IV SA/Wa 1188/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania ziemi postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi - Pismem z dnia 18 kwietnia 2008 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania ziemi. Równocześnie innym pismem z dnia 18 kwietnia 2008 r. skarżąca wniosła skargę na wskazaną wyżej decyzję. Oba pisma zostały nadane drogą pocztową w dniu 21 kwietnia 2008 r. We wniosku o przywrócenie skargi skarżąca wskazała, iż zaskarżona decyzja nie została doręczona ani jej, ani jej ówczesnemu pełnomocnikowi. Z akt administracyjnych sprawy oraz z akt sądowych sprawy o sygn. IV SA/Wa 748/07 wynika, co następuje. Zakażona decyzja została skierowana przez organ na adres pełnomocnika skarżącej adwokat A. K., tj. ulicę [...] w C. Korespondencja powróciła do organu z adnotacją poczty, iż adresat wyprowadził się. Organ pozostawił więc przesyłkę w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Postanowieniem z dnia 16 października 2007 r. tut. Sąd odrzucił skargę skarżącej na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2006 r. Sąd stwierdził, po pierwsze, iż doręczenie decyzji na adres pełnomocnika było skuteczne prawnie i wywołuje skutek od dnia 1 grudnia 2006 r, po drugie, iż skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1916/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wskazanego wyżej postanowienia, podtrzymując wnioski sformułowane przez WSA w Warszawie. W dniu 30 stycznia 2008 r. postanowienie NSA zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej adw. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art.86§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Art.87§1-4 IV SA/Wa 1188/08 p.p.s.a. przewiduje następujące wymogi formalne odnośnie wspomnianego wniosku: 1) wniesienie pisma z wnioskiem do sądu, w którym czynność miała być dokonana, 2) zachowanie w tym zakresie siedmiodniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) uprawdopodobnienie w piśmie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, 4) równoczesne wraz z wnioskiem dokonanie czynności, której nie dokonano w terminie. Zgodnie z art.88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z cytowanych przepisów wynika, iż co do zasady przepisy p.p.s.a. dopuszczają możliwość przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Powyższe wynika z faktu, iż strona winna mieć możliwość uchylenia się od negatywnych konsekwencji procesowych wywołanych przez okoliczności przez nią nie zawinione. Przepisy wymagają jednakże od strony tego, aby stosowne działania podjęła ona niezwłocznie, tj. nie później niż w ciągu siedmiu dni od dnia ustania wskazanych wyżej okoliczności, które uniemożliwiły dochowanie terminu. Z okoliczności sprawy wynika, iż warunek ten nie został przez skarżącą spełniony. Po pierwsze dla Sądu orzekającego obecnie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi wiążące są oceny sformułowane przez WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 16 października 2007 r. Związanie to wynika z art.153 p.p.s.a. W postanowieniu tym przesądzono jednoznacznie, iż doręczenie decyzji na adres pełnomocnika było skuteczne prawnie i wywołało w odniesieniu do skarżącej skutek od dnia 1 grudnia 2006 r. Z racji tego, iż termin do wniesienia skargi wynosił dni trzydzieści, upłynął on - z racji tego, iż dzień trzydziesty od dnia doręczenia decyzji, tj. 31 grudnia 2006 r. przypadał w niedzielę, a dzień następny, tj. 1 stycznia 2007 r. był dniem wolnym od pracy - z dniem 2 stycznia 2007 r. Najpóźniej w tym dniu skarga winna była być wniesiona do Sądu za pośrednictwem organu. Skargę taką skarżąca wniosła po raz pierwszy - bez równoczesnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia - dopiero pismem z dnia 28 lutego 2007 r., skierowanym do Biura Poselskiego B. K., które to Biuro w dniu 22 marca 2007 r. przekazało skargę do organu. Datę nadania skargi do organu, tj. wspomniany 22 marca 2007 r. Sąd orzekający w dniu 16 października 2007 r., uznał za datę wniesienia skargi, w związku z czym, uznając, iż wniesiono ją dopiero po ponad trzech miesiącach od doręczenia, odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. Jak już wspomniano na wstępie, skarga kasacyjna skarżącej reprezentowanej przez IV SA/Wa 1188/08 pełnomocnika została oddalona przez NSA postanowieniem NSA z dnia 22 stycznia 2008 r. Dnia 30 stycznia 2008 r. orzeczenie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej. Wziąwszy powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż nawet gdyby obecnie przyjąć, iż przyczyną uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia skargi był stan niepewności skarżącej co do tego, czy wysłanie przez organ zaskarżonej decyzji na adres pełnomocnika skarżącej było skuteczne, czy też nie, to wątpliwość ta została jednoznacznie rozstrzygnięta postanowieniem Sądu z dnia 16 października 2007 r. Uwzględniwszy wszczęte przez skarżącą postępowanie kasacyjne uznać należy, iż wspomniany stan niepewności ustał najpóźniej z dniem otrzymania przez pełnomocnika skarżącej orzeczenia NSA oddalającego skargę kasacyjną. Od tego dnia zaczął biec siedmiodniowy termin na wniesienie przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (tj. do dnia 7 lutego 2008 r.). Wniosek taki nadano natomiast drogą pocztową dopiero w dniu 21 kwietnia 2008 r., a zatem z ponad dwumiesięcznym opóźnieniem. Wniosek taki należy zatem, jako opóźniony, obligatoryjnie odrzucić. Z powyższych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.88 p.p.s.a.