IV SA/Wa 1270/17

Dnia 13 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 listopada 2017 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2017 r., nr [...], na podstawie art. 59 §1 i §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku T. M., o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016r., znak: [...] nr [...], odmówiono przywrócenia terminu. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] maja 2016r., znak: [...] nr [...], wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł. Ww. decyzja, zgodnie z art. 44 §4 k.p.a. została uznana za doręczoną stronie w dniu [...] czerwca 2016r. Strona nie wniosła w ustawowym terminie odwołania od ww. decyzji, a następnie, w dniu [...] września 2016r. zapoznała się z aktami sprawy w siedzibie W. Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...]. [...] października 2016r. T. M., dalej "skarżący", "odwołujący się", "strona", wniósł do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016r., znak: [...] nr [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości [...] zł, jako odbiorcy odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przywiezionego nielegalnie z [...] do [...] tj. bez dokonania zgłoszenia. Ww. wniosek został w dniu [...] października 2016r. przekazany do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. [...] października 2016r. do siedziby [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww decyzji. W uzasadnieniu powyższego wniosku, pełnomocnik Strony powołała się na art. 58 §1 k.p.a. i wyjaśniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez winy Strony, a jako przyczynę uchybienia terminu wskazała brak doręczenia Odwołującemu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016r., znak: [...] nr [...]. Pełnomocnik Strony poinformowała, że T. M. nie otrzymał ww. decyzji, jak również awizo o próbie doręczenia ww. decyzji, a zatem, zdaniem pełnomocnika Strony, doręczenie przebiegło w sposób nieprawidłowy, ponieważ nigdy nie zdarzyło się, aby jakakolwiek korespondencja skierowana do skarżącego nie dotarła do niego lub, aby skarżący nie otrzymał awiza. Pełnomocnik Strony wyjaśniła, że T. M. dowiedział się o wydaniu ww. decyzji dopiero w dniu [...] września 2016r., na skutek informacji z banku o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, które było wynikiem wydania tytułu wykonawczego. W wyniku ww. zdarzenia, skarżący bezpośrednio w siedzibie urzędu ustalił, jaka jest treść ww. decyzji. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 §1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, zaś zgodnie z § 2 omawianego przepisu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przepisy art. 58 §1 i 2 ww. ustawy, wskazują, że termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; Strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w niniejszej sprawie nie wystąpiła okoliczność braku winy Strony w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Zgodnie z art. 44 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. adresatowi lub dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. §2 omawianego przepisu stanowi zaś, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w §1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. §3 omawianego przepisu wskazuje, że przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia, zaś zgodnie z §4 ww. przepisu, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z informacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016r., znak: [...] nr [...], wynika, że przesyłka zawierająca omawianą decyzję - z powodu niemożności doręczenia w sposób wskazany w punkcie 1 (adresatowi lub dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi) - została w dniu [...] maja 2016r. pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata – T. M., zam. pod adresem: ul. [...] [...], [...] [...] - w Urzędzie Pocztowym [...] ul. [...], a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tym Urzędzie Pocztowym wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni, zostało umieszczone w skrzynce oddawczej adresata. Następnie z powodu nie podjęcia ww. przesyłki w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu [...] maja 2016r., a w dniu [...] czerwca 2016r. - z powodu nieodebrania ww. przesyłki przez adresata - została ona zwrócona. Powyższy stan faktyczny został potwierdzony umieszczonymi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru stosownymi adnotacjami i pieczęciami Urzędu Pocztowego w [...] oraz podpisem listonosza. Organ zatem stwierdził, że w świetle ww. brzmienia przepisu art. 44 K.p.a. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016r., została skutecznie doręczona. Twierdzenie jakoby skarżący nie otrzymał awizo o próbie doręczenia ww. decyzji, nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Odnosząc się do zarzutu jakoby T. M. dowiedział się o wydaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji z dnia [...] maja 2016r., znak: [...] nr [...] - dopiero w dniu [...] września 2016r., na skutek informacji z banku o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, które było wynikiem wydania tytułu wykonawczego organ wskazał, że skarżący miał pełną świadomość, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej bowiem wszystkie pisma kierowane do T. M. w toku postępowania organu I instancji - zostały doręczone prawidłowo, zaś w odpowiedzi na pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] listopada 2015r. informującego T. M. o nowym terminie załatwienia ww. sprawy, Strona w dniu [...] grudnia 2015r. złożyła do organu pismo pt. "Zażalenie", w treści którego poinformowała, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] czerwca 2015r. decyzją znak: [...], umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w dniu [...] marca 2014 r. w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie [...], w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przez T. M.. Ponadto, Strona zwróciła się w omawianym piśmie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji i wskazała swój adres zamieszkania, który pokrywa się z adresem, na który kierowane były wszystkie pisma w niniejszej sprawie. W treści ww. pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] listopada 2015r. - które zostało doręczone T. M. do rąk własnych w dniu [...] grudnia 2015r. i na które Odwołujący odpowiedział - organ poinformował Stronę o wyznaczonym nowym terminie załatwienia sprawy, tj. [...] czerwca 2016r. Biorąc pod uwagę powyższe, Odwołujący miał pełna świadomość, że najpóźniej w dniu [...] czerwca 2016r. winna zostać wydana decyzja rozstrzygająca postępowanie w sprawie wymierzenia P. T. M. ww. kary pieniężnej. Powyższe czyniło by zatem całkowicie uzasadnionym (biorąc pod uwagę możliwość nałożenia wysokiej kary pieniężnej) podjęcie przez T. M. czynności zmierzających do uzyskania informacji na temat stanu ww. sprawy, tym bardziej, że zgodnie z twierdzeniem skarżącego, nie otrzymał on jakiejkolwiek informacji w ww. sprawie, bowiem nie otrzymał awizo o próbie doręczenia decyzji rozstrzygającej omawiane postępowanie administracyjne. Powyższe działanie Strony organ uznał co najmniej za mające charakter nieumyślnego niedbalstwa w prowadzeniu jej spraw i nie można uznać, że skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy. Należy wskazać, że oceniając brak winy, organ administracji publicznej powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (M. Jędrzejewska (w:) Komentarz do kp.c., 1999, s. 322). Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (J. Krajewski (w:) Komentarz do k.p.c., 1999, s. 274). W doktrynie postępowania administracyjnego przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi "tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon (w:) Komentarz, 1970, s. 136). Co więcej, zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2016r., sygn. akt VII SA/Wa 1763/15, który odnosi się do kwestii uprawdopodobnienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania z powodu wadliwego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki, aby fikcja prawna doręczenia zastępczego była skuteczna, organ administracji musi udowodnić, że do doręczenia nie doszło w wyniku takiego działania strony (adresata), które można uznać co najmniej za mające charakter nieumyślnego niedbalstwa w prowadzeniu jej działalności (jej spraw). Powyższa okoliczność, jak już wykazano powyżej, bezsprzecznie wystąpiła w realiach niniejszej sprawy. Reasumując, z uwagi na wskazane powyżej uchybienia formalne, organ odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji. Skargę na to postanowienie wywiódł skarżący, zaskarżając je w całości i zarzucając: - naruszenie art. 58 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016 r., ponieważ skarżący nie uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, mimo że doręczyciel pocztowy nie wywiązał się z obowiązku pozostawienia w skrzynce pocztowej skarżącego zarówno pierwszego, jak i kolejnego awiza, informującego o możliwości odbioru przesyłki zdeponowanej w urzędzie pocztowym, -naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez dowolne przyjęcie, że "działanie strony należy uznać co najmniej za mające charakter nieumyślnego niedbalstwa w prowadzeniu jej spraw I nie można uznać, że odwołujący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy". W świetle powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący T. M. podnosi, że nie otrzymał zawiadomienia o przesyłce pocztowej zawierającej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2016 r.. Dowiedział się o wydaniu decyzji dopiero w dniu [...] września 2016r., na skutek informacji z banku o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, co było wynikiem wydania tytułu wykonawczego. Następnie skarżący bezpośrednio w siedzibie urzędu ustalił, jaka jest treść decyzji. Skarżący T. M. oświadczył, że jeszcze nigdy nie zdarzyło się tak, aby nie odebrał adresowanej na jego nazwisko przysyłki pocztowej, czy też nie odebrał awizo. Adres: ul. [...] nr [...] w [...] to lokal wykorzystywany na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych skarżącego i jego rodziny, natomiast pojazd marki [...], którego dotyczyło postępowanie został nabyty na cele prywatne. Skarżący aktywnie brał udział w postępowaniu, w szczególności poprzez osobisty kontakt z pracownikami z pracownikami urzędu. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący wiedział o prowadzonym postępowaniu. Skarżący nie przeczy również, że w treści pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] listopada 2015 r. - które zostało doręczone w dniu [...] grudnia 2015 r. i na które odpowiedział - organ poinformował stronę o wyznaczonym nowym terminie załatwienia sprawy, tj. [...] czerwca 2016 r. W ocenie skarżącego dowiadywał sią o stan sprawy ale nie miał obowiązku ustalenia czy doszło do wydania decyzji gdyż sprowadzałoby się to codziennego sprawdzania czy decyzja została wydana. Skarżący nie miał żadnego powodu, aby nie odbierać korespondencji adresowanej do niego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...]. Po stronie skarżącego nie stwierdzono też żadnych okoliczności, ani niezależnych od skarżącego, ani wskazujących na jego winę w uchybieniu terminu. Istnieje zatem nie dające się a priori wykluczyć prawdopodobieństwo, że rzeczywiście przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] nie została doręczona skutecznie na warunkach określonych w art. 44 § 1- 3 k.p.a. Oznacza to, że skarżący uprawdopodobnił, że doręczyciel pocztowy nie wywiązał się z obowiązku pozostawienia w skrzynce pocztowej skarżącego zarówno pierwszego, jak i kolejnego awiza, informującego o możliwości odbioru przesyłki zdeponowanej w urzędzie pocztowym. Wymagania stawiane adresatowi wnoszącemu o przywrócenie terminu ze względu na brak doręczenia korespondencji powinny być zdecydowanie obniżone. Wnioskodawca nie musi niczego udowadniać (gdyż zwykle nie byłoby to możliwe), ani też przedstawiać jakiegoś przeciwdowodu. To raczej art. 58 § 1 k.p.a. stanowi źródło domniemania, że uchybienie terminu przez wnioskodawcę nastąpiło bez jego winy, a w związku z tym termin powinien być przywrócony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2068/15). W powyższym świetle należy zatem uznać, że skarżący w niniejszej sprawie uprawdopodobnił, choć oczywiście nie udowodnił, że korespondencja zawierająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nie została mu doręczona i uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016 r. nastąpiło bez jego winy. Usprawiedliwiony jest zatem zarzut skarżącego, że rozstrzygnięcie sprawy nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, co stanowi o naruszeniu art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Podstawa faktyczna podana jako uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi o tym, że nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi o naruszeniu przepisu art. 77 § 1 k.p.a. Niewystarczające jest samo zebranie materiału dowodowego w aktach sprawy, konieczne jest jego rozpatrzenie, tj. ustosunkowanie się do niego w rozstrzygnięciu. Natomiast nieustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego oznacza jego nierozpatrzenie, a co za tym idzie, stanowi niewykonanie obowiązku nałożonego na organ przepisem art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego w wyniku wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016 r. dojdzie do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W chwili obecnej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przeciwko skarżącemu, co w istotny sposób wpływa na zaspokojenie koniecznych kosztów utrzymania skarżącego i jego rodziny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", sprawa może być m.in. rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie kończące postępowanie w sprawie. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja zachodzi. godnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej (postanowienia). Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. W ocenie sądu organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy a następnie go ocenił. Argumentacja organu jest przekonująca jako poparta wskazanymi przez organ dowodami. Skarżący jako tę przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania wskazał wadliwość doręczenia decyzji polegającą na braku awizacji o pozostawienia przesyłki na poczcie. Procedura administracyjny przewiduje co do zasady dwa sposoby doręczania pisma stronie postępowania administracyjnego albo osobiście w miejscu zamieszkania lub w zakładzie pracy lub w innym miejscu – art. 42 § 1 i 2 K.p.a., albo dorosłemu domownikowi- art. 43 K.p.a. Może zdarzyć się jednak że takie doręczenie nie jest możliwe. W takim wypadku ustawodawca, dopuścił doręczenie zastępcze – o czym stanowi art. 44 k.p.a. W razie niemożności doręczenia pisma w ww sposób operator pocztowy ma obowiązek przechowywania pisma przez 7 dni w swej placówce pocztowej z jednoczesnym zawiadamianiem o tym osoby, do której przesyłka jest skierowana (dwukrotne) – co wynika z art. 44 § 1 i 2 K.p.a. Po upływie tego terminu ma obowiązek powtórnego zawiadomienia o pozostawaniu przesyłki na poczcie. Zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu o którym mowa w § 1 a pismo pozostawia się w aktach ze skutkiem doręczenia, a więc w terminie 14 dni od daty pierwszej awizacji. Decyzja, której dotyczy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania została wydana [...] maja 2016 r. Wcześniej skarżący aktywnie brał udział w postępowaniu, pisał pisma do organu czemu nie zaprzecza. Z drugiej jednak strony korespondencja do niego kierowana była wyłącznie awizowana. do czasu ustanowienia pełnomocnika: zawiadomienie o wszczęciu postępowania k [...] akt adm., zawiadomienie z [...] marca 2015 r. o przedłużeniu czasu trwania postępowania- k. [...] akt. adm., pismo z [...] października 2015 r – k. [...], zawiadomienie w trybie art. 10 k.p.a. – k. [...]. Czyni to niezasadnymi twierdzenia skarżącego, iż zawsze samodzielnie odbierał korespondencję od organu. Tak samo stało się z odbiorem decyzji – co wynika z adnotacji na kopercie zawierającej decyzję – k. [...] akt administracyjnych. Na kopercie listonosz uczynił adnotację o podwójnej awizacji w dniu [...] maja 2016 r. i [...] maja 2016 r. Co istotne skarżący, mimo takiego samego sposobu doręczania pism w toku postępowania administracyjnego jak decyzji skuteczności tamtych doręczeń nie kwestionował. Skuteczność zastępczego doręczania pism uzależniona jest od bezwzględnego zachowania wymogów określonych we wspomnianym wyżej przepisie art. 44 k.p.a. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje niemożność skutecznego powołania się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas, albowiem ma ono umożliwić adresatowi osobiste podjęcie przesyłki. Adresat musi być zawiadomiony w sposób nie budzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu gdzie może go odebrać jak i o terminie odbioru. W przypadku braku takiej informacji doręczenie zastępcze jest bezskuteczne. Aby przyjąć opisaną w przepisie art. 44 § 4 k.p.a. fikcję doręczenia należy udokumentować przebieg czynności związanych z tym doręczeniem udokumentować. Na organie administracji spoczywa ciężar dowodu na okoliczność prawidłowość doręczenia zastępczego. Z art. 44 k.p.a. wynika bowiem, że skuteczność tego sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Jak wskazuje NSA w wyroku z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 236/17, LEX nr 2321654 "zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy. Warunkiem tego domniemania jest jednak, aby adnotacje te zostały prawidłowo sporządzone i podpisane". Ponieważ doręczenie przewidziane w art. 44 K.p.a. oparte jest na domniemaniu że pismo dotarło od adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo, to jego obalenie wymaga uprawdopodobnienia, że odbiorca przesyłki został zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. W ocenie Sądu obalenie tego domniemania wymaga, poza zakwestionowaniem faktu doręczenia, wykazania innymi dowodami, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo.. Takim dowodem mogą być wyniki przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego ( por. wyrok WSA w Gdańsku z 15 lutego 2017 r., sygn. akt. I SA/Gd 1567/16, LEX nr 2268839). W niniejszej sprawie, jak wynika z analizy treści koperty organ dokonał dwukrotnej awizacji, czyniąc na niej stosowne adnotacje i wskazując w jakim urzędzie pocztowym przesyłka jest do odbioru. Treść pieczęci wskazuje, że przesyłka pozostawała na poczcie od [...] maja 2016 r. do [...] czerwca 2016 r. tj. przez [...] dni z informacją o powtórnej awizacji, a więc zgodnie z 44 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący poza twierdzeniem o braku awizacji nie przestawił innego dowodu który uprawdopodobaniałby ten fakt. W związku z tym organ prawidłowo uznał, że domniemanie skutecznego doręczenia nie zostało uprawdopodobnione. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Sąd stwierdza, że ma racją skarżący wywodząc, że nie miał obowiązku codziennego monitorowania stanu sprawy. Taki obowiązek nie wynika z żadnego przepisu prawa. Nie ma to jednak znaczenia przy ocenie prawidłowości rozstrzygnięcia organu skoro skarżący nie uprawdopodobnił aby istotnie doszło do niepozostawienia w skrzynce pocztowej awiza. Nie przestawił na tę okoliczność przekonującego dowodu czy to z reklamacji czy innego z którego wynikałoby, choćby pośrednio, że doręczyciel nie wywiązał się z ustawowych obowiązków związanych z procedurą doręczenia zastępczego. Wbrew zarzutom skargi organ w wystarczający sposób wskazał na przyczyny nie uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, co stanowi o niezasadności zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.