie pod zabudowę letniskową, które będzie skutkowało ujawnieniem w ewidencji gruntów. Właściciele i użytkownicy nieruchomości, zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 2052, z późn. zm.) mają bowiem obowiązek zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten dotyczy również zmian danych wynikających z decyzji właściwych organów, w tym przypadku decyzji Dyrektora RDLP zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji, o czym strona została pouczona w treści decyzji organu pierwszej instancji z [...] marca 2020 r. W skardze na ww. decyzję skarżąca powtórzyła w znacznej części zarzuty podniesione w uzupełnieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, tj. zarzuciła przede wszystkich naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego: - art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 9 kpa oraz art. 11 kpa i art. 6 kpa poprzez ich niezastosowanie, skutkującej naruszeniem zasad postępowania administracyjnego: pogłębiania zaufania obywateli, informowania stron, oraz zasady przekonywaniem w wyniku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji pomimo że w stanie faktycznym sprawy zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku o zwolnienie wnioskodawczyni od wszelkich opłat związanych z trwałym wyłączeniem z produkcji gruntów leśnych, - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady praworządności oraz brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego w wyniku nie uwzględnienia wniosku Skarżącej z dnia 13 grudnia 2019 r. o wyłączenie gruntu z produkcji leśnej i braku ustalenia, że celem wniosku jest wykonanie zabudowy działki domkiem letniskowym stanowiącym lokal mieszkalny. - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 kpa w zw. z art. 7a § 1 k.p.a poprzez niezgodne z zebranym materiałem dowodowym i zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony ustalenie, że grunty na nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] stanowią grunty leśne o użytku Ls, podczas gdy działka nr [...] powinna zostać zakwalifikowana jako działka rekreacyjna, co wynika z mapy dołączonej do Miejscowego Planu Zagospodarowania Terenu zgodnie z uchwałą [...] z dnia [...] marca 2003 r. Dz. Ustaw woj. [...], Nr [...] poz. [...] z dnia [...] września 2003 r. (Gmina [...]), a ewentualne wątpliwości w tym zakresie powinny zostać zgodnie z treścią art. 7a § 1 k.p.a. rozstrzygnięte na korzyść strony. 2) prawa materialnego, tj. art. 12a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z Załącznikiem I do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, zpóźn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dom letniskowy nie stanowi lokalu mieszkalnego w rozumieniu ww. przepisu, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego niezastosowania przez organ II instancji ww. przepisu, w sytuacji gdy nieruchomość objęta księgą wieczystą nr [...] ma powierzchnię mniejszą niż 0,05 ha, a dom letniskowy w świetle przepisów prawa powszechnie obowiązującego stanowi lokal mieszkalny, co implikuje że opłaty wskazane w pkt. II zaskarżonej decyzji nie powinny zostać naliczone, gdyż skarżąca powinna zostać zwolniona od opłat w zakresie ustalenia należności z tytułu trwałego wyłączenia z produkcji gruntów leśnych; opłaty rocznej oraz jednorazowego odszkodowania za przedwczesny wyrąb drzewostanu. Według skarżącej organ dokonał nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego poprzez niegodne z zebranym materiałem dowodowym i zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony ustalenie, że grunty na przedmiotowej nieruchomości stanowią grunty leśne (Ls), podczas gdy jest to działka rekreacyjna, co wynika z mapy dołączonej do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącej organ II instancji błędnie, sprzecznie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego ustalił, że domek letniskowy nie należy do klasy budynków mieszkalnych. To błędne ustalenie doprowadziło do wadliwego niezastosowania w sprawie art. 12a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i tym samym bezpodstawnego naliczenia należności z tytułu trwałego wyłączenia z produkcji gruntów leśnych, opłaty rocznej i jednorazowego odszkodowania za przedwczesny wyrąb drzewostanu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Kontrolowana decyzja została podjęta na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem "osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne, a w odniesieniu do gruntów leśnych - także jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji". Działając na podstawie powyższego przepisu organ pierwszej instancji ustalił wysokość należnych opłat. Organ pierwszej instancji wskazał, że należność i opłatę roczną ustalono na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z tym, że typ siedliskowy lasu i opis drzewostanu przyjęto z opisu taksacyjnego dołączonego do wniosku. Ustalono należność z tytułu trwałego wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, stanowiącą równowartość 48,1850 m3 drewna, co przy obowiązującej cenie 1 m3 ogłoszonej w Monitorze Polskim z dnia 18 października 2019 r., MP poz. 1018 stanowi kwotę 9359,45 zł. Organ ten ustalił także opłatę roczną z tytułu użytkowania wyłączonych z produkcji gruntów, stanowiącą 10% należności, tj. równowartość 4,8185 m3 drewna pomnożonych przez cenę 1 m3 drewna, ogłaszaną przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Monitorze Polskim za III kwartały roku poprzedzającego wniesienie opłaty, płatną po faktycznym wyłączeniu gruntów z produkcji. Dyrektor RDLP orzekł o jednorazowym odszkodowaniu za przedwczesny wyrąb drzewostanu, które zostanie naliczone odrębną decyzją po faktycznym wyłączeniu gruntów z produkcji (art. 12 ust. 5 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Biorąc pod uwagę całokształt sprawy Sąd uznaje, że wyliczenie należnych opłat nastąpiło prawidłowo. Stanowisko skarżącej, że w jej sprawie organ powinien zastosować rozwiązanie przewidziane w art. 12a ustawy o ochronie gruntów rolnych leśnych jest błędne i nieuzasadnione. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ochrona gruntów leśnych, przewidziana w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, polega w szczególności na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze (art. 3 ust. 2 pkt 1 uogril). Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 cyt. ustawy na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Celem ustawodawcy była zatem ochrona gruntów rolnych jak i leśnych przed nadmierną i niekontrolowaną urbanizacją. Grunty bowiem są jednym z najważniejszych elementów środowiska. Ich ustawowa ochrona jest konieczna dla zachowania ich w stanie pożądanym z punktu widzenia ochrony środowiska. Skuteczność tej ochrony jest uwarunkowana istnieniem instrumentów zapewniających realizację ustanowionych w tym zakresie zakazów i nakazów (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2015 r., sygn. II OSK 121/14). Zgodnie z przepisem art. 12a ustawy "obowiązek uiszczenia należności i opłat rocznych, a w odniesieniu do gruntów leśnych również jednorazowego odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 1, nie dotyczy wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej na cele budownictwa mieszkaniowego (...) do 0,05 ha w przypadku budynku jednorodzinnego". W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że przepisu tego nie można interpretować rozszerzająco. Stanowi on bowiem lex specialis do art. 12 cytowanej tej ustawy, który zawiera normę ogólną. Jako lex specialis art. 12a musi być więc intepretowany ściśle ze swoim brzemieniem. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2001 r. sygn. akt II SA 1793/00). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie dopuszczenie możliwości by analizowany art. 12a znalazł zastosowanie również do zabudowy letniskowej byłoby takim właśnie zbyt szerokim interpretowaniem wskazanego przepisu, który wykraczałby poza jego literalne brzmienie. Słuszność takiego stanowiska znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu administracyjnego z 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 655/10, w którym stwierdzono, że: "obowiązek uiszczenia należności pieniężnych nie dotyczy wyłącznie gruntów przeznaczonych na cele mieszkaniowe (budynki jedno i wielorodzinne) a nie na cele budownictwa letniskowego". Skarżąca powołała się w skardze się na interpretację Izby Skarbowej w Łodzi z której wynika, że domek letniskowy może być uznany za mieszalny. W uzasadnieniu tej interpretacji Izba powołuje się na treść rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, które wskazuje, że dom letniskowy stanowi budynek mieszkalny. Z tego względu, zdaniem skarżącej, winien mieć zastosowanie art. 12 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W ocenie Sądu powyższa argumentacja na gruncie rozpatrywanej sprawy jest nietrafna. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawierają odesłana do powołanego przez skarżącą rozporządzenia rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. Podstawę tego rozporządzenia stanowi natomiast art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej i jak podkreślono w samej jej treści "służy potrzebom statystyki działalności budowlanej, sporządzania sprawozdań budowlanych, spisów budowli i mieszkań, statystyki cen obiektów budowlanych oraz rachunków narodowych. Ponadto klasyfikacja służy do klasyfikowania obiektów budowlanych. Może być ona stosowana w trakcie zmiany zastosowania, renowacji, wyburzania, modernizacji obiektu budowlanego.". W ocenie Sądu brak jest podstaw aby w postępowaniu dotyczącym wyłączenia gruntów, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przyjąć klasyfikację i wykaz obiektów ustalony w omawianym rozporządzeniu. Odnośnie powoływania się na sprawy podatkowe, w których utożsamia się domy letniskowe z domami na cele mieszkaniowe, wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Bd 785/09, (sprawa dot. zmiany decyzji ostatecznej o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej) gdzie stwierdził, że w rozumieniu przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów prawa budowlanego czym innym jest zabudowa mieszkaniowa i czym innym zabudowa letniskowa. Wymienione pojęcia nie mogą być interpretowane - jak to czynili skarżący w tamtej sprawie – na gruncie przepisów praw podatkowego, w którym określenia przejęte z innych dziedzin prawa najczęściej nie oznaczają tego samego i są przetransponowane na potrzeby realizacji założonych przez ustawodawcę celów opodatkowania. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni to stanowisko podziela. Prawidłowo również organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do zarzutu skarżącej dotyczącego błędnej klasyfikacji przedmiotowej działki, szczegółowo wyjaśniając jak się mają dane dotyczące działki zawarte w ewidencji gruntów, do ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmiotowe grunty sklasyfikowane są jako leśne - LsV. Natomiast zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przedmiotowa działka jest określona symbolem ML – dopuszczającym lokalizację zabudowy letniskowej. Przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego gruntu leśnego na cele nieleśne nie powoduje automatycznego przekształcenia gruntu leśnego w nieleśny, a zatem nie stanowi podstawy do zmiany wpisu w rejestrze gruntów. Słusznie wskazał organ, że to właśnie przeznaczenie przedmiotowych gruntów leśnych na cele nieleśne tj. na cel związany z realizacją zabudowy letniskowej w miejscowym planie zagospodarowania i przestrzennego, umożliwia uzyskanie zezwolenia na wyłączenie gruntów leśnych pod zabudowę letniskową, które będzie skutkowało ujawnieniem w ewidencji gruntów zmian dokonanych w klasyfikacji gruntów (zgodnie z wnioskiem złożonym na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 2052, z późn. zm.), po faktycznym wyłączeniu gruntów leśnych. Przepisy jasno określają całą procedurę, która pozwala na zmianę klasyfikacji gruntu w ewidencji gruntów i budynków i wbrew twierdzeniu skarżącej, w tej kwestii nie istnieją wątpliwości, które należałoby zinterpretować na korzyść strony. Mając powyższe na uwadze, sformułowane w skardze zarzuty należało ocenić jako niezasadne. Sąd z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa, uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych powodów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.