IV SA/Wa 1202/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi Miasta i Gminy P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Miasto i Gminę P. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] uchylająca decyzję Starosty P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wprowadzającą zmiany w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] położonej w obrębie C. gm. P. i umarzająca postępowanie w I. instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 15 czerwca 2010 r. Gmina P. wystąpiła do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków o wprowadzenie zmiany polegającej na ujawnieniu Gminy jako właściciela działki nr [...] powstałej w wyniku podziału działki nr [...] W wyniku rozpatrzenia wniosku decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Starosta P., działając na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) oraz § 45 ust. 1 i § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) orzekł o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków, polegającej na wpisaniu Gminy P. jako właściciela działki nr [...] o pow. 0,01 ha, położonej w obrębie C., gmina P.. Jednocześnie orzeczono o zmianie numeracji i powierzchni działek, polegającej na wpisaniu w miejsce nowopowstałej działki nr [...] o pow. 0,16 ha działki nr [...] o pow. 0,1588 ha oraz w miejsce nowopowstałej działki nr [...] o pow. 0,01 ha działki [...] o pow. 0,0106 ha. Wpis Gminy P. jako właściciela nastąpił w oparciu o decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] stycznia 1997 r. zatwierdzającą podział działki nr [...] na dwie działki o nr ewidencyjnych [...] i [...]. Na skutek odwołania K. L. - właściciela działki o poprzednim nr ewidencyjnym [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Sygn. akt IV SA/Wa 1202/11 Kartograficznego Województwa [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. uchylił decyzję organu I. instancji i odmówił ujawnienia Gminy P. jako właściciela działki o nr ewid. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 1997r. Kierownik Urzędu Rejonowego w P. zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka [...] na dwie działki nr [...] o pow. 0,16 ha oraz [...] o pow. 0,01 ha, przy czym działka nr [...] przewidziana była pod projektowaną ulicę. W myśl art. 10 ust. 5 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodziły na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna - za odszkodowaniem. Z ukształtowanego na tym tle orzecznictwa wynikało, że nowo wydzielone drogi przechodziły na własność gminy, jeśli podział był dokonywany na wniosek właściciela, przebieg drogi ustalony był w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a droga służyła do obsługi nowopowstałych w wyniku tego podziału działek. W ocenie organu z akt nie wynika, czy decyzja podziałowa była wydana na wniosek właścicieli, czy przebieg wydzielonej drogi był przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, iż podział dokonany powyższą decyzją z 1997 r. nie został dotychczas wprowadzony do ksiąg wieczystych, ewidencji gruntów i budynków. Stąd też umowy zawarte w formie aktu notarialnego tj. umowa darowizny z dnia [...] kwietnia 2001 r. oraz sprzedaży udziałów z dnia 19 września 2007r., w wyniku których K. L. stała się wyłączną właścicielką nieruchomości dotyczyły jednej działki o nr [...] uregulowanej w księdze wieczystej [...] Strona słusznie podnosi w odwołaniu, że zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych chroni ją jako właściciela tej nieruchomości gdyż nabyła to prawo, nawet jeśli nie przysługiwało ono kontrahentowi, akty notarialne bowiem zostały zawarte kilka lat po wydaniu decyzji podziałowej. Na skutek skargi Miasta i Gminy P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2244/10 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] października 2010 r. Sygn. akt IV SA/Wa 1202/11 W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż dokonując aktualizacji ewidencji organy ewidencyjne nie są uprawnione do merytorycznego kontrolowania treści dokumentów stanowiących źródło ujawnionych w niej praw, wydanych przez uprawnione do tego podmioty, m.in. sądy powszechne i organy administracji publicznej. Z tego względu w świetle obowiązujących przepisów nie jest dopuszczalne poddawanie w wątpliwość przez organ odwoławczy merytorycznej strony decyzji z dnia [...] stycznia 1997 r. ani też rozważanie, czy aby istniał wniosek właściciela o podział działki nr [...] oraz czy przebieg wydzielonej drogi był przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie było też możliwe w takim postępowaniu formułowanie przez organ odwoławczy wątpliwości co do treści ostatecznej decyzji podziałowej i w konsekwencji zasadności owej podstawy wpisu do ewidencji gruntów. Organ bowiem nie był uprawniony do podważania ostatecznej decyzji administracyjnej i z tego powodu m. in. do dokonania odmowy wpisu prawa własności na rzecz Gminy. Skoro organ dokonał merytorycznej kontroli decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości i również z tego względu dokonał odmowy wpisu w oparciu o tę decyzję, to tym samym naruszył § 45 w zw. § 35 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Następnie Sąd wskazał, iż drugą podstawą, na której zostało oparte rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] była kwestia późniejszych zdarzeń prawnych wpływających na osobę, której przysługuje prawo własności do działki objętej podziałem, lecz nie ujawnionym w ewidencji gruntów i w księgach wieczystych. Organ przeprowadził wywód, który sprowadza się do oceny uprawnień właścicielskich do nieruchomości w powołaniu na zasadę rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Tym samym wszedł w sferę dotyczącą ustalenia stanu prawnego spornej nieruchomości, do czego nie był uprawniony. Dalej Sąd wskazał, iż istnieje spór pomiędzy Gminą P. a K. L. co do prawa własności do części działki (przed podziałem działka nr [...]), której prawo własności K. L. nabyła na drodze powołanych wyżej aktów notarialnych. Organ odmawiając wpisu Gminy do ewidencji powołuje się na okoliczność, jaką jest rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, tymczasem nie jest uprawniony do rozstrzygania w postępowaniu o wpis do ewidencji gruntów o Sygn. akt IV SA/Wa 1202/11 prawach rzeczowych. Materia, której dotyczy spór jest zastrzeżona do kompetencji sądu powszechnego, nie zaś organu dokonującego wpisów w ewidencji gruntów. Konkludując Sąd stwierdził, iż organ nie był uprawniony do wydania decyzji o odmowie wpisu Gminy P. jako właściciela do działki przejętej pod drogę z powodów wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając ponownie odwołanie K. L. od decyzji organu I. instancji Inspektor Nadzoru rozważy, czy możliwe jest orzekanie przez niego na obecnym etapie w przedmiocie wpisu do ewidencji prawa własności na rzecz Gminy skoro istnieje między stronami spór o prawo własności. Na skutek ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [....] decyzją z dnia [...] maja 2011 r., powołując w odstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a."], uchylił decyzję Starosty P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. i umorzył postępowanie w I. instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż ewidencja gruntów i budynków - jak zauważył WSA w wyroku z dnia 24 lutego 2011 r. nie rozstrzyga o prawie własności do gruntu a ewentualnych roszczeń tym względzie można dochodzić wyłącznie na drodze sądowej. Oznacza to, że organ ewidencyjny nie może merytorycznie rozstrzygać w niniejszej sprawie. Tym samym prowadzone postępowanie administracyjne mające wyjaśnić, kogo w ewidencji ujawnić jako właściciela działki nr [...] ([...]) należało umorzyć. Dodatkowo organ zauważył, iż zaskarżona decyzja Starosty P. swoim rozstrzygnięciem znacząco wykroczyła poza zakres wniosku Gminy, a zatem również z tych względów zawierała wadę powodującą konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Ewentualne zmiany granic działek ewidencyjnych, ich numerów i powierzchni należy wyjaśnić w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym czy to z urzędu czy na wniosek strony. W skardze na powyższą decyzję Miasto i Gmina P. wniosła o jej uchylenie w całości zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 12 i § 44 Sygn. akt IV SA/Wa 1202/11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W motywach skargi podniesiono, iż stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I. instancji i umorzyć postępowanie w całości. Nie oznacza to jednak dowolności rozstrzygnięcia. Do umorzenia postępowania przez organ II. instancji należy stosować - przez art. 140 k.p.a. - art. 105 k.p.a. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję umarzającą postępowanie pierwszoinstancyjne jedynie wówczas, gdy stało się ono bezprzedmiotowe (W. Dawidowicz "Zarys procesu" 1989, str. 167). Przy czym chodzi tu o obiektywną bezprzedmiotowość postępowania pierwszoinstancyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Jeśli - pomimo uchylenia decyzji organu I. instancji -wniosek skarżącego nie stracił swej aktualności i nie został rozstrzygnięty co do istoty, to postępowanie w sprawie nie stało się bezprzedmiotowe. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie postępowanie wszczęte wnioskiem Gminy o dokonanie wpisu do ewidencji gruntów i budynków na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej nie stało się bezprzedmiotowe. Zatem organ II. instancji umarzając postępowanie naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sygn. akt IV SA/Wa 1202/11 Kierując się powyższym Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując powyższej oceny Sąd miał na względzie, iż zaskarżona decyzja została wydana w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt IV SATWa 2244/10 uchylającego decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] października 2010 r. z powodu naruszenia przepisów prawa mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 21 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., nr 6, poz. 18), która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r. W myśl powołanego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję, którą uchylając zaskarżoną decyzję, umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Powołany przepis nie określa przesłanek umorzenia postępowania przed organem I. instancji. Zgodnie jednak z art. 140 k.p.a. w sprawach nie uregulowanych wart. 136-139 k.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami I. instancji. Zatem dopuszczalność umorzenia postępowania w I. instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., oceniać należy w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części (por. np. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 1985 r. sygn. akt III SA 1105/84, RNGA 1986, nr 2, str. 37. GAP 1987, nr 5, str. 43, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 614/10, niepubl.). Sygn. akt IV SA/Wa 1202/11 Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem I. instancji. Przykładowo będzie chodziło o sytuacje, gdy decyzja organu I. instancji została wydana bez podstawy prawnej, gdy dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, jeżeli skierowano ją do osoby, która nie jest stroną w sprawie, bądź gdy wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości. Przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu I. instancji. Organ odwoławczy nie ma jednak swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego. Ograniczenie wypływa właśnie z kryterium umorzenia postępowania I. instancji, a zatem tylko do przypadków, gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe. W przypadku, gdy nie wystąpi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania przed organem I. instancji, organ odwoławczy obowiązany jest sprawę rozstrzygnąć merytorycznie, chyba że są podstawy do kasacji decyzji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I. instancji. W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. i umorzył postępowanie w I. instancji. Skorzystał zatem z uprawnień kasacyjnych przewidzianych w art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Powołał się przy tym na stanowisko WSA zawarte w wyroku z dnia 24 lutego 2011 r., iż do organów ewidencji gruntów i budynków nie należy rozstrzyganie sporów o własność nieruchomości, a taki właśnie spór powstał w niniejszej sprawie. W istocie, w powołanym wyżej uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż istnieje spór pomiędzy Gminą P. a K. L. co do prawa własności do części działki (przed podziałem działka nr [...]), której prawo własności K. L. nabyła na drodze aktów notarialnych z dnia [...] kwietnia 2001 r. oraz z dnia [...] września 2007 r. Sąd orzekł jednak o uchyleniu zaskarżonej decyzji nie z powodu istnienia owego sporu, lecz "z powodów wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia". Sąd podkreślił przy tym, że na rozstrzygnięcie składa się nie tylko sentencja decyzji administracyjnej, ale także jej uzasadnienie. Sygn. akt IV SA/Wa 1202/11 Dalej Sąd stwierdził, iż niedopuszczalne jest dokonywanie przez organ ewidencyjny merytorycznej oceny ostatecznej decyzji podziałowej Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] stycznia 1997 r., jak również rozstrzyganie o prawach rzeczowych do nieruchomości objętej wnioskiem o wpis do ewidencji. Sąd zakwestionował zatem odmowę dokonania wpisu do ewidencji z powodu uzasadnienia tejże odmowy. Ani ocena prawna, ani wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu ww. wyroku nie prowadzą do konkluzji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż "organ ewidencyjny nie może merytorycznie rozstrzygać w niniejszej sprawie, tym samym prowadzone postępowanie administracyjne (...) należało umorzyć". W sprawie niniejszej, w świetle poczynionych wyżej uwag, brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., bowiem postępowanie przed organem I. instancji nie nosi znamion bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W szczególności z akt sprawy nie wynika, by decyzja organu I. instancji została wydana bez podstawy prawnej, by dotyczyła sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, by skierowano ją do osoby, która nie jest stroną w sprawie, bądź by wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości. W związku z powyższym, na skutek wniesienia odwołania przez K. L. od decyzji Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ odwoławczy winien wydać merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie mając na względzie treść wniosku Gminy P. z dnia [...] czerwca 2010 r. o wprowadzenie zmiany w ewidencji polegającej na ujawnieniu Gminy P. jako właściciela działki nr [...], jak i podstawę dokonania wpisu, tj. decyzję Kierownika Urzędu Gminy P. z dnia [...] stycznia 1997 r. zatwierdzającą podział działki [...] na działkę nr [...] o pow. 0,16 ha przewidzianą pod budownictwo mieszkaniowe oraz działkę nr [...] o pow. 0,01 ha przewidzianą pod projektowaną ulicę. Jak wskazano w ww. decyzji przedmiotowy podział przedstawiony został na mapie z projektowanym podziałem zgłoszonej w Składnicy Map i dokumentów Geodezyjnych w P. pod nr [...], która to mapa stanowi załącznik do niniejszej decyzji. Zauważyć też należy, że na mapie znajduje się adnotacja, iż niniejszy dokument służy za podstawę dokonania wpisu do księgi wieczystej stosownie do art. 21 ustawy z dnia 7 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 30, poz. 163). Mając powyższe na względzie organ odwoławczy winien ocenić, czy z ww. decyzji podziałowej z [...] stycznia 1997 r. wynika jednoznacznie prawo własności Sygn. akt IV SA/Wa 1202/11 Gminy P. do działki oznaczonej na ww. mapie nr [...], tj. czy decyzja zawiera rozstrzygnięcie w tym przedmiocie. Skoro bowiem postępowanie ewidencyjne służy rejestracji bezspornych danych wynikających z dokumentów, o których mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, rolą organu ewidencyjnego jest ocena, czy prawo własności, którego wpisu domaga się skarżąca wynika wprost z ww. decyzji, czy też na tę okoliczność należałoby poczynić ustalenia (biorąc również pod uwagę późniejsze zdarzenia prawne wpływające na osobę, której przysługuje prawo własności do działki objętej podziałem) wykraczające poza kompetencje organu ewidencyjnego. Rozpoznając sprawę w następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] uwzględni wskazania zawarte w jego uzasadnieniu. Podjęte rozstrzygniecie należycie uzasadni, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie zważy, że odpowiedź na skargę, która ze swej istoty powinna zawierać stanowisko organu wobec zarzutów i wniosków skargi, nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinno zawierać jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Mając na względzie wszystko powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W punkcie 2 orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.