IV SA/Wa 1183/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz K. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 6 marca 2015 r. J. B. oraz P. Z. zwrócili się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch obiektów inwentarskich dla hodowli brojlera kurzego o obsadzie 40 000 sztuk każdy (łącznie 320 DJP) wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działek nr [...], [...], [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Wobec klasyfikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisk, do wniosku dołączono raport o oddziaływaniu na środowisko, wypis z ewidencji gruntów, kopię mapy ewidencyjnej. Zawiadomieniem z [...] marca 2015 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, w ramach którego Wójt poinformował o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wyznaczył termin na składanie wniosków i uwag. Zwrócił się także do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w [...] o wydanie opinii oraz do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (RDOŚ) w [...] Wydział Spraw Terenowych w [...] o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Wydana opinia sanitarna Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. była negatywna. Protest przeciwko planowanej inwestycji złożyli mieszkańcy wsi [...]. Wnioskodawcy złożyli 29 kwietnia 2015 r. uzupełnienie do raportu oddziaływania na środowisko sporządzone na wezwanie RDOŚ w [...]. Ten postanowieniem Nr [...] z [...] czerwca 2015 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2015 r., wydaną na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.) oraz art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art.77 ust. 1 art. 82, art. 85, art. 86, ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2013 r. poz. 1235; dalej: ustawa o środowisku) i 2 ust. 1 pkt 51 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 Nr 213 poz. 1397) Wójt odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Po rozpatrzeniu odwołania Wnioskodawców Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją Nr [...] z [...] września 2015 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o środowisku oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wójt zwrócił się do Wnioskodawców o uzupełnienie raportu dla planowanego przedsięwzięcia zgodnie z art. 66 ustawy o środowisku w zakresie analizy konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem oraz uzupełnienie nieprawidłowości wskazanych w pkt 108 i pkt 1-4 negatywnej opinii sanitarnej. W dniu 9 listopada 2015 r. Wnioskodawcy złożyli uzupełnienie raportu, które następnie przekazano PPIS w [...] z prośbą o ponowne wydanie opinii dla przedsięwzięcia. Pismem z 6 grudnia 2015 r. uwagi i wnioski do uzupełnienia raportu wnieśli S. i G. B.. Pismem z 7 grudnia 2015 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] poinformował, że przedłożone uzupełnienie nie nosi znamion dokumentu, który podlega ocenie na podstawie art. 66 oraz art. 77 ust. 2 pkt 3 ustawy o środowisku, a do zajęcia stanowiska w sprawie określenia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia należy przedłożyć komplet dokumentów zgodnie z zapisami ustawy. PPIS w [...] uznał, że podtrzymuje swoje stanowisko zwarte w opinii sanitarnej Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. Decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Wójt ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Po rozpatrzeniu odwołania K. B. – nowego właściciela nieruchomości należącej wcześniej do państwa B. – SKO w [...] decyzją Nr [...] z [...] maja 2016 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na konieczność uzupełnienia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko o elementy wskazane w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o środowisku, a w związku z tym ponowne przeprowadzenie procedury opiniującej i uzgodnieniowej. Wójt Gminy ponownie wezwał Wnioskodawców do uzupełnienia raportu o kwestie wskazane w uzasadnieniu decyzji SKO w [...]. W piśmie wskazano, iż raport należy uzupełnić w pełnym jego zakresie, zgodnie z art. 66 ustawy o środowisku. Ostatecznie Aneks do Raportu o oddziaływaniu na środowisko został prawidłowo złożony i podpisany 10 sierpnia 2016 r. Wójt poinformował społeczeństwo obwieszczeniem z 12 sierpnia 2016 r. o możliwości zapoznania się z treścią aneksu do raportu oraz zebranymi materiałami i dowodami oraz o możliwości składania uwag i wniosków. Natomiast 16 sierpnia 2016 r. wystąpił do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...] oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] odpowiednio o uzgodnienie przedmiotowego przedsięwzięcia oraz o wydanie opinii. PPIS w [...] wezwał do uzupełnienia aneksu do raportu, a RDOŚ w [...] wezwał do wyjaśnienia, czy przedstawiony w aneksie do raportu o oddziaływaniu na środowisko, wariant alternatywny jest wariantem przewidzianym do realizacji. Wyjaśnienia do raportu zostały złożone 7 września 2016 r. Pismem z 13 września 2016 r. PPIS w [...] poinformował, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w opinii sanitarnej nr [...] dotyczące negatywnego zaopiniowania warunków przedmiotowego przedsięwzięcia. Natomiast postanowieniem Nr [...] z [...] września 2016 r. RDOŚ w [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił działania jakie należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz określił wymagania dotyczące ochrony środowiska. Decyzją Nr [...] z [...] listopada 2016 r. Wójt ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. B. (dalej: Strona, Skarżący), wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem Strony, zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego, polegającym na błędnej wykładni treści art. 80 ust. 1 i art. 66 ustawy o środowisku w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a. Ponadto zarzucono sprzeczność ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W uzasadnieniu odwołania Strona podniosła, iż raport oddziaływania na środowisko wraz z aneksem oraz wyjaśnieniami ma charakter niepełny ponieważ nie zawiera pełnej i całościowej analizy zagadnienia dotyczącego emisji odorów. Ponadto organ dokonując oceny raportu nie wziął pod uwagę istniejących konfliktów społecznych, biorąc pod uwagę rozmiar i charakter projektowanego przedsięwzięcia w zakresie jego oddziaływania na sąsiednie tereny. Pominięto także opinię sanitarną nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. wyrażającą negatywne zdanie o warunkach realizacji przedsięwzięcia. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało [...] marca 2017 r. decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta z [...] listopada 2016 r. W uzasadnieniu decyzji, po przytoczeniu podstaw prawnych, organ II instancji wskazał, że przedmiotem postępowania jest inwestycja obejmująca budowę dwóch kurników o wymiarach 120 x 16 m i wys. 4 m. dla hodowli brojlera kurzego o obsadzie docelowej 40 000 sztuk każdy (łącznie 320 DJP). Wyposażone będą w instalacje i urządzenia do prowadzenia na ściółce chowu brojlerów tj. oświetlenie, wentylację mechaniczną, system zadawania paszy i system pojenia oraz wydzielone pomieszczenie socjalno-gospodarcze ze sterownią. Obiekty wyposażone będą w instalacje wodno-kanalizacyjne, wentylacji, ogrzewania, instalacje elektryczne i odgromowe. Każdy budynek będzie posiadał instalacje grzewczą opalaną gazem płynnym, przy każdym budynku zostaną dobudowane: – 2 zbiorniki LPG o poj. 6700 I każdy; – 2 silosy paszowe o poj. 26 Mg każdy. W każdym z planowanych budynków zainstalowanych zostanie maksymalnie; – 11 wentylatorów dachowych o wydajności maksymalnej 11700 m3/h o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 78 dB każdy, z odprowadzeniem zanieczyszczeń 11 emitorami pionowymi, otwartymi o wysokości minimalnej 4,5 i średnicy maksymalnej 0,63 m każdy; – 6 wentylatorów szczytowych o wydajności maksymalnej 36700 m3/h każdy, o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 89 dB każdy z odprowadzeniem zanieczyszczeń maksymalnie 6 emitorami pionowymi, otwartymi o minimalnej wysokości 4,5 m każdy i maksymalnej średnicy 1,40 m każdy. Chów brojlerów odbywać się będzie w systemie ściółkowym i przebiegał w 6 cyklach prowadzonych w okresie od 35 do 42 dni do 6 rzutów rocznie. Wobec zgłaszanych w toku postępowania uwag do pierwotnych założeń przedsięwzięcia, Wnioskodawcy przedłożyli aneks do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uwzględniający wariant alternatywny względem pierwotnie rozpatrywanego wariantu inwestorskiego. Nie przewidywał on zmiany parametrów budynków, zmiany wielkości obsady względem pierwotnie rozpatrywanego wariantu inwestorskiego, ale zmieniał lokalizację poszczególnych budynków inwentarskich oraz trasę komunikacyjną. Kurniki miały zostać oddalone od terenów zabudowanych. Przyjęty wariant alternatywny będzie najkorzystniejszy pod względem środowiskowym ze względu na: niższe wartości hałasu przy zabudowie przeznaczonej na pobyt ludzi i większe oddalenie projektowanych budynków inwentarskich od budynków mieszkalnych. W związku z tą okolicznością wykonano ponowne obliczenie propagacji hałasu, rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń do powietrza oraz ilości wód opadowych dla terenów utwardzonych. Po dokonaniu pomiarów, przy przyjęciu najbardziej niekorzystnych warunków, okazało się, że normy wartości hałasu przy najbliższych budynkach mieszkalnych będą niższe od wartości dopuszczalnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Z kolei przeprowadzona analiza odziaływania na powietrze wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie powodowało ponadnormatywnego oddziaływania na powietrze atmosferyczne tj. nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów i wartości odniesienia dla emitowanych zanieczyszczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (dz. U. Nr 16, poz. 87) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu ( Dz. U. z 2012 r. poz. 1031). Z raportu wynikało także, że przeprowadzono analizę uciążliwości odorowej gospodarstwa na tereny sąsiednie. Dokonano porównania maksymalnych stężeń uśrednionych dla 1 godziny amoniaku i siarkowodoru z porogami wyczuwalności i wykrywalności analitycznej. Otrzymane maksymalne stężenia uśrednione dla 1 godziny dla amoniaku i siarkowodoru są dużo niższe od progu wykrywalności analitycznej. Poza terenem działek inwestora dotrzymane będą wartości poniżej progu wyczuwalności węchowej. Na podstawie obliczeń stwierdzono, że poza terenem gospodarstwa nie powinny występować odory przekraczające próg wyczuwalności. ok. 2 m3 i odbierane przez uprawnione podmioty na punkt zlewny do najbliższej oczyszczalni ścieków. Wody opadowe pochodzące z powierzchni dachowych i terenów utwardzonych kierowane będą bezpośrednio na tereny zielone przedmiotowych działek. Znaczna część wód opadowych wyparowuje, pozostałe wsiąkają do gruntu, a następnie infiltrują do wód podziemnych. W raporcie zawarto tabelaryczne zestawienie (rodzajowe i ilościowe) odpadów przewidzianych do wytworzenia w wyniku funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Opisano sposób postępowania dla każdego z rodzajów odpadów. Teren przeznaczony pod planowaną inwestycję położony jest poza obszarami objętymi ochroną na mocy ustawy z 16 kwietnia 2014 r. o ochronie przyrody. Najbliżej położony obszar Natura 2000 - obszar specjalnej ochrony ptaków Dolina [...] oddalony jest o około 0,8 km na południowy zachód od planowanej inwestycji. Z. przedłożonego raportu wynika, że planowana inwestycja nie pogorszy stanu tych siedlisk przyrodniczych. W ocenie SKO przedłożony przez Wnioskodawców raport spełnił wymogi ustawowe oraz sporządzony został w sposób rzetelny, zaś jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych. Raport zawierał charakterystykę środowiska objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia oraz określił przewidywane oddziaływanie na środowisko zarówno w fazie budowy, w fazie eksploatacji jak i w fazie likwidacji przedsięwzięcia. Ma charakter kompleksowy i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazuje, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Jego zakres merytoryczny wystarczył do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się do wydanej w sprawie opinii sanitarnej PPIS w [...] SKO podkreśliło, że opinia ta ma – w przeciwieństwie do uzgodnienia – charakter niewiążący. Natomiast stanowisko wyrażone w postanowieniu RDOŚ w [...] z [...] września 2016 r. zostały uwzględnione w decyzji. Kolegium podkreśliło, że decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter związany, a więc organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie pozytywnej decyzji. Zaskarżona decyzja nie była też dotknięta żadnymi innymi wadami, mogącymi skutkować jej uchylenie. Postępowanie poprzedzające jej wydanie, zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. oraz w przepisach ustawy o środowisku, z uwzględnieniem dyrektywy wynikającej z art. 79 ust. 1 w związku z art. 33 ustawy o środowisku, tj. przy zapewnieniu możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu SKO zaznaczyło, że w polskim systemie prawnym nie istnieją normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. W takiej sytuacji – zgodnie z orzecznictwie sądów administracyjnych – za kryterium oceny przyjmuje się średnioroczne i godzinowe stężenie amoniaku i siarkowodoru. Podkreślono, że raport zawiera ocenę dotyczącą rozprzestrzeniania się zapachów, a przeprowadzone obliczenia wykazały, że wartości określone w przepisach rozporządzeń Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) oraz w Ministra Środowiska z 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031). nie będą przekroczone. Natomiast sam sprzeciw społeczeństwa nie jest samoistną przesłanką odmowy uwzględnienia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Żaden przepis prawa nie uzależnia możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od zgody osób trzecich, w tym od właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu, na którym planowana jest lokalizacja przedsięwzięcia. Wobec powyższego stwierdzono brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja SKO w [...] stała się przedmiotem skargi K. B. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosił on o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Wójta z [...] listopada 2016 r., alternatywnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Kolegium. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: – art. 80 ust. 1 i art. 66 ustawy o środowisku w z w. z art. 7 i art. 80 k.p.a.; – art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającego na zaniechaniu podjęcia przez SKO wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mającego na względzie słuszny interes obywateli, tym samym na zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i uznaniu, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy pozwala na pozytywne ustalenie środowiskowych warunków przedmiotowego przedsięwzięcia; – art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1b ustawy o środowisku, art. 107 § 3 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuwzględnieniu przez SKO opinii PPIS oraz na braku wskazania przyczyn, dla których uwagi zawarte w tej opinii nie znajdują uzasadnienia; – art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o środowisku w związku z art. 77 § 1 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a., mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na wydaniu przez SKO decyzji o ustaleniu środowiskowych warunków rzeczonego przedsięwzięcia pomimo sprzeciwu mieszkańców miejscowości w której inwestycja ma zostać zlokalizowana; – art. 8 ust. 2 i art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz zasadą demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie i dokonanie rażąco arbitralnej wykładni art. 80 i 66 w/w ustawy o środowisku. W uzasadnieniu wskazano na sprzeczność ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W szczególności Skarżący podkreślał niekompletność raportu w zakresie wydzielanych przez planowaną fermę drobiu odorów, mogących stanowić istotną uciążliwość dla okolicznych mieszkańców. Zaznaczono także, że przedsięwzięcie powoduje znaczne protesty lokalnej społeczności. Zarzucono także całkowite pominięcie przez organ negatywnej opinii sanitarnej przedstawionej przez PPIS – w ocenie Skarżącego, organ II instancji, pomimo niewiążącego charakteru tejże opinii, powinien wziąć ją pod uwagę przy wydawaniu decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017. 1136) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Istotę tego rodzaju decyzji wyjaśnia treść art. 71 ust. 1 ustawy stanowiąc wyraźnie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie jej jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 353) raport oddziaływania na środowisko powinien zawierać prezentację trzech wariantów realizacji przedsięwzięcia. Natomiast zgodnie z art. 80 ust. 1 w/wym. ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę miedzy innymi ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Art. 81 ustawy przyznaje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwość wyboru – za zgodą wnioskodawcy – innego wariantu realizacji przedsięwzięcia niż ten zaproponowany we wniosku. W przypadku braku zgody wnioskodawcy uprawnienie to może stanowić podstawę do wydania decyzji odmownej. Niewątpliwie art. 81 ust. 1 ustawy, zobowiązuje organ do analizy oceny oddziaływania na środowisko pod kątem tego, czy warianty alternatywne nie są bardziej zasadne niż ten jaki zaproponował inwestor. Wybór wariantu najbardziej zasadnego powinien być dokonywany w oparciu o zestawienie skutków realizacji dla środowiska naturalnego. Wariantem najbardziej zasadnym będzie więc ten, który przyniesie najmniej szkód środowisku. Wskazówki w tym zakresie powinny płynąć z treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, bowiem art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy wymaga aby znalazły się w nim takie elementy jak opis analizowanych wariantów, w tym a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Należy dodać, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy (tak NSA w wyroku z dnia 1 marca 2013 r. o sygn. II OSK 2105/11, LEX nr 1340187). Kierując się treścią przytoczonej wyżej regulacji, Sąd po zapoznaniu się treścią raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wykonanej na zlecenie inwestora, doszedł do wniosku, że dokument ten nie odpowiada wymogom jakie stawia art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Pierwotnie raport wskazywał wariant zaproponowany przez inwestora polegający na budowie dwóch obiektów inwentarskich dla hodowli brojlera kurzego o obsadzie 40 000 sztuk każdy (łącznie 320 DJP) wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działek nr [...], [...], [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Wskazano, że proponowane przedsięwzięcie nie ma wariantów alternatywnych pod względem racjonalności – jedynym racjonalnym sposobem prowadzenia hodowli jest hodowla w odpowiednio wyposażonych budynkach inwentarskich, a ewentualne warianty mogą dotyczyć karmienia, pojenia lub konstrukcji budynków, jednak w tym wypadku nie będzie miało to znaczących skutków dla wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Wariant może dotyczyć rodzaju zastosowanego ogrzewania. W wariancie zaproponowano stosowanie gazu ziemnego. Wskazano, że wariant przedstawiony przez wnioskodawcę jest jednocześnie wariantem najbardziej racjonalnym, gdyż zakłada prowadzenie hodowli przy jak najmniejszym nakładzie prac za pomocą technologii dostosowanej do takiej wielkości i wydajności gospodarstwa oraz w technologii powszechnie stosowanej przy hodowli brojlerów, zgodnie z wymogami przepisów unijnych i krajowych. Wskazano wariant alternatywny jako hodowle w poszczególnych obiektach brojlerów indyczych – również 320 DTP, z tym że zużycie wody byłoby wyższe niż dla wariantu planowanego. Rozważano możliwość stosowania kotłowni węglowych – co byłoby mniej korzystne dla poszczególnych komponentów środowiskowych. Wskazano, że wariant przedstawiony przez wnioskodawcę jest wariantem najbardziej racjonalnym ze względów ekonomicznych, technologicznych i środowiskowych. Po uchyleniu decyzji organu I instancji przez SKO do ponownego rozpoznania, inwestorzy w dniu 10.08.2017r. złożyli aneks do raportu, w którym przeanalizowano wariant alternatywny względem pierwotnie rozpatrywanego. Jako racjonalny wariant alternatywny przyjęto przedsięwzięcie polegające na budowie dwóch obiektów inwentarskich dla hodowli brojlera kurzego o obsadzie 40 000 sztuk każdy (łącznie 320 DJP) wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działek nr [...], [...], [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W zaproponowanym wariancie alternatywnym nie przewidziano zmiany parametrów budynków, zmiany wielkości obsady względem pierwotnie rozpatrywanego wariantu inwestorskiego, zmianie uległa lokalizacja poszczególnych budynków inwentarskich oraz trasa komunikacyjna. Kurniki zostały oddalone od terenów zabudowanych, względem pierwotnie rozpatrywanych założeń. Z uwagi na zmianę lokalizacji obiektów, wykonano ponowne obliczenia propagacji hałasu, rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń do powietrza oraz ilości wód opadowych dla terenów utwardzonych. Wskazano, że wariant alternatywny będzie korzystniejszy pod względem środowiskowym ze względu na: niższe wartości hałasu przy zabudowie przeznaczonej na pobyt ludzi, większe oddalenie projektowanych budynków inwentarskich od budynków mieszkalnych. Wskazano, że przyjęty wariant alternatywny będzie najkorzystniejszy pod względem środowiskowym. Budynki inwentarskie zostaną usytuowane w dalszej odległości od terenów zamieszkałych. Zostaną posadowione w południowej części przedmiotowej parceli. W aneksie porównano wariant pierwotny i wariant alternatywny i określono lokalizację kurników względem budynków mieszkalnych; w wariancie pierwotnym od strony północnowschodniej w odległości ok 40 m od granicy przedmiotowej parceli i ok. 140 m od najbliższego przedmiotowego kurnika, a od strony wschodniej w odległości ok. 55,14 m od granicy przedmiotowej parceli i ok. 130 m od najbliższego przedmiotowego kurnika, oraz kolejno lokalizację kurników wskazując błędnie wariant pierwotny zamiast wariantu alternatywnego – od strony północno-wschodniej w odległości ok. 40 m od granicy przedmiotowej parceli i ok. 280 m od najbliższego przedmiotowego kurnika, a od strony wschodniej w odległości ok. 55,14 m od granicy przedmiotowej parceli i ok. 260 m od najbliższego przedmiotowego kurnika. Z porównania podanych wymiarów wynika, że lokalizacja kurników została przesunięta w stronę południowej granicy działki o ok. 140 metrów. W wyjaśnieniach do raportu z dnia 7.09.2016r. wskazano, że racjonalny wariant alternatywny polegający na relokacji projektowanych obiektów inwentarskich względem pierwotnie rozpatrywanego wariantu inwestorskiego będzie korzystniejszy pod względem środowiskowym ze względu na niższe wartości hałasu przy zabudowie przeznaczonej na pobyt, większe oddalenie projektowanych obiektów od budynków mieszkalnych niż w pierwotnie rozpatrywanym wariancie, wskazano że wariant alternatywny stanowi najkorzystniejszy wariant realizacji z punktu widzenia ochrony środowiska i należy go traktować jako wariant ostatecznie przyjęty do realizacji.. Wskazać należy, ze w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy o udostępnianiu informacji, jednoznacznie nakłada obowiązek opisu trzech analizowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia. Muszą to być warianty: wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska, łącznie z uzasadnieniem ich wyboru w zakresie oddziaływania na środowisko. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska jest trzecim z wariantów, którego opis powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor powinien przedstawić raport, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów. W opisie poszczególnych wariantów powinny być zachowane jednakowe proporcje. (wyrok NSA z 17.01.2017r. II OSK 988/15, wyrok NSA z 01.08.2017r. II OSK 3042/15, wyrok WSA z siedzibą w Rzeszowie z dnia 10.01.2017r. II SA/Rz 609/16). W przedmiotowej sprawie przedstawiono tylko wariant proponowany przez wnioskodawcę i racjonalny wariant alternatywny. Nie przedstawiono trzeciego wariantu, wskazując, że racjonalny wariant alternatywny jest wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. W tej sytuacji uznać należy, że sporządzony raport nie zawiera wszystkich wymaganych danych zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy. Wskazać również należy, że inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji, a nie tylko wariantu, którym z przyczyn oczywistych inwestor jest zainteresowany. Kryterium ekonomiczne może stanowić element uzasadnienia wyboru określonego wariantu, ale nie usprawiedliwia pominięcia w raporcie co do zasady analizy racjonalnego wariantu alternatywnego (por.: wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1238/11 oraz wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2999/12). Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał również, że wariantowanie przedsięwzięcia nie może sprowadzać się jedynie do przedstawiania wariantów związanych z lokalizacją przedsięwzięcia. Sąd tym samym podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 10.01.2017r. i w wyroku NSA z dnia 1.08.2017r. (II OSK 3042/15), zgodnie z którym, że wariantowanie przedsięwzięcia nie może sprowadzać się jedynie do przedstawiania wariantów związanych z lokalizacją przedsięwzięcia. Wariantowanie może dotyczyć w szczególności: stosowania różnych technologii, skali przedsięwzięcia, rozwiązań technicznych, harmonogramu, organizacji prac związanych z realizacją i funkcjonowaniem przedsięwzięcia. Warianty powinny odwoływać się różnych kryteriów realizacji przedsięwzięcia takich jak: czynniki społeczne, ekonomiczne, środowiskowe, przestrzenne zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Brak przedstawienia innego możliwego do realizacji rozwiązania funkcjonowania danego przedsięwzięcia, które stanowiłoby racjonalny wariant alternatywny musi oznaczać, że raport nie może być uznany za spełniający wymogi określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji i z tego powodu nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do przeprowadzenia rzetelnej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniającej warianty jego realizacji, w ten sposób, aby było możliwe porównanie oddziaływań w ramach poszczególnych wariantów i uzasadnienie wyboru jednego z nich. Warianty powinny odwoływać się do różnych kryteriów realizacji przedsięwzięcia takich jak: czynniki społeczne, ekonomiczne, środowiskowe, przestrzenne. Lokalizacja przedsięwzięcia nie może być jedynym kryterium wyróżnienia wariantów jego realizacji. Warianty mogą dotyczyć rozwiązań technologicznych takich jak konstrukcja obiektów, skala przedsięwzięcia, czy moc planowanych instalacji, urządzeń. W przedmiotowej sprawie wariant alternatywny tym różni się do wariantu proponowanego pierwotnie przez inwestora, że zmianie uległa lokalizacja kurników i wydłużono drogę dojazdową do nich. Przesunięto obiekty o odległość ok. 140 m w stosunku do zaproponowanej w wariancie pierwotnym. Wszystkie inne parametry pozostały bez zmian, a w wyniku zmiany lokalizacji kurniki będą znajdowały się nie 140 a 280 metrów od zabudowy mieszkalnej. W ocenie Sądu wariant alternatywny nosi cechy pozorności, skoro jedynie przesunięcie lokalizacji budynków o 140 metrów odróżnia go do wariantu podstawowego. Ponieważ nie rozważano w toku postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko trzeciego wariantu, a wariant alternatywny jest w istocie wariantem pozornym, który praktycznie nie zawiera cech odróżniających od wariantu pierwotnego, to tym samym postępowanie jest obarczone wadliwością, która w konsekwencji rzutuje na legalność kontrolowanej decyzji SKO i decyzji organu I instancji. Stwierdzone naruszenie prawa materialnego w postaci art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, miało wpływ na ustalony przez organy wynik postępowania zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Organ wydający decyzję oraz organy współdziałające opierają swoje ustalenia, analizy i ewaluacje w zakresie wyznaczonym w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. – co do zasady – właśnie na treści raportu. Organ nie jest wprawdzie związany treścią raportu, jednak – jeśli przyjmuje jego ustalenia za podstawę orzekania – musi mieć pewność, że raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości (por. np. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., II OSK 1858/13). Zakresem weryfikacji organu orzekającego objęta jest także racjonalność, logiczność i niesprzeczność argumentacji zawartej w raporcie, w szczególności w zakresie wyboru wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r., uznania danego wariantu za najkorzystniejszy dla środowiska oraz wyboru wariantu proponowanego do realizacji, przy uwzględnieniu interesu publicznego, słusznego interesu stron postępowania, środowiska naturalnego. Dlatego zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji dopuściły się naruszenia przepisów obligujących do dokładnego ustalenia i rozważenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych – art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. W odniesieniu do zarzutów skargi, niezasadny jest zarzut skargi dotyczący braku pełnej i całościowej analizy zagadnienia dotyczącego emisji odorów w raporcie. Brak jest podstaw by stwierdzić, że poczynione w tym zakresie ustalenia są nierzetelne i niewiarygodne, a zarzuty Skarżącego stanowią w ocenie Sądu polemikę z ustaleniami raportu, niepopartą żadnym materiałem dowodowym. Wskazać należy, że Sąd administracyjny, jak wskazano już wyżej, nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania oceny merytorycznej treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Tego rodzaju ocena wymaga bowiem wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowód z opinii biegłego nie jest dopuszczalny. Jednocześnie należy zastrzec, że jakkolwiek raport jest dokumentem prywatnym sporządzanym na zlecenie wnioskodawcy, to jednak – jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych – przysługuje mu szczególna moc dowodowa, która wynika z kompleksowego i eksperckiego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń i wniosków raportu jest więc zasadniczo dopuszczalne jedynie poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących porównywalną wiedzą fachową jak autor raportu, których wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. Podważanie treści raportu nie może więc opierać się na przypuszczeniach strony skarżącej - nieopartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych lub hipotetycznym wystąpieniu ewentualnych przyszłych zagrożeń (uciążliwości) dla środowiska. Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za wyraz subiektywnych ocen, powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (por. np. wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r., II OSK 383/08; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. II OSK 602/14). Ponieważ w niniejszej sprawie nie przedłożono tego rodzaju kontrraportu, dlatego wszelka polemika z fachowymi ustaleniami i ocenami zawartymi w raporcie oraz ocenami wyrażonymi przez specjalistyczny organ – regionalnego dyrektora ochrony środowiska, musi być uznana za niepoddającą się kontroli sądu administracyjnego. W raporcie wskazano, że źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza będą budynki inwentarskie, agregat prądotwórczy oraz pojazdy dostarczające paszę, pisklęta, słomę, LPG oraz odbierające brojlery po zakończonym cyklu hodowlanym, pomiot. Przeprowadzona analiza odziaływania na powietrze wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie powodowało ponadnormatywnego oddziaływania na powietrze atmosferyczne tj. nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów i wartości odniesienia dla emitowanych zanieczyszczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (dz. U. Nr 16, poz. 87) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu ( Dz. U. z 2012 r. poz. 1031). Na podstawie otrzymanych obliczeń komputerowych oraz artykułu opracowanego przez Z. Maklesa i W. Domańskiego pt. " Odory w środowisku pracy rolnika-hodowcy. Źródła, zagrożenia, usuwanie" przeprowadzono analizę uciążliwości odorowej gospodarstwa na tereny sąsiednie. Dokonano porównania maksymalnych stężeń uśrednionych dla 1 godziny amoniaku i siarkowodoru z porogami wyczuwalności i wykrywalności analitycznej. Otrzymane maksymalne stężenia uśrednione dla 1 godziny dla amoniaku i siarkowodoru są dużo niższe od progu wykrywalności analitycznej. W raporcie stwierdzono, że poza terenem działek inwestora dotrzymane będą wartości poniżej progu wyczuwalności węchowej. Na podstawie obliczeń stwierdzono, że poza terenem gospodarstwa nie powinny występować odory przekraczające próg wyczuwalności. Organ zasadnie wskazał, że w polskim systemie prawnym nie istnieją normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. W takiej sytuacji za kryterium oceny przyjmuje się średnioroczne i godzinowe stężenie amoniaku i siarkowodoru - tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt VIII SAAA/a 911/13, NSA w wyroku z dnia 8 lipca 2014, sygn. akt II OSK 253/13, NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r" sygn. akt II OSK 1620/12, WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 22 listopada 2012 r" sygn. akt IV SA/Po 483/12. W polskim systemie prawnym rodzaje substancji wprowadzanych do powietrza i ich dopuszczalne poziomy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031). W oparciu o wyżej wymienione regulacje prawne w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dokonano stosownych obliczeń, z których wynika, że ustawowe wartości nie będą przekroczone. Raport odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazuje, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt. 1b ustawy, art. 107 par. 3 i 138 par. 1 pkt. 2 k.p.a. dotyczący nieuwzględnienia opinii, zastrzeżeń i protestów mieszkańców co do planowanego przedsięwzięcia. Postępowanie było prowadzone zgodnie z przepisami ustawy środowiskowej i kodeksu postępowania administracyjnego, społeczeństwo było informowane na każdym etapie postępowania o przebiegu postępowania, tym samym zapewniając możliwość udziału społeczeństwa, wpływały wnioski i uwagi od mieszkańców lokalnej społeczności. Niewątpliwie zgodzić się należy z faktem, że emisje zapachowe ze strony ferm drobiu stanowią istotną uciążliwość dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości, ale jak słusznie wskazał organ sam sprzeciw społeczeństwa nie jest samoistną przesłanką odmowy uwzględnienia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Żaden przepis prawa nie uzależnia możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od zgody osób trzecich, w tym od właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu, na którym planowana jest lokalizacja przedsięwzięcia. Wskazać również należy, że uwzględniając zastrzeżenia lokalnej społeczności zdecydowano o zmianie lokalizacji przedsięwzięcia poprzez przesunięcie na południową część działki, wydłużając tym samym odległość przedsięwzięcia od zabudowy mieszkalnej. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt. 1b ustawy, art. 107 par. 3 i 138 par. 1 pkt. 2 k.p.a. w zakresie niewzięcia pod uwagę opinii sanitarnej nr [...] z dnia 16.04.2015r. W przedmiotowej sprawie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] opinią Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. zaopiniował negatywnie przedsięwzięcie, a w dalszym toku postępowania PPIS w [...] zajął ponowne stanowisko w sprawie uznając, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w opinii z dnia [...] kwietnia 2015 r. (pisma z dnia 7 grudnia 2015 r. i 13 września 2016 r.). Wskazać należy, że zgodnie z treścią w/wym. dokumentów została wydana opinia negatywna z dnia [...].04.2015. wobec niezłożenia przez inwestorów do PPIS szeregu wymaganych przez ten organ dokumentów, w dalszym toku postępowania wymagane dokumenty także nie zostały dostarczone. Trudno w tej sytuacji odnosić się merytorycznie do treści tej opinii. Słusznie jednak wskazał SKO, że opinia wydana w toku postępowania środowiskowego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie ma charakteru wiążącego. Oceniając stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] organ wskazał, że organy współdziałające mogą działać w różnych formach, możliwe jest bowiem zarówno wyrażenie opinii, zgody lub wyrażenie stanowiska w innej formie (np. tak jak w przypadku RDOŚ w drodze postanowienia), jednakże owo zajęcie stanowiska może mieć różną moc prawną. W ramach współdziałania organ wyraża opinię lub uzgodnienie. Rozróżnienie to jest o tyle ważne, iż uzgodnienie w przeciwieństwie do opinii jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Natomiast opinia organu wydana w ramach współdziałania nie ma mocy wiążącej. Zatem opinia wydana w toku postępowania środowiskowego przez PPIS ma charakter niewiążący. W związku z tym, iż treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający ma wpływ na treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, warunki wynikające z postanowienia RDOŚ w [...] z dnia [...] września 2016 r. zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 i art. 5 Konstytucji, brak jest postaw pozwalających na przyjęcie, że organ dokonał rażąco arbitralnej wykładni art. 80 i 66 ustawy środowiskowej. Natomiast zasadnie Skarżący wskazał na wątpliwości co do kompletności dokumentacji będącej przedmiotem oceny RDOŚ i PPIS – analiza akt sprawy wskazuje, że faktycznie do RDOŚ w dacie 8.09.2016r. przekazano wyjaśnienie i uzupełnienie raportu, a do PPIS w tej samej dacie wyjaśnienie. Natomiast inwestor w dacie 7.09.2016r. złożył dwa różne dokumenty zatytułowane "Wyjaśnienie do Aneksu", których treść jest inna i do każdego z organów został wysłany inny dokument. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ powinien zapewnić organom uzgadniającym i opiniującym możliwość zapoznania się z kompletnym materiałem dowodowym. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze przedstawioną przez sąd ocenę prawną. W pierwszej kolejności organ zwróci się do inwestora o uzupełnienie raportu wedle wytycznych wskazanych przez sąd we wcześniejszej części uzasadnienia, następnie dowód ten oceni pod kątem jego zgodności z art. 66 ustawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Stwierdzone wyżej naruszenia prawa materialnego art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a, art. 80 ust. 1 pkt. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz prawa procesowego art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.