IV SA/Wa 1260/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2016 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego P. R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1260/16 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2016r. po rozpatrzeniu wniosku P. R. i M. R. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza [...] nr [....] z dnia [...] grudnia 2006 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (usługi nieuciążliwe - produkcja wyrobów garmażeryjnych) na działce o nr ew. [...] z obr. [...], położonej w W., przy ul. [...] róg ul. [...]. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Wnioskiem z dnia [...] września 2006 r. J. B. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z usługami nieuciążliwymi na działce o nr ew. [...] z obr. [...], położonej w W., przy ul. [...]. róg ul. [...]. Pismem z dnia [...] listopada 2006 r. J. B. zmodyfikował powyższy wniosek "w zakresie funkcji budynku z mieszkalno-usługowego na usługowy nieuciążliwy (wyroby garmażeryjne)". Decyzją nr [....] z dnia [...] grudnia 2006 r. (znak: [...]) Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (usługi nieuciążliwe - produkcja wyrobów garmażeryjnych) na działce o nr ew, [...] z obr.[...], położonej w W., przy ul. [...] róg ul. [....]. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2012 r. M. R. i P. R. wystąpili o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji ostatecznej, zarzucając iż decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem: art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), zwanej dalej "ustawą", "poprzez niewyznaczenie obszaru analizowanego, brak części tekstowej i graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy i tym samym błędne ustalenie powierzchni i linii zabudowy, a także jej wysokości i szerokości elewacji frontowej i geometrii dachu", • art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy "poprzez posłużenie się nieprawidłową mapą do ustalenia istotnych w sprawie okoliczności", • art. 61 ust. 2 ustawy "poprzez zlokalizowanie zakładu produkcyjnego na terenie który pod rządami starych planów (tych, które straciły ważność [...] stycznia 2004 r.) nie był przeznaczony pod produkcję", • § 3-9 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), • art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. i niezastosowanie art. 28 k.p.a. "poprzez uznanie, że wnioskodawcy nie posiadają interesu do bycia stroną w sprawie co w konsekwencji prowadzi do naruszenia art. 53 ust. 1 zd. 2 oraz art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy". Ponadto, zdaniem wnioskodawców: 1. "wnioskodawca (...) wystąpił o zmianę zakresu funkcji budynku z mieszkalno-usługowego na usługowy nieuciążliwy - wyroby garmażeryjne; Burmistrz [...] (...) ustalił warunki zabudowy (...) dla budowy budynku usługowego (usługi nieuciążliwe produkcja wyrobów garmażeryjnych) niezgodnie z wnioskiem, lokalizując zakład produkcyjny na terenie przeznaczonym pod rządami starych planów pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług; usługi nie są tożsame z produkcją i odwrotnie; organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy", 2. "do wniosku nie dołączono warunków technicznych zaopatrzenia w media z istniejących sieci od odpowiednich jednostek z których wynikałoby, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy)". Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] września 2012 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie powyższej .sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Po rozpatrzeniu skargi P. R. i M. R., wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1614/13) WSA uchylił obie wskazane wyżej decyzje Kolegium. Zdaniem Sądu organ powinien ocenić czy niewątpliwie stwierdzone błędy i uchybienia tej decyzji czyli brak analizy urbanistycznej, brak ustalenia kwestii dotyczącej uzbrojenia terenu, brak ustalenia na odpowiedniej mapie terenu analizowanego oraz same braki wniosku wszczynającego postępowanie nieważnościowe, były na tyle poważne i rażące, że uzasadniały konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności lub wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wskazał, że w postępowaniu nieważnościowym bierze się pod uwagę stan prawny i faktyczny obowiązujący i istniejący w dacie wydawania kontrolowanej decyzji, a nie stan na datę rozstrzygania w przedmiocie nieważności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z orzeczenia SKO nie wynika, że organ dokonał ustaleń na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania kwestionowanej decyzji. Analiza urbanistyczna została przeprowadzona obecnie i nie wynika z niej aby organ brał pod uwagę stan rzeczy istniejący w dacie wydawania kwestionowanej decyzji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ nie może dokonywać ustaleń przez pryzmat istniejących obecnie uwarunkowań architektonicznych (np. istniejącej zabudowy i infrastruktury) ponieważ takiego rodzaju działanie byłoby w istocie usankcjonowaniem obecnie istniejącego stanu, co nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu nieważnościowym. Nieważność decyzji ma istnieć w dacie wydawania kwestionowanej decyzji a nie w dacie orzekania o tej nieważności. Sąd zalecił, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ w pierwszej kolejności ustalił czy skarżący posiada interes prawny w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności a następnie, gdyby taki interes prawny istniał, dokonał ustaleń faktycznych i prawnych na podstawie stanu prawnego i faktycznego z daty wydawania kwestionowanej decyzji, a tok rozumowania przedstawił w uzasadnieniu decyzji, które będzie spełniać wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W przypadku gdyby uznał, za zasadne zastosowanie art. 61 ust. 2 pzp powinien wskazać plan miejscowy, który utracił moc i ustalenia w nim zawarte odnośnie przeznaczenia terenu w planie który utracił moc, bo tylko w takiej sytuacji w której teren inwestycyjny byłby w nim przeznaczony na cel inwestycji produkcyjnej nie miałby zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 pzp. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Kolegium ponownie odmówiło stwierdzenia nieważności poddanej ocenie decyzji ostatecznej Burmistrza [...]. W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Po rozpatrzeniu skargi P. R., wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. (sygn. akt IV SA/Wa 964/15) WSA uchylił obie wskazane wyżej decyzje Kolegium. Organ II instancji po przeanalizowaniu sprawy stwierdził, że zgodnie z poglądami unormowanymi w doktrynie oraz w orzecznictwie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest wadami, określonymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a., czy też te wady nie występują. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym nie mogą być eliminowane wszystkie wady decyzji, lecz tylko te, które wypełniają przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Taki pogląd wyraził między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2070/02, LEX nr 146536 oraz w wyroku z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn akt III SA 808/03, Lex nr 149567. W ocenie organu Kolegium prowadząc postępowanie w I instancji przeanalizowało możliwość wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, o czym świadczy szerokie uzasadnienie skarżonej decyzji. Organ II instancji stwierdził, że decyzja Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. jest zgodna z ww. przepisami i uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tego orzeczenia z uwagi na rażące naruszenie prawa. Kolegium dokonało również ponownej analizy ww. decyzji pod kątem zaistnienia w niej innych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa i uznało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności z przyczyn wymienionych w pozostałych punktach art. 156 § 1 kpa. Organ II instancji wskazał, że odstąpił od szerokiego uzasadnienia analizy przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa z uwagi na to, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2016r. i podziela argumentację zawartą w obszernym uzasadnieniu powyższej decyzji. Organ stwierdził, że podziela pogląd wyrażony w skarżonym orzeczeniu, iż naruszenia przepisów jakimi obarczona jest ostateczna decyzja Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nie stanowią rażącego naruszenia prawa. Organ podkreślił, że dokonał ustaleń na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania kwestionowanej decyzji. Analiza urbanistyczna została przeprowadzona obecnie, jednakże potwierdza ona stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydawania pierwotnej decyzji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ nie może dokonywać ustaleń przez pryzmat istniejących obecnie uwarunkowań architektonicznych (np. istniejącej zabudowy i infrastruktury) ponieważ takiego rodzaju działanie byłoby w istocie usankcjonowaniem obecnie istniejącego stanu, co nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu nieważnościowym. Nieważność decyzji ma istnieć w dacie wydawania kwestionowanej decyzji, a nie w dacie orzekania o tej nieważności. Zdaniem organu wyniki oceny przeprowadzonej przez Kolegium wskazują w sposób nie budzący wątpliwości na to, że możliwe było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, której dotyczyła decyzja ostateczna Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. WSA ustaleń tych nie zakwestionowało, nie podjęło nawet próby ich podważenia. Kolegium podtrzymało zatem stanowisko, że sam fakt nie poprzedzenia rzeczonej decyzji ostatecznej przeprowadzeniem analizy urbanistycznej obszaru sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji, w sytuacji, gdy analiza taka, gdyby została przeprowadzona, tylko potwierdziłaby możliwość dokonania dokładnie takich samych ustaleń, nie wystarcza do stwierdzenia nieważności owej decyzji ostatecznej. Powyższe stanowisko zostało wyrażone m.in. w wyroku NSA z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1698/10, Rzeczposp. PCD 2011/255/2. Odnosząc się do braku w aktach sprawy "dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. - tj. że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego" organ stwierdził, że brak ów, w sytuacji, gdy inwestycja została zrealizowana i z powodzeniem podłączona do istniejącego uzbrojenia terenu, nie wystarcza do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Kolegium, sam fakt nie przedłożenia dowodów potwierdzających spełnienie określonego warunku, niezbędnego dla ustalenia warunków zabudowy, nie oznacza, że warunek ten nie został spełniony. Nie wezwanie w takiej sytuacji inwestora do uzupełnienia — w trybie przewidzianym przez art. 64 § 2 k.p.a. - wniosku o brakujące dokumenty stanowi uchybienie proceduralne, które może, ale nie musi skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji wydanej w oparciu o taki ułomny wniosek. Do stwierdzenia nieważności takiej decyzji mogłoby dojść wyłącznie w sytuacji, gdyby okazało się, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. W innym przypadku, zwłaszcza wtedy, gdy inwestycja została już zrealizowana i podłączona do istniejącego uzbrojenia terenu, co uznać należy za przynajmniej pośrednie potwierdzenie spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy pzp, stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji nie byłoby możliwe. W świetle powyższego Kolegium nadal nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności poddanej jego ocenie decyzji ostatecznej Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., w szczególności - nie widzi, by w stosunku do tej decyzji zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważnościowych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ II instancji poparł stanowisko zaprezentowane szczegółowo w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Kolegium wskazało, że w pełni zastosowało wskazania wyrażone w wyrokach WSA wydanych w przedmiotowej sprawie. Kwestia oceny materiału dowodowego leży w gestii organu administracji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. R., wnosząc o jej uchylenie i zobowiązanie SKO w W. do wydania decyzji merytorycznej w określonym terminie oraz wskazanie rozstrzygnięcia jakie w niniejszej sprawie ma zapaść. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 153 ppsa poprzez niezastosowanie się do wykładni i zaleceń zawartych w wyroku WSA z dnia 25 czerwca 2015r. sygn. akt IV SA/Wa 964/15, - art. 59 ust.1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji bez wymaganych załączników (mapy z zaznaczonym obszarem analizowanym, analizy tekstowej, - art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z uwagi na brak dokumentów potwierdzających spełnienie warunku określonego w tym przepisie, - art. 53 ust. 3 ustawy poprzez niedokonanie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, - art. 52 ust. 2 ustawy z uwagi na to, że wniosek nie spełniał warunków określonych w tym przepisie. Skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie został w pełni wyjaśniony stan faktyczny, jak również nie jest potrzebne zebranie dodatkowych dowodów. Istota sprawy sprowadza się do tego, że SKO nie chce uznać wskazanego przez sąd kierunku wykładni przepisów prawa będącego podstawą rozstrzygnięcia. SKO powinno badać zgodność wydanego przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia z przepisami prawa obowiązującymi w dacie wydania tego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji w dacie poprzedzającej jej wydanie. Tylko to powinno być przedmiotem oceny SKO, a nie ponowne merytoryczne rozpatrywanie wniosku o warunki zabudowy i analizowanie obszaru w oparciu o dokumenty powstałe 5,5 roku później. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] stycznia 2016r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. Zgodnie z przepisem art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1.09.2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym, po wydaniu przez sąd wyroku i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13.01.2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Sytuacja taka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. IV SA/Wa 964/15 wyraził następującą ocenę prawną: - " ... bez znaczenia pozostawały ustalenia planu uchwalonego dla przedmiotowego terenu, a obowiązującego do końca 2003 r., który - jak podało SKO - dopuszczał możliwość realizacji inwestycji produkcyjnych. Wadliwie bowiem SKO przyjęło, że mógł znajdować zastosowanie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. W tym stanie rzeczy, inwestycja ta wymagała przeprowadzenia stosownej analizy.", - "Wobec tego, brak sporządzenia owej analizy przez Burmistrza i zamieszczenie w decyzji wskaźników maksymalnych dla planowanej zabudowy, bez możliwości weryfikacji prawidłowości ich przyjęcia - w dacie wydania przedmiotowej decyzji z [...] 12.2006 r. – oraz niemożność ustalenia jaki obszar analizowany został wyznaczony celem ich ustalenia, czyniły wadliwym ustalenia SKO, co do braku rażącego naruszenia prawa.", - " W ocenie Sądu, w sposób nieuprawniony SKO powołało się na swe późniejsze ustalenia z prowadzonego postępowania wznowieniowego, w którym uznając istnienie przesłanek wznowieniowych przeszło do merytorycznej oceny przedmiotowej decyzji Burmistrza z [...] 12.2006 r. Należy odnotować, że SKO powołało się przy tym na stanowisko Burmistrza [...], a więc organu zainteresowanego w utrzymaniu kwestionowanej decyzji, jakoby przez prawie 6 lat nie uległa zmianie zabudowa istniejąca na tym terenie.", - "W ocenie Sądu obecnie rozpoznającego sprawę, nie było podstaw do pomocniczego zastosowania ustaleń analizy sporządzonej prawie sześć lat po wydaniu przedmiotowych warunków zabudowy. W postępowaniu nieważnościowym nie prowadzi się bowiem postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym miejsce w postępowaniu zwykłym, czy też wznowieniowym, po stwierdzeniu wystąpienia podstaw wznowieniowych. Użycie tej analizy wiązałoby się z koniecznością oceny prawidłowości przyjętych w niej ustaleń, w celu stwierdzenia, czy nie doszło do rażącego naruszenia prawa, przy przyjęciu poszczególnych parametrów zamierzonej zabudowy, które to ustalenia w postępowaniu nieważnościowym nie mogłyby mieć miejsca. Następcze sporządzenie tej analizy (po niemal 6 latach) nie mogło zatem prowadzić do konwalidowania rażącego naruszenia prawa, jakim było wydanie decyzji Burmistrza [...] z [...] 12.2006 r. bez sporządzenia pisemnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. oraz wyznaczenia obszaru analizowanego na stosownej mapie, które to elementy winny stanowić załączniki decyzji o warunkach zabudowy z [...] 12.2006 r. W efekcie wskazanych, rażących uchybień obowiązujących przepisów prawa, w dacie wydania decyzji Burmistrza [...] z [...] 12.2006 r., nie było możliwości zweryfikowania prawidłowości przyjętych w niej parametrów dla zamierzonej inwestycji. - "W aktach sprawy brak jest też dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. - tj., że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wymóg spełnienia tego warunku wynika także z art. 52 ust. 1 pkt 2 lit a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niekompletny wniosek inwestora nie może prowadzić do wydania warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 23.04.2014 r., sygn. akt II OSK 2850/12). SKO zobowiązane było zatem do ustalenia, czy uchybienie to miało charakter rażący, przez pryzmat możliwości dostarczenia planowanej inwestycji dostatecznego uzbrojenia terenu.", - "Jakkolwiek więc przepisy dotyczące stwierdzania nieważności decyzji, jako stanowiące wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 K.p.a.), nie mogą być interpretowane rozszerzająco, to stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie, nie pozwala na uznanie, że nie miało miejsca rażące naruszenie prawa, którą to okoliczność SKO pominęło.", Organy obu instancji całkowicie ocenę tę pominęły. Mimo, że sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dla [...] grudnia 2006r. nie było możliwe posłużenie się analizą urbanistyczną sporządzoną w 2012r. dla oceny czy decyzja ta rażąco narusza przepisy prawa, a jej sporządzenie nie mogło doprowadzić do konwalidowania rażącego naruszenia prawa do którego doszło przy wydaniu przedmiotowej decyzji, organy nie podporządkowały się tym wskazaniom. Ocenę o braku podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa ponownie oparły na ustaleniach wynikających z analizy urbanistycznej sporządzonej w 2012r. twierdząc, iż odzwierciedla stan faktyczny istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Na marginesie tylko należy wskazać, w związku z tym, że organ rozpatrujący sprawę w I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2016r. przywołał rozważania zawarte w pkt I.3 (rozważania z wcześniejszej decyzji dotyczące analizy), że co najmniej niektóre z proponowanych w analizie parametrów budzą wątpliwości samego organu, albo wynikają z dowolnej oceny o możliwości zastosowania odstępstwa przy określaniu danego parametru. Dodatkowo zaś, że oceniane przez organ za prawidłowe parametry nie są identyczne z parametrami ustalonymi w kwestionowanej decyzji. Rolą organu w tym postępowaniu było ustalenie jakie były ustalenia faktyczne organu I instancji wydającego decyzję w trybie zwykłym i czy znajdowały oparcie w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym, a tym samym czy spełniały przesłanki obowiązujących wówczas przepisów prawa. Organ nadzoru zobowiązany jest więc rozstrzygnąć sprawę w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który był podstawą wydania decyzji w trybie zwykłym. Organ odwoławczy nie stwierdził w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, że doszło do zmiany stanu faktycznego w tej sprawie, a więc że kontrolowana decyzja była poprzedzona analizą urbanistyczną czy też, że istniały obligatoryjne załączniki do tej decyzji w postaci wyników analizy (tak pisemnego, jak też graficznego). Zobowiązany był więc w takim stanie faktycznym uwzględnić ocenę prawną wyrażoną przez sąd, iż brak przeprowadzenia analizy urbanistycznej, ustalenie maksymalnych wskaźników dla planowanej zabudowy, niemożność ustalenia jaki obszar został wyznaczony w celu określenia wskaźników jest wyrazem rażącego naruszenia prawa. Oznacza to, że decyzja z dnia [...] grudnia 2006r. została wydana bez dokonania ustaleń faktycznych uzasadniających określenie warunków i wymagań dla nowej zabudowy, a tym samym z rażącym naruszeniem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa bowiem organ błędnie zastosował ten przepis prawa. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną powyżej, pominie analizę urbanistyczną sporządzoną w 2012r., oceni dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji w kontekście nieodwracalnych skutków prawnych. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.