IV SA/Wa 1104/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi M. G., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia 15 czerwca 2018 r. doręczono pełnomocnikowi Skarżącemu odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 25 maja 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W dniu 25 czerwca 2018 r. Skarżący uiścił wpis, zaś w dniu 27 czerwca 2018 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 15 czerwca 2018 r. poinformował mocodawcę o konieczności uiszczenia wpisu od skargi i że termin na dokonanie tej czynności upływa w dniu 22 czerwca 2018 r. Jednak w dniu 22 czerwca 2018 r. Skarżący nagle zachorował. Choroba uniemożliwiła mu dokonanie przelewu. Zaleceniem lekarza Skarżący miał leżeć w łóżku. Przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 23 czerwca 2018 r. Pełnomocnik skarżącego podał również, że na skarżącym nie spoczywa obowiązek dokładnego informowania Sądu, na jaką chorobę zapadł (powołał się na postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn.. akt II GZ 265/15. Do wniosku dołączył m.in. kopię zaświadczenia lekarskiego Skarżącego za dzień 22 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia ustała w dniu 23 czerwca 2018 r. Stwierdzić należy, że zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesne dokonanie czynności uchybionej (skarżący uiścił brakujący wpis). Nie zachodzi jednak przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (postanowienie NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 196/11), a przy ocenie winy strony w uchybieniu terminu należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły jej dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W realiach niniejszej sprawy nie można przyjąć, że Skarżący podjął działania zmierzające do zachowania ustawowego terminu na dokonanie czynności uiszczenia wpisu od skargi. Bezspornym jest, że w ostatnim dniu terminu na uiszczenie wpisu od skargi Skarżący nie był zdolny do pracy. Potwierdza to kopia załączonego zaświadczenia lekarskiego z dnia 25 czerwca 2018 r. z którego to wynika, że w dniu 22 czerwca 2018 r. (data niezdolności do pracy) Skarżący winien leżeć. Należy jednak uznać, że nie zawsze i nie każda choroba strony stanowi uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi procesowemu. Co do zasady okolicznością wskazującą na brak winy jest taka niedyspozycja zdrowotna, która występuje nagle i jest na tyle poważna, że strona obiektywnie nie jest w stanie dokonać czynności procesowej w terminie i w dodatku nie jest możliwe posłużenie się inną osobą dla dokonania takiej czynności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 94/13). W ocenie Sądu kluczowym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest właśnie powołany w powyższym orzeczeniu NSA fragment dotyczący możliwości posłużenie się inną osobą dla dokonania takiej czynności. W niniejszej sprawie Skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo (k. 8) upoważnia pełnomocnika do podejmowania czynności w niniejszej sprawie przed WSA. Zakres tego pełnomocnictwa nie wyłączał czynności związanych z uzupełnieniem braków fiskalnych skargi. Wobec tego to do pełnomocnika Skarżącego Sąd skierował wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Sam pełnomocnik wskazał, że stosowne wezwanie doręczono mu w dniu 15 czerwca 2018 r. Skarżący nie wykazał natomiast, że w ostatnim dniu terminu na dokonanie czynności nie był w stanie skontaktować się ze swoim pełnomocnikiem i poinformować o niedyspozycji zdrowotnej i ewentualnie zlecić uiszczenie wpisu. Z akt sprawy nie wynika, by pełnomocnik w owym dniu nie mógł dokonać tej czynności. Pełnomocnik znał bowiem treść wezwania Sądu, sygnaturę akt sprawy oraz numer konta, na jaki należy dokonać wpłaty. Poza tym w powołanym wyżej pełnomocnictwie Skarżący umocował dwóch radców prawnych do działania w jego imieniu. Stwierdzić zatem należy, że Skarżący nie wykazał, że nie był w stanie posłużyć się inną osobą do dokonania uchybionej czynności. Odnosząc się zaś do powołanego we wniosku postanowienia NSA z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 265/15, jako mającego wzmocnić argument o konieczności przywrócenia uchybionego terminu należy w pierwszej kolejności wskazać, że dotyczyło ono sytuacji, gdy skarżący nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w dodatku gdy musiał dokonać czynności osobiście (podpisać zażalenie). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 86 § 1 Ppsa należało orzec jak w sentencji.