IV SA/Wa 1242/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska- Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant referent Katarzyna Matecka - Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2019 r. sprawy ze skargi W. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania usunięcia odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz skarżących W. K. i K. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) z [...] marca 2019r., nr [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania W. i K. K. (dalej: skarżąca) uchylająca w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r. w przedmiocie umorzenia postępowania i orzekająca o odmowie nakazania usunięcia odpadów z terenu działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...], wobec braku składowania na niej odpadów. Stan sprawy przestawiał się następująco: Burmistrz Miasta i Gminy [...] po wszczęciu z urzędu i przeprowadzeniu postepowania wyjaśniającego, na skutek informacji W. i K. K., decyzją z dnia [...] stycznia 2019r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie nakazania usunięcia odpadów, które magazynowane są w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania, tj. na terenie działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Odwołanie od wskazanej wyżej decyzji wnieśli W. i K. K. podnosząc niewyjaśnienie przez organ I instancji stanu sprawy i niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] marca 2019r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i odmówił nakazania usunięcia odpadów z terenu działki nr ew. [...] wobec braku składowania na niej odpadów. W uzasadnieniu organ powołał obowiązujące w sprawie przepisy oraz wskazał, odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2011r. sygn. I OSK 697/11 (lex nr 1068530), że brak przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego przez stronę nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza bezzasadność żądania strony. Organ wskazał również, że w świetle przytoczonych regulacji prawnych i wywodów, mając na uwadze wyjaśnienia K. F. zdaniem organu w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z odpadem, gdyż K. F. nie zamierzał się pozbyć odpadu lecz wykorzystał go w celu utwardzenia dojazdu do swojej posesji. Kolegium wskazało również, że brak jest także przepisów obligujących ww. do pozbycia się przedmiotowego destruktu, co zdaniem organu odwoławczego wskazuje że K. F. nie pozbył się destruktu asfaltowego, tym samym nie jest on dla niego odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, lecz materiałem utwardzającym dojazd do jego posesji. Z tego też względu zdaniem organu odwoławczego, mając na względzie wolę ww., jak również przedstawiony przez niego sposób dalszego (bezpośredniego) zagospodarowania destruktu uznać należy, że w tym przypadku nie jest on odpadem w rozumieniu ustawy o odpadach. Ze wskazanym orzeczeniem Kolegium nie zgodzili się W. i K. K. na których działce został rozsypany ww. destrukt asfaltowy. Wnieśli ono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 15 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania odwoławczego w sposób umożliwiający osiągniecie celu, dla których było ono prowadzone oraz ograniczeniu się do weryfikacji decyzji organu I instancji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy , gdyż ponowne rozpatrzenie sprawy w pełni realizujące naruszoną zasadę doprowadziłoby organ odwoławczy do wniosku, że zgromadzony przez K. F. a następnie wyrzucony na działce skarżących destrukt asfaltowy stanowi odpad niebezpieczny, którego się wyzbył, a nadto że jest on obecnie "składowany" w sposób sprzeczny z ustawą o odpadach; - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu: • wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności pominięciu, że: K. F. wyrzucił odpady na nieruchomości do której nie ma tytułu prawnego, właściciele nieruchomości nigdy nie wyrazili zgody na magazynowanie na ich działce destruktu asfaltowego, K. F. nabył destrukt asfaltowy od innego podmiotu ziszczając tym samym przesłankę "pozbycia się " rzeczy lub substancji w rozumieniu ustawy o odpadach, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy gdyż pominięte okoliczności wskazują że składowany destrukt asfaltowy jest odpadem oraz że jest on magazynowany w sposób sprzeczny z ustaw a o odpadach, a nadto że K. F. wyzbył się odpadu skoro znajduje się on obecnie w działce do której nie posiada on żadnego tytułu prawnego. • podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia czy destrukt asfaltowy składowany na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...] zawiera smołę, a zatem czy stanowi odpad niebezpieczny o kodzie 17 03 01 co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż sposób magazynowania odpadów powinien uwzględniać ich właściwości fizyczne i chemiczne. - art. 136 k.p.a.- polegające na nieprzeprowadzeniu z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w zakresie: ustalenia czy K. F. wyzbył się destruktu asfaltowego wyrzucając go na działkę do której nie przysługuje mu tytuł prawny, a której właściciele nie wyrazili zgody na wysypanie na ich terenie destruktu asfaltowego; zbadania składu magazynowanego na działce nr ew. [...] destruktu w celu ustalenia, czy zawiera on smołę ewentualnie nie zlecenie wykonania tych czynności organowi I instancji co mogło mieć wpływ na wynik sprawy; - art. 26 ust.2 w związku z art. 25 ust.1 i 2 ustawy o odpadach poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie wydania decyzji nakazującej K. i F. usunięcie odpadów z działki skarżących. Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji w części w jakiej organ odwoławczy odmówił nakazania usunięcia odpadów z działki nr ew. [...] wobec braku składowania na niej odpadów oraz o zasądzeniu od organu na rzecz skarżących (solidarnie) zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący obszernie uargumentowali stawiane w skardze zarzuty podkreślając, że w zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się, nawet szczątkowo, do zarzutów odwołania, całkowicie pominął że destrukt asfaltowy został przywieziony na nieruchomość do której K. F. nie ma tytułu prawnego a właściciele działki od początku sprzeciwiali się składowaniu na ich działce destruktu asfaltowego. Skarżący zwrócili przy tym uwagę, że Sąd rejonowy w [...] oddalił wniosek K. F. o zasiedzenie tej części ich działki na którą zrzucony został destrukt asfaltowy. Zdaniem skarżących wyrzucenie czegoś na nieruchomość sąsiada winno być utożsamiane z wyzbyciem się tej rzeczy. A skoro K. F. wyzbył destruktu asfaltowego, to substancję tę należy uznać za odpad, co oznacza ze organ miał obowiązek dokonać analizy składu w celu ustalenia , czy destrukt zawiera smołę, a co za tym idzie - czy stanowi odpad niebezpieczny o kodzie 17 03 01 w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów. Skarżący zauważyli również że wskazany odpad został wyrzucony w sad jabłoniowy, co może wpływać na jakość owoców i stanowić zagrożenie dla spożywających je ludzi. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W dniu 9 września 2019r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe uczestnika K. F. w którym wniesiono o oddalenie skargi jako bezzasadnej, gdyż utwardzenie przez niego jedynej drogi do posesji, w żaden sposób nie można uznać za usunięcie odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach gdyż destrukt asfaltowy, służył w tym wypadku za pełnowartościowy materiał budowlany służący do utwardzenia nawierzchni drogowych. Uczestnik postępowania wskazał również, że sprawa dot. zasiedzenia drogi, na którą wskazali skarżący na stronie 4 skargi, cały czas jest w toku, gdyż od wskazanego orzeczenie Sądu Rejonowego w [...] została złożona apelacja i spawa toczy się obecnie przed Sądem Okręgowym w [...], [...] Wydział [...]. Podczas rozprawy przeprowadzonej przez Sąd skarżący podtrzymali dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz mając na względzie treść pisma uczestnika dodatkowo podnieśli, że nie jest prawdą, że uczestnik nie ma dojazdu do własnej nieruchomości, ma on dojazd od strony ul. [...]. Podkreślili że na nieruchomości znajduje się sad. jest to uprawa ekologiczna i w związku z zaistniałą sytuacją boją się, ze utracą dopłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się mieć uzasadnione podstawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej Kolegium, organ odwoławczy) z [...] marca 2019r., którą uchylono decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] stycznia 2019r. (nr wskazany na wstępie) umarzającą postępowanie i orzeczono o odmowie nakazania usunięcia odpadów z terenu działki nr ew. [...] wobec braku składowania na niej odpadów. Z ustaleń dokonanych przez organy wynika, że K. F. destruktem asfaltowym, który zakupił od przedsiębiorstwa działającego pod firmą [...] Z. F., dokonał utwardzenia części działki nr ew. [...], która jak twierdzą skarżący i co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z elektronicznej księgi wieczystej nr [...] (wydruk ze strony https://przeglądarka-ekw.ms.gov.pl) z dnia 30 października 2018r. godz. 10.00 oraz wydruku wykazu właścicieli i władających gruntów z dnia 29 października 2018r., stanowi ich własność. Na tej części nieruchomości jak wynika ze zgodnych zeznań stron znajdowała się wewnętrzna droga gruntowa i tą drogę wskazanym destruktem utwardził K. F. A zatem ustalenia ze strony organów wymagało czy utwardzenie części działki skarżących wskazanym destruktem asfaltowym jest składowaniem lub magazynowaniem odpadu w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 26 ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2018 r., poz. 21 z późn. zm.) posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. (art. 26 ust. 1) W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z dyspozycją art. 26 ust. 1 ustawy, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. Ustęp 3 art. 26 dotyczy terenów zamkniętych a ust. 4 wskazuje na zasady usuwania odpadów z terenów, do których posiadacz nie ma tytułu prawnego. Sedno sprawy sprowadza się natomiast do ustalenia czy materiał, którym dokonano utwardzenia drogi wewnętrznej położonej na nieruchomości nie stanowiącej własności osoby która dokonała tego utwardzenia, jest odpadem w rozumieniu ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Z definicji odpadu zawartej w ww. przepisie wynika zatem, że odpadem jest każda substancja lub przedmiot należący do jednej z kategorii określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć lub do ich pozbycia się jest zobowiązany. Definicja ta została przyjęta z innego aktu prawnego - dyrektywy ramowej Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/12/WE z 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy odpady oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii oznaczonych w załączniku nr 1, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć. Do tej definicji odsyła także rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 (art. 2 pkt 1 tego rozporządzenia). Natomiast w świetle definicji odpadu zawartej w Konwencji Bazylejskiej odpady to substancje lub przedmioty, które są usuwane lub których usuwanie zamierza się przeprowadzić albo których usuwanie jest wymagane z mocy przepisów prawa krajowego. Z powołanych przepisów wynika, że niezbędnym warunkiem uznania danego przedmiotu za odpad jest to, aby jego posiadacz wyzbywał się go lub zamierzał się wyzbyć. Zarówno prawo krajowe jak i wspólnotowe nie definiuje pojęcia "pozbywania się" ("usuwania"). Niemniej jednak zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym i poglądami doktryny prawniczej "pozbycie" oznacza zmianę sposobu użytkowania danego przedmiotu, niezgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem (tak m.in. wyrok NSA z 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 960/08). Z "pozbyciem się" mamy także do czynienia wówczas, gdy posiadacz przedmiotu nie znajduje dla niego żadnego zastosowania (por. W. Radecki: Ustawa o odpadach. Komentarz. Warszawa 2008 r., s. 81). Z kolei WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 174/08 stwierdził, że: "w kontekście kwalifikacji przedmiotu jako odpadu chodzi raczej o brak użyteczności zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, co - jak wskazuje doświadczenie życiowe - może mieć charakter względny/subiektywny (rzecz nieużyteczna dla jednej osoby może pozostać przydatna dla innej osoby- pogląd zachowujący swą aktualność mimo wejścia w życie nowej ustawy o odpadach)". Problematykę definicji odpadów poruszają także liczne orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W wyroku z dnia 22 marca 1990 r. (C-359/88) Trybunał orzekł, że substancje i przedmioty zdolne do powtórnego wykorzystania mogą być odpadem. Z kolei w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97 Trybunał orzekł, że przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem (wyrok ETS z dnia 15 czerwca 2000 r. Lex nr 82853). W wyroku z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie C-235/02 (ECR 2004/1B/I-01005) ETS stwierdził, że pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania. Zdaniem ETS odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych nawet, gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń (wyrok ETS z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C-304/94, C-330/94, C-342/94, C-224/95 - publ. ECR 1997/6/I-03561). W sprawie C 129/96 Trybunał podał, że odpadem jest również substancja bezpośrednio lub pośrednio stanowiąca integralną część procesu produkcji. Należy w tym miejscu również wskazać, że odpad powstaje wówczas, gdy faktycznie władający przedmiotem nie znajduje dla niego dalszego zastosowania i wyzbywa się go. Zatem możliwość odzysku odpadu nie wpływa na ocenę określonego towaru jako odpadu. Innymi słowy - nie pozbawia właściwości odpadu możliwość zagospodarowania odpadu przez odzysk. W konsekwencji przydatność określonego towaru do dalszego wykorzystania po jego naprawie, czy też jego wartość rynkowa nie pozbawia go charakteru odpadu, skoro kwalifikacja do kategorii odpadów jest następstwem, woli lub konieczności wyzbycia się przez pierwotnego posiadacza. Sąd wskazuje przy tym, że destrukt asfaltowy formalnie został ujęty w klasyfikacji odpadów co do zasady jako odpad o kodzie 17 03 02 choć mogą się zdarzyć również destrukty zawierające pewne ilości substancji niebezpiecznych wówczas będą one zaliczone do odpadów o kodzie 17 03 01, gdyż jako produkt uboczny frezowania dróg może on zawierać również substancje ropopochodne. Aby jednak ustalić czy mamy do czynienia z odpadem klasyfikowanym jako niebezpieczny, niezbędne jest przeprowadzenie stosownych badań. Tak więc dla prawidłowej oceny czy dana substancja w konkretnym stanie faktycznym stanowi odpad, konieczne jest ustalenie realnego postępowania wytwórcy z daną substancją w kontekście subiektywnej jego woli (zamiaru). W tym zakresie organ nie przeprowadził jednak żadnego postepowania wyjaśniającego ograniczając się jedynie do ustalenia woli i zamiaru K. F., który był nabywcą destruktu asfaltowego (kolejnym jego posiadaczem) i który utwardził nim część nieruchomości skarżących. Nie był on jednak wytwórcą ww. destruktu. Sam fakt, że wskazany destrukt asfaltowy powstały w wyniku frezowania dróg może być również surowcem (materiałem) wykorzystywanym w zamkniętym procesie budowlanym, ze względu na właściwości fizyko-chemiczne, w szczególności jako składnik do wytwarzania mieszanek różnego rodzaju warstw konstrukcyjnych nawierzchni drogowych, nie oznacza zdaniem Sądu, że nie będzie on mógł być uznany również za odpad. Użycie destruktu asfaltowego do utwardzenia części nieruchomości skarżących (drogi wewnętrznej) a zatem zgodnie z jego przeznaczeniem wykorzystywanym w procesie budowlanym nie będzie bowiem przesądzało o tym czy nie będzie on jednocześnie odpadem. Co oznacza, że posiadacz takiego produktu może być uznany za posiadacza odpadu. Niewątpliwie rozważona winna być również kwestia czy K. F. nabył odpad czy produkt oraz czy zamiarem jego było wyzbycie się tego destruktu. Wątpliwości w tym zakresie, zdaniem Sądu nie zostały przez organy wyjaśnione. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala bowiem na jednoznaczne ustalenie powyższego. Nie ulega wątpliwości, że zakupionym destruktem utwardzono część nieruchomości skarżących. Jednakże co jest podkreślane przez skarżących bez wiedzy i ich zgody. Tym samym rozważenia wymaga czy utwardzenie części czyjejś nieruchomości bez wiedzy i zgody właściciela, która nie została zakwalifikowana jako droga wewnętrzna w świetle przepisów o ewidencji gruntów ( żadna z części działki nr ew. [...] – zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wykazem właścicieli i władających gruntów nie została oznaczona jako użytek oznaczony symbolem "dr" – droga), nie powinno być uznane za wyzbycie się odpadu na czyjejś nieruchomości. Kwestii tej jak wskazano powyżej, organy jednak w ogóle nie rozważały. Organy nie rozważyły również, mimo wskazań właściciela gruntu, czy przedmiotowy destrukt nie stwarza zagrożenia dla środowiska. Jak wskazano bowiem powyżej destrukt asfaltowy jest produktem ubocznym frezowania dróg może on zawierać zatem również substancje ropopochodne a tym samym stwarzać zagrożenie dla środowiska naturalnego co przy uwzględnieniu, że na działce nr ew. [...] skarżący prowadzą ekologiczne uprawy sadownicze może wpływać negatywnie na te uprawy a także na zdrowie ludzi. Wyjaśnienie i rozważenie dopiero tych okoliczności przy uprzednim ustaleniu czy destrukt asfaltowy, w tej konkretnej sprawie, jest odpadem oraz czy jego skład nie stwarza zagrożenia winno spowodować wydanie decyzji w przedmiocie usunięcia odpadów. Przy czym Sąd w tym miejscu zauważa, że postępowanie prowadzone w trybie art. 26 ustawy o odpadach prowadzone jest przez organ z urzędu a zatem jeżeli z ustaleń organu wynika np. że w sprawie nie ma on do czynienia z odpadem, to zakończenie postepowania winno nastąpić poprzez jego umorzenie. Dokonanie tego ustalenia czyni bowiem bezprzedmiotowe postepowanie prowadzone przez organ z urzędu w zakresie nakazania usunięcia odpadów z nieruchomości. Tym samym skoro Kolegium w niniejszej sprawie, co do zasady, podzielało stanowisko organu I instancji, że zgromadzony na nieruchomości skarżących destrukt asfaltowy nie jest odpadem, bowiem został użyty zgodnie ze swoimi właściwościami, to winno było utrzymać zaskarżona decyzję w mocy a nie uchylać ją i orzekać merytorycznie o odmowie nakazania usunięcia odpadów. Rozstrzygnięcie zaproponowane przez Kolegium byłoby prawidłowe, gdyby postepowanie zostało wszczęte na wniosek skarżących ale jak Sąd wskazał powyżej w sprawach dot. nakazania usunięcia odpadów postępowanie wszczynane i prowadzone jest z urzędu przez organ. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie niezbędnych elementów sprawy i niezebranie materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie prawidłowej subsumpcji. Sąd uznał również za zasadny stawiany przez skarżących zarzut zawarty w skardze odnoszący się do naruszenia art. 15 k.p.a., poprzez: nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w szczególności w zakresie pochodzenia destruktu asfaltowego - co niewątpliwie byłoby pomocne do ustalenia czy jest on odpadem oraz nieodniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, co niewątpliwie narusza zasadę zawartą w art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli), oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania). Organ odwoławczy mimo, że ciąży na nim z mocy prawa obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, w niniejszej sprawie nie uczynił zadość temu obowiązkowi. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do ustalenia czy destrukt asfaltowy znajdujący się na nieruchomości skarżących, a który został umieszczony tam przez K. F. jest odpadem w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach i dopiero po dokonaniu wyczerpujących ustaleń w tym zakresie podejmie on stosowną decyzję która będzie uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.