IV SA/Wa 1226/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi H. K. i K. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa - oddala skargę - IVSA/Wa 1226/09 Uzasadnienie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., na podstawie art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", po wznowieniu postępowania administracyjnego stwierdził, że jego decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie ustalenia lokalizacji przebudowy i rozbudowy ulic [...] - [...] - [...] - [...] - [...] w S. wraz z przebudową i budową sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz rozbiórką kolidującej zabudowy została wydana z naruszeniem art. 7 ust 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o szczególnych zasadach", w brzmieniu wówczas obowiązującym, polegającym na niezawiadomieniu stron o wydanej decyzji w drodze obwieszczenia. Wojewoda [...] nie uchylił jednak swej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k. p. a.). W uzasadnieniu wskazano, iż od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2008 r. o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji odwołał się A. K., a Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W dniu 30 września 2008 r. H. K. i K. G. -właściciele sąsiadującej z przedmiotową inwestycją działki nr [...] z obrębu [...] -wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. powołując jako podstawy wznowienia art. 145 § 1 pkt 3, 4 i 5 k. p. a. oraz wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. uznał, że nastąpiło naruszenie art. 7 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach polegające na niezapełnieniu wszystkim stronom postępowania pełnego udziału w tym postępowaniu (art. 10 k. p. a). Organ ten opublikował więc obwieszczenie z dnia 29 października 2008 r. o wydanej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. w lokalnym wydaniu "G." z dnia [...] listopada 2008 r. Obwieszczenie zostało też zamieszczone w dniach od 12 do 26 listopada 2008 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta S., a także każdej ze stron przesłano indywidualnie zawiadomienie. Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 30 września 2008 r. H. K. i K. G. postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. Wojewoda [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone jego decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Postanowienie zostało przesłane wnioskodawcom. Obwieszczenie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. o wznowieniu tego postępowania zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta S. w dniach od 5 grudnia 2008 r. do 19 grudnia 2008 r. oraz w lokalnym wydaniu "G.". Wojewoda [...] wskazał, iż jego decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. została wydana zgodnie z kompetencją określoną w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, natomiast decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2008 r. o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji została wydana zgodnie z kompetencją określoną w art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach, ponieważ stosownie do art. 19 ust 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych", w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, a w tym przypadku zarządcą drogi publicznej jest Prezydent Miasta S. Przepis art. 2 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach określa, iż wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek właściwego zarządcy drogi. Wojewoda [...] podniósł, że sprawa wywłaszczenia należącej do wnioskodawców działki nr [...] z obrębu [...] nie dotyczy jego decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Ponadto, w jego ocenie, decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. posiadała jedynie wadę formalną polegającą na niezawiadomieniu stron o jej wydaniu w drodze obwieszczeń, czym naruszono przepis art. 7 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach w związku z art. 10 k. p. a. Przytoczona wada została usunięta i nie miała wpływu na prawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach. Stosownie zatem do art. 146 § 2 k. p. a nie uchylono decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. wnieśli H. K. i K. G. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. W uzasadnieniu Minister wskazał, że akty administracyjne poprzedzające wydanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. funkcjonują one w obrocie prawnym i stąd nie można uznać, iż toczące się postępowania w powyższych sprawach stanowią przesłankę z art. 97 § 1 pkt 4 k. p. a. uzasadniającą zawieszenie postępowania wznowieniowego. Wspomniane zagadnienia zostały już rozstrzygnięte i na tej podstawie została wydana decyzja. Minister nie zgodził się z zawartym w odwołaniu zarzutem dotyczącym naruszenia art. 10 ust. 1 k. p. a. poprzez niezawiadomienie stron przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., ponieważ Wojewoda [...] w dniu [...] listopada 2008 r. wydal obwieszczenie informujące o wznowieniu postępowania, które następnie wywieszono w dniu 5 grudnia 2008 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta S. Ponadto obwieszczenie opublikowano w lokalnym wydaniu G. oraz wysłano do stron zawiadomienia. Wykaz dotychczasowych właścicieli został sporządzony na podstawie bazy ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Ministra Infrastruktury wniosek złożony przez inwestora spełniał wymogi określone w art. 7 ustawy o szczególnych zasadach. Wojewoda [...] przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. zebrał i przeanalizował cały wymagany przepisami prawa materiał dowodowy wraz z odpowiednimi opiniami i uzgodnieniami. Wojewoda [...] uznając naruszenie przepisu art. 7 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach opublikował w prasie lokalnej obwieszczenie z dnia [...] października 2008 r. o wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., które zostało także zamieszczone w dniach od 12 do 26 listopada 2008 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta S., a każdej ze stron przesiano indywidualne zawiadomienie. Wobec powyższego, organ słusznie odmówił uchylenia decyzji i stwierdził, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Minister podniósł, że stosownie do art. 19 ust. 5 ustawą o drogach publicznych w granicach miasta na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. W mniejszym przypadku zarządcą drogi jest Prezydent Miasta S. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach, starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek właściwego zarządcy drogi. Zatem podmiotem mogącym ubiegać się o wydanie decyzji o lokalizacji drogi jest Prezydent Miasta S., zaś organem uprawnionym do wydania decyzji jest Prezydent Miasta S. pełniący funkcję starosty. Wobec powyższego nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k. p. a. W ślad za organem pierwszej instancji podkreślono, że sprawa wywłaszczenia należącej do wnioskodawców działki nr [...] obręb [...] nie dotyczy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. wnieśli H. K. i K. G. Zarzucono naruszenie: art. 24 § 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 3 k. p. a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. została wydana na wniosek Gminy Miasto S. przez Prezydenta Miasta S. sprawującego funkcję starosty, czyli przez pracownika organu administracji publicznej podlegającego wyłączeniu. W ocenie skarżącego Minister trafnie jedynie wskazał, że o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi ubiegać się powinien Prezydent Miasta S. jako zarządca drogi. Jednakże za błędne należy uznać kolejne ustalenie Ministra Infrastruktury, że w tej sytuacji decyzję powinien wydać również Prezydent Miasta S. jako właściwy starosta. Prezydent miasta jako pracownik gminy (miasta na prawach powiatu) sprawujący jednocześnie funkcję organu gminy (miasta na prawach powiatu) podlega bowiem wyłączeniu z mocy prawa (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/2003, publ. ONSA 2003, nr 4, poz, 115); art. 10 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. poprzez pozbawienie skarżących możliwości uczestniczenia w postępowania odwoławczym, a w szczególności odebranie im możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań poprzez uzupełnienie uzasadnienia zarzutu wydania decyzji w pierwszej instancji przez pracownika organu administracji publicznej podlegającego wyłączeniu. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 3) art. 78 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a. poprzez nie ustosunkowanie się do wniosków o przeprowadzenie dowodów z dokumentów ewidencji gruntów i ksiąg stanu cywilnego na okoliczność pozostawania przy życiu stron postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję; 4) art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 6 oraz art. 152 § 1 k. p. a. poprzez zaniechanie obligatoryjnego zawieszenia postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. pomimo tego, że dotychczas nie została prawomocnie rozstrzygnięta kwestia wstrzymania wykonania objętej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 k. p. a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 5) art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 1 i § 3 k. p. a. poprzez nieuprawnione zaniechanie ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zawartych w odwołaniu wszystkich żądań, wniosków i zarzutów dotyczących wyłączenia Prezydenta Miasta S. oraz wywłaszczenia działki nr [...]; 6) art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k. p. a. poprzez ich błędne zastosowanie w zaskarżonej decyzji, gdyż w przypadku wydania decyzji przez inny organ nie można uznać, że byłaby wydana decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto wskazano, że: o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej może być mowa w przypadku zależności osobistej, a nie w przypadku zbieżności organów. Zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2005 r. (II SA/Po 1177/2003) prezydent miasta na prawach powiatu nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i art. 24 § 1 pkt 4 k. p. a., w której stroną jest miasto, gdyż sprawując funkcję prezydenta, nie jest pracownikiem gminy, ani też jej przedstawicielem w rozumieniu przepisów art. 95 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), zwanej dalej "k. a"; organ pierwszej instancji poinformował stronę o fakcie przesłania odwołania do organu wyższej instancji. Minister Infrastruktury nie przeprowadzał dodatkowego postępowania dowodowego i rozstrzygnął na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Oznacza to, że strony mogły brać w postępowaniu czynny udział; zgodnie z zawartą w zaskarżonej decyzji informacją wykaz dotychczasowych właścicieli działek objętych przedmiotową inwestycją został sporządzony stosownie do treści art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach (poprzez wykaz z ewidencji gruntów). Wysłanie zawiadomień na adresy wskazane w ewidencji ma charakter pomocniczy, gdyż zgodnie z art 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach o wszczęciu postępowania zawiadamia się w drodze obwieszczeń w urzędach właściwych ze względu na przebieg drogi i w prasie lokalnej. Art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach stanowi, iż decyzję stronom doręcza się w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej, więc zawiadomienie stron o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej jest skuteczne, jeżeli w urzędach właściwych ze względu na przebieg drogi zamieszczono stosowne obwieszczenia o wydaniu decyzji oraz jeżeli obwieszczenie zostało opublikowane w prasie lokalnej (IV SA/Wa 888/05); 4) Minister Infrastruktury mógł wydać zaskarżoną decyzję przed rozstrzygnięciem sądu dotyczącym postanowienia w sprawie odmowy wstrzymania decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., postępowanie zakończone wydaniem przez Ministra Infrastruktury postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia czerwca 2008 r. jest postępowaniem odrębnym od postępowania toczącego się w sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Rozstrzygnięcie sądowe w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2008 r. nie stanowi więc zagadnienia wstępnego w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Ministra Infrastruktury; 5) organ ustosunkował się do żądania dotyczącego wyłączenia Prezydenta Miasta S. oraz wywłaszczenia działki nr [...], natomiast a zarzuty dotyczące decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. zostaną rozpatrzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nie narusza prawa. Na wstępie należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k. p. a.)- Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, opubl. w ONSA 2003/3/86). Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k. p. a.) lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k. p. a). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 k. p. a. W niniejszej sprawie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone swą decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie ustalenia lokalizacji przebudowy i rozbudowy ulic [...] - [...] - [...] - [...] - [...] w S. wraz z przebudową i budową sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz rozbiórką kolidującej zabudowy. W toku drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 k. p. a., prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W ocenie Sądu organ właściwie ocenił, iż istnieje podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. oraz że nie istnieją inne podstawy wznowienia. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie bowiem do art. 7 ust. 2 i 4 ustawy o szczególnych zasadach wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o lokalizacji drogi dotychczasowemu właścicielowi na adres określony w ewidencji gruntów. Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że skarżący zostali pominięci w postępowaniu o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W związku z tym Wojewoda [...] opublikował obwieszczenie z dnia [...] października 2008 r. o wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., które ukazało się w lokalnym wydaniu "G." z dnia [...] listopada 2008 r. oraz zostało zamieszczone od 12 do 26 listopada 2008 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta S. Skarżącym wysłano także indywidualne zawiadomienia o wydaniu tej decyzji. Prawidłowe jest również ustalenie organu, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja w swej istocie odpowiadająca decyzji dotychczasowej, co uzasadnia nie uchylanie decyzji (art. 146 § 2 k. p. a.). Istota decyzji, o której mowa w art. 146 § 2 k. p. a. odnosi się bowiem do treści rozstrzygnięcia (decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r.), nie zaś do wydającego decyzję organu. Badanie zgodności z prawem decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. nastąpi zaś w postępowaniu zawisłym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w S. Natomiast, w ocenie Sądu, organ właściwie ocenił, iż - poza wyżej wskazaną podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a., nie istnieją inne podstawy wznowienia. Przede wszystkim, Sąd orzekający w niniejszym składzie, w całości podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2005 r., II SA/Po 1177/03, zgodnie z którym prezydent miasta na prawach powiatu nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k. p. a., w której stroną postępowania jest miasto, gdyż sprawując funkcję prezydenta, nie jest pracownikiem gminy ani też jej przedstawicielem w rozumieniu przepisów art. 95 k. c. Organem właściwym do wydania decyzji w pierwszej instancji w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji jest starosta (art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach). S. jest miastem na prawach powiatu i prezydent tego miasta wykonuje zadania starosty, a uprawnienia do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej czerpie z przepisów art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) i może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników gminy do wydawania decyzji na podstawie art. 39 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 24 § 1 k. p. a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki (pkt 1) lub w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3 (pkt 4). W ocenie Sądu art. 24 § 1 pkt 1 k. p. a. określa przesłanki wyłączenia od udziału w postępowaniu pracownika, a powodem tego wyłączenia nie jest jakikolwiek stosunek prawny, lecz tylko taki stosunek prawny, że wynik sprawy może mieć wpływ na prawa i obowiązki pracownika. Zdaniem Sądu pracownik urzędu gminy nie pozostaje z racji swego zatrudnienia w żadnym stosunku prawnym z gminą, a pracodawcą dla prezydenta jest urząd gminy, a nie gmina. Prezydent Miasta S. w urzędzie gminy jest zatrudniony na podstawie wyboru i wydając decyzję z zakresu administracji publicznej działa jako pracownik urzędu jednostki samorządu terytorialnego, a nie gminy. Skoro więc prezydent, bądź upoważniony przez niego pracownik, orzeka o ustaleniu lokalizacji drogi m. in. na działkach będących własnością gminy, to decyduje o majątku gminy, a nie urzędu. Nie można uznać za uzasadniony również zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k. p. a. poprzez pozbawienie skarżących możliwości uczestniczenia w postępowania odwoławczym (od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r.), a w szczególności odebranie im możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań poprzez uzupełnienie uzasadnienia zarzutu wydania decyzji w pierwszej instancji przez pracownika organu administracji publicznej podlegającego wyłączeniu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zarzut taki może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157). Skarżący nie wykazał natomiast, jakich czynności procesowych miałby dokonać, gdyby został zawiadomiony stosownie do art. 10 § 1 k. p. a. Z pewnością za taką czynność nie można uznać uzupełnienia uzasadnienia zarzutu wydania decyzji w pierwszej instancji przez pracownika organu administracji publicznej podlegającego wyłączeniu. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 78 § 1 k. p. a. poprzez nie ustosunkowanie się do wniosków o przeprowadzenie dowodów z dokumentów ewidencji gruntów i ksiąg stanu cywilnego na okoliczność pozostawania przy życiu stron postępowania. W ocenie Sądu sprawdzanie tych okoliczności wykracza poza obowiązek organu w sytuacji, gdy w aktach sprawy nie ma danych wskazujących na zgon strony. Nie można uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k. p. a. poprzez zaniechanie obligatoryjnego zawieszenia postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. pomimo tego, że nie została prawomocnie rozstrzygnięta kwestia wstrzymania wykonania objętej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Rozpatrzenie sprawy, tj. wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., nie zależy bowiem od uprzedniego rozstrzygnięcia żadnego zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z pewnością zaś nie jest nim orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 1 i § 3 k. p. a. poprzez nieuprawnione zaniechanie ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zawartych w odwołaniu wszystkich żądań, wniosków i zarzutów dotyczących wyłączenia Prezydenta Miasta S. oraz wywłaszczenia działki nr [...] należy zauważyć, iż kwestie te były przedmiotem rozważań organu. Osobną kwestią jest, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż Prezydent Miasta S. był uprawniony do wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji oraz że sprawa wywłaszczenia działki należącej do skarżących nie należy do zakresu postępowania. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).