IV SA/Wa 1103/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2008 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) kwietnia 2008 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - oddala skargę - Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 59 ust 1 i art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Z. sp. z o.o. z siedzibą w W., ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ewidencyjny [...], [...] i części działki nr ewidencyjny [...] w obrębie [...], położonych przy ulicy [...] na terenie dzielnicy [...] W. Od powołanej decyzji odwołania założyli: 1. działający przez pełnomocnika J. M., zarzucając naruszenie art. 64 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 5 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 8, art. 2 ust. 2 pkt 5, art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, 2. działająca przez pełnomocnika B. sp. z o.o. zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów proceduralnych: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 79, art. 95 § 1 i art. 107 k.p.a. oraz 3. działająca przez pełnomocnika Z. sp. z o.o. podnosząc naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz przepisu § 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 8 listopada 2007 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynęło pismo B. sp. z o.o., którym spółka cofnęła złożone odwołanie. Z kolei w dniu 21 listopada 2007 r. do Kolegium wniesiono pismo Z. sp. z o. o.,którym cofnęła ona odwołanie od decyzji Prezydenta W. i wniosła o umorzenie postępowania odwoławczego w całości podnosząc, iż dwa z podmiotów odwołujących się cofnęły odwołania, zaś J. M. nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Do pisma pełnomocnik Spółki dołączył dokumenty wskazujące, iż działki których współużytkownikiem wieczystym był J. M. nie graniczyły z terenem planowanej inwestycji oraz uwierzytelnione za zgodność z oryginałem kopie aktów notarialnych, z których wynika, iż zbył on swój udział w prawie użytkowania wieczystego działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...]. Sygn. akt IV SA/Wa 1103/08 Pismami z dnia 27 listopada 2007 r. Kolegium wezwało Prezydenta W. do nadesłania aktualnych wypisów z ewidencji gruntów dla działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] oraz wezwało pełnomocnika J. M. do wykazania, iż jego mocodawcy przysługuje interes faktyczny i prawny do bycia stroną postępowania informując, iż pełnomocnik inwestora złożył dokumenty, które mogą wskazywać, iż taki przymiot skarżącemu nie przysługuje. W dniu 24 grudnia 2007 r. wpłynęło do organu pismo pełnomocnika J. M., w którym wyjaśnił, że jego mocodawcy przysługuje przymiot strony postępowania, ponieważ jest współużytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z terenem planowanym pod inwestycję przez Z. sp. z o.o. Pełnomocnik podniósł, iż jego mocodawca nie utracił statusu strony mimo dokonania w dniu 2 kwietnia 2007 r. warunkowej umowy sprzedaży przysługującego mu udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości składającej się z działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], bowiem pomimo dokonania warunkowych umów sprzedaży pozostaje współużytkownikiem wieczystym przedmiotowych nieruchomości z uwagi na fakt, iż Sąd Rejonowy [...] w sprawach [...] i [...] oddalił wnioski, w których B. sp. z o.o. wniosła o dokonanie wpisu w księgach wieczystych na swoją rzecz udziałów w użytkowaniu wieczystym nabytych stosownymi umowami notarialnymi. Pełnomocnik wywiódł, iż zgodnie z przepisem art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami sprzedaż prawa użytkowania wieczystego wymaga nie tylko zawarcia umowy w formie aktu notarialnego ale również wpisu w księdze wieczystej, który w tym wypadku ma charakter konstytutywny. W przedmiotowej sprawie nie został spełniony drugi z wymienionych warunków, bowiem nie dokonano stosownego wpisu B. sp. z o.o. jako nabywcy prawa użytkowania wieczystego udziału w użytkowaniu wieczystym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 oraz art. 137 k.p.a. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że B. sp. z o.o., która cofnęła złożone przez siebie odwołanie oraz J. M. nie są właścicielami ani też użytkownikami wieczystymi działek bezpośrednio graniczących z terenem planowanej inwestycji. Z akt sprawy, w tym w szczególności z wypisów z Sygn. akt IV SA/Wa 1103/08 ewidencji gruntów wynika bowiem, że B. sp. z o.o. jest współużytkownikiem wieczystym działki numer ewidencyjny [...], którą od terenu planowanej inwestycji oddzielają działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...], będące w użytkowaniu wieczystym Z. sp. z o.o. Z kolei nieruchomość, której współużytkownikiem wieczystym pozostaje - mimo zawarcia stosownych umów – J. M. (działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...]) oddzielona jest od terenu planowanej inwestycji działką o numerze ewidencyjnym [...], która również jest w użytkowaniu wieczystym Z. sp. z o.o. (działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], zgodnie z decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...], zostały przeznaczone pod drogę wewnętrzną). Jak dalej podniósł organ odwoławczy, niewątpliwie pełnomocnik J. M. zasadnie twierdzi, że jego klientowi ciągle przysługuje udział w prawie użytkowania wieczystego działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], bowiem do przeniesienia prawa użytkowania wieczystego niezbędne jest nie tylko zawarcie stosownej umowy w formie aktu notarialnego ale również dokonanie stosownego wpisu przez sąd w księdze wieczystej, który to wpis ma charakter konstytutywny. Powołując szereg orzeczeń sądów administracyjnych wskazał jednak, że stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których jest planowana inwestycja oraz bezpośrednio graniczących z terenem planowanej inwestycji, jak również podmioty, które mogą wykazać się zindywidualizowanym interesem zarówno prawnym jak i faktycznym do bycia stroną. Zatem, skoro zarówno B. sp. z o. o., jak i J. M. nie są współużytkownikami wieczystymi działek, które bezpośrednio graniczą z terenem planowanej inwestycji oraz nie wskazali oni i nie wykazali na czym miałby polegać ich zindywidualizowany interes w przedmiotowej sprawie należy przyjąć, iż brak jest podstaw do uznania wskazanych podmiotów za strony postępowania. Oznacza to, iż odwołanie złożyły osoby, którym nie przysługiwał i nie przysługuje przymiot strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Co za tym idzie, brak jest podstaw do rozpoznawania przez Kolegium takiego odwołania. Ponieważ będąca inwestorem, na którego wniosek wszczęto postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy Z. sp. z o.o. cofnęła odwołanie, a cofnięcie odwołania nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., mając na względzie art. 137 k.p.a., umorzyło postępowanie odwoławcze. Sygn. akt IV SA/Wa 1103/08 Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie zgodził się J. M. i działając przez pełnomocnika zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucając naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2. uchylenie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, 3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi J. M. stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje ograniczenie w wykonywaniu przysługujących mu praw do nieruchomości, poprzez fakt oddziaływania inwestycji na jego grunt. Z tej okoliczności,jak również z treści odpowiednich przepisów prawa cywilnego i administracyjnego, wynika jego interes prawny do udziału w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu wywodzi swe uprawnienia do bycia stroną z faktu, iż jego nieruchomości znajdują się w sąsiedztwie nieruchomości należącej do spółki Z. oraz w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Podniósł, że do dnia [...] kwietnia 2002 r., kiedy to zgodnie z decyzją nr [...] dokonano podziału nieruchomości należącej do inwestora oraz przeznaczono nowo powstałe działki pod drogę wewnętrzną, pozostawał bezpośrednim sąsiadem nieruchomości objętej planowaną inwestycją i nikt nie kwestionował jego interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy. W jego ocenie czynność polegająca na wydzieleniu z terenu planowanej inwestycji działek, które inwestor przeznaczył pod drogę wewnętrzną jest działaniem celowym i zmierza do wykluczenia skarżącego z postępowania oraz pozbawienia go wpływu na wynik tego postępowania. Tym samym, działanie to stanowi nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 Kodeksu cywilnego. J. M. stwierdził ponadto, że fakt przeznaczenia wydzielonych działek pod drogę wewnętrzną w żadnym wypadku nie oznacza, iż realizowana na pozostałych działkach inwestycja nie będzie bezpośrednio oddziaływać na jego nieruchomość. Powołując orzeczenia Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia Sygn. akt IV SA/Wa 1103/08 8 września 2004 r. sygn. akt OSK 394/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1178/04 wskazał, że stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być w zależności od okoliczności także właściciele nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Za sąsiednie można uznać także nieruchomości nie graniczące ze sobą, ale pozostające w zasięgu swoich wpływów lub związku gospodarczym. Wywiódł, że teren pozostający w użytkowaniu wieczystym spółki Z. jest terenem zielonym, obszarem tzw. "[...]". Stanowi on dla okolicznych mieszkańców, w tym również dla niego, obszar o charakterze rekreacyjnym. Tym samym "[...]" wpływa na atrakcyjność mieszkań położonych w jego sąsiedztwie, stanowi element zachęcający do osiedlania się w okolicy. Nadto skarżący podniósł, iż w 1994 r. zawarł z J. Z. umowę spółki cywilnej, w ramach której wspólnicy planowali budowę budynków wielomieszkalnych oraz sprzedaż lokali w tych budynkach. Prawo użytkowania wieczystego gruntów wniesionych przez wspólniczkę tytułem wkładu zostało jej przyznane przez gminę W. miedzy innymi pod warunkiem, iż zachowa dotychczasowy charakter obszaru objętego dawnym parkiem. Po uzyskaniu pozwolenia na budowę wspólnicy realizując inwestycję, a następnie oferując mieszkania na sprzedaż podkreślali, iż jednym z głównych atutów osiedla jest bliskość terenów zielonych oraz usytuowanie budynków w ten sposób, iż osiedle "otwiera" się na park. Z tych względów zarówno w interesie byłych wspólników spółki cywilnej, jak i w interesie mieszkańców zajmujących lokale w wybudowanych staraniem wspólników budynkach, winno leżeć utrzymanie dotychczasowego, unikalnego charakteru obszaru "[...]". Wartość nieruchomości położonych w jego sąsiedztwie, w tym także działek skarżącego, niewątpliwie zmaleje w przypadku zrealizowania planowanej inwestycji, która oznacza w swych skutkach likwidację parku. W ocenie skarżącego stanowi to egzemplifikację faktu, iż nieruchomości położone nie tylko w bezpośrednim sąsiedztwie (tzn. graniczące ze sobą), ale i nieco oddalone, mogą pozostawać w zasięgu swych wpływów lub w związku gospodarczym. W dalszej części skargi J. M. odniósł się do decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3, art. 64 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 8, art. 2 ust. 2 pkt 5, art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumentację Sygn. akt IV SA/Wa 1103/08 zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. umorzyło postępowanie odwoławcze wobec ustalenia, że inwestor, na którego wniosek wszczęto postępowanie cofnął odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r., natomiast pozostałe dwa odwołujące się podmioty, to jest J. M. oraz B. sp. z o.o., która także cofnęła odwołanie, nie mają przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. W kontekście zarzutów podniesionych w skardze J. M., w pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia, czy organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że wymienionemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie określa kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wobec tego znajduje tu zastosowanie ogólna zasada wyrażona w art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 629/97). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać Sygn. akt IV SA/Wa 1103/08 zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. W świetle powyższego należy stwierdzić, że stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy są z pewnością inwestor oraz właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Dla wnioskującego o ustalenie warunków zabudowy uzyskanie decyzji ustalającej jest bowiem warunkiem dopuszczalności przeprowadzenia kolejnych etapów procesu inwestycyjnego. Rozstrzygnięcie podjęte w oparciu o art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bezsprzecznie wpływa też na wykonywanie prawa własności (użytkowania wieczystego) działki, na której ma być zlokalizowana inwestycja, przez podmiot dysponujący tym prawem. Podzielając pogląd utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych należy stwierdzić, że stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są, co do zasady, także właściciele albo użytkownicy wieczyści sąsiednich działek (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1016/06. LEX nr 355287). Mogą to być działki, które nie pozostają za sobą w bezpośredniej styczności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym orzeczeniu, nie ma w tej kwestii miejsca na żaden automatyzm. Nawet, jeżeli działka danej osoby znajduje się w bliskim sąsiedztwie działki inwestora, nie oznacza to każdorazowo, iż właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tej działki przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej na działce sąsiadującej. W każdym przypadku należy bowiem przeprowadzić analizę, czy dany podmiot ma interes prawny, aby uczestniczyć w tym postępowaniu. Zatem właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek. Uznanie za stronę właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości dalej położonych wymaga wykazania, że wynik postępowania dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że podnoszona przez skarżącego okoliczność wydzielenia z terenu planowanej inwestycji działek, które inwestor przeznaczył pod drogę wewnętrzną, co doprowadziło do wykluczenia działki J. M. z kręgu bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością objętą Sygn. akt IV SA/Wa 1103/08 planowaną inwestycją, nie ma znaczenia dla oceny statusu skarżącego w postępowaniu wszczętym wnioskiem Z. sp. z o.o. Jak bowiem wyjaśniono, jedynym warunkiem uznania skarżącego z stronę przedmiotowego postępowania jest wykazanie, że wynik tego postępowania dotyczy jego interesu prawnego. W ocenie Sądu powoływane przez skarżącego okoliczności nie pozwalają przyjąć, że jest stroną postępowania wszczętego wnioskiem Z. sp. z o.o. Nie ulega wątpliwości, że J. M. jest bezpośrednio zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, na którym planowana jest inwestycja Z. sp. z o.o. Wskazuje bowiem, iż nieruchomość pozostająca w użytkowaniu wieczystym Spółki stanowi teren zielony, co wpływa na atrakcyjność mieszkań położonych w jego sąsiedztwie i stanowi element zachęcający do osiedlania się w okolicy. Teren ten stanowi dla mieszkańców - w tym również dla skarżącego -obszar o charakterze rekreacyjnym. Realizacja inwestycji spowoduje obniżenie wartości nieruchomości położonych w jej sąsiedztwie, w tym nieruchomości J. M. Nadto, zmiana dotychczasowego charakteru zagospodarowania terenu nie leży w interesie skarżącego w związku z prowadzoną przezeń działalnością gospodarczą obejmującą realizację zabudowy wielorodzinnej i sprzedaż mieszkań w sąsiedztwie. Dokonując prawnej kwalifikacji powołanych okoliczności, w pierwszym rzędzie należy odróżnić interes prawny od interesu faktycznego, to jest sytuacji, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Interes faktyczny - dający się nawet racjonalnie uzasadnić - nie powoduje po stronie dysponującego nim podmiotu uzyskania statusu strony danego postępowania administracyjnego. Ograniczenie dostępności terenów zielonych i wiążące się z tym faktem - w ocenie skarżącego - obniżenie atrakcyjności, a co za tym idzie cen nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji, a także ewentualny wpływ realizacji inwestycji na interesy ekonomiczne J. M. nie rodzi po jego stronie prawa do żądania od organu prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, podjęcia określonych działań, bądź też zaniechania lub ograniczenia takich działań. Nie można bowiem wskazać przepisów prawa materialnego, które stanowiłyby podstawę skierowania takiego żądania. Powołane wyżej okoliczności wskazują więc wyłącznie na interes faktyczny. Sygn. akt IV SA/Wa 1103/08 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo zatem ustaliło, że J. M. nie jest stroną postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez Z. sp. z o.o. W postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji także B. sp. z o.o. nie wykazała po swojej stronie interesu prawnego, a ponadto cofnęła odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. Także inwestor cofnął wniesione odwołanie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania, następuje w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 942/05. ONSAiWSA z 2007 r. nr 2, poz. 50, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 514/06. LEX nr 303209). Zatem, jeżeli subiektywne twierdzenie wnoszącego odwołanie, iż decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków, nie zostało w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego pozytywnie zweryfikowane należy wydać decyzję, o której mowa wart. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Umorzenie postępowania odwoławczego jest również następstwem skutecznego cofnięcia odwołania, jeżeli ustalono brak przeszkód, o których mowa w art. 137 zd. 2 k.p.a. Skoro zatem ocena decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2007 r. dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wobec cofnięcia odwołania przez Z. sp. z o.o. doprowadziła do ustalenia, że rozstrzygnięcie to nie narusza prawa lub interesu społecznego, pozostałe dwa podmioty, które wniosły odwołania nie są stronami postępowania, a dodatkowo jeden z nich również wycofał wniesiony środek zaskarżenia, należy uznać, iż organ drugiej instancji prawidłowo rozstrzygnął o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wobec ustalenia, że umorzenie postępowania odwoławczego z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji było zasadne, zbędna jest analiza pozostałych zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.