IV SA/Wa 1272/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Towarzystwa O. z siedzibą w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniosku A.G., K. G., H. M., M. S. i T. W. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym postanawia: odmówić dopuszczenia A. G., K. G., H. M., M. S. i T. W. do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym A. G., K. G., H. M., M. S. i T. W. reprezentowani przez pełnomocnika pismem z dnia 26 października 2009 r. wnieśli o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi Towarzystwa O. z siedzibą w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek uzasadnili tym, iż badanie legalności w/w uchwały bezpośrednio i w znaczącym zakresie dotyczy ich interesu prawnego jako właścicieli bądź współwłaścicieli działek położonych na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania uchwalonym zaskarżoną do Sądu uchwałą. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.), udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. W świetle regulacji wyżej powołanego przepisu, dopuszczenie danego podmiotu w charakterze uczestnika postępowania, może mieć miejsce wyłącznie w tym postępowaniu sądowym, które w wyniku złożenia skargi staje się niejako "następstwem" postępowania administracyjnego. Nieprzypadkowo bowiem ustawodawca posłużył się pojęciem "postępowanie administracyjne", które jest pojęciem prawnym i nawiązuje do regulacji zawartej w art. 1 kpa. Jedynie postępowania enumeratywnie wymienione w tym przepisie stanowią "postępowania administracyjne" i do tego rozumienia odwołuje się przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. statuujący przesłanki dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała zapadła nie wskutek przeprowadzenia postępowania administracyjnego, lecz podjęto ją w trybie przewidzianym dla stanowienia prawa. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje bowiem w wyniku przeprowadzenia postępowania legislacyjnego, w niniejszej sprawie w procedurze określonej w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Z regulacji art. 14 ust. 8 tej ustawy wynika, iż zatwierdzony w drodze uchwały miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Tryb postępowania w sprawie projektowania, uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami kpa, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu kpa. Procedura planistyczna jest całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, podczas gdy takie właśnie postępowanie określa kpa (art. 1 pkt 1 k.p.a.). W ocenie Sądu termin "postępowanie administracyjne" wskazany w art. 33 § 1 kpa niewątpliwie należy traktować szeroko, a stwierdzenie, że powinno ono dotyczyć wszelkich postępowań objętych sądową kontrolą jest oczywiście słuszne. Nie może to jednak oznaczać, że obejmie on postępowania, które w żaden sposób nie mają charakteru postępowania administracyjnego w znaczeniu zakreślonym przez art. 1 kpa. Celem szerokiego rozumienia terminu postępowanie administracyjnego jest uniknięcie bezzasadnego zawężenia udziału w postępowaniu uczestników postępowania. Należy jednak przyjąć założenie, że racjonalny ustawodawca konsekwentnie w systemie prawa używa pewnych pojęć, a użycie w art. 33 p.p.s.a. sformułowania "postępowanie administracyjne" zamiast "postępowanie objęte sądowa kontrolą" było zamierzone i uzasadnione. Zgodnie z dyrektywami interpretacyjnymi wykładni niezasadne jest przypisywanie pojęciom dostatecznie określonym, nowego, odmiennego znaczenia. Mając powyższe na uwadze Sąd stanął na stanowisku, że art. 33 § 2 p.p.s.a. nie daje podstaw do dopuszczenia wnioskodawców jako uczestników postępowania w niniejszym postępowaniu sądowym. Podstawy takiej nie tworzą także przepisy art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do regulacji art. 101 ust. 1 powołanej ustawy, skargę na uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, w tym na uchwałę dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może wnieść do sądu administracyjnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą rady, o ile wcześniej wezwie radę do usunięcia zarzucanego naruszenia i wezwanie to okaże się bezskuteczne. Tak skonstruowany przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym istotnie rzutuje na legitymację skarżącego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kpa, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Konkludując wskazać należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami kpa. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do jej merytorycznego rozpoznania (oceny). Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, kwestionującego przed sądem administracyjnym legalności tego planu. Inny podmiot natomiast, który nie wniósł skutecznie skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego zakres ograniczony jest interesem prawnym innej osoby - skarżącego. Podkreślenia wymaga, że powyższe stanowisko zostało ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 408/09, niepubl., postanowienie z dnia 1 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 301/09, niepubl. czy też postanowienie z 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II OZ 1310/08, niepubl.). Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.