IV SA/Wa 1157/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza T. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz E. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania E. W. i D. W. (dalej jako skarżące) od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2017r., nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania B. [...] W. wraz z małoletnimi dziećmi: W. [...] W. oraz L. [...] W. z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. [...] w miejscowości F., gm. [...], utrzymał w mocy ww. decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1527 z późn. zm.–dalej:"k.p.a.") w związku z art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (jt. Dz. U. z 2017r., poz. 657 z późn. zm. – dalej: "u.e.l") W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wszczętego na wniosek B. W. i M. W. z dnia [...] sierpnia 2017r., Burmistrz [...] decyzją z [...] grudnia 2017 r. (nr wskazany na wstępie) orzekł o odmowie wymeldowania B. [...] W. wraz z małoletnimi dziećmi W. [...] W. oraz L. [...] W. z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. [...] w miejscowości F., gm. [...]. Organ I instancji uznał bowiem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał, by wymienione opuściły trwale i dobrowolnie dotychczasowe miejsce stałego zameldowania, tj. nie wypełniły ustawowej przesłanki wymeldowania, wynikającej z art. 35 u.e.l. Powyższą decyzję administracyjną zakwestionowali B. W. oraz M. [...] W. składając w imieniu swoich córek E. W. i D. W. (pełnomocnictwo w aktach), w przewidzianym do tego terminie, odwołanie. Zarzucili oni Burmistrzowi [...] naruszenie art. 35 u.e.l. i wnieśli o zmianę wydanej przez organ I instancji decyzji. Wskazali, że nie wyobrażają sobie wspólnego zamieszkiwania z B [...] W. pod jednym dachem. Decyzją z dnia [...] lutego 2018r. (nr wskazany na wstępie) Wojewoda [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zdaniem organu administracji publicznej B [...] W. wraz z małoletnimi W. [...] W. oraz L. [...] W. nie opuściły trwale i dobrowolnie budynku nr [...] przy ul. [...] w miejscowości F., gm. [...] w rozumieniu art. 35 u.e.l. Przeprowadzone postępowanie dowodów wykazało bowiem, że co prawda wymienione nie mieszkają w przedmiotowym lokalu od [...] lutego 2017 r., jednak zaistniała okoliczność nie była wynikiem ich decyzji. Jak wskazują na to wyjaśnienia strony i zeznania świadków, B. [...] W. wyjechała z córkami na ferie zimowe, lecz do przedmiotowego mieszkania nie wróciły ze względu na panującą w nim napiętą atmosferę po aresztowaniu męża B. [...] W. Jednakże już [...] kwietnia 2017 r. wymieniona złożyła pozew o przywrócenie naruszonego posiadania. Wykazała tym samym, że nie godzi się z zaistniałą sytuacją i podjęła stosowne kroki prawne zmierzające do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu i powrotu do niego. Tym samym dała stanowczo i wyraźnie do zrozumienia, że nie godzi się z utratą możliwości zamieszkiwania wraz z córkami w lokalu, w którym posiadają zameldowanie na pobyt stały oraz dąży do zmiany swojej i małoletnich sytuacji. Krótki okres czasu pomiędzy opuszczeniem domu a podjęciem przez wymienioną działań mających na celu przywrócenie posiadania wskazuje też na to, że nadal pozostaje on ich centrum życiowym. B. [...] W. konsekwentnie deklaruje chęć powrotu do ww. domu po zakończeniu postępowania karnego przeciwko mężowi oraz o przywrócenie naruszonego posiadania. Zgłosiła ponadto policji, utrudnienie dostępu do domu [...] maja 2017 r. i w jej obecności zabrała część swoich i córek rzeczy osobistych. Organ uznał zatem, że ww. wystarczająco ujawniła wolę (zamiar) dalszego zamieszkiwania wraz z małoletnimi w miejscu zameldowania na pobyt stały. Organ zauważył przy tym, że powołana w art. 35 ustawy o ewidencji ludności przesłanka "opuszczenia lokalu" nie oznacza tylko fizycznego nieprzebywania w nim, ale również istnienie zamiaru opuszczenia tego lokalu z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Jakkolwiek okolicznością bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest, że B. [...] W. wraz z córkami od [...] lutego 2017 r. w związku z konfliktem rodzinnym nie przebywają w miejscu zameldowania na pobyt stały, to jednak w świetle ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego organ przyjął, że ww. nie godzi się na taki stan rzeczy, ponieważ wystąpiła do sądu o przywrócenie naruszonego posiadania domu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości F. Zdaniem organu nie ma przy tym znaczenia fakt zabrania przez nią rzeczy z przedmiotowego budynku, gdyż do czasu zakończenia spraw sądowych wymieniona zmuszona jest przebywać poza miejscem pobytu stałego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się E. W. (współwłaścicielka domu) wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, tj. : - art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym nie uwzględnienie słusznego interesu obywateli; - art. 8 k.p.a. poprzez działania sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych; - 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także poprzez brak prawidłowego rozważenia wszystkich okoliczności, które mogły mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - art. 35 w związku art. 25 ust. 1 u.e.l., poprzez uznanie, iż opuszczenie lokalu nr [...] w miejscowości F. w gm. [...] przez B. [...] W. wraz z małoletnimi dziećmi nie było opuszczeniem miejsca stałego pobytu całkowicie i dobrowolnie a tym samym nie stanowiło przesłanki do wymeldowania. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ powołuje się w swych decyzjach na brak dobrowolności opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania przez B. [...] W. a tym samym brak możliwości jej wymeldowania. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem a także literalnym brzmieniem art. 35 u.e.l., dobrowolność opuszczenia miejsca stałego pobytu nie jest przesłanką ustawową wymeldowania, dlatego nie w każdym przypadku wskazanie zaistnienia przesłanek wymeldowania będzie wymagało ustalenia, że opuszczenie przez określoną osobę miejsca pobytu stałego nie nastąpiło wbrew jej woli. (vide wyrok WSA III SA/Łd 448/17 z dnia 31 sierpnia 2017 r.). W przedmiotowej sprawie ustalono, iż konieczność opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania była zaleceniem psychologa, pod którego opieką znajduje się małoletnia W. [...] W. A zatem w oparciu o ten fakt, badanie dobrowolności opuszczenia miejsca zameldowania w opinii skarżących jest bezcelowe i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, a także wbrew ustawowym przesłankom wydania decyzji w sprawie wymeldowania. Opuszczenie miejsca zameldowania było dobrowolne w kontekście wymuszenia tej czynności przez działanie osób trzecich, a na tym głownie skupia się orzecznictwo sądów oraz wykładnia przepisu. W przedmiotowym stanie faktycznym nie stwierdzono ani zmuszania B. [...] W. przez osoby trzecie do opuszczenia zajmowanego lokalu, ani też utrudniania jej ewentualnego powrotu. A zatem zdaniem skarżącej w zależności od okoliczności, należy przyjąć, że nie w każdym przypadku uzasadniającym wystąpienie przesłanek do wymeldowania w oparciu o przepis art. 35 u.e.l. możliwe będzie wykazanie dobrowolności, a nawet trwałości opuszczenia miejsca stałego pobytu. Działania B. [...] W. jasno i bez cienia wątpliwości wskazują na wolę opuszczenia miejsca zameldowania i skoncentrowania swojego życia w innym miejscu. Skarżąca podkreśliła również, że zgodnie z ustawowym brzmieniem przepisu, jak również ugruntowanym orzecznictwem, samo wymeldowanie ma charakter wyłącznie ewidencyjny, a więc ma w założeniu jedynie potwierdzać stan faktyczny, zgodnie z którym dana osoba nie przebywa w miejscu swojego dotychczasowego pobytu i tym samym usuwać rozbieżność pomiędzy tym faktem, a informacją zaewidencjonowaną która z kolei poświadcza, że ta sama osoba przebywa w danym lokalu. A więc skoro zameldowanie polega na stwierdzeniu przez właściwy organ faktu przebywania osoby w konkretnym lokalu przez oznaczony czas i jest to stwierdzenie okoliczności faktycznej, niezależnie od przysługujących osobie uprawnień do lokalu (wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2007 r., II OSK 173/06, LEX nr 328109), wymeldowanie będzie odwrotnością tej sytuacji potwierdzaną analogicznymi argumentami. W przedmiotowej sprawie okoliczności bezsprzecznie wskazują, iż B. [...] W. definitywnie opuściła miejsce zameldowania i nie przebywa w nim już od roku i co istotne, biorąc pod uwagę okoliczności zaistniałe w sprawie (m.in. toczący się proces karny) nie wiadomo czy kiedykolwiek do tego miejsca powróci, zabrała wszystkie swoje rzeczy i zamieszkała w innym miejscu, nie dopełniwszy obowiązku meldunkowego. Taki stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków powołanych w postępowaniu, którzy są osobami blisko związanymi z B. [...] W. A zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy bezspornie wskazuje na podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie wymeldowania, które powinno zakończyć decyzją pozytywną dla skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017r., poz. 657 z późn. zm. – dalej: "u.e.l"). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Decyzja o wymeldowaniu, jak wynika z analizy wskazanego wyżej przepisu ma charakter związany i zapada po zaistnieniu następujących przesłanek: po pierwsze - opuszczenie miejsca pobytu stałego; po drugie - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 u.e.l.). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l., jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (m.in. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 maja 2010 r., II OSK 851/09 , LEX nr 597910). Stanowisko to ukształtowane na tle poprzednio obowiązującego przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. 2006, Nr 139 poz. 993 z późn. zm.) zachowuje nadal w pełni aktualność i jest całkowicie akceptowane przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Stosownie do powołanej wyżej regulacji, jedną z przesłanek wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu w sposób trwały, o czym można mówić, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym – nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Z kolei ocena zamiaru opuszczenia lokalu, tzn. ustalenie czy miało charakter dobrowolny, odbywa się przez ocenę całokształtu okoliczności obiektywnych. Zatem organ przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien zbadać czy dana osoba opuściła lokal, czy też w lokalu tym przebywa. Organ prowadząc postępowanie podejmuje zatem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wyczerpująco zbiera i rozpatruje materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie dokonuje oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Wydając rozstrzygnięcie organ sporządza uzasadnienie, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., w którym ma wskazać fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których pozostałym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie służy w szczególności realizacji zasady prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Należy podkreślić, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu danej osoby z miejscem rejestracji. Decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny i służy aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Nie powoduje ona zmiany ani tym bardziej wygaśnięcia ewentualnych praw do lokalu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Zdaniem Sądu organ w sposób nieuprawniony w świetle zgromadzonego materiału dowodowego (zeznań: stron, świadków; pisma Komendanta Komisariatu Policji w [...]) przyjął, że B. W. wraz z dziećmi nie opuściła lokalu dobrowolnie i trwale, mimo iż opuszczenie to jak ustalił organ nastąpiło w lutym 2017r. Nie ulega wątpliwości, że fakt ten może budzić wątpliwości szczególnie gdy się weźmie pod uwagę silne skonfliktowanie rodziny oraz charakter tego konfliktu. Jednakże szczególnie w takich sytuacjach organ winien dążyć do jednoznacznego wyjaśnienia sprawy. Tymczasem akta sprawy nie wyjaśniają m. in. dlaczego jak twierdzi skarżąca nie posiadała ona kluczy do bramy i budynku. Wszak mieszkała w tym budynku kilka lat i trudno przypuszczać by pracując i wracając do domu o różnych porach oczekiwała aż ktoś otworzy jej drzwi. A zatem powstaje wątpliwość czy klucze zostały jej odebrane przed wyprowadzeniem się czy może jak sugeruje uczestniczka dokonano wymiany zamków - co wskazywałoby na brak dobrowolności w opuszczeniu lokalu, czy może opuszczając lokal pozostawiła je w lokalu uznając że nie będą jej więcej potrzebne, co z kolei potwierdzałoby, iż ww. wraz z dziećmi dobrowolnie opuściła lokal mieszkalny, co więcej z zamiarem nie powracania do niego. Również niewyjaśnione pozostaje czy faktycznie w lokalu znajdują się rzeczy osobiste B. W. i jej dzieci czy też, jak twierdzą skarżący, zabrała ona wszystkie swoje i dzieci rzeczy ze wskazanego lokalu. Organ mimo sprzecznych oświadczeń stron w tym zakresie nie podjął stosownych czynności np. oględzin lokalu celem dokonania prawidłowych ustaleń w tym zakresie, mimo że dokonanie powyższych ustaleń ma istotne znaczenie dla prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W wypadku bowiem pozostawania rzeczy osobistych uczestniczki i jej dzieci w lokalu mogłoby to wskazywać na brak zamiaru opuszczenia lokalu na stałe a w wypadku zabrania wszystkich rzeczy mogłoby to wskazywać, iż w istocie uczestniczka w momencie wyprowadzenia się nie zamierzała wracać do tego lokalu i wyprowadzała się dobrowolnie. Wątpliwości co do prawidłowości ustaleń organu w tym zakresie potęguje dodatkowo materiał dowodowy zgromadzonego w sprawie w szczególności zeznania przesłuchanych świadków w tym m. in siostry B. W., tj. S. D., z zeznań której wynika, że opuszczenie lokalu przez B. W. wraz z córkami było dobrowolne (protokół z dnia [...] listopada 2017r). W kontekście dobrowolności opuszczenia lokalu Sąd zauważa również, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika by skarżąca próbowała ponownie zamieszkać we wskazanym lokalu lub sygnalizowała chęć powrotu do niego (pismo Komendanta Komisariatu Policji w [...] z dnia [...] maja 2017r.). Z akt sprawy nie wynika by wnosiła ona o interwencje w tym zakresie policji nawet podczas swojego pobytu w tym domu w dniu [...] maja 2017r. kiedy to interweniowała na jej żądanie policja. Interwencja wówczas dotyczyła nie możności przez nią odebrania rzeczy osobistych od teściów i nawet wówczas uczestniczka nie sygnalizowała policjantom, że chce zostać w tym domu i że oczekuje wsparcia przy wprowadzaniu się do domu. Nic nie wskazuje aby wówczas żądała również od teściów wydania kluczy do lokalu (skoro ich nie posiadała) albo by oni odmówili jej wydania kluczy. Z ustaleń organu nie wynika również czy uczestniczka pojawiła się w domu już z policją czy też może weszła do niego swobodnie a policja została dopiero wezwana w trakcie zabierania przez nią rzeczy, co może mieć znaczenie w kontekście twierdzeń skarżącej, iż nie opuściła dobrowolnie lokalu. Organ nie zwrócił również uwagi, że jak wynika z zeznań świadków a czemu sama uczestniczka nie zaprzecza, a nawet potwierdza (pismo z dnia [...] marca 2017r., złożona do akt sprawy kopia pozwu o przywrócenie posiadania- pismo z dnia [...] kwietnia 2017r., ) że przed interwencją policji, która miała miejsce [...] maja 2017r. (pismo Komendanta Komisariatu Policji w [...] z dnia [...] listopada 2017r.) uczestniczka kilkakrotnie wcześniej zabierała już swe rzeczy z lokalu, co może wskazywać na przemyślane działanie związane z dobrowolnym opuszczeniem tego lokalu i brakiem chęci powrotu do niego. Na wskazane wyżej elementy nakłada się niewątpliwie również skonfliktowanie całej rodziny związane z oskarżeniem męża uczestniczki oraz stanem małoletniej W. W. W tym zakresie organ również nie dokonał analizy sytuacji w kontekście dobrowolności opuszczenia lokalu. Bowiem o ile samo skonfliktowanie mogłoby świadczyć niekoniecznie o dobrowolnym opuszczeniu lokalu o tyle twierdzenia skarżącej odwołujące się do stanu zdrowia córki i zalecanym przez psychologa nieprzebywaniu małoletniej w miejscu, które będzie jej się kojarzyła z traumatycznymi przeżyciami w kontekście oświadczeń skarżącej, że zamierza powrócić do tego lokalu zaraz po wydaniu przez Sąd wyroku w sprawie jej męża, budzi przynajmniej wątpliwości co do prawdziwości tych deklaracji. Należy bowiem zauważyć, że jeżeli powodem opuszczenia lokalu były przeżycia córki to niewątpliwie zakładanie przez matkę powrotu dziecka do tego samego miejsca gdzie owe zdarzenia miały miejsce jest nieracjonalne i kłuci się w istocie z powodem opuszczenia lokalu wskazywanym przez matkę tj. dobrem tego dziecka. Proces zapominania przykrych zdarzeń jest bowiem procesem wieloletnim a czasem nawet niemożliwym do zatarcia a niewątpliwie miejsce, w którym do nich doszło jest czynnikiem stymulującym przypominanie sobie przykrych zdarzeń. Na chęć powrotu do lokalu i braku zamiaru trwałego jego opuszczenia, może wskazywać powództwo jakie uczestniczka złożyła do Sądu powszechnego w dniu [...] kwietnia 2017r. a zatem w 2 miesiące po opuszczeniu lokalu, gdy, co należy podkreślić, posiadała już wiedzę o tym że jej teściowie złożyli pierwszy wniosek o wymeldowanie jej wraz z dziećmi z miejsca stałego zameldowania (wniosek z dnia [...] marca 2017r. Zauważyć jednak w tym zakresie również należy, iż jak wynika z dopuszczonego przez Sąd dowodu z wydruku nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2018r. sygn. [...] przedłożonego przez pełnomocnika skarżących podczas rozprawy, powództwo uczestniczki o przywrócenie posiadania zostało oddalone. Sąd uznał bowiem, że "z pozwu ani z twierdzeń powódki nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości i jednoznaczny w jakiej dacie i w jaki sposób została ona pozbawiona posiadania części nieruchomości, jaka konkretnie czynność działanie, bądź zaniechanie pozwanych spowodowało utratę posiadania przez powódki. Sąd nie miał także podstaw do ustaleń, że to powódka podjęła konkretne i jednoznaczne działania, które mogły być uznane za przejaw jej faktycznej woli zamieszkania w domu pozwanych". Mając zatem na względzie iż organ nie dokonał w sprawie wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego w szczególności co do dobrowolności opuszczenia lokalu w którym uczestniczka i jej córki są zameldowane a zatem że nie został zebrany w sprawie pełny i wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwalałby na wydanie w sprawie prawidłowego rozstrzygnięcia co narusza art. 7, 77, i 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał, że wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie jest przedwczesne a tym samym narusza ono również przepis art. 35 u.e.l. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku w tym w szczególności wyjaśnić kwestię dot. posiadania lub nie przez uczestniczkę kluczy do lokalu, ponownie przesłuchać świadków na okoliczność zdarzeń, które miały miejsc w dniu [...] maja 2017r., kiedy to uczestniczka przyjechała wraz z siostrą oraz szwagrem by odebrać rzeczy osobiste swoje i córek z lokalu znajdującym się w budynku przy ul. [...] w miejscowości F. a także przy rozstrzyganiu winien uwzględnić zarówno stan prawny jak i stan faktyczny, który zaistnieje w dniu wydawania decyzji w przedmiocie wymeldowania. Ze względu na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.