IV SA/Wa 1161/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy Postanowieniem z dnia 24 września 2015 r. referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku A. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika umorzył postępowanie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że postanowieniem z 9 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1161/14 skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz zwolnienie od kosztów sądowych. W piśmie z dnia 22 października 2015 r., w ustawowym terminie, A. L. wniósł sprzeciw od tego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazał, że mimo przyznania mu prawa pomocy profesjonalny pełnomocnik odmówił sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku, który zapadł w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej Ppsa) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten miał w niniejszej sprawie zastosowanie, bowiem postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed dniem 15 sierpnia 2015 r., kiedy to w życia weszła nowelizacja powołanej ustawy. Oceniając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez skarżącego należy wskazać, że nie może on zostać uwzględniony. Bezspornym jest, że postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W piśmie z dnia 18 lipca 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła r.pr. P. G. jako pełnomocnikiem skarżącego. Dalsze czynności dokonywane były z udziałem pełnomocnika skarżącego. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że prawo pomocy nie zostało w niniejszej sprawie cofnięte. Dlatego skarżący w dalszym ciągu jest zwolniony od kosztów sądowych i ma przyznanego profesjonalnego pełnomocnika. Podkreślić należy, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego radcy prawnego, w sytuacji gdy dotychczas wyznaczony pełnomocnik nie spełnił jej oczekiwań lub w ocenie strony nie działał zgodnie z jej interesem. Wyznaczenie radcy prawnego z urzędu przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności np. sporządzenie skargi kasacyjnej lub opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W powyższej sytuacji strona nie może skutecznie domagać się wyznaczenia kolejnego radcy prawnego z urzędu, gdyż przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane (zob. postanowienia NSA: z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 303/13; z dnia 4 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1352/07; z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II FZ 207/06; z dnia 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 262/05). Właściwość Sądu sprowadza się wyłącznie do przyznania stronie prawa pomocy. Konkretny pełnomocnik wyznaczany jest natomiast, na wniosek sądu, przez właściwą radę okręgowej izby radców prawnych, o czym stanowi wprost art. 253 Ppsa. Natomiast jeżeli strona nie jest zadowolona z czynności podejmowanych przez wyznaczonego pełnomocnika, to powinna zgłosić swoje zastrzeżenie organowi korporacji zawodowej, a nie sądowi. Sąd nie może wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci ustanowienia innego pełnomocnika. Sposób reprezentacji i współpracy pełnomocnika ze skarżącym nie podlega bowiem kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 249a Ppsa (który w niniejszej sprawie miał zastosowanie z uwagi na treść art. 1 pkt 66 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro w niniejszej sprawie rozpoznanie wniosku stało się zbędne, na podstawie art. 260 i 249a Ppsa należało orzec jak w sentencji.