IV SA/Wa 120/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi D.W. i T.W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu [...] oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017r. znak [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołań D. W. i T. W., (dalej skarżący) od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla inwestycji: "[...]", uchylił: - znajdujący się na stronie 2, w wierszach 16-18 licząc od góry strony zapis: "Nie określa się linii rozgraniczających teren inwestycji, które zgodnie z art. 20 ust. 2 «specustawy» stanowić by miały linie podziału nieruchomości, ponieważ realizacja inwestycji nie wymaga dokonania podziału oraz przejęcia nieruchomości." i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "Linie określające granice terenu inwestycji, oznaczone linią przerywaną koloru czarnego, stanowią równocześnie linię rozgraniczające teren inwestycji, nie stanowiące linii podziału nieruchomości z uwagi na fakt, iż inwestor nie wystąpił o zatwierdzenie podziału nieruchomości objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu". - znajdujący się na stronie 2, w wierszach 11-14 licząc od dołu strony zapis: "W związku z brakiem konieczności dokonania podziału oraz przejęcia nieruchomości, nie ustalono przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji. Nie zachodzi zatem konieczność oznaczenia nieruchomości w stosunku, do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 «specustawy»." i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "Realizacja planowanej inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu nie wymaga przejęcia nieruchomości. Nie zachodzi zatem konieczność oznaczenia nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 «specustawy»." W pozostałej części Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy był następujący: [...] S. A. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla zamierzenia polegającego na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia [...] relacji [...] - [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na wskazanych działkach. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1 specustawy gazowej oraz art. 104 kpa, wydał w dniu [...] stycznia 2014 r. decyzję Nr [...], znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla inwestycji pod nazwą: "[...]", zwaną dalej "decyzją Wojewody [...] Nr [...] ". Od powyższej decyzji Wojewody [...] odwołanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, wnieśli D.W. oraz T. W. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił w części decyzję Wojewody [...] Nr [...] i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymał ww. decyzję w mocy w pozostałym zakresie. Na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli D. W. oraz T. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt 1952/14, oddalił skargę na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosła D. W., po rozpoznaniu której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt II OSK 1391/15 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 295/16 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie, w jakim utrzymała ona w mocy pkt 1, 7 i 8 decyzję Wojewody [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] Nr [...], w części dotyczącej pkt 1, 7 i 8 oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. Powyższy wyrok z dniem 1 lipca 2016 r. stał się prawomocny. W dniu [...] lutego 2017 r. Wojewoda [...] wydał decyzję Nr [...], znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla inwestycji: "[...]", odnoszącą się do części uchylonej wyrokiem WSA. Od powyższej decyzji Wojewody [...] odwołanie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wnieśli: D. W., T. W. oraz R. F. Państwo W. we wspólnym odwołaniu zarzucili decyzji Wojewody [...] naruszenie art. 20 ust. 3 specustawy gazowej, poprzez jego niezastosowanie, art. 10 ust. 1 pkt 1 specustawy gazowej, poprzez odstąpienie od obowiązku określenia i zawarcia w decyzji linii rozgraniczających teren inwestycji oraz naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 kpa, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie jakimi przesłankami kierował się organ architektoniczno-budowlany wydając rozstrzygnięcie dotyczące działki nr ew. [...] z obrębu [...] - [...]. Państwo W. podnieśli także, iż działka utraciła dla nich charakter rekreacyjny, gdyż odpoczywanie w okolicy bezpośrednio narażonej wybuchem gazu nie służy dobremu samopoczuciu ani tym bardziej zdrowiu, przede wszystkim psychicznemu". Z powyższych względów, w ocenie Skarżących, w odniesieniu do działki o nr ew. [...] z obrębu [...] - [...], gmina [...], winien być zastosowany skutek przewidziany w art. 20 ust. 3 specustawy gazowej. Zdaniem Skarżących, o zagrożeniu przebywania na nieruchomości nr ew. [...] informuje tablica informacyjno-ostrzegawcza umieszczona od strony tej nieruchomości na ogrodzeniu oddzielającym działkę nr ew. [...] od działki nr ew. [...] należącej do [...]. Minister Infrastruktury i Budownictwa rozpoznając odwołania wskazał, że decyzja Wojewody [...] została wydana wskutek uchylenia, prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji Wojewody [...] Nr [...] w części dotyczącej punktu 1, 7 i 8 tejże decyzji oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie, w jakim utrzymała ona w mocy pkt 1, 7 i 8 ww. decyzji Wojewody [...] Nr [...]. Stosownie do art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie WSA ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, nastąpiło zgodnie z przepisami prawa materialnego, tj. przepisami art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 38 pkt 2 lit. g i art. 39 ust. 1 specustawy gazowej. Natomiast istota sporu pomiędzy Państwem W. a organami orzekającymi w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu sprowadzała się do kwalifikacji skutków prawnych, jakie wywiera decyzja organów o ustaleniu lokalizacji omawianej inwestycji dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...] - [...], gmina [...]. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w części decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie, w jakim utrzymywała ona w mocy pkt 1, 7 i 8 decyzję Wojewody [...] Nr [...] oraz uchylił w części decyzję Wojewody [...] Nr [...] w zakresie punktu 1 w odniesieniu do odstąpienia od określenia linii rozgraniczających teren inwestycji, a także w zakresie punktu 7 i 8 tejże decyzji, oznaczającego nieruchomości w stosunku, do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 specustawy gazowej (pkt 7) oraz art. 24 ust. 1 specustawy gazowej (pkt 8). Pozostała natomiast część decyzji Wojewody [...] Nr [...] oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z uwagi na oddalenie skargi Państwa W. prawomocnym wyrokiem WSA stała się prawomocna i odnosi ten skutek, że nie można ponownie w tej kwestii rozstrzygać (tzw. res iudicata), gdyż stanowiłoby to wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Tym samym przedmiotem kontroli w postępowaniu odwoławczym było rozstrzygnięcie Wojewody [...] odnoszące się do kwestii uchylonych prawomocnym wyrokiem WSA. Analizując złożony przez inwestora wniosek Minister uznał, że zawiera on elementy niezbędne do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Do pisma z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], załączono bowiem: wykaz działek objętych wnioskiem w stosunku, do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, graficzne przedstawienie granic terenu objętego wnioskiem dla obrębu [...] oraz dla obrębu [...], aktualne wypisy z rejestru gruntów dla działek ewidencyjnych objętych przedmiotowym wnioskiem. Do ww. pisma inwestor załączył także obszerne wyjaśnienia co do braku możliwości wskazania nieruchomości, które miałyby być przejmowane przez Skarb Państwa na podstawie art. 20 ust. 3 specustawy gazowej oraz określenie granic terenu objętego wnioskiem. Organ ocenił, że decyzja Wojewody [...] zawiera określenie terenu objętego inwestycją w tym rozstrzygnięcie dotyczące linii rozgraniczających teren inwestycji (pkt 1), oznaczenie nieruchomości w stosunku, do których decyzja o ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 specustawy gazowej (pkt 2) oraz oznaczenie nieruchomości w stosunku, do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej (pkt 3). Zdaniem Ministra, kontrolowana decyzja zawierała merytoryczne rozstrzygnięcie odnoszące się do kwestii określenia linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji oraz oznaczenia nieruchomości w stosunku, do których decyzja o ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 specustawy gazowej i art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. Jednakże po zapoznaniu się ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym organ drugiej instancji stwierdził, że wydana decyzja Wojewody [...] wymaga dokonania korekty merytoryczno - reformacyjnej. Po przeanalizowaniu decyzji Wojewody [...], Minister uznał, że zawarty ww. decyzji zapis określający przebieg linii rozgraniczających nie odpowiada treści specustawy gazowej, a ponadto pozostaje w sprzeczności ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku NSA, w którym wyrażono pogląd, iż z brzmienia art. 5 ust. 1 specustawy gazowej, dającego podstawę prawną do złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie całości lub części zadania inwestycyjnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 - oraz art. 5 ust. 2 tej ustawy - stanowiącego, iż wojewoda wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do tej części inwestycji w zakresie terminalu realizowanej przez danego inwestora, która jest zlokalizowana na obszarze danego województwa - nie można skutecznie wywodzić możliwości wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszących terminalowi bez określenia linii rozgraniczających teren inwestycji. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 specustawy gazowej, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa i zawiera m. in. określenie terenu objętego inwestycją w zakresie terminalu, w tym linii rozgraniczających teren inwestycji. W ocenie organu, pojęcie linii rozgraniczających nie może być zawężane jedynie do linii obejmującej nieruchomości, względem których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu lub inwestycji towarzyszącej ma wywoływać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 specustawy gazowej. Takiej interpretacji przeczy bowiem art. 20 ust. 2 specustawy gazowej w jego aktualnym brzmieniu, który stanowi, iż linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stanowią linie podziału nieruchomości w zakresie, w jakim inwestor wystąpił o zatwierdzenie podziału nieruchomości, przedstawiając mapy, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 8 specustawy gazowej. Z brzmienia art. 20 ust. 2 specustawy gazowej wynika zatem, że ustawodawca dopuszcza możliwość objęcia liniami rozgraniczającymi również nieruchomości, względem których nie jest planowany podział, a w konsekwencji, które nie znajdą się własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna, za odszkodowaniem. W tym miejscu należy powołać uzasadnienie projektu ustawy o [...] (Dz. U. z [...] r. poz. [...]) (druk sejmowy [...]), z którego wynika, ze celem zmiany brzmienia art. 20 ust. 2 specustawy gazowej było wyeliminowanie wątpliwości w stosowaniu przepisów przez organy administracji publicznej, albowiem w praktyce część organów uznawała, że konieczne jest dokonanie podziałów nieruchomości nie tylko w tych przypadkach, gdy przeprowadzane jest wywłaszczenie (art. 20 ust. 3 specustawy gazowej), ale również gdy prawo korzystania z nieruchomości zostaje ograniczone z art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. Z powyższego wynika zatem, że linia obejmująca nieruchomości, względem których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu lub inwestycji towarzyszącej, orzeka o skutku określonym w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, stanowi również linię rozgraniczającą o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy, z tym jednak zastrzeżeniem, że nie stanowi linii podziału. Mając powyższe na uwadze, Minister w pkt I rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji dokonał korekty tych zapisów zawartych w decyzji Wojewody [...], które wskazywały na brak konieczności określenia linii rozgraniczających teren inwestycji, nadając im brzmienie, uwzględniające treść art. 10 ust. 1 pkt 1 specustawy gazowej. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez skarżących Minister uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie i podkreślił, że są tożsame z zarzutami podniesionymi na etapie ponownie prowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania. Minister, mając na uwadze przepis art. 7 kpa, przekazał inwestorowi pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], odwołania skarżących oraz wezwał do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień w nich poruszonych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, inwestor pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] wyjaśnił powody, dla których brak jest możliwości zmiany lokalizacji inwestycji w celu zminimalizowania ingerencji w grunt prywatny na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...] z obrębu [...] - [...], gmina [...]. Inwestor wskazał, iż gazociąg wysokiego ciśnienia wraz z infrastrukturą towarzyszącą został wybudowany i przekazany do eksploatacji, a także wyjaśnił, że cała inwestycja była projektowana i budowana w sposób jak najmniej uciążliwy, zgodnie z normami do projektowania oraz standardami wykonawstwa. Zwrócił także uwagę, że należy rozróżnić strefę kontrolowaną od strefy inwestycji. Powierzchnia strefy inwestycji jest to teren niezbędny do prowadzenia prac budowlanych. Składa się na niego pas montażowy, manewrowy, pas składowania rur jak też odłożenia ziemi wykopu. Po zakończeniu budowy gazociągu pozostaje tylko strefa kontrolowana, wprowadzona przez ustawodawcę rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. 2013 poz. 640). Organ ustalił, że na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] nie został wybudowany [...] wysokiego ciśnienia [...] relacji [...] – [...], jedynie fragment działki [...] leży w strefie kontrolowanej [...]. Powierzchnia strefy kontrolowanej to 19,56 m2, która stanowi ok. 3% powierzchni działki skarżących, strefa przebiega w narożniku działki, a [...] znajduje się w odległości 3,0 m od jej wschodniej granicy. Działki o nr ew. [...], [...] i [...] sąsiadują z działką o nr ew. [...], która stała się własnością Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym Spółki [...] SA, na której wybudowany jest zespół zaporowo-upustowy (ZZU), będący urządzeniem technicznym zabudowanym między innymi w celu odcinania przepływu gazu w gazociągu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami obiekty naziemne infrastruktury technicznej muszą być oznaczone. Wskazana przez skarżących tablica, jest informacją dla służb eksploatacyjnych o strefie zagrożenia wybuchem - 2, znajdującej się w całości na ogrodzonej działce o nr ew. [...], będącej własnością Skarbu Państwa. Stan urządzeń technicznych jest regularnie kontrolowany przez służby eksploatacyjne, a kontener technologiczny, który również budzi obawy skarżących, nie zawiera urządzeń gazowych, ani będących pod ciśnieniem. W kontenerze znajdują się urządzenia techniczne służące do łączności i sterowania armaturą zabudowaną na ZZU, wyposażony jest w instalację przeciwpożarową tj. czujniki optyczne i centrale zapewniającą stały monitoring (24h/7 dni w tygodniu) przez służby [...]. Znaki informacyjne, ostrzegawcze oraz zakazu na tablicach dotyczą terenu działki o nr ew. [...] zatem brak jest podstaw do stwierdzenia zagrożenia na działce [...]. Minister nie podziela stanowiska Państwa W., zgodnie z którym przesłanką do orzeczenia względem nieruchomości stanowiącej własność Skarżących skutku określonego w art. 20 ust. 3 specustawy gazowej jest mała powierzchnia działki oraz znacząca powierzchnia ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Organ wyjaśnił, że zgodnie z danymi ujawnionymi w wypisie rejestru gruntów sporządzonym przez Starostwo Powiatowe w [...] w dniu [...] listopada 2016 r., znak: [...], ww. działka została zakwalifikowana jako. grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytkach rolnych i posiada powierzchnię całkowitą 657 m2. Z mapy, określającej granice terenu objętego wnioskiem, stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji Wojewody [...], wynika, że w odniesieniu do działki o nr ewid. [...] z obrębu [...] - [...], gmina [...], decyzja ta wywołuje skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. Organ dodał, że skutkiem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji terminalu, w zakresie prawa własności, może być ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 24 ust. 1 specustawy gazowej). Powyższe oznacza, że dotychczasowi właściciele i użytkownicy wieczyści zachowują swoje prawa, jednakże muszą umożliwić inwestorowi realizację inwestycji (gazociągu), a następnie dostęp do niej w celu konserwacji i naprawy. Z analizy przepisu art. 24 ust. 1 specustawy gazowej wynika, że wyróżnia się dwa rodzaje ograniczeń w związku z prowadzeniem inwestycji w zakresie terminalu gazowego. Ustawodawca wprowadził ograniczenie wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego i innych praw rzeczowych, polegające na znoszeniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego przedsięwzięć inwestycyjnych w zakresie terminalu gazowego podejmowanych na jego nieruchomości, a dotyczących prowadzenia na nich budowy. Jest to ograniczenie czasowe (montażowe), ustanowione na czas budowy gazociągu i obejmuje teren niezbędny do prowadzenia prac budowlanych, tzn. pas montażowy, manewrowy, pas składania rur, odłożenia ziemi z wykopu. Drugim rodzajem ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest ograniczenie trwałe związane z prowadzeniem prac konserwatorskich lub usuwaniem zaistniałych awarii. Ograniczenie to powstaje po zakończeniu budowy gazociągu i związane jest z ustanowieniem tzw. strefy kontrolowanej, która wyznaczana jest zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu. Zgodnie z § 2 pkt 30 rozporządzenia strefa kontrolowana to obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. Natomiast zgodnie z § 10 ust. 1 i 6 pkt 3 lit. d) rozporządzenia dla gazociągów należy wyznaczyć, na okres ich użytkowania, strefy kontrolowane. Szerokość stref kontrolowanych, o których mowa w ust. 1, powinna wynosić dla gazociągów o maksymalnym ciśnieniu roboczym (MOP) powyżej 1,6 MPa oraz o średnicy powyżej DN 500 - 12,0 m. Strefa kontrolowana jest wyznaczona na czas eksploatacji gazociągu po obu stronach jego osi i jak wynika z wyjaśnień inwestora jest to strefa w której "przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu". Organ wyjaśnił, że obszar ograniczenia nieruchomości na czas realizacji inwestycji jest ze swej natury większy od strefy ograniczenia trwałego, gdyż obejmuje obszar niezbędny do przeprowadzenia prac budowlanych, adekwatny do uwarunkowań terenowych, potrzeb i możliwości technicznych wykonawcy. Organ wskazał, że strefa czasowego zajęcia działki nr ewid. [...] z obrębu [...] - [...], a więc na czas budowy gazociągu, wynosi 466 m2,co obrazuje załącznik nr [...] - do decyzji Wojewody [...]. Natomiast po zrealizowaniu inwestycji strefa ograniczonego sposobu korzystania z ww. działki zostanie zawężona tylko do strefy kontrolowanej, której powierzchnia wynosi 19,56 m2 i umiejscowiona jest we wschodnim narożniku działki, co stanowi ok. 3 % powierzchni całej działki Państwa W. Podkreślił również, że sam gazociąg nie został zlokalizowany na działce Państwa W. i znajduje się w odległości ok. 3,0 m od wschodniej granicy ich działki. Na działce skarżących nie usytuowano ponadto urządzeń naziemnych, z powodu których w stosunku do działki tej znalazłby zastosowanie skutek o którym mowa w art. 20 ust. 3 specustawy gazowej. Natomiast strefa kontrolowana obejmuje jedynie niewielki fragment działki nr [...] z obrębu [...] - [...]. Z takim stanowiskiem nie zgodzili się D. W. i T.W., zaskarżając w całości decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] i zarzucając jej naruszenie: 1. art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz.U. z 2017 r., poz. 2302 z późn. zm, dalej jako "specustawa"), poprzez jego niezastosowanie, 2. art. 24 ust. 1 specustawy, poprzez nieuwzględnienie faktu, że w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o lokalizacji inwestycji, wskazanych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 specustawy, tj. nieruchomości w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy, wejście inwestora na teren nieruchomości i podjęcie - i ukończenie - prac budowlanych powinno mieć miejsce przed rozpoczęciem robót budowlanych, 3. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie jakimi przesłankami kierował się organ wydając rozstrzygnięcie dotyczące działki nr ew. [...] z obrębu [...] - [...]. 4. art. 6 i 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że organy administracji publicznej w swoich działaniach powinny mieć na celu zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes stron, w tym także interes Moich Mocodawców, którzy wskutek inwestycji zostali pozbawieni działki o charakterze rekreacyjnym; 5. art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. w związku z art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez nieodpowiadające wymogom kodeksowym zdawkowe uzasadnienie faktyczne decyzji, z którego nie wynika wcale, które fakty Organ odwoławczy uznał za udowodnione, na których dowodach się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, czym Organ uchybił także ogólnej zasadzie przekonywania; 6. art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. w związku z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w ten sposób, iż - na skutek wszystkich wymienionych wyżej uchybień - kwestionowana decyzja stanowi przykład bezprawnego działania organów administracji oraz naruszenia przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w takim stopniu, że pociągać musi za sobą naruszenie generalnej konstytucyjnej zasady praworządności oraz zaufania do władzy publicznej. Mając na względzie wskazane zarzuty skarżący wnieśli o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji albo 2. stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] i stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...]; 3. zasądzenie od Ministra Infrastruktury i Budownictwa kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu decyzji skarżący wskazali, że zgodnie z treścią pisma inwestora z dnia [...] kwietnia 2017 r., na działce przejętej na rzecz Skarbu Państwa - nr ew. [...], a sąsiadującej bezpośrednio z ich działką zlokalizowana jest inwestycja towarzysząca w postaci zespołu zaporowo-upustowego (ZZU). Zgodnie z definicją zawartą w Wielkim Słowniku Języka Polskiego upust to wylanie lub odprowadzenie cieczy, pary lub gazu ze zbiornika. Zatem w przedmiotowej sprawie można założyć, że skoro urządzenie w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ew. [...] ma służyć do upuszczania gazu z rurociągu to w bliższym bądź dalszym okresie czasu zostanie użyte zgodnie z przeznaczeniem, co może bezpośrednio zagrodzić życiu i zdrowiu skarżących. Sama myśl o możliwości wystąpienia takiej sytuacji z całą pewnością wpływa negatywnie na walor rekreacyjności działki, a z takim założeniem zastała zakupiona i użytkowana do momentu wybudowania gazociągu wysokiego ciśnienia [...] relacji [...] - [...]. Skarżący wskazali na treść pkt 2.4. załącznika 1 Zasady projektowania gazociągów przesyłowych wysokiego ciśnienia [...] S.A., zgodnie z którym na ogrodzeniu obiektu liniowego (ZZU, ZW, śluza lub odwadniacz) muszą zostać umieszczone czytelne tablice informujące o zakazie używania otwartego ognia, tablice z informacją o numerach telefonów alarmowych oraz tablice z oznaczeniami obiektów. To ich zdaniem przeczy twierdzeniom inwestora, że tablice informacyjne zawieszone na ogrodzeniu są jedynie informacją dla służb eksploatacyjnych o strefie zagrożenia wybuchem - 2. Służby eksploatacyjne jako profesjonaliści z pewnością wiedzą o takiej możliwości i nie muszą być o niej informowani tablicami usytuowanymi na zewnątrz obiektu, co jednoznacznie wskazuje, że adresatem informacji jest użytkownik/właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej, ewentualnie osoba postronna. Informacja o bezpośrednim zagrożeniu wybuchem - mając na względzie przeznaczenie rekreacyjne działki - z gruntu wyklucza rozpalenie ogniska czy grilla. Skarżący nie godzą się również z interpretacją art. 20 ust. 3 specustawy przyjętą przez organy administracji I i II instancji, że jedyną przesłanką zastosowania wobec nieruchomości art. 20 ust. 3 ustawy (przejęcie na rzecz Skarbu Państwa) jest usytuowanie na niej urządzeń naziemnych. Takiego wniosku nie sposób ich zdaniem wyprowadzić z analizy tekstu ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu, jak i uzasadniania samego projektu ustawy. Organy administracji, mając luz decyzyjny, a takowy zawiera w sobie powołana ustawa odnośnie zastosowania skutku opisanego w art. 20 ust. 3 bądź art. 24 ust. 1, winny ustalić jak nieruchomość była użytkowana przed budową gazociągu i jak może być użytkowana po wybudowaniu - uwzględniając ograniczenia płynące z tego faktu, a następnie kierując się normą art. 7 k.p.a., tj. słusznym interesem obywateli zastosować wobec nich względniejszy skutek w postaci przejęcia całości działki na rzecz Skarbu Państwa. Niewielka działka skarżących położona na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu została nabyta w celu rekreacji i wypoczynku. Po zastosowaniu w 2010 r. skutku, o którym mowa w art. 20 ust. 3 specustawy jej niewielka i tak powierzchnia zmniejszyła się do 657 m2. Zdaniem skarżących budowa gazociągu oraz infrastruktury towarzyszącej w postaci zespołu zaporowo-upustwego (ZZU), w bezpośrednim sąsiedztwie ich działki, pozbawiło ją walorów rekreacji i wypoczynku, zatem nie mają możliwości korzystania z niej zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, co niewątpliwie rażąco narusza nasze prawo własności zagwarantowane przez art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718). Sąd zgadza się z twierdzeniem organu, że ten jest związany granicami wniosku inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu i nie ma możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. To inwestor jest decydentem w takich kwestiach jak sposób i kształt realizacji inwestycji, a organ procedujący wyznacza dopuszczalne prawem granice inwestycji, poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej. Zadaniem organu jest sprawdzenie, czy przyjęte przez wnioskodawcę rozwiązania techniczne, w tym również obszar niezbędny do ograniczenia w korzystaniu, są zgodne z regulacjami prawnymi, mającymi znaczenie dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu. W ocenie Sądu organ należycie i zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego zbadał istotne dla rozstrzygnięcia kwestie, dokonał niezbędnych wyjaśnień, o czym świadczą m.in. skierowane do inwestora pisma z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] i z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...]. Chybione są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie jakimi przesłankami kierował się organ wydając rozstrzygnięcie Stwierdzić należy, że w omawianej sprawie Minister, prawidłowo zebrał materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny sprawy, w szczególności rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji oraz stanowiska stron postępowania, a następnie rozpatrzył zarzuty podniesione przez odwołujących się w przedmiotowej sprawie. Wszystkie istotne w sprawie fakty i zdarzenia zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności organ dwukrotnie wezwał inwestora do wypowiedzenia się w kwestii podniesionych przez skarżących zarzutów oraz umożliwiał Skarżącym wypowiedzenie się co do zaprezentowanego przez inwestora stanowiska, aby następnie po wnikliwym rozważeniu stanowisk obu stron rozstrzygnąć przedmiotową sprawę. Z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, jakimi przesłankami kierował się organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie dotyczące działki skarżących. W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, jakie ustalenia faktyczne poczynił organ i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, jakimi w tym względzie kierował się przesłankami oraz jakie przepisy zastosował do dokonanych ustaleń. W szczególności organ wskazał, iż podziela stanowisko inwestora dotyczące braku podstaw do objęcia nieruchomości skarżących skutkiem z art. 20 ust. 3 specustawy gazowej, wskazując argumentację przemawiającą za tym stanowiskiem, oraz wyjaśnił, powody dla których nie podziela stanowiska skarżących odnośnie interpretacji ww. przepisu. Organ dokonał analizy zarówno stanowiska skarżących jak i inwestora, a wysnute z niej wnioski obszernie uzasadnił. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie pozwala na znalezienie uzasadnienia dla zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. w związku z art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez nieodpowiadające wymogom kodeksowym zdawkowe uzasadnienie faktyczne decyzji, z którego nie wynika wcale, które fakty organ odwoławczy uznał za udowodnione, na których dowodach się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, czym organ uchybił także ogólnej zasadzie przekonywania. Nie można w ocenie Sądu podzielić także zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. w związku z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w ten sposób, iż - na skutek wszystkich wymienionych wyżej uchybień - kwestionowana decyzja stanowi przykład bezprawnego działania organów administracji oraz naruszenia przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w takim stopniu, że pociągać musi za sobą naruszenie generalnej konstytucyjnej zasady praworządności oraz zaufania do władzy publicznej. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2115/15, że "słuszny interes strony" nie jest pojęciem tożsamym ze "słusznym interesem obywateli", o którym mowa w art. 7 kpa. Interes indywidualny strony z reguły nie pokrywa się z interesem społecznym i interesami innych stron postępowania, a w szczególności ma to miejsce w sprawach z zakresu specustawy gazowej, której przepisy mają na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg realizacji inwestycji, przyspieszenie i usprawnienie procesów planowania, przygotowania, realizacji i finansowania inwestycji w zakresie terminalu gazowego. Niewątpliwie własność podlega szczególnej ochronie, gwarantowanej w ustawie zasadniczej, jednak ochrona ta ustępuje niekiedy wartościom wyżej cenionym przez ustawodawcę. Za taką wartość, która powinna być w sposób szczególny uwzględniana, ustawodawca przyjął "cel publiczny". Tym samym zagwarantowanie w Konstytucji RP prawnej ochrony prawa własności oznacza, że nie jest ono nienaruszalne i absolutne. Konstytucja RP przewiduje sytuacje tego rodzaju i dlatego nie wyklucza i nie zakazuje dokonywania wywłaszczenia mienia lub ograniczenia w sposobie korzystania z niego. Sąd podziela również pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1329/08, że podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę skarżącą w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów oraz wskazał prawidłową podstawę prawną, nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Należy także zgodzić się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że zarzuty podniesione w skardze w przeważającej części są tożsame z zarzutami podniesionymi na etapie ponownie prowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania oraz postępowania odwoławczego prowadzonego przez Ministra. Istota skargi sprowadza się do kwestionowania prawidłowości zakresu ograniczeń, jakie wynikają w związku z umiejscowieniem gazociągu na działkach sąsiadujących z działką skarżących oraz żądaniem objęcia ich działki skutkiem z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz.U. z 2017 r., poz. 2302 z późn. zm, dalej jako "specustawa"). Zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 specustawy gazowej, poprzez jego niezastosowanie w odniesieniu do działki skarżących, tj. nieruchomości o nr ewid. [...] z obrębu [...] – [...], sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem organu dotyczącym wykładni przepisu art. 20 ust. 3 specustawy gazowej. Zgodnie z tym przepisem nieruchomości znajdujące się w liniach rozgraniczających teren inwestycji w zakresie wskazanym w art. 10 ust. 1 pkt 7, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna, za odszkodowaniem. Natomiast zgodnie z art. 24 ust.1 specustawy w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, wskazanych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie terminalu, a także prac związanych z konserwacją lub usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec brzmienia powyższych przepisów Sąd nie podziela twierdzenia skarżących, iż specustawa gazowa odnośnie zastosowania skutku z art. 20 ust. 3 bądź z art. 24 ust. 1 daje organowi administracji publicznej luz decyzyjny w jego wyborze. Sąd nie podziela również stanowiska skarżących, że wystarczającą przesłanką do orzeczenia względem nieruchomości stanowiącej ich własność skutku określonego w art. 20 ust. 3 specustawy gazowej jest jej mała powierzchnia, utrata jej dotychczasowych walorów rekreacyjnych i wypoczynkowych. Konsekwentnie – nie jest przesłanką zastosowania art. 20 ust. 3 specustawy subiektywne przekonanie skarżących o potencjalnym zagrożeniu, jakiem może nastąpić w związku ze znajdującym się na sąsiedniej działce zespołem zaporowo upustowym. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odnośnie wykładni zastosowania przepisu art. 20 ust. 3 specustawy gazowej szeroko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zasadnym jest spostrzeżenie organu, że okoliczność która w ocenie skarżących powoduje niemożność korzystania z działki o nr [...] z obrębu [...] - [...] w sposób dotychczasowy, wynika nie tyle z zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], ile z decyzji Ministra z dnia [...] września 2012 r. Lokalizacja planowanej inwestycji, w tym ZZU "[...]", z którego sąsiedztwem skarżący wiążą konieczność objęcia działki nr [...] skutkiem, o którym mowa w art. 20 ust. 3 specustawy gazowej, została ustalona już decyzją Ministra z dnia [...] września 2012 r. Natomiast decyzja Wojewody [...] w odniesieniu do ww. nieruchomości, poza ograniczeniem na czas realizacji inwestycji, wywołała jedynie skutek polegający na jej ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości na powierzchni niespełna 20 m2. Wobec podkreślanego przez skarżących rekreacyjnego charakteru ich działki celna jest również uwaga organu, że zgodnie z danymi ujawnionymi w wypisie rejestru gruntów sporządzonym przez Starostwo Powiatowe w [...] w dniu [...] listopada 2016 r., ww. działka została zakwalifikowana jako grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytkach rolnych o symbolu [...]. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 24 ust. 1 specustawy gazowej poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej w stosunku do działki skarżących wiele lat po zakończeniu j inwestycji i po uruchomieniu gazociągu, należy zauważyć, że lokalizacja inwestycji na działce nr [...] z obrębu [...] - [...], gmina [...] (powstałej z podziału działki o nr ewid. [...]) została ustalona ostateczną decyzją z dnia [...] września 2012 r. W związku z tym nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż brak było w czasie budowy gazociągu i obiektu towarzyszącego rozstrzygnięcia ws. ustalenia lokalizacji inwestycji w stosunku do działki skarżących. W kwestii zarzutu skarżących dotyczącego tablic informacyjnych znajdujących się na ogrodzeniu działki sąsiadującej z ich działką należy uznać za słuszne stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a w konsekwencji stwierdzić, że powyższe nie jest wystarczającym argumentem do kwestionowania zasadności, czy też prawidłowości wydanej w sprawie decyzji. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do uznania za słuszne zarzutów skargi i mając powyższe na uwadze, w oparciu o art.151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.