IV SA/Wa 1232/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę Decyzją znak [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Prezydent W. (dalej: "Prezydent", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm., zwanej dalej "u.e.l.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej "k.p.a."), po raz wtóry orzekł o odmowie wymeldowania A. G. (dalej: "strona", "uczestnik postępowania") z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji, przedstawiając przebieg postępowania w sprawie, Prezydent podał, iż wniosek o wymeldowanie strony złożył współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w W. T. J. (dalej "skarżący"). Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Prezydent po raz pierwszy orzekł o odmowie wymeldowania strony ze spornego lokalu. Na skutek odwołania skarżącego, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, iż przeprowadzając przedmiotowe postępowanie Prezydent naruszył przepis art. 61 § 4 oraz art.10 § 1 k.p.a., bowiem nie zawiadomił o toczącym się postępowaniu wszystkich osób będących stronami oraz dopuszczając dowód z zeznań świadków nie podjął czynności zmierzających do zapewnienia stronom udziału w tej fazie postępowania. W toku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent ustalił krąg osób będących stronami w sprawie, powiadomił je o toczącym się postępowaniu oraz zawiadamiał o wszystkich działaniach podjętych w jego toku. Wystąpił do Policji i Straży Miejskiej o przeprowadzenie kilkukrotnych kontroli mających na celu ustalenie, czy strona zamieszkuje w spornym lokalu. Organy te jednak odmówiły przeprowadzenia tych czynności. Prezydent wskazał, iż zgodnie z zapisami w ewidencji ludności, w budynku zamieszkane są tylko 3 lokale; wezwani w charakterze świadków sąsiedzi nie stawili się na wezwanie lub też nie odebrali wezwań z poczty. Przesłuchany w charakterze strony skarżący podał, że jest administratorem budynku przy ul. [...], czasem korzysta z niewielkiej pomocy brata. Podał również, że pozostali współwłaściciele budynku w nim nie zamieszkują. Z kolei z zeznań strony wynika, że zamieszkuje ona wraz z rodzicami w miejscu stałego zameldowania i wspólnie z nimi prowadzi gospodarstwo domowe. Jej czasowe nieobecności w lokalu wynikają z rodzaju wykonywanej pracy, która polega na opiece nad osobami niepełnosprawnymi i wiąże się niekiedy także z nocowaniem poza miejscem zameldowania. Na potwierdzenie powyższego przedstawiła oświadczenie córki osoby starszej, którą się opiekuje. Z treści tego oświadczenia wynika, że opieka ta sprawowana jest w różnych godzinach i porach dnia. Przeprowadzona w sprawie kontrola meldunkowa wykazała, iż strona wspólnie z rodzicami zajmuje sporny lokal mieszkalny, składający się z pokoju z kuchnią i wygospodarowanej z części kuchni łazienki. W toku tej czynności strona wskazała swoje miejsce do spania, ubrania w szafie oraz inne rzeczy osobiste. Odnosząc się do zaleceń organu odwoławczego co do ustalenia, czy w pobliżu miejsca stałego zameldowania strona robi zakupy, korzysta z opieki medycznej Prezydent stwierdził, iż w dobie możliwości robienia zakupów w dużych centrach handlowych, czy też możliwości wykupienia pakietu prywatnej opieki medycznej, wskazane okoliczności nie mogą stanowić podstawy do uznania, że osoba w danym miejscu koncentruje swoje życie osobiste. W wyniku powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, że czasowe nieobecności strony spowodowane pracą zawodową nie wiążą się z przeniesieniem miejsca jej centrum życiowego, a podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z nieznajomością rozkładu klamek w oknach oraz okolicznych linii autobusowych nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o wymeldowanie. O charakterze pobytu w danym lokalu decyduje zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu oraz okoliczności faktyczne wskazujące na charakter tego pobytu. Wymeldowania można dokonać jedynie wówczas, gdy bezspornie udowodniono spełnienie warunków z art.15 ust. 2 u.e.l. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz ustalony stan faktyczny nie dają podstaw do podjęcia takiej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący. Wskazał, iż organ I instancji nie uwzględnił wszystkich udokumentowanych w sprawie okoliczności. Podał w tym zakresie, iż w lutym 2004 r. matka strony, M. G., wystąpiła do niego jako do współwłaściciela i administratora o nienaliczanie opłat za zużycie wody (i odprowadzanie ścieków) oraz wywóz nieczystości stałych za jej córkę, gdyż nie zamieszkuje ona z nimi. Zgodnie z ww. wnioskiem od lutego 2004 r. ze spornego lokalu regulowane są należności tylko za matkę i ojca strony (W. G.), za każde z nich osobno, gdyż tylko te dwie osoby zamieszkują w lokalu nr [...]. Te fakty i dokumenty są zaprzeczeniem zamieszkiwania i woli koncentracji swoich życiowych spraw i osobistych interesów strony w spornym lokalu. Ponieważ stan taki występuje od lutego 2004 r., w chwili obecnej ma charakter trwały. Podniósł, iż przeprowadzona w sprawie kontrola meldunkowa była zapowiedziana, strona miała zatem czas, by zebrać "dowody" mające świadczyć o jej zamieszkiwaniu w lokalu. Podał, że w mieszkaniu są tylko dwa łóżka, na których śpią M. G. i W. G. Wskazanie więc swego miejsca spania przez stronę jest żartem. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że takie okoliczności, jak: nieznajomość sposobu otwierania w domu okien oraz nieznajomość linii autobusowych kursujących ul. [...] bezpośrednio przed budynkiem strony nie miały wpływu na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego świadczą one o długotrwałym nieprzebywaniu w spornym lokalu. Decyzją znak [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), biorąc za podstawę przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy Wojewoda uznał, iż podjęta przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa. Uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – zeznania strony i jej rodziców, kontrola meldunkowa przeprowadzona w spornym lokalu oraz pisemne oświadczenie M. K. - pozwalały na ocenę, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do wymeldowania strony z pobytu stałego. Dowody te, zdaniem organu odwoławczego, są spójne, logiczne, a przez to wiarygodne. Wyjaśnił, iż oględziny są środkiem dowodowym umożliwiającym bezpośrednie zetknięcie się organu orzekającego ze stanem faktycznym w danej sprawie. Umożliwiają przez to wyeliminowanie zniekształceń informacji wynikających z przepływu jej przez ogniwa pośrednie i wysuwane są na pierwsze miejsce w systemie środków dowodowych zabezpieczających zrealizowanie zasady prawdy obiektywnej. Analizując zgromadzone dowody Wojewoda uznał, iż strona nie opuściła trwale miejsca, w którym zameldowana jest na pobyt stały. Wymieniona ma do lokalu swobodny dostęp, posiada do niego klucze, posiada tam swoje wszystkie rzeczy osobiste, prowadzi gospodarstwo domowe wraz z rodzicami. Ustalony stan faktyczny wskazuje, że strona koncentruje swoje życie w miejscu, w którym jest zameldowana na pobyt stały i nigdy nie zerwała trwale z tym miejscem więzi. Nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego, iż strona nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, gdyż nie wie, po której stronie w pokoju znajduje się klamka w oknie, czy też nie zna linii autobusowych jeżdżących w pobliżu jej miejsca zameldowania. Okoliczności te nie mogą przesądzać o stałym jej niezamieszkiwaniu w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Powyższe jest zasadne tym bardziej, że strona wyjaśniła, że korzysta wyłącznie z tramwajów linii [...], [...] i [...]. Ponadto strona wskazała, że pracuje również w soboty i niedziele, gdyż taki charakter ma jej praca. Organ odwoławczy wskazał, iż sam fakt przejściowej nieobecności, czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, że zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 u.e.l. O stosownym opuszczeniu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, że lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Należy pamiętać bowiem, że zachowania, poprzez które przejawia się przebywanie danej osoby w konkretnym lokalu, mogą mieć w poszczególnych przypadkach różną postać lub częstotliwość, co może wiązać się z sytuacją życiową danej osoby, np. z wykonywaniem zawodu wymagającego częstych wyjazdów. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył skarżący, wnioskując o jej uchylenie zaskarżonej. Wskazał, iż sporna decyzja wydana została na podstawie kłamliwego oświadczenia matki strony, że nigdy nie zwracała się o nienaliczanie opłat za zużycie wody i wywóz nieczystości stałych na stronę. O nieścisłościach w zeznaniach M. G. skarżący informował organ I instancji, wnioskując o ich weryfikację na wykrywaczu kłamstw. Wskazał na pełen sprzeczności protokół przesłuchania matki strony, w którym widnieje zapis, iż prosiła o nienaliczanie opłat za wywóz nieczystości i zużycie wody, a następnie zaprzeczyła tej okoliczności. Skarżący przyznał, że wniosek o nienaliczanie opłat za zużycie wody i wywóz nieczystości stałych złożony był przez M. G. ustnie, nie w formie pisemnej, ale dla obu stron był on zrozumiały. Skutkiem tego ustnego wniosku było sporządzenie aneksu do umowy najmu z dnia [...] lutego 2004 r. z przyczyn zrozumiałych zarówno dla skarżącego, jak i matki strony. W dalszej części skargi skarżący podał, iż rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić także w sposób dorozumiany poprzez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Niezrozumiałym jest brak używania wody i produkowania śmieci (nieczystości stałych) przez osobę w miejscu jej stałego zamieszkania. Taki stan w przypadku strony trwa co najmniej od lutego 2004 r. (od ustnego zgłoszenia M. G.) do chwili obecnej, ma więc charakter trwały. Ponadto nieznajomość rozkładu klamek w oknach nie świadczy tylko o tym, że strona nie otwiera okien, kłóci się to z twierdzeniem o zamieszkiwaniu przez nią w spornym lokalu. Trudne do zrozumienia dla skarżącego jest również mieszkanie "na stałe" w spornym lokalu i brak przy tym znajomości numerów linii autobusowej na ul. [...], przebiegającej bezpośrednio przed oknami mieszkania, nawet jeśli się z tej linii nie korzysta. Uznał, iż przedstawione w sprawie argumenty wskazują na brak koncentracji swojego życia w miejscu, w którym jest zameldowana na pobyt stały, a bywa tam tylko okazjonalnie, np. na imieninach rodziców, czy w święta. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 zez zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.e.l. Ewidencja ludności polega m.in. na rejestracji danych o miejscu pobytu osób (art. 1 ust. 2 tej ustawy). Osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego dłużej niż 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczania tego miejsca (art. 15 ust. 1 u.e.l.). Niewykonanie tego obowiązku upoważnia organ gminy do wydania na wniosek strony lub z urzędu decyzji w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się (art. 15 ust. 2 w.cyt. ustawy). Pobytem stałym, w świetle art. 6 ust. 1 u.e.l., jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z brzmienia art. 15 ust. 2 u.e.l. wynika, że jedyną przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjęty został pogląd, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić jedynie wówczas, jeżeli ma ono charakter dobrowolny i trwały. Opuszczenie miejsca pobytu stałego nie oznacza tylko fizycznego przebywania w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego, lecz by łączył się z tym zamiar stałego związania się z tym innym miejscem i urządzenie w nim nowego centrum życiowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., II OSK 133/06, LEX nr 327831). Wskazać należy, że za miejsce stałego pobytu uznaje się miejsce, w którym dana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe. Przesłanki stanowiące przyczyny przebywania danej osoby na stałe w konkretnym lokalu mogą mieć w poszczególnych przypadkach różną postać lub częstotliwość, co może wiązać się z sytuacją życiową danej osoby, np. z nauką, zdobywaniem kwalifikacji zawodowych, wyjazdem do pracy. Wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w danym lokalu prowadzi do wniosku, iż sam fakt przejściowej nieobecności, czy też występowanie dłuższego okresu fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia, że doszło do opuszczenia stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy. O istnieniu przesłanki opuszczenia, czy też nieopuszczenia miejsca stałego pobytu w sposób trwały, można mówić wtedy, gdy całokształt zachowań zainteresowanej osoby będzie wskazywał, iż lokal, w którym była na stałe zameldowana jest nadal miejscem koncentracji jej interesów życiowych lub przestał być tego rodzaju miejscem (zob: Wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2007 r., IV SA/Wa 2451/06, LEX nr 322339). Niezbędnym dla rozpoznania niniejszej sprawy było zatem ustalenie przez organy, czy strona dobrowolnie i w sposób trwały opuściła lokal, w którym była zameldowana, tzn. czy przebywa w innym lokalu i czy koncentrują się tam jej czynności życiowe. Wydanie przez organ orzeczenia o wymeldowaniu strony z pobytu stałego zostało poprzedzone postępowaniem dowodowym, którego rezultaty nie pozostawiły organom wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek z art. 15 ust. 2 u.e.l., a zatem nie ma podstaw do wymeldowania strony z pobytu stałego. Postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania strony z pobytu stałego zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] lutego 2012 r. na skutek wniosku skarżącego, który jest współwłaścicielem i jednocześnie administratorem budynku przy ul. [...] w W. Żaden ze współwłaścicieli nie mieszaka w przedmiotowym budynku. We wniosku skarżący podniósł, że strona od ponad 3 lat nie przebywa po adresem stałego zameldowania, tj. w lokalu nr 6 tego budynku, a dowodem na to jest aneks z dnia [...] lutego 2004 r. do umowy najmu, obejmujący naliczenie stawek od zużycia wody i wywozu śmieci, uwzględniający jedynie rodziców strony (dla każdego oddzielny aneks). Z wyjaśnień skarżącego wynika, że matka strony zwróciła się do niego z ustną prośbą o nienaliczanie opłat za córkę z powodu jej niezamieszkiwania w spornym lokalu. Przesłuchana w charakterze świadka uczestniczka postępowania zeznała, że zamieszkuje pod adresem zameldowania, chociaż często nie ma jej w domu, z uwagi na charakter swojej pracy. Opiekuje się bowiem starszymi osobami, ostatnio W. M., zam. w W. ul. [...], co potwierdziła jego córka M. K. Z jej pisemnego oświadczenia z dnia [...] października 2012 r. wynika, że ze względu na konieczność zapewnienia ojcu ciągłej opieki, codziennego nadzoru i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, praca A. G. wykonywana jest w bardzo różnych godzinach, często w nocy lub w sposób ciągły przez kilka dni. Uczestniczka potwierdziła te okoliczności na rozprawie sądowej w dniu 17 października 2013 r. podnosząc, że starszymi osobami opiekuje się od 2002 r., od kiedy utraciła poprzednie zatrudnienie (k.42 akt sądowych). A. G. zeznała również, że w spornym lokalu są jej wszystkie rzeczy osobiste, posiada do tego mieszkania klucze, nigdzie czasowo nie meldowała się. Tak samo zeznali jej rodzice. W ramach postępowania wyjaśniającego organ przeprowadził również kontrolę meldunkową w dniu [...] kwietnia 2012 r., z której wynikało, że podczas wizji stron była obecna, wskazała w szafie swoje ubrania, rzeczy osobiste, miejsce do spania (dwuosobowy tapczan, na którym śpi razem z matką). Oświadczyła przy tym, że razem z rodzicami wspólnie prowadzi gospodarstwo domowe i nie wyraża zgody na jej wymeldowanie z pobytu stałego. Powyższe spójne i wzajemnie się potwierdzające dowody zebrane w sprawie doprowadziły organ I instancji do oceny, że A. G. nie opuściła trwale miejsca, w którym jest zameldowana na pobyt stały. Posiada do niego swobodny dostęp, dysponuje kluczami, ma tam swoje rzeczy osobiste, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami i nic nie wskazuje na to, aby swoje centrum życiowe skoncentrowała w innym miejscu, aniżeli w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie. W tym miejscu należy wskazać, że organy administracji rozstrzygają sprawy w oparciu o stan faktyczny ustalony w dacie orzekania. Sąd w pełni podziela ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną dokonaną przez organy administracji w przedmiotowej sprawie i przyjmuje je za własne. Wbrew zarzutom skargi, nie dopatrzył się w prowadzonym postępowaniu uchybień, jak również braku obiektywizmu w ocenie dowodów dokonanej przez organy obu instancji. Dysponując materiałem dowodowym w postaci wyjaśnień skarżącego, zeznań strony i jej rodziców oraz dokumentów – protokołu z kontroli meldunkowej lokalu przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2012 r. i oświadczenia pracodawcy strony, organy dokonały wszechstronnej oceny tego materiału, zgodnie z przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., czemu dały wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W wyniku tej oceny właściwie przyjęły, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 2 u.e.l., skutkujące wymeldowaniem strony z pobytu stałego. Przyczyny sporządzenia aneksu do umowy najmu w lutym 2004 r., okoliczności podnoszone przez skarżącego w tym zakresie oraz zapis w protokole przesłuchania M. G. w dniu [...] lutego 2012 r., iż prosiła o nienaliczanie opłat za wywóz nieczystości i zużycia wody, zdaniem Sądu, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przyjmując nawet, iż taki fakt miał miejsce, to i tak brak w sprawie dowodów, że przyczyną zmniejszenia czynszu było opuszczenie przez A. G. spornego lokalu w sposób dobrowolny i trwały. Już z wniosku skarżącego o wymeldowanie z lutego 2012 r. wynika, że strona nie mieszka w spornym lokalu od 3 lat, a więc od około 2009 r., a nie od 2004 r. Należy pamiętać, że sam fakt przejściowej nieobecności, a nawet czasowa nieobecność w miejscu zameldowania nie prowadzą do automatycznego stwierdzenia, że zameldowany opuścił na stałe ten lokal. Odnosząc się do argumentów skargi dotyczących nieznajomości przez A. G. linii autobusowych, przebiegających bezpośrednio przed budynkiem przy ul. [...], organy w tym zakresie zajęły prawidłowe stanowisko. Zdaniem Sądu, okoliczność ta nie ma wpływu na wynik sprawy. Oczywistym jest, że strona może przyjąć dogodny dla niej sposób przemieszczania się w obrębie miasta i korzystać z takich środków komunikacji miejskiej, które sama wybierze. W tym przypadku A. G. wyjaśniła, że przemieszcza się, korzystając z tramwajów nr [...], [...] i [...], zaś przesiada przy Banku [...] przy ul. [...] w autobus nr [...]. (protokół zeznań świadka z dnia [...] 2012 r. oraz oświadczenie złożone na rozprawie sądowej k.42 akt). Także okoliczność, iż strona błędnie wskazała umiejscowienie klamki w oknie, w kontekście całego materiału dowodowego sprawy, nie świadczy o niezamieszkiwaniu w spornym lokalu. Mając powyższe wywody na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.