IV SA/Wa 1273/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi Okręgu P. w T. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) i art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania Okręgu P. w T. od decyzji Starosty A. z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] w sprawie udzielenia Miejskiemu Zarządowi Dróg w T. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z części terenu ulicy [...] w T.- utrzymał przedmiotową decyzję w mocy. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Prezydent Miasta T. w dniu [...] sierpnia 2011 r. wydał decyzję znak [...] udzielającą Miejskiemu Zarządowi Dróg w T. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie ścieków deszczowych i roztopowych z powierzchni 0,5354 ha ul. [...]na odcinku od działki nr [...] do działki [...] obręb [...] w T., istniejącym wylotem DN 600 uchodzącym do rzeki W. w granicach działki o nr ew. [...] obręb [...], na jej prawym brzegu. Okręg P. w T. złożył od ww. decyzji odwołanie do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. W następstwie wniosku Dyrektora RZGW w [...] z dnia 19 października 2011 r., który brał czynny udział w postępowaniu jako jego strona, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. znak [...], na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 w związku z art. 26 § 2 i 3 k.p.a., do prowadzenia sprawy wyznaczył Dyrektora RZGW w [...]. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, a także wyłączył z urzędu Prezydenta Miasta T. od rozpatrywania przedmiotowej sprawy oraz wyznaczył do załatwienia sprawy Starostę A. Starosta A. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] na podstawie art. 37 pkt. 2, art. 41, art. 42 ust. 1, art.122 ust. 1 pkt 1, art.123 ust. 2 i 3, art. 127 ust. 1 i ust. 3, art. 128 ust. 1 pkt. 4, 8, 9 i 2, art. 131, art. 133 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. Nr 239 poz. 2019 ze zm. ), art. 181 ust. 1 pkt 3, ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 259 poz. 150 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. (Dz. U. Nr 137 poz. 984 ze zm.) w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz art. 104 i 107 k.p.a. - po rozpoznaniu wniosku z dnia 20 maja 2011 r. - udzielił Miejskiemu Zarządowi Dróg w T., do dnia 16 maja 2022 r., pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie oczyszczonych wód opadowych i roztopowych (z powierzchni 0,5354 ha) z terenu ulicy [...] na odcinku od wysokości działki nr [...] do wysokości wschodniego krańca Portu [...] w T. poprzez istniejący wylot Ø600 mm do starorzecza W. w granicach działki o nr ew. [...] obręb [...] na jej prawym brzegu. W decyzji organ ustalił warunki ilościowe i jakościowe szczególnego korzystania z wód oraz nałożył obowiązki, których wykonywanie daje gwarancję nieprzekraczania dopuszczalnych norm jakości zanieczyszczeń w odprowadzanych ściekach, a tym samym dotrzymania warunków pozwolenia wodnoprawnego. Od ww. decyzji odwołanie złożył Okręg P. w T. podnosząc, że organ pierwszej instancji pominął wskazówki organu drugiej instancji dotyczące konieczności zebrania materiału dowodowego. Zarzucił brak ustalenia w decyzji obowiązku partycypacji Miejskiego Zarządu Dróg w T. w kosztach zarybiania wód, do których odprowadzane są ścieki objęte pozwoleniem wodnoprawnym. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 w związku z art. 26 § 2 i 3 oraz art. 123 k.p.a. wyznaczył Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] do rozpatrzenia sprawy. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania zapadła wskazana na wstępie decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji stwierdził, że opisane w operacie warunki na jakich udzielono pozwolenia wodnoprawnego są zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137 poz. 984 ze zm.). Dla przyjętych warunków odprowadzania ścieków nie stwierdzono możliwości wystąpienia zagrożeń oraz naruszenia interesów osób trzecich, z wyjątkiem ewentualnych sytuacji awaryjnych, których wystąpienie oraz skutki dla środowiska w aktualnym czasie są niemożliwe do ustalenia. W ocenie organu odwoławczego, błędem organu pierwszej instancji było całkowite pominięcie wniosku Okręgu P. w T. dotyczącego zawarcia w decyzji obowiązku partycypowania Miejskiego Zarządu Dróg w T. w kosztach zarybiania obwodu rybackiego. Organ w ramach przedmiotowego wniosku, zgodnie z otrzymanymi wskazówkami postępowania w tym zakresie, powinien ustalić, czy istnieją przesłanki wskazujące na ustalenie ww. obowiązku oraz określenie wysokości świadczenia na rzecz uprawnionego do rybactwa. W uzasadnieniu decyzji Starosta A. zawarł wyłącznie informację, iż w trakcie toczącego się postępowania Okręg P. w T. pismem z dnia 10 maja 2012 r. nie wniósł dodatkowych zastrzeżeń i uwag. Zdaniem organu drugiej instancji zaistniała potrzeba uzupełnienia postępowania, którego zakres nie przekracza granic postępowania możliwego do przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z art. 15 oraz art. 136 k.p.a. m.in. z uwagi na fakt, że zainteresowaną jest wyłącznie jedna ze stron postępowania. Z tego względu przedstawiciel organu drugiej instancji przeprowadził rozmowy z przedstawicielami Zarządu Okręgu oraz ze wskazanym przez nich radcą prawnym, w celu jednoznacznego ustalenia, czy istnieją przesłanki, które na podstawie ustaleń dokumentów postępowania pozwalają na udowodnienie, że w związku z wykonywaniem udzielonego pozwolenia uprawniony do rybactwa jest narażony na poniesienie szkody. W rozmowach tych uzyskano potwierdzenie zapisu zawartego w uzasadnieniu odwołania, że aktualnie nie ma przesłanek na udowodnienie powyższego, lecz wystarczy, że istnieje ryzyko szkody. Analizując ww. wniosek, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] stwierdził, że nie znajduje - w świetle ustalonych przez organ pierwszej instancji warunków korzystania z wód oraz stanowiska Okręgu P. w T.- podstaw do uznania roszczeń wnoszącego odwołanie w kwestii zapisu w decyzji pozwolenia wodnoprawnego warunku wykonywania uprawnienia zawartego w art. 128 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 990/10, zgodnie z którym, aby obowiązkami o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego obciążyć zrzucającego ścieki, konieczne jest wykazanie, że uprawniony do rybactwa jest narażony na szkody w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego. Takie narażenie nie może być abstrakcyjne, będące nawet w zgodzie z doświadczeniem życiowym, że zrzut ścieków powoduje pogorszenie jakości wody, a tym samym powoduje pogorszenie warunków bytowania żyjących w niej organizmów, w tym ryb. Musi być ono wykazane w postępowaniu dowodami. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Okręg P. w T. reprezentowany przez radcę prawnego M.L., zwracając się o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji w całości, a także o przyznanie należnych kosztów, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zarzucił, że wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] naruszył art. art. 128 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 poz. 145 ze zm.), a także art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego stwierdził, że istotą sporu jest interpretacja art. 128 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo wodne. Interpretacja ta jest kluczowa dla wszystkich decyzji oddziałujących na środowisko wodne i ichtiofaunę. Podniósł, iż zaskarżoną decyzją organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty A. zezwalającą na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z dróg publicznych do rzeki W., której użytkownikiem rybackim w tym miejscu jest skarżący. Obie decyzje nie uwzględniły interesów skarżącego, opartych na art. 128 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo wodne. Skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2161/10, w którym skład orzekający stwierdził, iż art. 128 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego nie wymaga spełnienia przesłanki wystąpienia szkody, lecz wystarczające jest samo narażenie na taką szkodę. Wystarczająca jest sama potencjalna możliwość wystąpienia szkody, aby zagwarantować ewentualnemu poszkodowanemu rozwiązania, które zapobiegłyby lub zminimalizowałyby ewentualne uszczerbki. Skarżący stwierdził, że na organie właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego ciąży obowiązek przeprowadzenia postępowania także na okoliczności określone w art. 128 ust. 1 pkt 7 ustawy. Przeprowadzenie rozmów przez organ drugiej instancji z przedstawicielami zarządu skarżącego i radcą prawnym jest niewystarczające, niezbędne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mogących mieć istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Sąd kontrolował decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty A. z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] w sprawie udzielenia Miejskiemu Zarządowi Dróg w T. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z części terenu ulicy [...] w T. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowi art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145), zgodnie z którym jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód. Przez szczególne korzystanie z wód, stosownie do art. 37 pkt 2 cytowanej ustawy, należy natomiast rozumieć korzystanie wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe, w szczególności wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. W rozpatrywanej sprawie pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z części terenu ulicy [...] w T. zostało wydane w wyniku rozpatrzenia wniosku Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia 20 maja 2011 r. Do wniosku załączono operat wodnoprawny na szczególne korzystanie z wód – wprowadzanie ścieków – wód opadowych i roztopowych do starorzecza W. na wysokości wschodniego krańca Portu [...] z ulicy [...] w T. (odcinek od wysokości działki nr [...] do wysokości działki nr [...]), opracowany w kwietniu 2011 r. Sąd stwierdza, że opisane w operacie warunki są zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137 poz. 984 ze zm.). Do obliczeń ilości ścieków opadowych z obszaru zlewni przyjęto deszcz miarodajny o natężeniu 15 l/s/ha, jak i opad nawalny o natężeniu 131 l/s/ha (deszcz o prawdopodobieństwie wystąpienia p = 20% , częstotliwość wystąpienia opadu raz na 5 lat oraz czas trwania t = 15 min) uzyskując charakterystyczne wielkości opadu odpowiednio: Q(miarodajny) = 7,20 l/s i Q(nawalny) = 63,10 l/s. Dla oczyszczenia ścieków deszczowych do wymaganych ww. rozporządzeniem wartości dopuszczalnych wskaźników zanieczyszczenia dobrano urządzenia oczyszczające (osadnik i separator ropopochodnych) o skuteczności oczyszczania 98%, gwarantujące ich uzyskanie dla przepływów w granicach wielkości Qn/Qmax = 8/80 l/s. Ponadto, dla przyjętych warunków odprowadzania ścieków nie stwierdzono możliwości wystąpienia zagrożeń oraz naruszenia interesów osób trzecich, z wyjątkiem ewentualnych sytuacji awaryjnych, których wystąpienie oraz skutki dla środowiska w aktualnym czasie są niemożliwe do ustalenia i oceny. Organ udzielił przedmiotowego pozwolenia na okres do dnia 16 maja 2022 r., czym wypełnił dyspozycję art. 127 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo wodne. Przepis ten stanowi, iż pozwolenie wodnoprawne wydaje się w drodze decyzji na czas określony, przy czym pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi wydaje się na okres nie dłuższy niż 10 lat. Taki też termin zakreślił organ w udzielonym pozwoleniu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, stwierdzić należy, że skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym aby obowiązkami, o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego obciążyć zrzucającego ścieki, konieczne jest wykazanie, że uprawniony do rybactwa jest narażony na szkody w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego. Takie narażenie nie może być utożsamiane z abstrakcyjnym odczuciem. Jeśli nawet doświadczenie życiowe wskazuje, że zrzut ścieków powoduje pogorszenie jakości wody, a tym samym - pogorszenie warunków bytowania żyjących w niej organizmów, musi być ono wykazane w postępowaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt IV SA/WA 990/10). Zauważyć należy, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy w związku z decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organ drugiej instancji wskazał, że Starosta A. w toku prowadzonego postępowania powinien zgromadzić materiał pozwalający na dokonanie ustaleń faktycznych, wskazujących na powstanie wnioskowanego przez Okręg P. w T. obowiązku, tj. partycypacji Miejskiego Zarządu Dróg w T. w kosztach zarybiania wód. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wydanie rozstrzygnięcia zostało poprzedzone przeprowadzeniem przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a. Przepis ten umożliwia organowi odwoławczemu przeprowadzenie na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Organ drugiej instancji wskazał, że jego przedstawiciel przeprowadził rozmowy z przedstawicielami Zarządu Okręgu P. w T. oraz ze wskazanym przez nich radcą prawnym w celu jednoznacznego ustalenia, czy istnieją przesłanki pozwalające udowodnić, że w związku z wykonywaniem udzielonego pozwolenia uprawniony do rybactwa jest narażony na poniesienie szkody. Uzyskano wówczas potwierdzenie, że takich przesłanek nie ma. W przedstawionych okolicznościach sprawy brak zatem było podstaw do nałożenia na wnioskodawcę w pozwoleniu wodnoprawnym obowiązku na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo wodne. Nie została bowiem spełniona określona w ww. przepisie przesłanka dotycząca narażenia uprawnionego do rybactwa na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia. Obowiązek podjęcia działań służących poprawie stanu zasobów ryb lub uczestnictwa w kosztach zarybiania wód powierzchniowych może zostać nałożony na wnioskodawcę wyłącznie wtedy, gdy w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie populacji ryb lub utrudnienie ich migracji. Jednocześnie zauważyć należy, że w kontrolowanym pozwoleniu wodnoprawnym na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 2, 4, 8 i 9 Prawa wodnego ustalono cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz określone obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, dotyczące ograniczeń wynikających z konieczności zachowania przepływu nienaruszonego; ilości, stanu i składu ścieków wprowadzanych do wód; niezbędnych przedsięwzięć ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko; sposobu i zakresu prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód. Pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone pod następującymi warunkami: ścieki wprowadzane do wód nie powinny wywoływać w nich takich zmian fizycznych, chemicznych i biologicznych, które uniemożliwiałyby prawidłowe funkcjonowanie ekosystemów wodnych; separator substancji ropopochodnych oraz osadnik piasku należy systematycznie kontrolować, okresowo czyścić (przynajmniej dwa razy w roku) ze szlamów a odseparowany olej zbierać zgodnie z instrukcją montażu i eksploatacji uzyskaną od producenta; czyszczeniem urządzeń oczyszczających – separatora i osadnika winna zajmować się firma posiadająca stosowne zezwolenia; uprawniony zobowiązany jest do przeprowadzenia oceny spełnienia przez wody opadowe stawianych im wymagań na podstawie kontroli eksploatacji urządzeń oczyszczających co najmniej dwa razy w roku; należy konserwować i dbać o należyty stan techniczny sieci kanalizacyjnej wraz z uzbrojeniem i wylotem do rowu melioracyjnego; uprawniony zobowiązany jest do składania informacji do Marszałka Województwa o zakresie korzystania ze środowiska za każde półrocze; uprawniony zobowiązany jest do partycypacji w kosztach konserwacji i utrzymania urządzeń melioracyjnych – odbiornika oczyszczonych ścieków. W decyzji określono również miejsce poboru prób wód opadowych i roztopowych do kontroli - wylot tych wód do starorzecza W. Ponadto, w pkt III decyzji organ orzekł, iż w razie naruszenia interesów osób trzecich lub zmiany sposobu użytkowania wód w regionie wodnym, może on nałożyć na zakład dodatkowe obowiązki wykonania ekspertyzy lub opracowania instrukcji gospodarowania wodą. Uprawnienie organu we wskazanym zakresie wynika z art. 133 ust. 1 Prawa wodnego. Reasumując, w okolicznościach niniejszej sprawy organ prawidłowo udzielił wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych wód opadowych i roztopowych. Podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia art. 128 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne, nie znajdujące potwierdzenia w aktach sprawy, pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.